Kατηγορίες
Παράξενα Σχέσεις

Μορφοδιατάξεις κι Εκλεκτικές Συγγένειες

eclectic affiniy morpodiataxis …Είναι πραγματικά μαγευτική, ώρες-ώρες, η περιπλάνηση της Σκέψης…

…Ιδίως, όταν αυτή επιλέγει περίεργα, και δύσβατα Μονοπάτια…
…Και όταν, μεταφράζοντας την Καθημερινότητα, και κάθε ερέθισμά της, μέσα από «Άλλα Μάτια», όπως αρέσκεται να λέει ο Γιώργος Μπαλάνος…
…δημιουργεί διασυνδέσεις, υπόγειες, διαχρονικές, και, κυρίως, μη προφανείς…
Έτσι, εκεί που, προ ημερών, ξεκίνησα να (ξανα)διαβάζω ένα άρθρο του  Γιώργου, για τις μορφοδιατάξεις των πραγμάτων…
…κατέληξα στον Γκαίτε και τις «Εκλεκτικές» του «Συγγένειες»…
…μέσω της χημικής έλξης των ουσιών…
…και της Ιερής Γεωμετρίας…
…Και όλα αυτά, ενώθηκαν ακατάλυτα, μ’ένα ΝΗΜΑ…
Νήμα;
Υπάρχει μια ακρούλα του, εδώ, μπροστά σας…
Πιάστε την!
…Και πάμε μαζί, να δούμε, σε τι κουβάρι ανήκει…

Eξ όσων γνωρίζω, ο Γιώργος Μπαλάνος είναι αυτός που που εισήγαγε τον όρο «μορφοδιάταξη»[1].
Τι μας έχει πει ο Γιώργος;

Πως ο κόσμος μας είναι ουσιαστικά μια συνολική σύνθεση των συγκεκριμένων μορφών των πραγμάτων που τον αποτελούν. Αν οι επιμέρους μορφές των πραγμάτων ήταν άλλες, τότε και ο κόσμος μας θα είχε άλλη μορφή. Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, το όλο περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκόμαστε και κινούμαστε, μαζί και ο εαυτός μας και οι σκέψεις μας, συνθέτουν ένα «pattern» -ή, στα ελληνικά-  μια μορφοδιάταξη, μια διάταξη των μορφών. Και αυτή η μορφοδιάταξη καταγράφεται διαρκώς από τη συνείδησή μας, έστω και αν αυτό γίνεται σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο.
Κατά βάση το pattern –η μορφοδιάταξη–εκφράζει τη συγκεκριμένη ομαδοποιημένη διάταξη και κατανομή των πραγμάτων ή των καταστάσεων που συνθέτουν μια μεγαλύτερη ενότητα. Εκφράζει τη βασική χωροχρονική συγκρότηση της πραγματικότητας όπως αυτή είναι, και τη διαφοροποιεί από την κάθε άλλη πραγματικότητα.
Άρα, τυχόν αλλαγή της μορφοδιάταξης, θα επηρέαζε αναπόφευκτα και την πραγματικότητα, και αντιστρόφως, αν αλλάξει η πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι η μορφοδιάταξη υπέστη κάποια αλλαγή.
Πάντα κατά τον Γ.Μ. –αλλά και σύμφωνα με την Ερμητική αρχή της Αναλογίας «των Άνω προς τα Κάτω», αλλά και την κοινή εμπειρία–, κάθε ανθρώπινος οργανισμός αποτελεί, καθ’ όμοιο τρόπο, ένα σύνολο πληροφοριών, δομημένο με κάποια συγκεκριμένη γεωμετρική διάταξη: Ο κάθε άνθρωπος, είναι και μια μορφοδιάταξη.
Αντίστοιχα –συνεχίζει ο Γιώργος– , οι ποικίλοι ιοί είναι επίσης ένα σύνολο πληροφοριών με τη μορφή γεωμετρικά δομημένων μορίων – αποτελούν κι αυτοί μορφοδιατάξεις, patterns. Μάλιστα δε, γνωρίζουμε ότι πολλές επιδημίες εξαπλώνονται στο χώρο με καθαρά γεωμετρική δομή, σχηματίζοντας στον ανθρωπογεωγραφικό χάρτη παραλληλόγραμμα, τρίγωνα ή μισοφέγγαρα, ανεξαρτήτως της αληθινής πληθυσμιακής κατανομής[2].
Το ποιο ακριβώς σχήμα έχει ένας ιός, δηλαδή η μορφοδιάταξή του, σε σχέση πάντα με τα δικά μας κύτταρα, ή το ποιο ακριβώς σχήμα διαγράφει μια επιδημία ή και μια μη μεταδοτική ασθένεια στο γεωγραφικό χώρο είναι τελικά εκείνα που καθορίζουν ποιος θα προσβληθεί ή όχι, ποιος θα παραμείνει υγιής και ποιος θα αρρωστήσει.
Bάσει λοιπόν των μορφοδιατάξεων, ο ιός έλκεται, ή απωθείται.
Όμως…
…Η μορφοδιάταξη εκφράζει ουσιαστικά μια συγκεκριμένη γεωμετρική κατανομή μέσα στο χώρο, αποτυπώνει δε ουσιαστικά τη μορφή ενός συγκεκριμένου ενεργειακού πεδίου.
…Εκφράζει, με άλλα λόγια τη «γεωμετρία» του κάθε υλικού αντικειμένου, και, επειδή μιλούμε για γεωμετρία του χώρου, εκφράζει τη Στερεομετρία του.  
Αναδεικνύεται, έτσι, μέσα από τη «Μπαλανική» θεώρηση περί μορφοδιατάξεων, η σημασία της Γεωμετρίας….
Η σημασία της Γεωμετρίας, ακόμα και για τον καθορισμό αυτής καθαυτής της Πραγματικότητας, και των σχέσεων που δημιουργούνται εντός της. 
Καθημερινά ερχόμαστε σ’ επαφή με ποικίλους ανθρώπους, με ποικίλες καταστάσεις… Στις «συναντήσεις» μας αυτές, δημιουργούνται αυτόματα, ακούσια και ασυνείδητα, έλξεις και απώσεις, αναπτύσσονται μηχανισμοί επίθεσης/άμυνας, μηχανισμοί απόκρουσης αλλά και προσέλκυσης… ανάλογα με τις γεωμετρικές μορφοδιατάξεις που συναντώνται… Ανάλογα με τις γεωμετρικές «υποδοχές» και «προεξοχές» της μορφοδιάταξης…
Έτσι, κι ενώ η μια γεωμετρία έρχεται σ’ επαφή με την άλλη, το αποτέλεσμα, η έλξη ή η άπωση, κρίνεται αποκλειστικά από το κατά πόσο τα δύο σχήματα «δένουν». Με την ίδια λογική που, στη μορφοδιάταξη συγκεκριμένης κλειδαριάς, αντιστοιχεί η μορφοδιάταξη συγκεκριμένου κλειδιού.
Και έτσι, η παλιά φράση/προειδοποίηση: «Ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω αποκτά νέο νόημα, και νέες προεκτάσεις:
«Αγεωμέτρητος» πλέον, που δεν δύναται να «εισέλθει», χαρακτηρίζεται όποιος δεν διαθέτει την κατάλληλη μορφοδιάταξη – όποιος δεν διακρίνεται από ευνοϊκή γεωμετρία!
Εξάλλου, μην ξεχνάμε: η Γεωμετρία, δεν είναι τίποτα παραπάνω, παρά «εικόνα της δομής του Κόσμου»![3]

Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η λογική της έλξης μεταξύ «ευνοϊκών» μορφοδιατάξεων βρίσκεται στη ρίζα αυτού που αποκαλούμε εκλεκτική συγγένεια:
Ως εκλεκτικότητα ορίζεται η ικανότητα του εκλέγειν σωστά, του εκλέγειν «το καλύτερο» – ειδικότερα δε, στη Χημεία, η ιδιότητα ορισμένων χημικών ουσιών να καθηλώνονται σε κάποιο κυτταρικό στοιχείο και να έλκονται φυσικο-χημικά από αυτό.
Στη Χημεία γίνεται λόγος για «χημική συγγένεια», ή πάλι, κατ’ άλλους, για «χημική επιλεκτική τάση»[4].
Ο όρος είναι αλχημικής προέλευσης, και είναι σε χρήση ήδη από τον 17ο αιώνα, περιγράφοντας την τάση δύο σωμάτων να ενώνονται μεταξύ τους.
Φαίνεται δε ότι ο όρος «χημική επιλεκτική τάση» είναι μάλιστα ευρύτερος και καταλληλότερος της «χημικής συγγένειας», εφόσον περιγράφει την ιδιότητα ενός σώματος να αντιδρά ταχύτερα, ή πληρέστερα, με ένα συγκεκριμένο σώμα και όχι με κάποιο άλλο, δηλαδή εκφράζει μια ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ, ΜΙΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΤΑΣΗ, ακόμα και απέναντι σε ένα σώμα με ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ[5].
Το φαινόμενο αυτό της εκλεκτικής, επιλεκτικής προσέλκυσης και ένωσης ορισμένων χημικών ουσιών, ενέπνευσε τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, στο έργο του «Εκλεκτικές Συγγένειες»:
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, στα πλαίσια του οποίου ο όρος αποκτά πλέον μια –μεγαλειώδη– μεταφορική σημασία:
Θέμα του είναι η μελέτη της αυθόρμητης και άλογης ερωτικής έλξης δύο ανθρώπων, που διαλύει μια προηγούμενη ένωση, κοινωνικά αποδεκτή. Έτσι ο Γκαίτε έρχεται να διαπιστώσει μιαν αναλογία ανάμεσα σ’ έναν φυσικό νόμο και σ’ ένα φαινόμενο της ανθρώπινης συναισθηματικής ζωής:
«…Τις ουσίες που, όταν συναντιούνται, αγκιστρώνονται η μια στην άλλη κι αλληλοεπηρεάζονται, τις λέμε συγγενικές. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της συγγένειας είναι τα αλκάλια και τα οξέα, που, αν και αντίθετα, ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, αναζητούν αποφασιστικά το ένα τ’ άλλο, αρπάζουν το ένα τ’ άλλο, τροποποιούνται αμοιβαία και σχηματίζουν ένα καινούριο σώμα… Αν βυθίσουμε ένα κομμάτι ασβεστολίθου σ’ αραιωμένο θειικό οξύ, το τελευταίο θα ‘γραπώσει’ τον ασβέστη και θα σχηματίσει μαζί του γύψο, ενώ το ασθενές, αεριώδες οξύ θα διαφύγει. Εδώ έχουμε μια διάσπαση και μια νέα σύνθεση και σ’ αυτή την περίπτωση είναι δικαιολογημένο να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και την έκφραση ‘εκλεκτική συγγένεια’, γιατί πραγματικά έχει κανείς την εντύπωση ότι οι ουσίες προτιμούν, διαλέγουν μια ορισμένη σχέση κι όχι μια άλλη… (Όταν αποκαλώ) αυτές τις παράξενες ουσίες συγγενικές, δεν τις φαντάζομαι να συγγενεύουν εξ αίματος, αλλά πιο πολύ πνευματικά και ψυχικά. Μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο μπορούν να δημιουργηθούν στ’ αλήθεια σημαντικές φιλίες ανάμεσα στους ανθρώπους. Γιατί οι αντίθετες ιδιότητες επιτρέπουν μια εσώτερη ένωση…»[6]. 
…Μ’ αυτή του τη διαπίστωση, ο Γκαίτε ανάβει ένα τεράστιο σπίρτο μέσα στο κεφάλι μας…  
Έρχεται να μας δώσει ένα Κλειδί…
…Για να ξεκλειδώσουμε, τις συχνά ανεξιχνίαστες και μυστηριώδεις, έλξεις ή απώσεις που νιώθουμε στην κοινωνική μας πορεία, και που συχνά μοιάζουν τόσο ρηξικέλευθες, τόσο ανεξήγητες, σαν Θείες Καταδίκες…
Αντίστοιχο είναι το Κλειδί που μας προσφέρει ο Carlos Fuentes, στο μυθιστόρημά του «Μακρινές Συγγένειες» – μόνο που εδώ ο καμβάς φλερτάρει το σουρεαλισμό, και σμίγει τις μορφοδιατάξεις Πολιτισμών, Ιδεών, μακρινών ανθρώπων[7]… Το μήνυμα, όμως, παραμένει το ίδιο… 

Γεωμετρική, λοιπόν – ως μορφoδιαταξιακή – η φύση αυτού του μυστηριώδους και ανεξήγητου, με λογικά κριτήρια, συναισθήματος της επιλεκτικής έλξης – ή επιλεκτικής άπωσης – που νιώθουμε, συχνά μάλιστα ακαριαία και αναπόδραστα, για τους γύρω μας…
Αυτό που φαίνεται ότι «φταίει», είναι το πώς η συγκεκριμένη μορφοδιάταξή μας, συναρθρούται ακατάλυτα με ανθρώπους στην άλλη άκρη της γης…    
«Φταίει», για να θυμηθώ τον Carlos Castaneda, ο παντοδύναμος μαγνητισμός που ασκεί επάνω μας η ανακάλυψη του Ναγκουάλ που μας αντιστοιχεί, η πληρότητα που μας δημιουργεί η ανακάλυψη ενός «κυκλικού» ως προς εμάς όντος.
Η θεωρία των «κυκλικών» όντων προέρχεται από τον κύκλο διδασκαλίας του Carlos Castaneda και τις μυήσεις που έλαβε από τους Σαμάνους Μάγους του Μεξικού[8]
Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, η ανακάλυψη ενός «κυκλικού» μ’ εμάς ατόμου μας δημιουργεί μια πληρότητα, μια γαλήνη, μια αίσθηση ολοκλήρωσης.
Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Αλβέρτος Δημητρίου[9], τα Κυκλικά Όντα είναι σαν τις «χάντρες» μιας «κινέζικης κουρτίνας» – σαν νήματα με χάντρες, περασμένες η μια κάτω από την άλλη. Το σκεπτικό λέει ότι, στην κουρτίνα με τα πολλά αυτά νήματα, οι χάντρες του ιδίου νήματος είναι «κυκλικές» μεταξύ τους: Ανήκουν σε μια δική τους, ιδιαίτερη οικογένεια. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα «ενεργειακά νήματα» που διατρέχουν τον κόσμο μας, συχνά συνδέουν μεταξύ τους κάποια όντα, τα οποία διαπερνούν.
Ο Α.Δ. θεωρεί πως οι πιθανότητες να συναντήσει κανείς έναν άλλο άνθρωπο που είναι «κυκλικός» μ’ αυτόν είναι λίγες, «γιατί τα ζωντανά όντα του ιδίου ‘νήματος’ είναι διασκορπισμένα στο χώρο, αλλά ακόμη και μέσα στο χρόνο(!)». Σύμφωνα με όλα αυτά, αν πέσεις πάνω σε κάποιον που είναι «κυκλικός» μαζί σου «είτε θα νιώσεις αμέσως μια πολύ έντονη και ανεξήγητη έλξη είτε μια αδικαιολόγητη αποστροφή για το άτομο, χωρίς κανένα φανερό λόγο. Και αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, που κυρίως έχουν να κάνουν με την αναλογία και την ένταση του βαθμού συγγένειας[10]» – με το ποιoν της μορφοδιάταξης, θα συμπληρώναμε εμείς…
Έτσι, σύμφωνα με τη θεωρία της «κυκλικότητας» του Castaneda, «…ο καθένας μας είναι συνδεδεμένος με έναν αρκετά μεγάλο αριθμό άλλων όντων, από ένα ενεργειακό ‘νήμα’. Όλα τα άτομα που ανήκουν από κοινού στο ίδιο νήμα είναι «κυκλικά» μεταξύ τους. Η ‘κυκλικότητα’ χαρακτηρίζει μόνο τα ενεργειακά όντα του ιδίου
νήματος»[11].
Η «Κυκλικότητα» είναι εξάλλου η ερμηνεία που δίνει αυτή η Σχολή σκέψης «για τις αμφιλεγόμενες, ανακόλουθες και ανεξήγητες μνήμες και συναισθήματα που πολλοί από εμάς συνήθως εξηγούν ως ‘αναμνήσεις από εμπειρίες προηγούμενων ζωών’…Αυτές που θεωρούμε ‘αναμνήσεις προηγούμενων ζωών’ είναι οι ‘ημι-μνήμες’ μας από άλλα ‘Κυκλικά Όντα’, με τα οποία είμαστε ενεργειακά συνδεδεμένοι στο νήμα μας»[12].
Η σχέση των «κυκλικών» όντων είναι σχέση εκλεκτικής συγγένειας, σχέση «διευρυμένου» πλατωνικού Έρωτος – σχέση που πηγάζει από τη Γεωμετρία του Χώρου και βασίζεται στην ενεργειακή μας μορφοδιάταξη.

Άρα…
Στη βάση όλων των παραπάνω…
Ο «πόλεμος», που στοιχειοθετεί αυτό το ίδιο το Ζειν, χαρακτηρίζεται από κάποιους κρύφιους νόμους…
…Ικανούς να γύρουν, συχνά με απίστευτη ευκολία, την πλάστιγγα από δω, ή από κει…
Ο έρωτας, η φιλία, η επαγγελματική σχέση, η κοινωνική συμμετοχή, ΟΛΑ, σε τελική ανάλυση, εξαρτώνται απ’ την Ιερή (όπως έλεγαν κάποτε, και κάτι ήξεραν) Γεωμετρία.
Κατά συνέπεια, το πραγματικό κριτήριο, που κρίνει τις καθημερινές «μάχες» μας, δεν είναι η εμφάνιση, η καταγωγή, οι γνωστοί, τα μέσα, το χρήμα:
Είναι η μεγαλύτερη ή μικρότερη γνώση των γεωμετρικών δομών, όχι μόνο των δικών μας, αλλά και του «αντιπάλου» μας.
Η συστηματική αξιολόγηση των «συγκρουόμενων» μορφοδιατάξεων που «εφάπτονται»!
Τόσο απλό, αλλά και συνάμα…
…τόσο δύσκολο…
Υ.Γ. Αν, με βάση τα παραπάνω και βουτηγμένοι στην καθημερινότητα, με θεωρήσετε ρομαντικό και εκτός τόπου και χρόνου, νομίζω ότι θα πρέπει να σας κοινοποιήσω αυτούσια την αφιέρωση του Carlos Fuentes στο φίλο του Luis Bunuel, για τα ογδόντα του χρόνια:
« Ce qui est affreux, c’est qu’on ne peut pas imaginer! »
Godmaker

[1] Γιώργος Μπαλάνος, «Η μορφή και η διάταξη», Ανεξήγητο, no 163, Φεβρουαριος 2002, σελ. 144.
[2] Γιώργος Μπαλάνος, «Ενα χρυσαφένιο τρίγωνο… με παραπάνω από τρεις γωνίες», Strange, no 15, Σεπτέμβριος 1999, σελ. 18.
[3] Nigel Pennick, Sacred Geometry, Capall Bann, 1994, σελ. 7.
[4] Jean Jacques, Το μόριο στον καθρέφτη, Κάτοπτρο, 1993, σελ. 143 και επ. (Σημειώσεις Κων/νου Γεωργούλη).
[5] Jean Jacques, Το μόριο στον καθρέφτη, op. cit., σελ. 147.
[6] Johann Wolfgang von Goethe, Εκλεκτικές Συγγένειες, Εκδόσεις Κανάκη, 1999 (Α΄ έκδοση: 1809), Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ, σελ. 43-44.
[7] Carlos Fuentes, Μακρινές Συγγένειες, Θεμέλιο, 1998.
[8] Βλ. Αλβέρτος Δημητρίου, «Κάρολ Τιγκς η Γυναίκα-Ναγκουάλ», Strange, no 34, Ιούνιος 2001, σελ. 31.
[9] Αλβέρτος Δημητρίου, «Κάρολ Τιγκς…», op.cit.
[10] Αλβέρτος Δημητρίου, «Κάρολ Τιγκς…», op.cit.
[11] Αλβέρτος Δημητρίου, «Κάρολ Τιγκς…», op.cit.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s