Εννέα σημάδια πως είσαστε παλιά ψυχή

«Πόσων χρονών θα ήσασταν αν δεν ξέρατε πόσων χρονών είστε;» Satchel Paige
Υπάρχει μια ειδική κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι νιώθουν μόνοι και απομονωμένοι από τη γέννησή τους.
Αυτή η μοναχική ύπαρξη δεν οφείλεται σε κάποια επιλογή ή αντικοινωνική συμπεριφορά – απλά είναι πολύ παλιοί. Παλιοί στην καρδιά, παλιοί στο μυαλό και παλιοί στην ψυχή, αυτοί οι άνθρωποι είναι παλιές ψυχές οι οποίες βλέπουν τις προοπτικές τους για τη ζωή πολύ διαφορετικά και πιο ώριμα από τους άλλους γύρω τους. Ως αποτέλεσμα, η παλιά ψυχή ζει τη ζωή της εσωτερικά, βαδίζοντας στο δικό της μοναχικό μονοπάτι ενώ οι υπόλοιποι σαν κοπάδι ακολουθούν ένα άλλο.

Ίσως έχετε βιώσει κάτι τέτοιο στη ζωή σας ή το έχετε δει σε κάποιον άλλον. Αν συνέβη κάτι τέτοιο, τότε αυτό το άρθρο προορίζεται για εσάς με την ελπίδα να προσδιορίσετε τον εαυτό σας ή να καταλάβετε καλύτερα τους άλλους.
Αν δεν έχετε ακόμα ανακαλύψει αν είστε παλιά ψυχή, διαβάστε μερικά από τα αποκαλυπτικά σημάδια που ακολουθούν.

Έχετε την τάση να είναι είστε μοναχικοί
Επειδή οι παλιές ψυχές αδιαφορούν για τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ανθρώπων της ηλικίας τους, δεν κάνουν εύκολα φίλους κάποιους με τους οποίους τους είναι δύσκολο να έχουν σχέσεις. Το αποτέλεσμα είναι… οι παλιές ψυχές να βρίσκονται τον περισσότερο καιρό μόνες τους. Οι άνθρωποι απλά δεν τους κάνουν.
Λατρεύετε τη γνώση, τη σοφία και την αλήθεια
Ναι… Ακούγεται λίγο μεγαλοπρεπές και αρκετά ευγενικό αλλά η παλιά ψυχή πολλές φορές τείνει προς την πνευματική πλευρά της ζωής. Οι παλιές ψυχές γνωρίζουν εκ φύσεως πως η γνώση είναι δύναμη, η σοφία είναι ευτυχία και η αλήθεια είναι ελευθερία, οπότε γιατί να μην επιδιώκουν αυτά τα πράγματα; Αυτές οι αναζητήσεις είναι πιο σημαντικές γι” αυτές από το να διαβάζουν κουτσομπολιά ή τα αποτελέσματα του ποδοσφαίρου.
Έχετε πνευματική κλίση
Οι πιο συναισθηματικές παλιές ψυχές τείνουν να είναι ευαίσθητες και πνευματικές στη φύση τους. Η υπέρβαση των περιορισμών του εγωισμού, η αναζήτηση της φώτισης και η προώθηση της αγάπης και της ειρήνης είναι οι βασικές επιδιώξεις αυτών των ψυχών. Γι” αυτές τις ψυχές, τέτοιες επιδιώξεις αποτελούν την πιο σοφή χρήση του χρόνου.
Κατανοείτε την παροδικότητα της ζωής
Οι παλιές ψυχές συχνά μαστίζονται από υπενθυμίσεις όχι μόνο της δικής τους θνητότητας αλλά και των άλλων γύρω τους. Αυτό τις κάνει επιφυλακτικές και μερικές φορές αποσύρονται αλλά εξακολουθούν να επιβάλουν σοφία στον τρόπο ζωής τους.
Είστε στοχαστικοί κι εσωστρεφείς

Οι παλιές ψυχές τείνουν να σκέφτονται πολύ… για τα πάντα. Η ικανότητά τους να στοχάζονται και να μαθαίνουν από τις πράξεις τους και τις πράξεις των άλλων είναι ο μεγαλύτερός τους δάσκαλος. Ένας λόγος γιατί οι παλιές ψυχές νιώθουν τόσο παλιές στην καρδιά είναι ότι έχουν πάρει τόσα πολλά μαθήματα μέσω της διαδικασίας του δικού τους στοχασμού και διαθέτουν πολλή διορατικότητα για τις καταστάσεις της ζωής μέσω της ικανότητάς τους να παρατηρούν αθόρυβα και προσεκτικά τι συμβαίνει γύρω τους.
Βλέπετε την ευρύτερη εικόνα
Πολύ σπάνια οι παλιές ψυχές χάνονται σε επιφανειακές λεπτομέρειες όπως να αποκτήσουν άχρηστα διπλώματα, προαγωγές στη δουλειά τους ή μεγαλύτερες τηλεοράσεις. Οι παλιές ψυχές έχουν την τάση να βλέπουν τη ζωή από ψηλά, παρατηρώντας ποιος είναι ο πιο σοφός και λογικός τρόπος να την πλησιάσουν. Όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, οι παλιές ψυχές τείνουν να τις βλέπουν ως παροδικούς πόνους που θα περάσουν και οι οποίοι εξυπηρετούν την αύξηση της ποσότητας της χαράς που θα έλθει στο μέλλον. Επομένως, οι παλιές ψυχές τείνουν να έχουν ήρεμες και σταθερές φύσεις ως αποτέλεσμα της προσέγγισής τους για τη ζωή.
Δεν είστε υλιστές
Ο πλούτος, η φήμη και η πιο πρόσφατη έκδοση του iPhone… απλά προξενούν ανία στις παλιές ψυχές. Η παλιά ψυχή δεν βλέπει κάποιον σκοπό στην επιδίωξη πραγμάτων τα οποία μπορεί πολύ εύκολα να τους αφαιρεθούν. Επιπροσθέτως, οι παλιές ψυχές δεν έχουν χρόνο και ενδιαφέρον για τα παροδικά πράγματα στη ζωή μια και γι” αυτές λίγο νόημα έχουν.
Ήσασταν ένα παράξενο, κοινωνικά δυσπροσάρμοστο παιδί
Αυτό δεν συμβαίνει πάντα αλλά πολλές παλιές ψυχές δείχνουν παράξενα σημάδια ωριμότητας σε μικρή ηλικία. Συχνά αυτά τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως «πρόωρα», «εσωστρεφή» ή «επαναστατικά», ανίκανα να ταιριάξουν στις συμβατικές συμπεριφορές. Συνήθως αυτά τα παιδιά είναι εξαιρετικά περίεργα κι ευφυή, βλέποντας πόσο πολλά άσκοπα πράγματα τους λένε οι δάσκαλοι, οι γονείς και οι συνομήλικοί τους κι έτσι τους αντιστέκονται είτε παθητικά είτε επιθετικά. Αν μπορείτε να μιλήσετε στο παιδί σας σαν να είναι ενήλικος – πιθανότατα έχετε μπροστά σας μια παλιά ψυχή.
Απλά «Νιώθετε» παλιοί
Πριν χαρακτηρίσω το πώς ένιωσα εγώ, βίωσα συγκεκριμένα συναισθήματα, σαν να είμαι «παλιός» μέσα μου. Τα συναισθήματα που συνοδεύουν την αίσθηση του να είναι κάποιος παλιά ψυχή συνήθως είναι: μια αίσθηση επιφυλακτικότητας προς τον κόσμο, ψυχική κόπωση, προσεκτική υπομονή και απόκοσμη ηρεμία. Δυστυχώς αυτά μπορούν συχνά να θεωρηθούν ως απόμακρα και κρύα, αποτελούν όμως έναν από τους πολλούς Μύθους των Παλιών Ψυχών.
Ακριβώς όπως μερικοί ηλικιωμένοι περιγράφουν τους εαυτούς τους ως «νέοι στην ψυχή», έτσι και οι νέοι είναι «παλιοί στην καρδιά».

Νίκος Πνευματικός
 

Οι Έλληνες έδωσαν τον πολιτισμό στην Κίνα;

 
Τι προδίδουν οι τοιχογραφίες με τους άγνωστους τίτλους και το ασημένιο κύπελλο, μήπως τις πρώτες επαφές ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση;
Τι ζητούσαν οι ξανθιές μούμιες στην άμμο της κινεζικής ερήμου; Πρόκειται για μια συναρπαστική αναζήτηση για στοιχεία στο «Μέσο Βασίλειο»-Κίνα.


Ο Albert von Le Coq (Thomas Förster) ξεκίνησε εδώ και σαράντα χρόνια να μελετά την αρχαιολογία, για να αποδείξει τις πολιτιστικές επιρροές των αρχαίων Ελλήνων με τον πολιτισμό της Κίνας.
Έτσι ταξίδευσε στην Τακλαμακάν. Οι μούμιες που βρέθηκαν εκεί είναι 4.000 χρόνων και παρά τη φθορά τους έχουν τα χαρακτηριστικά του Ευρωπαίου ανθρώπου.
Επίσης, ο Άγγλος, Aurél Stein (Joachim Swiss) ανακάλυψε στις αρχές του 20ου αιώνα τις πρώτες μούμιες της ερήμου και της μυστηριώδους βιβλιοθήκης, στο συγκρότημα του ναού Dunhuang.

Η Κίνα- στη Μέση Αυτοκρατορία, υπήρχε η παλιά πεποίθηση ότι αναπτύχθηκε εντελώς ανεξάρτητα από τη Δύση. Μέχρι την τέταρτη χιλιετία π.Χ. τα ιστορικά αρχεία της χώρας παράγουν και ενισχύουν την εικόνα της απομονωμένης Κίνας, η οποία προφανώς είχε αναπτυχθεί χωρίς σημαντικά σημεία επαφής με τη Δύση.
Ο μύθος της απομόνωσης και της ανεξάρτητης πολιτισμικά Κίνας χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα.
Μόλις όμως, πρόσφατα, έγιναν γνωστές εκπληκτικές ανακαλύψεις στο ζήτημα αυτό.
Η Arte-TV- γερμανικό κανάλι, έκανε πρόσφατα ένα ντοκιμαντέρ το οποίο αναζητά ενδείξεις στις αφιλόξενες περιοχές της Κεντρικής Ασίας, όπου τελευταία έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα που δείχνουν ότι η επαφή μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης ήταν πιθανή.

Έτσι, μια παράξενη μούμια ανακαλύφθηκε σε ένα νεκροταφείο στην έρημο Τακλαμακάν. Η μούμια είναι 4.000 ετών και εκπληκτική στην εμφάνισή της. Διασώζονται τα γένια και τα ξανθιά μαλλιά και δεν ομοιάζει καθόλου με τους σύγχρονους Κινέζους.
Το νεκροταφείο ανήκε σε λησμονημένους ανθρώπους, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή πριν από περίπου 4.000 χρόνια. Η διατήρηση των μουμιών είναι εκπληκτική. Όλες οι μούμιες έχουν γενειάδες καστανές , με ξανθά μαλλιά, που δεν ομοιάζει με τίποτε με τους εντόπιους Ασιάτες.
Θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια ευρωπαϊκή φυλή που μετακινήθηκε στην Κίνα, ήδη από την εποχή του Χαλκού. Υπήρχε επαφή τότε της Κίνας με τη Δύση;
Η Κίνα έλαβε σημαντικές πολιτιστικές τεχνικές όπως η χύτευση του χαλκού από τους Έλληνες;
Η γνωστή μούμια έδωσε ερέθισμα στον καθηγητή Victor Mair να προχωρήσει σε πιο σύγχρονες μεθόδους. Έκανε ανάλυση γονιδίων και διαπίστωσε ότι πράγματι είχαν ευρωπαϊκές ρίζες. Γιατί μετανάστευσαν στην Κίνα;
Ένα άλλο ερώτημα είναι ο Πήλινος στρατός του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας με τα ελληνικά μοντέλα δημιουργίας του.
Οι ειδικοί που έχουν πρόσβαση στα στοιχεία διαπιστώνουν ότι το είδος αυτό δεν ανταποκρίνεται στην κινεζική τέχνη της εποχής εκείνης. Ήρθε από έξω και τέτοια πραγματικά γλυπτά, με ρεαλιστική απεικόνιση, μόνο οι Έλληνες μπορούσαν να παράγουν [ επί λέξει: So realistische Skulpturen konnten damals nur die Griechen fertigen!].
Επίσης, υπάρχει ένας μυστηριώδης τάφος κατά την ίδια περίοδο της κινεζικής ιστορίας που θυμίζει τη Δύση.
Στον τάφο έγινε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Υπάρχει ένα μικρό κύπελλο από άργιλο με διακόσμηση που κατασκευάζονταν μόνον από τον ελληνικό πολιτισμό. Οι έρευνες που έγιναν κατέληξαν ότι δεν προέρχεται από την Κίνα.
Στο Κυνήγι του Θησαυρού στο Δρόμο του Μεταξιού προσφέρει πληθώρα τέτοιων ερευνών που αναζητούν το παλαιό ζήτημα. Η τεκμηρίωση λέει ότι υπάρχει πολιτιστική μετακίνηση από την Ευρώπη στην Άπω Ανατολή.
Μήπως η κοινή ιστορία της Ευρώπης και της Κίνας πρέπει να ξαναγραφεί;

ΠΗΓΗ

ο Κένταυρος ή ο Ιπποκένταυρος [ονομασία κατά τον Πλάτωνα, τον Ξενοφώντα και τον Λουκιανό]



  Η μυθολογία αναφέρει ότι η γέννηση των παράδοξων αυτών πλασμάτων δημιούργησε πολλούς μύθους. Ο επικρατέστερος αναφέρει ότι ο Ιξίωνας, βασιλέας των Λαπιθών, αφού δολοφόνησε άγρια τον πατέρα της μνηστής του, κυνηγημένος και περιφρονημένος από θεούς και ανθρώπους, βρήκε καταφύγιο εις το παλάτι του βασιλέα των θεών, του Δία. Αχάριστος όμως και ασεβής καθώς ήτο, επιχείρησε να βιάσει την Ήρα, τη σύζυγο του προστάτου και ευεργέτου του.
Κένταυροι σε τοιχογραφία της οικείας του Κάβιου Ρούφου στην Πομπηία. Photo Maicar ForlagGML


              Κένταυρος σε αγγείο.

Οργισμένος για την ασέβεια ο Δίας, τον τιμώρησε παραδειγματικά. Έδωσε τη μορφή της μεγαλοπρεπούς Ήρας σε μια Νεφέλη και ο τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος Ιξίων ζευγάρωσε μ’ αυτήν. Έπειτα ο Δίας τον έδεσε σε πυρωμένο τροχό ο οποίος γύριζε ασταμάτητα εις τον αέρα.

  Από την ένωση του Ιξίωνος με την Νεφέλη γεννήθηκε ο Κένταυρος, πλάσμα αποκρουστικό, που όμοιό του, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πίνδαρος, δεν υπήρχε εις την πλάση. Φρικιαστικό τέρας, όπου και οι Χάριτες αρνήθηκαν να παραβρεθούν εις τη γέννησή του. Από την ένωση του Κένταυρου με τις φοράδες της Μαγνησίας γεννήθηκαν οι Ιπποκένταυροι, με μισό σώμα ανθρώπου και μισό αλόγου.

  Ο Πίνδαρος εις τα Πύθια μας αναφέρει ότι οι Κένταυροι της Θεσσαλίας μας προήλθαν από την ένωση του Ιξίωνος και μιας Νεφέλης.

  Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι οι Κένταυροι είχαν πατέρα τους το μυθικό φτερωτό άτι, τον Πήγασο. Μια διαφορετική εκδοχή θέλει τους Κένταυρους να γεννιούνται από το σπέρμα του Διός  το οποίο έπεσε εις τη Γη, όταν ο βασιλέας των θεών και ανθρώπων επιχείρησε αποτυχημένα να βιάσει τη θεά του έρωτος, την Αφροδίτη.

  Από αυτή την φυλή Κενταύρων, η οποία κατήγετο κατευθείαν από τους Ολύμπιους θεούς αναφέρουν  ότι ήσαν πρόσχαροι, δίκαιοι, γεμάτοι γνώσεις, σοφία και αρετή. Φίλοι, σύμμαχοι, προστάτες, σύμβουλοι και δάσκαλοι των ανθρώπων. Κύριοι εκπρόσωποί τους ήσαν: ο Χείρωνας, υιός του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας, και ο Φόλος, υιός του Σιληνού και της νύμφης Μελίας.

  Για τους τους προερχομένους από την ένωση του Ιξίωνος και μιας Νεφέλης επίστευαν ότι ήσαν άγριοι, μοχθηροί, επιθετικοί, ζηλόφθονοι, πολεμοχαρείς. Η δύναμή τους ήτο τεραστία.    

  Μπορούσαν να μετακινούν ογκόλιθους, βράχια και πελώριους κορμούς δέντρων, τα οποία εκσφενδόνιζαν εις τους εχθρούς τους. Αγαπούσαν όμως και τα γλέντια, το πιοτό και τις διασκεδάσεις. Πανέμορφες θνητές και αγνές νύμφες των ποταμών και των δασών έπεφταν θύματα του ερωτικού τους πόθους των Κενταύρων.

  Ο πιο γνωστός μύθος ο οποίος σχετίζεται με τους Κένταυρους, είναι η σύγκρουσή τους με τους Λαπίθες, η περίφημη Κενταυρομαχία.

  Η σύγκρουση που ακολούθησε ήτο τρομαχτική, όπου οι Λαπίθες κινδύνεψαν σοβαρά να ηττηθούν. Χάρη όμως εις την βοήθεια και συμπαράσταση του βασιλέως των Αθηνών Θησέως, επιστήθιου φίλου του Πειρίθου, ο κίνδυνος απομακρύνθηκε, οι Κένταυροι νικήθηκαν και απωθήθηκαν εις τους πρόποδες του Πηνειού.

  Η φιλία των δύο μυθικών ηρώων, του Θησέως και του Πειρίθου, υπήρξε αγαπημένο θέμα εις τις διηγήσεις των αρχαίων Ελλήνων. Σύμφωνα με το μύθο οι δυο άντρες είχαν δώσει αμοιβαίο όρκο αιώνιας φιλίας και αλληλοβοήθειας. Αγαπούσαν και θαύμαζαν ο ένας τον άλλο για την  γενναιότητα, το θάρρος, την τόλμη, την εντιμότητα και το αίσθημα ευθύνης.

  Ο Πειρίθους πήρε μέρος, εις το πλευρό του Θησέως, εις την εκστρατεία κατά των Αμαζόνων και βοήθησε τον Θησέα εις την αρπαγή της ωραίας Ελένης από το ναό της Αρτέμιδος. Ο μύθος περιγράφει ως εξής το τέλος του Πειρίθου. Ο Πειρίθους ερωτεύτηκε την Περσεφόνη και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Με σύμμαχό του, τον αδερφικό του φίλο Θησέα κατέβηκε εις τον Άδη για να απαγάγει την Περσεφόνη. Τα σχέδιά του όμως κατάλαβε ο βασιλέας του Κάτω Κόσμου. Αλυσόδεσε, λοιπόν, τους δυο επίδοξους απαγωγείς καθήμενους σε ολόχρυσους θρόνους. Αργότερα ο Ηρακλής όταν κατέβηκε εις τον Άδη, κατάφερε να απελευθερώσει τον Θησέα από τα δεσμά του. Όταν όμως προσπάθησε να λυτρώσει και τον Πείριθο από την αιχμαλωσία, τότε έγινε ένας μεγάλος σεισμός ο οποίος συγκλόνισε τον Κάτω Κόσμο αλλά και ολόκληρη την γη. Ο ήρωας τότε υπάκουσε εις την θεϊκή βούληση του Άδου, και εγκατέλειψε για πάντα τον Πείριθο  εις τον Κάτω Κόσμο.

  Οι Λαπίθες ήτο λαός της Θεσσαλίας. Γενάρχης τους υπήρξε ο Λαπίθης, υιός του Απόλλωνος και της νύμφης Στίλβης. Ο υιός του Φόρβος και οι εγγονοί του Αιγέως και Άκτορος εβασίλεψαν εις την Ηλεία. Οι Έλληνες αρχικά επίστευον ότι οι Λαπίθες είχαν κοινή καταγωγή με τους Κένταυρους.

  Κάποιοι άλλοι Κένταυροι όπως μας αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γεννήθηκαν από τον Απόλλωνα και την Ήβη, θυγατέρα του Πηνειού και κάποιας Ωκεανίδος. Άλλοι πάλι αναφέρουν ότι ήτο υιός του Απόλλωνα και της Στίλβης, θυγατέρα του Πηνέως και της Κρεούσης, αδελφός του Λάπηθου και πατέρας των Κενταύρων.

  Ένας από τους πιο γνωστούς ήτο ο Κένταυρος Χείρων αυτόν τον έπληξε ο Ηρακλής άθελά του με ένα από τα βέλη που είχε βουτήξει στα δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας. Υπήρξε διδάσκαλος του Αχιλλέως, εις την τέχνη του πολέμου, εις τους δίδυμους Κάστορα και Πολυδεύκη την τέχνη του κυνηγιού, την ιατρική εις τον Ασκληπιό, όπως επίσης ήτο διδάσκαλος και του Ιάσωνος. Όταν επλήγη από το βέλος του Ηρακλή μη μπορώντας να αντέξει τους ανυπόφορους πόνους, έγινε θνητός, προσφέροντας την αθανασία του στον Προμηθέα. Ωστόσο ο Ηρακλής παρακάλεσε τον πατέρα του Δία να δώσει ξανά την αθανασία στον Χείρωνα. Πράγματι ο Δίας καταστέρωσε τον Χείρωνα. Είναι αυτός που σήμερα ονομάζουμε αστερισμός του Τοξότου. Ο Κένταυρος στον ουράνιο θόλο στην θέση που βρίσκεται οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως το βέλος του έδειχνε στους Αργοναύτες το δρόμο προς την Κολχίδα.

  Εκτός του Χείρωνος ο Ηρακλής είχε σκοτώσει και άλλους γνωστούς Κενταύρους όπως του Φόλου, και αυτός εξίσου άδικος. Διότι ο άτυχος Κένταυρος, ενώ περιεργάζετο ένα από τα φαρμακερά βέλη του Ηρακλέους, τρυπήθηκε απ’ αυτό και ξεψύχησε. Απαρηγόρητος ο Ηρακλής για το διπλό χαμό, τον έθαψε με τιμές.
  Επίσης τον Κένταυρο Ευρυτίων καταδίωξε ο Ηρακλής εις τη Φολόη και τον σκότωσε έπειτα από παράκληση του Δεξαμενού, βασιλέως του Ολενού. Σύμφωνα με το μύθο ο Ευρυτίων εκβίαζε τον Δεξαμενό να του δώσει για γυναίκα του, την θυγατέρα του Μνησιμάχη. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα και παντρεύτηκε τη Μνησιμάχη.
  Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Δηιάνειρα ήτο θυγατέρα του Δεξαμενού. Και ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα κατά την τελετή του γάμου τους και παντρεύτηκε τη Δηιάνειρα.
  Τέλος ο Κένταυρος Νέσσος κατά ένα μύθο σκοτώθηκε εις το δάσος της Φολόης από τον Ηρακλή, κατά έναν άλλο συνέβει το εξής : Ο Νέσσος κατοικούσε πλησίον του Εύηνου ποταμού. Εις την περιοχή αυτή έμενε και η Δηϊάνειρα την οποία ερωτεύτηκε. Επειδή εκείνη δεν ενέδωσε εις τις παρακλήσεις του εκείνος τότε προσπάθησε να την βιάσει. Έντρομη η άτυχη γυναίκα έβαλε τις φωνές. Ο Ηρακλής πρόλαβε και έστειλε τα φαρμακερά του βέλη στην καρδιά του Νέσσου.

  Ένας άλλος μύθος μας αναφέρει ότι ο Νέσσος προσεπάθησε να βιάσει την Δηϊάνειρα, ενώ την περνούσε εις την απέναντι όχθη του Εύηνου πουταμού εις την Αιτωλία. Όπου τον ετόξευσε ο Ηρακλής με τα δηλητηριώδη βέλη του. 

  Εκδικούμενος ο Νέσσος παρέδωσε εις την Δηϊάνειρα τον δηλητηριασμένο χιτώνα του, λέγοντας ότι είναι ισχυρότατο φίλτρο, το οποίο θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει κατά των απιστιών του συζύγου της. Και δια αυτού του χιτώνος ο Ηρακλής απέθανε οικτρότατα. Ο Νέσσος έφυγε πληγωμένος από το δηλητηριώδες βέλος εις την χώρα των Λοκρών όπου εκεί απέθανε. Εκεί που απέθανε αναδίετο εκ του σώματός του τόση δυσοσμία, όπου οι Λοκροί της περιφερείας αυτής επωνομάσθησαν Οζολοί, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας εις το Χ,38,2.  

θέλησε να εκδικηθεί το φονιά του, αυτόν που αφάνισε ολόκληρη την πανίσχυρη φυλή του.

  Ο Πλάτωνας εις το έργο του «Φαίδρα» εις το στίχο 229D λέγει : «το των ιπποκενταύρων είδος», ο Ξενοφώντας εις το έργο του «Κύρου παιδεία» εις τον στίχο 4,3,17 λέγει : «εζηλωκέναι ιπποκενταύρους» αλλά και ο Λουκιανός εις το έργο του «Ζεύξις» εις τον στίχο 3 λέγει : «θήλειαν ιπποκένταυρον εποίησεν». Αυτοί οι τρεις ονομάζουν Ιπποκενταύρους τους Κενταύρους, ερμηνεύοντας δε την λέξη, λέγουν ότι είναι αυτοί που ήσαν κατά το ήμισυ άνθρωποι και κατά το ήμισυ ίπποι. 

  Οι πιο σημαντικοί Κένταυροι ήσαν : ο Άβας, ο Αργεύς, ο Άγριος, ο Άγχιος, ο Άνφαχος, ο Αμύδας, ο Αμύκος, ο Αμφίων, ο Αοβόλος, ο Αρήος, ο Άρκεος, ο Αρμανδίων, ο Άρπαγος, ο Άστυλος, ο Αφείδας, ο Αφαρεύς, ο Βιάνωρ, ο Βραβήνωρ, ο Βρήεος, ο Βρόμιος, ο Βηροκτόνος,   ο Γρυνεύς, ο Γρυφαίος, ο Δάφνις, ο Δημολέων, ο Δίκτυς, ο Δόρπος, ο Δορύλας, ο Δρύαλος, ο Δυναίος, ο Έλιμος, ο Εμμάχιας, ο Ενοπίων, ο Ερύγδουπος, ο Ετίφυλος, ο Εύρυεος, ο Εύρυοσμος, ο Έλοψ, ο Θαύμας, ο Θηράμων, Θηρεύς, ο Θούριος,  ο Ιμβρεύς, ο Ίππασος, ο Ιπποείων, ο Ισοπλής, ο Ιφίνοος, ο Κλάνις, ο Κρίεων, ο Κύλλαρας, ο Κυρηναίος, ο Λατρεύς, ο Λυκάβας, ο Λυκίδας, ο Λύκητος, ο Λυκόδας, ο Λύκος, ο Λούπων,  ο Μέδων, ο Μελαγχαίης ή ο Μελαγχέης, ο Μελανεύς, ο Μέρμερος, ο Μίμος, ο Μόνυχος, ο Νέσσος, ο Νύκεων, ο Ξόνιος, ο Οδίεης, ο Όϊκλος, ο Όμαδος, ο Όρειος, ο Ορνεύς, ο Παιάντωρ, ο Παλύνωρ ή Πολυάνωρ, ο Πειοήνωρ, ο Περαίος ή ο Πιεραίος, ο Περιμπίδης, ο Πραξίων, ο Πυράκμων, ο Πυρηΐος ή Πύρηιος, ο Ριφεύς, ο Ροίκος, ο Ροίεος, ο Τηλεβόας, ο Ύλης, ο Φαιοκόμης, ο Φόλος, ο Φρύξος, ο Χείρων, ο Χθόνιος και ο Χρόμις.

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα τους ονομάζει «Φρήρες» και τους περιγράφει ως τριχωτούς ανθρώπους, αποκρουστικούς εις την όψη, ενώ στην Οδύσσεια τους παρομοιάζει με τους Σάτυρους.

  Επίσης αναφορά γίνεται από τον Φλέγωντα αλλά και τον Πλίνιο όπως θα δούμε κάτωθι.

  Ο Φλέγων ήτο ένας συγγραφέας του 2ουαιώνος π.Χ. ο οποίος γεννήθηκε εις Τράλλεις της Μικράς Ασίας, έζησε την εποχή του Αδριανού (76-138), και ο οποίος ασχολήθηκε με την παραδοξογραφία (δηλαδή την καταγραφή και παρουσίαση παράδοξων και παράξενων περιστατικών και φαινομένων), η παραδοξογραφία ήτο ένα αρκετά διαδεδομένο λογοτεχνικό είδος της εποχής του. Το έργο του που αναφέρονται τα ανωτέρω είχε την ονομασία «Περί θαυμασίων».  (Ο Westermann τον αναφέρει στο έργο του « Paradoxografi – Παραδοξογράφοι», όπου αναφέρει όλους τους αρχαίους συγγραφείς που έχουν έργα που αναφέρονται σε Κενταύρους, Πάνες, Νεράϊδες, κ.α. παρόμοια) Ανάμεσα σε αυτές τις περιγραφές είναι και αυτή ενός κενταύρου που  αναφέρει ότι είδε ο ίδιος με τα μάτια του εις την κατοικία του Ρωμαίου αυτοκράτορος Αδριανού.
  Αναφέρει το συγκεκριμένο απόσπασμα: «Ένας κένταυρος είχε βρεθεί στην Σαύνη, ήτο μία πόλη της Αραβίας επάνω σε ένα υψηλό βουνό που είναι γεμάτο θανατηφόρα δηλητήρια. Το δηλητήρια έχει το ίδιο όνομα με την πόλη και είναι μία δραστική θανατηφόρος ουσία που δρα γρήγορα και αποτελεσματικά.
  Ο Κένταυρος αιχμαλωτίστηκε ζωντανός από τον βασιλέα του … ο οποίος τον έστειλε εις την Αίγυπτο μαζί με άλλα δώρα για τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Ο Κένταυρος έτρωγε κρέας. Δεν του άρεσε όμως η αλλαγή περιβάλλοντος και πέθανε. Έτσι ο διοικητής της Αιγύπτου τον ταρίχευσε και τον έστειλε στη Ρώμη.
  Αρχικά τον είχαν σε δημόσια θέα στο παλάτι. Το πρόσωπό του ήταν περισσότερο άγριο από ό,τι είναι το πρόσωπο ενός ανθρώπου. Τα δάκτυλά του ήταν τριχωτά και τα πλευρά του ήταν ενωμένα με τα μπροστινά του πόδια και την κοιλία του. Είχε τις δυνατές οπλές ενός αλόγου και χαίτη του ήταν καστανόξανθη. Ωστόσο, εξαιτίας της ταριχεύσεως τόσο η χαίτη του όσο και το πρόσωπό του είχαν σκουρύνει. Όσον αφορά το μέγεθός του δεν ήταν όπως συνήθως παρουσιάζουν τους κενταύρους, αλλά δεν ήταν ούτε και μικρός. Όπως αναφέραμε υπάρχουν και άλλοι κένταυροι στην πόλη Σαύνη. Όσον αφορά αυτόν που στάλθηκε στη Ρώμη, όποιος έχει αμφιβολίες μπορεί να πάει στη Ρώμη και να τον δει ταριχευμένο στην προσωπική αποθήκη του αυτοκράτορα.»
Παρόλο που ο Φλέγων έζησε πολύ αργότερα από την εποχή του αυτοκράτορα Κλαύδιου (41-54 κ.ε.) το πιθανότερο είναι να άντλησε τις πληροφορίες του από τα αυτοκρατορικά αρχεία της βιβλιοθήκης του παλατιού την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού. Την ίδια πληροφορία μας παραδίδει ένα άλλο κείμενο για να επιβεβαιώσει το περιστατικό.

  Ο Πλίνιος στο έργο του «Φυσική Ιστορία» αναφέρει: «Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος γράφει ότι ένας κένταυρος γεννήθηκε στη Θεσσαλία και πέθανε την ίδια μέρα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είδαμε πραγματικά έναν κένταυρο που τον έστειλαν από την Αίγυπτο διατηρημένο μέσα σε μέλι.»
  Ο αυτοκράτορας Κλαύδιος—σύμφωνα με τον Πλίνιο—σε ένα από τα χαμένα του έργα αναφέρεται στη γέννηση ενός κενταύρου υποδηλώνει το ενδιαφέρον του για το συγκεκριμένο θέμα. Αυτό ίσως να εξηγεί να την αποστολή σαν δώρο του προαναφερθέντος κενταύρου στον Κλαύδιο από τον βασιλέα της περιοχής της Σαύνης καθώς και τις ενέργειες του διοικητού της Αιγύπτου να στείλει και αυτός ένα ανάλογο δώρο στον αυτοκράτορά του. Τέτοιες κινήσεις όχι μόνο αποτελούσαν πράξεις σεβασμού, αλλά δημιουργούσαν και ένα καλό κλίμα στις σχέσεις του κέντρου με την περιφέρεια καθώς οι διοικητές των επαρχιών επιδίωκαν να κερδίσουν με κάθε τρόπο την εύνοια του αυτοκράτορα. [αναπαραγωγή μέρους του σχετικού άρθρου εις την ακόλουθο ιστοσελίδα :

  Οι κένταυροι ήταν αποτέλεσμα σεξουαλικής ενώσεως ανθρώπου – ανδρός με θηλυκά άλογα. Η κτηνοβασία υπήρχε ανέκαθεν. Και σε κάποιες περιπτώσεις έφερνε φρικτά αποτελέσματα.

  Πάντως η κτηνοβασία υπήρχε πάντοτε στη ζωή του ανθρώπου. Ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια. Αν και σήμερα πολλές κυρίες τη «βρίσκουν» με τους σκύλους τους, και πολλοί χωριάτες με τα θηλυκά ζώα τους.

   Αλλά παλαιά ήτο τόσο διαδεδομένη που για να μπει φραγμός, ο νομομαθής του Μεσαίωνος Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος [1320-1380], στον  «αστικό κώδικα» που συνέταξε, περιλάμβανε και διάταξη κατά οποία  όποιος «συνελαμβάνετο να κτηνοβατεί, εκαυλοκοπείτο». [http://www.koutouzis.gr/terata.htm].

   Η σημερινή ονομασία Τοξότης εις τον αστερισμό δόθηκε τον 5οαιώνα π.Χ. από τον Κλεόστρατο και διατηρήθηκε από τον Ίππαρχο μέσω της «Μεγάλης Αστρονομικής Συντάξεως» [Μεγίστη, Almagest] τον Πτολεμαίο.

  Οι Κένταυροι απεικονίζονται από τους αρχαίους στα πιο πρωτόγονα μνημεία με ανθρώπινο σώμα μπροστά και με προσκολλημένο πίσω το πισινό μέρος του αλόγου, με τρόπο που εκείνη την περίοδο έχουν ανθρώπινα πόδια μπροστά, καθώς εμφανίζονται στα πλακίδια ενός περιδέραιου που ευρέθηκε στην Κάμειρο της Ρόδου.  

  Αντίθετα οι αγγειογράφοι της Αττικής σε ανασκαφές που έγιναν  στην Ακρόπολη των Αθηνών ευρέθησαν δύο αγαλματάκια, που δίνουν ακριβή ιδέα για το πως οι καλλιτέχνες του 6ου π.Χ. αιώνος γνώριζαν τους Κενταύρους. Με τα μπροστινά πόδια σε πόδια αλόγου, το κεφάλι παίρνει με έκφραση λιγότερο άγρια.

  Βλέπουμε αναπαραστάσεις τους εις τα διαζώματα του Θησείου, εις τις μετόπες του Παρθενώνος, εις το διάζωμα του ναού της Φιγαλείας. Οι κυριότεροι μύθοι, εκεί που παίζουν οι Κένταυροι ένα ρόλο, απεικονίζονται διαδοχικά σε σκηνές γεμάτες κίνηση, που ευτυχώς μερικά δείγματά τους διασώθηκαν.

  Ο Ζεύξις, ο μεγαλύτερος ζωγράφος της αρχαιότητος, έχει ζωγραφίσει θηλυκό Κένταυρο ή άλλως Κενταύρισσα, όπου υπάρχουν και σε μερικά ανάγλυφα σαρκοφάγων παράλληλα με την περιγραφή του Λουκιανού. Ο Ζεύξις είχε ζωγραφίσει μια Κενταύρισσα να θηλάζει ένα παιδί. Ολόκληρο το κάτω μέρος του κορμιού της είναι αλόγου, με γυναικείο το πάνω μέρος του κορμού της και το σύνολο είναι πολύ αισθητικό και χαριτωμένο.

  Κατά την Ελληνιστική εποχή οι καλλιτέχνες επιδόθηκαν στο να εξάρουν ακόμα περισσότερο την ανθρώπινη πλευρά των Κενταύρων. Ωραία ψηφιδωτά τους παρουσιάζουν να συμπλέκονται με θεριά, προπάντων με λιοντάρια προσπαθώντας να τα σκοτώσουν με ογκόλιθους ή με ακόντια.

    Στην Πέλλα σε ανασκαφές ευρέθηκε αποσπασματικό ψηφιδωτό με ζεύγος Κενταύρων, ενός αρσενικού και ενός θηλυκού. Ο αρσενικός Κένταυρος δεξιά κρατά φιάλη, ο θηλυκός Κένταυρος ή άλλως Κενταυρίνα αριστερά πιθανόν οινοχόη. Διακοσμούσε το κατώφλι ανδρώνα με το ψηφιδωτό του κυνηγιού του λιονταριού [325 – 300 π.Χ.].

  Επίσης στην Πέλλα σε κατώφλι ανδρώνος [αρχές 3ου αιώνος π.Χ.] ψηφιδωτό δείχνει θηλυκό Κένταυρο εμπρός σε είσοδο σπηλιάς. Η οποία στο αριστερό της χέρι κρατάει ραβδωτή φιάλη και με το δεξί της χέρι ρυτό που καταλήγει σε κεφάλι πιθανόν σκύλου. Πίσω δηλώνεται σχηματικά ένα δέντρο. Η φωτογραφία κάτωθι : 
 εκ της ιστοσελίδος http://www.komvos.edu.gr/mythology/ent2/2_kentauroi.html

  Το ενδιαφέρον με τις παραστάσεις των Κενταύρων στην Πέλλα στα δύο κατώφλια ανδρώνος είναι η σπανιότατη απεικόνιση θηλυκού Κενταύρου. Επομένως, το ψηφιδωτό του Καναλιού, όπου η Κενταυρίνα  ετοιμάζεται να προσφέρει σπονδή μπροστά στη σπηλιά των Νυμφών και του Διονύσου, είναι πιθανό να αναπαριστά τελετή που θα εγίνετο συχνά στον χώρο που διακοσμούσε το ψηφιδωτό. Στην περίπτωση αυτή, του ρεαλισμού, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε τη μεταμφίεση πιστών ή ιερέων σε χορό Κενταύρων.

  Τέλος υπάρχουν σε έντεκα μετόπες του δωρικού ρυθμού στον τάφο της κρίσεως στις ανασκαφές στην αρχαία Μίεζα οι οποίες διακοσμούνται με σκηνές από τη σύγκρουση Κενταύρων και του θεσσαλικού λαού των Λαπιθών, με την τελική νίκη των τελευταίων και την εκδίωξη των Κενταύρων από τη Θεσσαλία.  [http://pantheon.20m.com/kentauroi.htm]

  Το άνωθεν ψηφιδωτό είναι από τη βίλα του Αδριανού (κάτωθι φωτογραφία ) κοντά στο Tivoli της Ιταλίας, όπου αναπαριστάνει μια γυναίκα Κένταυρο η οποία σκοτώθηκε από μια τίγρη και ένας κένταυρος αρσενικός επιτίθεται με μια πέτρα η τίγρη στην αριστερή πλευρά μια λεοπάρδαλη που παρακολουθούν τη σκηνή. Ευρίσκεται και εις την ιστοσελίδα : www.s8int.com όπως επίσης εις την ιστοσελίδα : https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/politistike-kleronomia-ellenismou/dorians]

  Οι ανασκαφές του Πανεπιστημίου Τένεση στο Πήλιο, έφεραν στο φως ακόμα ένα στοιχείο που αποδεικνύει ότι τίποτα από την Μυθολογία μας δεν είναι ψέματα και ότι Μύθος δεν σημαίνει κάτι το φανταστικό αλλά κάτι το πέρα για πέρα πραγματικό. Η σχολή του Πανεπιστημίου σε ανασκαφές που έκανε ανακάλυψε το σκελετό ενός Κενταύρου. Η είδηση πέρασε σε εφημερίδες τις περιοχής με πολύ ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον δεν έδειξε ούτε ένας αρμόδιος, ούτε έντυπα πανελλήνιας κυκλοφορίας. 

  Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του Κεντάκυ, όπου αναφέρεται και οι επιστήμονες που έκαμαν το ανασκαφικό έργο. Επάνω ο σκελετός κάτω τα ανασκαφικά κτερίσματα.

  Στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου του Τένεση το οποίο έκανες ανασκαφές εις το Πήλιο αναφέρονται όλα τα στοιχεία είναι : [Http: //web.utk.edu/~blyons/centaur.html

Ο καθηγητής ο οποίος έκαμε αυτήν την σπουδαία ανασκαφή είναι ο κάτωθι :

Beauvais Lyons, Director
Hokes Archives
School of Art
1715 Volunteer Blvd.
University of Tennessee
Knoxville, Tennessee 379962410
phone: 8659743202
fax: 8659743198
email: blyons@utk.edu

  Ακολουθεί αντιγραφή της ιστοσελίδος του Πανεπιστημίου του Τέννεση, όπου και φυλάσσεται ο ανακαλυφθείς σκελετός του Κενταύρου του Βόλου. Εύρημα από τις ανασκαφές του Πανεπιστημίου την περίοδο όπου ήτο υπουργός Πολιτισμού ο Ελ. Βενιζέλος.

  Το κείμενο είναι αυτούσιο εις την αγγλική γλώσσα.

THE CENTAUR EXCAVATIONS AT VOLOS

The University of Tennessee, Knoxville is known internationally for its research on centaurs. The Jack E. Reese Galleria in the Hodges Libary includes one of the finest adult male centaurian specimens yet discovered, and the library includes the most extensive collections of centaurian epic literature in the south-eastern United States. From 1998 through 2001, annual panel sessions were held at the University Center to present the last Centaurian Research by noted scholars at the University of Tennessee. Click here for a record of these presentations, and follow the link to «Special Projects.»

«Do you believe in Centaurs?»

observations on the process of bringing

«The Centaur Excavations at Volos»

to the University of Tennessee, Knoxville’s Hodges Library

written in June 1994 by Beauvais Lyons, Professor of Art

A myth is defined in the modern desk edition of Webster’s New World Dictionary as «any fictitious story, person or thing.» Mythic creatures such as mermaids, unicorns, bigfoot, minotaurs and a host of other zoomorphic monstrosities, often combine human and animal attributes. Creatures such as these, which generally appear in works of art, can be understood as fantastic archetypes which fulfill a basic human need to express the unconscious through symbols and metaphor. From this perspective, the ancient Greek myth of the centaur, a half-human, half-horse creature which inhabited the forests of Thessaly represents a potent combination of human intelligence and animal desires. The centaur becomes even more loaded when it is presented as a scientific fact.

These issues make «The Centaur Excavations at Volos,» a permanent display installed three years ago in the John C. Hodges Library at the University of Tennessee in Knoxville engaging. Like other works of archaeological fiction [see end note #1], this display uses the conventions of scholarship to present a work of fiction as authentic. The only clue that the viewer should be skeptical is the showcase title plaque, which includes the question «Do you believe in centaurs?»

«Of course not,» you (and every other college educated viewer) responds. But here, in an elegantly constructed showcase, complete with a faux marble base and simulated wood panels are the skeletal remains of a centaur burial along with various inscribed clay tablets. On the back side of the showcase is a screen printed text panel in which this specimen is described as «one of three centaur burials discovered in 1980 by the Archaeological Society of Argos Orestiko eight kilometers northeast of Volos, Greece.» The text panel includes a map of Greece, a 16th century woodcut and a drawing depicting centaurs, a photograph of a relief sculpture of a centaur from the Parthenon and a print showing the anatomy of an adult male centaur. The text and the visual data are presented in the dry, scholarly manner common to archaeological exhibits

«Do you believe in centaurs?» I asked one student who approached and seemed perplexed with the display. «I’m not sure» he responded, «but it sure looks authentic.» Looks are, of course, deceiving. As a culture, we are constantly bombarded with fictions represented as fact by the tabloid press, simulations of reality in docu-dramas and countless examples of what Umberto Eco calls «hyper-realities;» from shopping malls to theme parks. If the experience this display engenders is authentic, maybe it is real?

After further discussion with this student I finally revealed that the display is a work of art, and hence fiction. The centaur (made from the tea stained bones of a pony and a deteriorating human skeleton) was originally constructed by Bill Willers, a Professor of Biology at the University of Wisconsin-Oshkosh who is also an artist. Willers exhibited the project at the Madison Art Center as well as several college galleries in the mid 1980’s before putting the work in storage in a friend’s barn. In 1992, Neil Greenberg, from the UTK Department of Zoology and I undertook a campaign to raise funds to purchase the display for the university. We were able to secure a prominent location on campus for the exhibit with a commitment from the library and generated support from a variety of campus organizations. I designed the showcase and exhibition text and Bob Cothran from the UTK Department of Theater painted the fake marble and wood panels.

While presenting a work of fiction as fact may be construed as counter productive to the educational mission of the university, Paula Kaufman, Dean of the UT Libraries endorsed the exhibit as a valuable object lesson on importance of skepticism. Many students are conditioned to believe the word of authorities, whether they be academic, political, scientific or religious. This work of academic parody functions as a conscious form of self-critique, deconstructing the authority of the library itself.

For Al Burstein, (former) chair of the UTK University Studies Program and a primary supporter of the project, the centaur underscores a key heuristic issue; that the experience of having a deeply held belief disconfirmed (as in the hoax dehoaxed) is critical to self-conscience epistemology and thus the educational process. In this respect, the exhibit functions like the professor, who after a persuasive lecture on a particular topic concludes by informing the students that 90% of the lecture is bogus. The students are then assigned to write a short essay which sorts out the lecture’s facts from fictions. When a colleague of mine was subjected to this teaching method as a student at the University of Michigan, she recounted that her never again took anything for granted.

Aesthetically, «The Centaur Excavations at Volos» employs camouflage techniques, as it is perfectly integrated into its surroundings. The design of the showcase, its proportions, color and prominent position in the «Jack E. Reese Galleria» make it appear as if the library is built around the display in the same manner that a mausoleum is built around a sarcophagus. These formal attributes, like the content of the exhibit reinforce its apparent authority.

The centaur also obscures the distinctions between art and science. While modern science is generally thought of as a systematic knowledge derived from observation, study and experimentation, science may also be thought of as akin to art; a skill or technique applied to a particular discipline. For this reason we might use the expressions «the science of boxing» and «the art of boxing» interchangeably. As a work of art created by a scientist, the centaur provides a unique bridge between the scientific and artistic camps which comprise the modern university.

This leads one to pose the question; what is the role of art in a university setting? Should art provide aesthetic backgrounds, (what one might call «visual musak») for the more important task of scientific research and cultural critique? Or can art play an active role in the academy?

While the University of Tennessee has had a highly successful sculpture tour for more that a decade, the function of art in a public setting has undergone a significant transformation in the recent past. This shift, initiated by the controversy surrounding Richard SerraÍs «Tilted Arch» at Federal Plaza in Washington, DC has seen the artist attempt to meet his or her audience half way, often working with architects and citizen groups to ensure public artworks will serve a beneficial role in the community. While Serra’s brand of modernism represents the artist standing alone, often against the public, recent public art projects, even those which critique institutions and cultural practices, are more often intended to work with, rather than against their audience. This exhibit, having the imprint of an interdisciplinary committee of faculty is similarly conscious of its social and pedagogical purposes.

The process by which the exhibit was brought to campus was by no means direct, and provides an interesting case study for interdisciplinary public art projects in a university setting. At a lunch hour forum sponsored by University Studies in the Fall of 1992, I presented the proposal to a group of thirty faculty and students from across campus. While many attending the forum were interested in the project, some felt that it should only be funded through private donations. ñWhat would the tax payers of Tennessee think if we purchased a centaur?î claimed a former Faculty Senate President from the Department of Economics. Just as Jesse Helms tried to rally support against publically funded works of art, it was felt that this project would be subjected to similar criticism. In response, I contended that the university should have the academic freedom to allocate resources in any way that enhances its educational and research mission [see end note #2].

In the end, student organizations on campus were a major source of revenue for the project, particularly the Cultural Affairs Board and the Student Exhibits Committee. Additional funding came from University Studies, the Office of Student Affairs and private donations.

In January 1993, in association with our efforts to bring the display to campus, University Studies sponsored a forum on the topic «Hoaxing in Science and Teaching» which included presentations by myself and faculty from various disciplines as well as a guest appearance by the media con artist Joey Skaggs. Skaggs is a major figure in the field of media jamming, as he has created imaginary events and other phenomena for media consumption for over twenty years. Among his various media hoaxes, he once fooled UPI into running a story about a fictitious Colombian entomologist who developed a dietary supplement derived from cockroach hormones which cured everything from menstrual cramps to acme and arthritis. The presentations for the forum covered a wide range of approaches to hoaxing, from parodies in which ironic signals may be clearly discerned to outright deceptions for financial gain or to lend credibility a theological or philosophical point of view. One pedagogical benefit of the hoax is its capacity to cultivate a healthy sense of skepticism, which is, after all, a primary goal in teaching.

While this event was important in generating more interest in the proposal, the issue of presenting a work of fiction under the pretext of non-fiction was still a problem for some faculty. One person asserted that a convincing display on centaurs would imply that the library endorsed the existence of centaurs. This argument assumes that the library can verify the authenticity of every «non-fiction» text in its collection. Instead, the library serves a descriptive rather than prescriptive function. Exhibits such as the centaur critique the institution of the library and the assumptions behind its practice. In so doing, it helps to remind all of us that we must be critical of authoritative claims to truth.

Given the need to bring together a wide range of disciplines to make the exhibit useful to the whole university community, I assembled a «Centaur Installation Committee.» The display had already generated objections from faculty in the Department of Classics due to two errors in the Latin inscription on an etching by Willers showing the anatomy of an adult male centaur. With the prospect of over 1,000 high school Latin students coming to campus for a conference the following summer, it was important to make sure the fiction was as convincing as possible. The committee was composed of eight faculty from a variety of disciplines, all of whom made valuable suggestions regarding the particulars of the display, the showcase and the exhibition text. However, at our first meeting on July 8, 1993 we opened a whole new can of worms; state regulations regarding the display of human remains.

The human portions of the centaur were acquired by Willers from his department at the University of Wisconsin. For many years the department had a human skeleton from India which had been used for class exercises and was starting to deteriorate. Willers replaced the departmentÍs classroom skeleton with a plastic version so that he could appropriate the older, authentic specimen.

Tennessee has two statutes pertaining to the display of human remains. One, which doesnÍt apply to the centaur, bans the display of Native American remains. The second (Û 39-17-312) is loosely titled «abuse of corpse,» and addresses a person who «physically mistreats a corpse in a manner offensive to the sensibilities of an ordinary person.» Would the centaur be construed as abuse of corpse according to this statute?

My attempts to get the Office of the Knox County District Attorney to render an opinion on the matter were unsuccessful. In a memo to me dated July 12, 1993 they stated that their office «does not provide advisory opinions to individuals pertaining to criminal violations,» referring me (instead) to the State of Tennessee Attorney GeneralÍs Office in Nashville. I quickly learned that law, like art, can provoke multiple interpretations.

To clarify the legal issue, I asked Paula Kaufman to send a memo to Beauchamp Brogan, the Secretary and General Council for the University of Tennessee to request an advisory opinion regarding the exhibit. In a memo to Kaufman dated July 30, 1993, Brogan claimed that he was aware of the proposed exhibit and had no legal concerns for the university. He writes:

«There is a specific statute which allows unclaimed bodies of persons who die at (a) publicly supported institution to be distributed among medical, dental and anthropologic institutions in the state for use in study and ïfor the promotion of science alone.ÍT.C.A. Û68-4-103, 68-4-104. This statute does not apply to the Centaur exhibit. However, it does illustrate that there are situations involving the ïuseÍ of corpses which do not violate the criminal statute. Also, there are mummies and other human remains in various museums around the state, including the state museum in Nashville. If the university displays the Centaur and uses it in a dignified, scholarly manner, it is highly improbable that someone will accuse the University of acting in an illegal manner. Also, aside from legal concerns, the University needs to be sensitive to the reaction of Indian students on our campus.»

Brogan’s concern about displaying the centaur in a «scholarly and dignified manner» resulted from language in a funded grant proposal to the Cultural Affairs Board from the previous Spring which read:

«Considering the excavations were conducted at ‘Volos’, a name which has a remarkable resemblance to ‘Vols’ (the common abbreviation for the Tennessee Volunteers), it is quite possible that the centaur exhibit will engender the same mythological status as (an emblem of the university) the torch bearer or our mascot, ‘Smokey’ the blue tick hound. It is easy to imagine a time when the image of a centaur sporting a coon skin hat and carrying a rifle will be screen printed on sweatshirts worn by thousands of UT students. In addition, the centaur could become the basis for fraternal rites of passage, a central motif in homecoming parades and the inspiration for a catalogue on the mytho-poetics of science. The impact of this project on the cultural life of our campus may be greater than any of us can even fathom.»

While the language of this paragraph is a response to the typical grant application query «How many people will the project impact?» it had been my hope that the public nature of the exhibit would allow it to play a symbolic role in the popular culture of the university. Most college students do not look to art or religion for an experience of the sublime. Instead, this need is generally filled through the spectacle of college football, pep rallies and homecoming parades. While art is generally divorced from mainstream culture, if an exhibit like this elicit public involvement on par with college sports, it comes dangerously close to being too ritualistic and pagan.

The exhibit has the potential to come in conflict with status quo religious beliefs in another respect as well. The ancient Greeks, who generally represented centaurs as wild and promiscuous, used the metaphor of the half man, half horse to express the animal nature of humans. By using the metaphor of the half man, half animal ñThe Centaur Excavations at Volosîunderscores a very basic truth; human nature can not be separated from its animal, and hence evolutionary origins. This aspect of the exhibit is in some respects ironic, as in 1925 Tennessee was the first state to outlaw the teaching of evolution, a law which was later overturned in the famous trial of the science teacher John Scopes. Trials such as these protect public education from religious intervention. Exhibits such as «The Centaur Excavations at Volos» as possible, in great part, because academic and artistic freedom are seen as mutually beneficial. Art can play a vital role in the academy, even in situations when you speak with your tongue in your cheek.

NOTES:

1. For more information on the genre of archaeological fiction see my articles «Art of the Trickster,» Archaeology, March/April, forum section, p. 72 and «The Excavation of the Apasht: Artifacts from an Imaginary Past,» Leonardo: Journal of the International Society for the Arts, Science and Technology, Pergamon Press: Oxford University, Vol. 18, no. 2, pp.81-89.

2. It is difficult to separate the issue of academic freedom from patronage. The modern university is a consequence of the secularization of higher education. While tax payers fund public universities under the assumption that universities enhance the economic vitality of the state, the role of art within this system of patronage is usually problematic when the work is overtly political or sexual. For more information on this subject see my 1991 article «Artistic Freedom and the University,» Art Journal, Winter, Vol. 50, no. 4, pp. 77-83

The Hokes Archives operates under the direction of Professor Beauvais Lyons at the University of Tennessee, Knoxville School of Art in the UTK Print Workshop.

The Hokes Archives was founded in 1901 by Everitt Ormsby Hokes and is devoted to the fabrication and documentation of rare and unusual cultural artifacts. Some of the more important aspects of the collection include the Aazudians and the Apasht, both of which have been the subject of major exhibitions organized by the archives. A lesser known aspect of the collection are the Arenot who were the subject of a 1980 exhibition. Beauvais Lyons, Director of the Hokes Archives is available to give presentations and lectures on a variety of topics related to the collection. The Hokes Archives also played a role in bringing «The Centaur Excavations at Volos» to the Hodges Library on the University of Tennnessee, Knoxville campus.

A significant new addition to the Hokes Archives is the The Spelvin Collection, one of the most important collections of contemporary folk art. This exhibition includes the work of 11 artists, encompassing paintings, prints, drawings and sculpture. In addition to being a research center, the Hokes Archives assembles national traveling exhibitions presenting selected works from the collection. A traveling exhibition featuring the «George and Helen Spelvin Folk Art Collection» is currently touring the United States. To read an essay about issues raised by this exhibition, check here.

Correspondence should be addressed to:

Beauvais Lyons, Director

Hokes Archives

School of Art

1715 Volunteer Blvd.

University of Tennessee

Knoxville, Tennessee 37996-2410

phone: 865-974-3202

fax: 865-974-3198

email: blyons@utk.edu 

   
Επίσης περίπωση «Κενταύρου» υπήρχε σε δημοσίευμα της εφημερίδος «Ελεύθερος Τύπος» της 19ης Αυγύστου του έτους 1993 με τον τίτλο «Ο άνθρωπος άλογο». Όπου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο Κάγια [άλογο] κι ο νεογέννητος υιός του έχουν κάθε λόγο να νιώθουν διαφορετικοί από τα υπόλοιπα άλογα της φάρμας του Δρ. Πήτερ Ντέβρις στο Κεντάκυ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Μέσα εις το DNA τους υπάρχει κι ανθρώπινο γενετικό υλικό, αφού αποτελούν το πιο πρόσφατο «δημιούργημα» του Ολλανδού επιστήμονος. Ο Δρ. Πήτερ Ντέβρις λέγει : ο μπαμπάς Κάγια [άλογο] γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1991, από φυσιολογικά άλογα, μόνο που εις την διαδικασία της συλλήψεώς του επενέβη ο ίδιος και πρόσθεσε και ανθρώπινο γενετικό υλικό. Αποτέλεσμα ο Κάγια  γεννήθηκε με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, τα οποία κληρονόμησε και ο υιός του, ο οποίος γεννήθηκε πριν μερικές εβδομάδες. Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα Weekly World News,  και το οποίο έχει γίνει το κύριο θέμα πολλών συνεδρίων της γενετικής [Αρχαία ελληνικά παράδοξα – κεφάλαιο λβ σελίδα 116 Κωνσταντίνος Ποταμιάνος – εκδόσεις Ελεύθερη σκέψις].


Πηγή : από το υπό έκδοση βιβλίου του Ομήρου Ερμείδη από τις εκδόσεις «Ελεύθερη»

Γιν (YIN) – Γιανγκ (YANG)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Από τα πιο γνωστά σύμβολα, έχει χρησιμοποιηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους ακόμη και για εμπορικούς ή στυλιστικούς λόγους. Μπορεί να το δει κανείς χαραγμένο από μπρελόκ και δαχτυλίδια έως στάμπες σε μπλούζες. 
Όπως όλα τα σύμβολα, γοητεύει το ασυνείδητό μας και ασκεί μυστηριώδη έλξη σε άτομα διαφορετικής εθνικότητας, φυλής ηλικίας και φύλου. Απεικονίζει την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Καλού και Κακού, όμως αυτή είναι η επιφανειακή εκδοχή. Στην πραγματικότητα, απεικονίζει ολόκληρη την κινέζικη σκέψη σχετικά με την κοσμογονία, την ζωή και τον θάνατο, την δύναμη και τον φόβο, το σκοτάδι και το φως. Πρόκειται για τους δύο αντίθετους μα συμπληρωματικούς πόλους της φύσης.

Το Γιανγκ (ερμηνεία : σημαίες που κυματίζουν στον ήλιο) είναι το λευκό και ευθύνεται για την πρωτοβουλία, την επιθετικότητα, την δημιουργικότητα, την αρσενική ισχύ, τον ουρανό, το φως, τα συναισθήματα, την τόλμη, την φωτιά, το θερμό και το σκληρό.
                                
Το Γιν (ερμηνεία : συννεφιασμένος ή σκιασμένος) είναι το μαύρο κομμάτι του συμβόλου και ευθύνεται για το σκοτάδι, την παθητικότητα, την ακινησία, το θηλυκό στοιχείο, την απουσία ζωής, την σελήνη, την νύχτα, το ψύχος, το αδύναμο, το απαλό, τα ύπουλα συναισθήματα.

Οι δύο μορφές ενέργειας συνιστούν την ίδια την πραγματικότητα, ανεξαρτήτως μορφής, πέρα απ’ τον δυισμό τον ίδιο. Το μαύρο και το λευκό είναι δύο καταστάσεις που η μια διαδέχεται την άλλη για να υπάρχει ένας κόσμος πολλών αποχρώσεων. Η συνεχής κίνηση των χρωμάτων δημιουργεί πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις που κάνουν τον κόσμο περίπλοκο αλλά και πλήρη. Εν τέλει επιβεβαιώνει ότι το μόνο σταθερό πράγμα είναι η αστάθεια. Μόνο έτσι όμως υπάρχει και εξέλιξη. 

Πηγή

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ;

 

(Σκέψου….πριν διαβάσεις το παρακάτω κείμενο….!)

Σκέφτηκες ότι ΕΣΥ είσαι αυτός που μπορεί να αλλάξει την
Σκέψη σου, σε μια προσπάθειά να κάνεις κάτι άλλο στην ζωή σου και στον τρόπο
που επιθυμείς ΕΣΥ ο ΙΔΙΟΣ να ζεις ή γενικά να αλλάξεις τον τρόπο της

συμπεριφοράς σου…!


Αλήθεια τι λες….τι είναι η σκέψη;

Απλά σκεφτόμαστε συνεχώς και αυτό που παράγουμε με την
σκέψη μας είναι και πάλι σκέψεις. Δηλαδή…είναι ένα εργαλείο για την Γνώση. Με

την Σκέψη που κάνουμε αναγκαστικά…. γνωρίζουμε.


Η Σκέψη γενικά αναφέρεται στον Κόσμο, δηλαδή…για το τι
είναι ο Κόσμος και ποια είναι η σχέση των Όντων μέσα στον Κόσμο και μεταξύ
τους, αλλά κυρίως ποια είναι η σχέση του Ανθρώπινου Όντος με τον Κόσμο και τα πράγματα.

Με την σκέψη περιγράφω τον Κόσμο με σκοπό να τον

γνωρίσω….ή τελικά με την σκέψη μου φτιάχνω τον κόσμο; Ιδού η απορία….!


Το είναι…είναι ίδιο με τη Σκέψη. Ότι βλέπουμε και ότι

είναι και υπάρχει ….είναι ακριβώς ίδιο με την Σκέψη μας…ή τελικά  η Σκέψη μας είναι ίδια μ’ αυτό που υπάρχει;


 Σας μπέρδεψα…! Ας

ξεκαθαρίσουμε το τοπίο….!


Η σκέψη είναι ένα «εργαλείο» που μ’ αυτό επιβεβαιώνουμε

κάτι, το οποίο αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας.


Το θέμα είναι ότι η πίστη μας πολλές φορές κλονίζεται…διότι
οι αισθήσεις μας πολλές φορές ψεύδονται….και ότι αυτό που προσλαμβάνουμε με τις

αισθήσεις μας…δεν είναι πάντα η αλήθεια….! Εμμμ…..!


Η Αλήθεια είναι ….ότι ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ…κάτι σαν όταν αυτό
που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και ταιριάζει με το αντικείμενο που
έχουμε μπροστά μας. Με την Σκέψη μας λοιπόν εξετάζουμε αν αυτό που κείται ή
στέκεται μπροστά μας είναι αυτό που βλέπουμε με τις αισθήσεις μας ή όχι και το
επιβεβαιώνουμε. Με την Σκέψη μας λοιπόν αποδεικνύουμε αυτό για το οποίο
ισχυριζόμαστε ότι είναι Αλήθεια. Με την Σκέψη μας και με το Λόγο μας….εξηγούμε
αυτό που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε. Η πίστη μας είναι ότι με την Σκέψη μας μπορούμε
να τα εξηγήσουμε όλα. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν το πιστεύει κανείς πια ….και

βέβαια…ούτε και η ίδια η Σκέψη.


Οι δυνατότητες της Σκέψης για εξήγηση και απόδειξη είναι
μικρές και έχουν όρια. Τα Μαθηματικά μας  αποδεικνύουν ότι η σκέψη έχει όρια και ότι δεν

μπορεί να τα αποδείξει όλα και να τα εξηγήσει όλα.


Τότε εμείς γιατί επιμένουμε να πιστεύουμε και να

υποστηρίζουμε αυτήν την προκατάληψη; Είναι ένα ερώτημα…!


( Προκατάληψη θεωρούμε κάθε τι που θεωρούμε γνώση, χωρίς
να το έχουμε από πριν ερευνήσει. Προκατάληψη είναι μια από πριν γνώση, κάτι που
διδαχθήκαμε κάποτε εις το παρελθόν και το θεωρούμε αληθινό, δηλαδή….ότι
ανταποκρίνεται σ’ αυτό που έχουμε μπροστά μας ή μέσα μας, που μας λέει…ότι κάτι
είναι έτσι ή αλλιώς. Ότι κάτι είναι έτσι και ότι δεν μπορεί παρά να είναι και

δεν μπορεί να είναι διαφορετικό. )


Αν όμως όντας η Σκέψη είναι όντως ένα όργανο της Γνώσης…δηλαδή
αυτό που θεωρούμε για Γνώση, τότε είναι αυτή η ίδια, αλλά και τα παράγωγά της…δηλαδή

συμπεράσματα, προτάσεις κλπ μια προκατάληψη;


Τότε θα ήταν η αλλαγή της Σκέψης που αναζητούμε, η

απαλλαγή και η απελευθέρωση απ’ αυτήν την προκατάληψη;


Από την άλλη η Σκέψη λειτουργεί μόνο για το γνωστό, για
την ήδη γνωστή Γνώση. Γι’ αυτό που ήδη ξέρουμε και επομένως αυτό που δύναται να
κάνει κανείς με την Σκέψη και η ίδια η Σκέψη σαν εργαλείο, είναι μόνο να

περιγράψει το ήδη γνωστό.


Αν είναι έτσι μπορεί όντως να ισχύει αυτό που πιστεύουμε

με πάθος και απόγνωση, ότι η Σκέψη είναι ένα εργαλείο γνώσης;


Μπορεί η σκέψη να παράγει Γνώση;

Και όταν λέμε Γνώση, εννοούμε κάτι που δεν είναι ακόμα
γνωστό. Κάτι άγνωστο. Κάτι που είναι ήδη γνωστό δεν μπορούμε να το ονομάσουμε Γνώση,
αφού είναι ήδη γνωστό. Άρα σαν Γνώση μπορούμε να λογαριάζουμε μόνο κάτι που
είναι άγνωστο ως τώρα. Η Σκέψη όμως μπορεί να ερμηνεύσει μόνο το γνωστό και άρα
δεν μπορεί να κάνει αυτό το οποίο αφελώς πιστεύουμε: να είναι ένα εργαλείο

παραγωγής Γνώσης.


Τώρα θα μου πείτε…δεν το έλυσε ο Αριστοτέλης…θα το
λύσουμε εμείς….! Ο ίδιος ο Αριστοτέλης μας λέγει…ότι η Σκέψη λειτουργεί μόνο

για το γνωστό.


Το θέμα είναι το τι μπορεί να κάνει η Σκέψη και εμείς με
την Σκέψη και αυτό μας ενδιαφέρει για το λόγο, ότι είναι πρώτιστη ανάγκη για
τον Άνθρωπο να γνωρίζει και μάλιστα να γνωρίζει πάντα νέες, άγνωστες Γνώσεις.
Με την Σκέψη κρίνουμε, ξεχωρίζουμε, συγκρίνουμε κάτι, που είναι κιόλας εμπρός
μας. Δεν μπορούμε να βρούμε λύση ή να πάρουμε αποφάσεις ή να κάνουμε επιλογές,
για το αν πρέπει να πράξουμε και για το πώς θα πράξουμε κάθε φορά που το
θέλουμε ή να επιλέξουμε και να κάνουμε κάποια επιλογή. Η Σκέψη δεν είναι η
δύναμη που κινεί το Όν, δηλαδή…η δύναμη που το κάνει να πράττει. Και αυτό διότι

δεν έχει καμιά σχέση με την πράξη.


Τι μπορεί να σημαίνει αυτό…ΑΔΕΛΦΙΑ….και μάλιστα όταν το

ακούς…από τον εφευρέτη του Νου και τον ιδρυτή της Λογικής…τον ίδιο τον Αριστοτέλη;


Ας βάλουμε την Σκέψη μας από την αρχή….και να πούμε ότι η
Σκέψη λειτουργεί μόνο με το γνωστό κι αυτό μόνο για να το περιγράψει και να
βρει τις αναλογίες μεταξύ των πραγμάτων που το αποτελούν. Η εμμονή μάλιστα της Σκέψης
να ασχολείται μόνον με το γνωστό και η πίστη-προκατάληψη του ανθρώπου ότι με
αυτόν τον τρόπο γνωρίζει….δεν οδηγεί απλώς σ’ έναν αέναο φαύλο κύκλο, μέσα στον
οποίο ερμηνεύουμε και ξαναερμηνεύουμε το ήδη γνωστό, αλλά και κάνει κάτι πολύ

χειρότερο: μπλοκάρει στην ουσία το άγνωστο, δηλαδή…την ίδια πηγή της Γνώσης.


Στην πραγματικότητα για τον Νου και για τον κυριαρχημένο
πλήρως απ’ τον Νου Άνθρωπο…δεν υπάρχει άγνωστο. Η προκατάληψη αυτή και ο
εγκλωβισμός μας στην κυριαρχία του Νου και της Σκέψης, μας καθιστά ανίκανους
και ανήμπορους για δράση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε και αυτό που κάνουμε
συνήθως, όταν καλούμαστε να πράξουμε, είναι μόνο να σκεφτόμαστε για πράξη, αλλά
ποτέ να πράξουμε….και ακόμα περισσότερο να πράξουμε και εφαρμόσουμε τις Σκέψεις

μας στην Πράξη.


Ο Αριστοτέλης λέγει ότι ακόμα …. «αν διατάξει η Σκέψη, ο
Νους, ο Άνθρωπος πράττει σύμφωνα μ’ αυτό που θέλουν οι επιθυμίες του, ως ο ακροατής»,
δηλαδή… αυτόν που δεν έχει θέληση, δύναμη. Στην πραγματικότητα δηλαδή….ο Άνθρωπος
είναι ανήμπορος να πράξει. Κι αυτό διότι δεν χρησιμοποιεί το σωστό εργαλείο γι’
αυτό, την πράξη, δηλαδή….το πράττειν, την δύναμη, η οποία μένει άπραγη και
εξουδετερωμένη, απασχολημένη να δημιουργεί αυτόν τον λειψό κόσμο και αυτόν τον
λειψό Άνθρωπο. Η Δύναμη αυτή του Πράττειν είναι βέβαια ….η Θέληση και ….καθόλου

ο Νους.


Ας ξεκαθαρίσουμε τι είναι το άγνωστο…μήπως και βγάλουμε

κάποια άκρη…


 Είναι η άγνωστη
Γνώση. Είναι η καινούργια Γνώση. Η λύση, η έμπνευση, το καινούργιο…και είναι
αυτό ακριβώς που μπλοκάρουμε….δηλαδή…την φρέσκια ιδέα, την λύση απ’ το πουθενά,
την Δύναμη. Είναι η Δύναμη, η θέληση αυτή που εξαντλούμε και σπαταλούμε,
εξηγώντας για άλλη μια φορά τα ίδια και τα ίδια και για την ίδια Γνώση, που δεν
είναι τίποτα περισσότερο από μια προκατάληψη για κάτι, που το μάθαμε για σωστό

και το πιστεύουμε για αληθινό, χωρίς να το έχουμε ποτέ ερευνήσει.


ΕΡΕΥΝΑ…ΑΔΕΛΦΙΑ…ΕΡΕΥΝΑ.

 Έτσι είμαστε εμείς
οι σημερινοί ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ… για να μην γράψω…οι περισσότεροι…διότι  έτσι ή αλλιώς αυτό είναι…αυτό που μάθαμε ότι
είμαστε, κάποτε εις το παρελθόν από τους δασκάλους μας…από σχολείο μας…από τους
γονείς μας…από την (εκκλησία) μας και στο οποίο πιστεύουμε μέχρι και να
σκοτώνουμε….γι’  αυτό…ακόμη είμαστε

έτοιμοι…!


Δεν υπερβάλλω….διότι θεωρούμε ότι είμαστε αποτυχημένοι ή
ότι είμαστε τεμπέληδες ή άχρηστοι ή ακόμη οι πιο ικανοί και οι πιο έξυπνοι κλπ.
κι αυτό διότι αποτύχαμε κάποτε εις την εφηβεία μας ή επειδή δεν καταφέραμε
κάποτε να πετύχουμε σε κάτι που κάναμε και γι’ αυτό και εξ αυτού βγάλαμε το
συμπέρασμα ότι δεν είμαστε ικανοί, πετυχημένοι, κλπ. κλπ., ένα συμπέρασμα
μάλιστα που θα ισχύει από τότε…έως το τέλος της ζωής μας. Ναι…..αυτός είναι ο Νεοελληνικός
τρόπος που λειτουργεί η Σκέψη μας και η Λογική μας…που είναι το σύστημα όλων
των «γνωστών» Γνώσεων. Με γενικεύσεις δηλαδή…και με κατηγοριοποιήσεις. Αυτά
βέβαια, όπως καταλαβαίνουμε έχουν ένα τεράστιο βάρος στον Άνθρωπο, το οποίο τον
αποδυναμώνει, γι’ αυτό και είναι σίγουρο, ότι αν δεν καταφέρει να απελευθερωθεί
ποτέ από όλες αυτές τις προκαταλήψεις…δεν θα καταφέρει ν’ αλλάξει ποτέ τίποτα

εις την ζωή του και εις τον Κόσμο.


Το κάθε ζωντανό Όν που ζει εις την Γαία…προσλαμβάνει από
το Σύμπαν ύλη, για την οποία…η Φιλοσοφία πιστεύει ότι πρόκειται για ακατέργαστη

ύλη και την οποία κατόπιν μορφοποιεί η Σκέψη και την κάνει Γνώση.


Αυτό που κάνει η Σκέψη, είναι να ξεχωρίζει, να κρίνει να

συγκρίνει, να περιγράφει και να ερμηνεύει.


Προσλαμβάνουμε ενέργεια…μέσω των ΕΠΤΑ ενεργειακών μας
κέντρων….όπως αυτή ρέει ελεύθερη εις το Σύμπαν, την οποία κατόπιν μετατρέπουμε
με τις αισθήσεις μας….σε αισθητηριακά δεδομένα και τα οποία κατόπιν ερμηνεύει η

Σκέψη.


Όλο αυτό το λέμε Αντίληψη κι αυτός είναι ο λόγος που
συγχέουμε πάντα την Αντίληψη με την Σκέψη. Λέμε πως είναι θέμα Αντίληψης και
εννοούμε ότι είναι θέμα Σκέψης και λέμε ότι πρέπει να αλλάξουμε την Σκέψη μας
και το συγχέουμε με την αλλαγή της Αντίληψης. Όμως η Αντίληψη είναι η
διαδικασία εκείνη πρόσληψης της ενέργειας κι αυτό μέχρι την εμφάνιση της Σκέψης
και της ερμηνείας. Αυτό που λέμε Αντίληψη είναι η πρόσληψη της ελεύθερης

ενέργειας και η μετατροπή της από τις αισθήσεις…σε αισθητηριακά δεδομένα.


Η Σκέψη μας έπεται και αυτό που κάνει με την επέμβασή της,
είναι να μπλοκάρει, να σταματάει την ροή της ενέργειας…όπως εκείνη ρέει…ελεύθερα
εις το Σύμπαν. Χωρίς την ενέργεια και αυτό που αντιλαμβανόμαστε, δεν θα είχαμε
τίποτα να ερμηνεύσουμε. Το ζήτημα είναι ότι μ’ αυτήν την ερμηνεία φτιάχνουμε τον
Κόσμο μας και το χειρότερο…όπως λέει και ο Νίτσε…(Εστίν), είναι ότι ξεχνάμε ότι
πρόκειται περί ερμηνείας. Κι αυτό λοιπόν που πιστεύουμε για Κόσμο και εαυτό,
δεν είναι παρά μια ερμηνεία, η οποία, επειδή δεν ερευνήσαμε ποτέ την Αλήθεια
της, έχει καταντήσει μία προκατάληψη. Έτσι ο Κόσμος που φτιάχνουμε και μέσα του

ζούμε, είναι ένας Κόσμος περισσότερο…ερμηνείας και προκατάληψης.


Είμαστε περισσότερο Νους, Σκέψη, παρά…Θέληση. Και εάν

θέλετε εις την πραγματικότητα είμαστε μόνο Σκέψη, Ερμηνεία και καθόλου Θέληση.


Όμως το όργανο και η δύναμη που μπορεί να μας κάνει να

κινηθούμε, και αυτό θα μας πει να πράξουμε…είναι η Θέληση….!


Με όλα αυτά το «κακό» που κάνει η απόλυτη κυριαρχία της Σκέψης
πάνω μας: απ’ την μία δεν οδηγεί στην Γνώση και απ’ την άλλη μπλοκάρει την
θέληση να αναπτυχθεί, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα την ανικανότητα μας να
δράσουμε και να πράξουμε. Σε αντίθεση με την τρέχουσα πίστη, ότι αυτό που
προσλαμβάνουμε από το Σύμπαν είναι ακατέργαστη ύλη, η πίστη μας είναι ότι δεν
πρόκειται καθόλου για κάτι τέτοιο, αλλά αντίθετα πρόκειται για Ενέργεια, για
μια Δύναμη, που έχει Συνείδηση του Εαυτού της, κάτι που σημαίνει ότι είναι Δύναμη…αλλά
και Γνώση κι αυτό για τον απλούστατο λόγο, ότι σε άλλη περίπτωση δεν θα
γνωρίζαμε ούτε κι αυτό που γνωρίζουμε. Η απόδειξη γι’ αυτό το λίγο που
γνωρίζουμε τελικά, από την ανακάλυψη της Σκέψης και μετά, είναι ότι στην
πραγματικότητα η Σκέψη από τότε δεν έχει προχωρήσει ούτε χιλιοστό….! Κι αυτό
που κάνουμε στην πραγματικότητα από τότε ως σήμερα….είναι να επαναλαμβάνουμε
συνεχώς και αενάως τα ίδια και τα ίδια…δηλαδή αυτά που μας είπαν οι Πρόγονοί
μας  Έλληνες Φιλόσοφοι και Μαθηματικοί
κλπ., χωρίς να έχουμε καταφέρει ΕΜΕΙΣ να πούμε τίποτα καινούργιο. Τι ρεζίλι…!
Αναλογιστείτε το λίγο…! Μα θα μου πεις κάποιος…εδώ σήμερα…δεν ξέρουμε καν για
τους Αρχαίους μας Φιλοσόφους…εσύ θέλεις και να τους αναπαράγουμε κιόλας….που κι
αυτό ακόμη είναι μια ξεφτίλα…διότι δεν ξέρουμε τον τρόπο….διότι είμεθα
ημιμαθείς. Η ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ…..ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ….ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΧΕΙ

ΕΝΤΡΥΦΗΣΕΙ….!


ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ…..ΑΔΕΛΦΙΑ….ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΚΑΤΙ ΝΕΟ…ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ.

Μα θα μου πει κάποιος…ρε φίλε τα είπαν όλα οι Πρόγονοί μας…τι χολοσκάς…!


…Έτσι σιγά σιγά….καταλήγουμε και πιστεύουμε στην Λογική
και στην Σκέψη, για τον μόνο λόγο ότι ερμηνεύει….το γνωστό. Και τι είναι αυτό
το γνωστό που ερμηνεύει; Αντικείμενο. Αυτό που καταφέρνει η Σκέψη και ο Άνθρωπος
με την Σκέψη, είναι να φτιάξει και ερμηνεύσει….αλλά και να πιστέψει σε
αντικείμενα και ότι όλα εις τον Κόσμο, αλλά κι αυτός ο ίδιος δεν είναι τίποτα

παραπάνω από απλά…απτά αντικείμενα.


Το μπέρδεμα γίνεται και αρχίζει από την στιγμή που
βλέπει, ότι δεν είναι καθόλου έτσι και όταν βλέπει, ότι δεν μπορεί να είναι
μόνο ένα αντικείμενο, αλλά αισθάνεται ότι θα πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο
από αυτό το στέρεο, άκαμπτο, συμπαγές, ακούνητο, αμετάβλητο αντικείμενο. Όμως
έρχεται απανωτά….η «κουφάλα» μας….η Σκέψη….και μας λέγει…ότι αυτό το κάτι άλλο
και το κάτι περισσότερο, δεν είναι τίποτα άλλο από το Νοητό και ότι αυτό το Νοητό,
το υπερβατικό, θα μπορέσει να το συλλάβει με την Σκέψη και τον Νου, που είναι
το εργαλείο με το οποίο ο Άνθρωπος συλλαμβάνει τα νοητά, σε αντίθεση βέβαια με
τα αισθητηριακά που γνωρίζει με τις αισθήσεις. Αυτά που γνωρίζει ο Άνθρωπος με
τις αισθήσεις τα λέει αντικείμενα και υποστηρίζει ότι αυτό δεν είναι το παν που
υπάρχει. Υπάρχουν και τα Νοητά που είναι ανώτερα και πιο σίγουρα σαν Γνώση.

Όμως και τα Νοητά δεν ασχολούνται με αντικείμενα;


Ποια λοιπόν είναι η διαφορά μεταξύ των δύο ή μήπως τα Νοητά

είναι πιο σίγουρη Γνώση;


Τελικά…από τότε που ο Άνθρωπος άρχισε τις ερωτήσεις…τα έκανε
όλα….άνω κάτω…σαλάτα…!!! Διότι ο καθένας δ΄’ινει την δική του ερμηνεία….και

πάει λέγοντας….άντε να συννενοηθούμε…!


Τελικά αυτά που βασίζονται σε υποθέσεις και ολόκληρα
οικοδομήματα της Νόησης συντρίβονται μόλις ταραχτεί λίγο η βάση τους, δηλαδή…η

υπόθεση πάνω εις την οποία οικοδομήθηκαν.


Το ενδιαφέρον του Ανθρώπου, ήταν πάντα το πώς να πράξει…σύμφωνα
με την Γνώση του και να εφαρμόσει την Γνώση του αυτή στην πράξη. Με την ελπίδα…ότι
αλλάζοντας την Σκέψη, μπορεί κάποιος να πράξει και μάλιστα να πράξει ορθά. Με
την Σκέψη δεν μπορούμε να πράξουμε… παρά μονάχα Σκέψεις. Οι Σκέψεις όμως δεν
είναι πράξεις ή τουλάχιστον δεν είναι πράξεις που μπορούν να αλλάξουν έναν
τρόπο ζωής ή έναν τρόπο συμπεριφοράς και μια στάση ζωής…διότι η ζωή είναι πράξη
και μπορούμε να την πράξουμε, δηλαδή…. να την ζήσουμε μόνο πράττοντας και ποτέ σκέφτοντας
ή μιλώντας και επιχειρηματολογώντας γι’ αυτήν. Να πράξουμε λοιπόν δεν μπορούμε
με την Σκέψη ή τον Νου σαν όργανο. Μ’ αυτό που μπορούμε να πράξουμε είναι η

Θέληση, η Σκόπευση, η Όρεξη…όπως μας λέγει και ο Αριστοτέλης.


Η κυριαρχία της Λογικής πάνω στο ανθρώπινο Όν, έκανε να
μπλοκάρουν λειτουργίες και Δυνάμεις που ο Άνθρωπος κατέχει προς Γνώση και Δράση,
αλλά εξ αιτίας αυτής της κυριαρχίας δεν εξερεύνησε και δεν ανέπτυξε, με
αποτέλεσμα να εξασθενήσουν και να περιέλθουν σε πλήρη απαξίωση και απραξία. 
Η Θέληση έχει καταντήσει, ένας ακόμα όρος της Λογικής και όχι αυτό που είναι στ’ αλήθεια, δηλαδή….η Δύναμη της κίνησης, η Δύναμη που δύναται να οδηγήσει το Όν εις την Πράξη. Ο άνθρωπος προσπαθεί ακόμα να πράξει με την Σκέψη, κάτι βέβαια που είναι αδύνατο. Η Θέληση είναι η δύναμη εκείνη μέσα μας, που μπορεί ακόμα και να μας οδηγήσει σε υψηλές Πράξεις και Δράσεις, Γνώσεις και Εμπειρίες, όπως η εμπειρία υψηλών εννοιών, όπως ο Θεός, η Ψυχή και η Ελευθερία. Η Σκέψη μας μπορεί να χρησιμεύσει σαν ένα εργαλείο για Δράση, σε σχέση και σύγκριση προς το κατ’  εξοχήν εργαλείο της Πράξης…την θέληση.

Ο διαχωρισμός μεταξύ της Σκέψης σαν την δύναμη του
Σκέπτεσθαι  και της Θέλησης ως την δύναμη
που είναι υπεύθυνη για πράξη…απεγνωσμένα το ζητάμε όλοι μας με το να
ασχολούμαστε μ’ αυτό που λέμε αλλαγή της Σκέψης, ώστε να αλλάξουμε κάτι τέλος πάντων εις την ζωή μας κι αυτό είναι αδύνατο να το καταφέρουμε μόνον με την Σκέψη και με οποιαδήποτε αλλαγή της….αλλά μόνον με την ανάπτυξη της…Θέλησης.

ΘΕΛΗΣΗ…ΕΧΕΙΣ…ΕΧΕΙΣ…ΘΕΛΗΣΗ;

(Ε.Ι.)

Ο Νόμος της Έλξης. Πραγματικότητα ή παραμύθι για τα παιδιά;

Ο Νόμος της Έλξης (Law of Attraction) δεν είναι πρόσφατη ανακάλυψη. Αντίθετα, γνωρίζουμε από καταγραφές πως ήταν γνωστός και στην αρχαιότητα. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία η σχετική θεωρία της αρχής “είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι έλκουμε στις ζωές μας” έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής. Εκατοντάδες βιβλία, video, διαλέξεις, όλα ισχυρίζονται πως για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας αρκεί να κάνουμε θετικές σκέψεις και το σύμπαν θα μας φέρει αυτό που σκεφτήκαμε…

Ο τρόπος που λειτουργεί ο Νόμος της Έλξης μπορεί να θυμίζει κάτι από σενάριο φαντασίας, αλλά ίσως εκπλαγείς αν μάθεις πως στην πραγματικότητα έχει τις βάσεις του σε νόμο της Φυσικής που είναι γνωστός ως Νόμος των Δονήσεων (The law of Vibration!) Σύμφωνα με τον δεύτερο, τα πάντα στο σύμπαν δεν είναι τίποτε άλλο από ασταμάτητα δονούμενες συχνότητες…

Η παραπάνω υπόθεση αποκτά νόημα αν λάβουμε υπόψιν την Θεωρία των Κβάντων. Τα κβάντα είναι αδιάστατες ποσότητες ενέργειας από τις οποίες, σύμφωνα με την θεωρία αυτή, αποτελούνται τα πάντα στο σύμπαν. Δηλαδή,στην πιο βασική του δομή κάθε τι υλικό ή μη αποτελείται από ενέργεια -από τα κβάντα- η οποία “εκπέμπεται” σε συγκεκριμένες συχνότητες ακριβώς όπως γνωρίζουμε ότι συμβαίνει με το φως και τον ήχο! Έτσι, ουσιαστικά η ύλη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ενάς τρόπος για να αντιλαμβάνεται το νευρικό μας σύστημα την δόνηση κάποιων συχνοτήτων. Μάλιστα, σύμφωνα με τα προηγούμενα η ίδια η υφή των υλικών είναι πιθανό να ορίζεται από μήκη κύματος, όπως απο μήκη κύματος για παράδειγμα ορίζεται το χρώμα του φωτός!

Αν λοιπόν, ακόμα και τα υλικά που μπορούμε να αγγίξουμε, αποτελούνται από την ίδια ενέργεια από την οποία αποτελείται ο ήχος, το φως ή ακόμα και το κενό (γιατί σύμφωνα με τα παραπάνω κενό δεν υπάρχει), θα μπορούσαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να πούμε ότι οι σκέψεις μας, σε έναν κόσμο που αποτελείται από συχνότητες, έχουν υπόσταση. Θα μπορούσαν δηλαδή και οι σκέψεις να αποτελούνται από κβάντα (όπως και κάθετι στο σύμπαν), να εκπέμπονται σε συγκεκριμένες συχνότητες και ταλαντευόμενες να εναρμονίζονται με την δόνηση όμοιων με αυτές συχνοτήτων. Εν προκειμένω, οι θετικές σκέψεις θα εναρμονίζονταν με άλλες θετικές συχνότητες.

Επομένως, σύμφωνα με το Νόμο των Δονήσεων, δεν έλκουμε θετικές ή αρνητικές καταστάσεις στην ζωή μας αλλά μάλλον, ανάλογα με τις σκέψεις που κάνουμε, δονούμαστε στις θετικές ή τις αρνητικές συχνότητες των καταστάσεων αυτών!               –               

 

Η ωμή αλήθεια: Οδηγός Διακοπής Καπνίσματος

Τσιγάρα
Η διακοπή του καπνίσματος είναι αναμφίβολα μια από τις εξυπνότερες πράξης που μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας. Αυτή η παράλογη τοξική συνήθεια όχι μόνο καταστρέφει κυριολεκτικά την σωματική και ψυχική υγεία του χρήστη, άλλα επίσης αφαιρεί εντελώς ασυνείδητα 52 ευρώ κάθε μήνα από τον μέσω καπνιστή, και 105ε – 150ε κάθε μήνα από έντονα εξαρτημένους. Τα ποσά αντιστοιχούν σε 624ε και 1260ε  – 1800ε ανά έτος αντίστοιχα για τον κάθε εξαρτημένο χρήστη.
Η διακοπή του καπνίσματος θα σας ωφελήσει όχι μόνο για να διώξετε το δηλητήριο που βρίσκεται στο σώμα σας και να χαρίσετε ζωντάνια στη ζωή σας, αλλά επίσης θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε οικονομικές δυσκολίες που είναι γνώριμες σε όλους μας από την τεχνητή κρίση που περνάμε αυτό το διάστημα, σύμφωνα με τα ποσά που ξοδεύονται για αυτό το ναρκωτικό (διότι πρόκειται πραγματικά για επικίνδυνο και υπέρ-αποδεδειγμένα θανατηφόρο ναρκωτικό, που απλά μπόρεσε και “εξαγόρασε τον νόμο”, όπως ακριβώς και το αλκοόλ).
Το κλειδί για να βάλετε τη συνείδηση σας να δουλέψει θετικά και σωστά προς την απόφαση και πράξη της διακοπής του καπνίσματος, είναι να αντιληφθείτε τί είναι αυτό που κάνετε, να αναρωτηθείτε γιατί το κάνετε, και να καταλάβετε ότι δεν μένουν περιθώρια για καμία απολύτως δικαιολογία για την συνέχιση αυτής της εξάρτησης.
Προσοχή εδώ, Οι καπνοί, είτε σε κανονικά τσιγάρα είτε οι καπνοί για στριφτά, είναι εμπλουτισμένοι με τεχνητά καρκινογόνα χημικά τα οποία αρωματίζουν τον καπνό, ρυθμίζουν την καύση, την γεύση και την αίσθηση του καπνού.
Να ξέρετε ότι δεν θα βρείτε τσιγάρα στις μέρες μας τα οποία είναι από φυσικό μη τροποποιημένο καπνό, ούτε στριφτά. Υπάρχουνε παραδείγματος χάρη καπνοί που γράφουνε στη συσκευασία “φυσικό άρωμα και γεύση” χωρίς πρόσθετα, αλλά αυτό που εννοούνε είναι “χημικό άρωμα με χημική γεύση… περίπου φυσικού”.
Αν τύχει και δοκιμάσετε φυσικό καπνό, δηλαδή φύλλα καπνού αποξηραμένα χωρίς καμία επεξεργασία, θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ.
Είναι στο χέρι σας να πάρετε αυτή την ώριμη απόφαση για τη ζωή σας, το κάπνισμα δεν σας ωφελεί σε τίποτα. Όσοι από εσάς πιστεύετε ότι με το κάπνισμα δείχνετε “ενήλικο” εαυτό στον κύκλο σας (αυτό προορίζεται κυρίως για τους νέους),  κάνετε τραγικό λάθος. Να είστε σίγουροι ότι σας ξεγελάει η «ανωριμότητα» του να καταλάβετε τι είναι αυτό που κάνετε στον εαυτό σας. Οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί που δεν το δείχνουν, συνήθως θεωρούν δυνατότερο “νοητικά” κάποιον που δεν καπνίζει, σε σχέση με τον εαυτό τους εάν είναι οι ίδιοι καπνιστές.
Χρησιμοποιήστε τη γνώση σας για τις επιπτώσεις προς όφελος σας, μην κλείνετε τα μάτια της συνείδησης σας για αυτό που κάνετε. Δώστε οριστικό τέλος σε κάτι το οποίο σας καταστρέφει εσωτερικά και εξωτερικά!

Μερικά μόνο από τα οφέλη της διακοπής του καπνίσματος:
– Αύξηση ενέργειας, αντοχής, θετικότητας και διάθεσης
– Ισορρόπηση του μεταβολισμού
– Βελτιστοποίηση ορμονικών / σεξουαλικών λειτουργιών
– Αύξηση γονιμότητας
– Ταχύτερη αύξηση μυικής μάζας για όσους αθλούνται
– Ελαχιστοποίηση κινδύνου καρδιακών και αναπνευστικών προβλημάτων
– Αύξηση της δυνατότητας για ποιοτικότερη και ταχύτερη  λήψη αποφάσεων λόγο καλύτερης οξυγόνωσης του εγκεφάλου
– Μείωση τους άγχους
– Μακροζωία
– Καθαρή αναπνοή, λευκότερα δόντια
– Βελτίωση της κατάστασης του δέρματος, νεανικότητα
– Αύξηση της αίσθησης γεύσης και οσμής
– κ.α πολλά!

Δείτε παρακάτω πως είναι αυτή τη στιγμή τα πνευμόνια σας εάν είστε καπνιστής, θυμηθείτε ότι η κατάσταση αυτή είναι αναστρέψιμη σε μερικά χρόνια μόνο εάν κόψετε το κάπνισμα.
 Πνεύμονες καπνιστών

 © Χριστόφορος Χιονίδης, για το Blackstate.gr

Γιγάντια γαλάζια άστρα ενώνονται εις σάρκα μίαν

Γιγάντια γαλάζια άστρα ενώνονται εις σάρκα μίαν

Για αρκετές δεκαετίες, οι αστρονόμοι νόμιζαν ότι επρόκειτο για ένα μεγάλο, λαμπρό άστρο. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύο γιγάντια άστρα στη διαδικασία της συγχώνευσης, αποκαλύπτουν νέες παρατηρήσεις. Και η ένωση των δύο γιγάντων θα μπορούσε να είναι εκρηκτική. 

Η μελέτη που παρουσιάζουν ισπανοί ερευνητές στην επιθεώρηση Astronomy & Astrophysics αφορά το αντικείμενο MY του αστερισμού της Καμηλοπάρδαλης, γνωστό και ως MY Cam. 
Η ανάλυση δείχνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο άστρο αλλά για δυαδικό σύστημα, στο οποίο δύο άστρα κινούνται σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο. 
Και τα δύο είναι άστρα της κατηγορίας «Ο», η οποία περιλαμβάνει γίγαντες εξαιρετικά μεγάλης θερμοκρασίας και φωτεινότητας, πιο γαλάζια από τον Ήλιο. Το ένα έχει μάζα 38 φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου και το δεύτερο 32 φορές μεγαλύτερη. 
Τα δύο άστρα, τα οποία είναι νεογέννητα με ηλικία μόλις 2 εκατομμυρίων ετών, ολοκληρώνουν μια περιφορά το ένα γύρω από το άλλο κάθε 28 ώρες. Βρίσκονται μάλιστα τόσο κοντά το ένα με το άλλο ώστε τα εξωτερικά τους στρώματα βρίσκονται σε επαφή. 
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ολοκληρωθεί η συγχώνευση και τι θα ακολουθήσει. Όπως επισημαίνει ο δικτυακός τόπος του Science, ορισμένα υπολογιστικά μοντέλα δείχνουν ότι η συγχώνευση θα κορυφωθεί με μια έκρηξη ακτινοβολίας, ενώ άλλα προβλέπουν ότι το γιγάντιο άστρο που θα προκύψει θα ανεβάσει απότομα θερμοκρασία. 
Σε κάθε περίπτωση, το MY Cam είναι το μόνο γνωστό δυαδικό σύστημα στη διαδικασία συγχώνευσης.

Οι 7 τροφές που καθαρίζουν τα πνευμόνια

 
Αδιαμφισβήτητα οι πνεύμονες είναι από τα σημαντικότερα όργανα για τη λειτουργία του σώματος.
Σε καθημερινή βάση πραγματοποιούμε κατά μέσο όρο 20.000 εισπνοές και εκπνοές και είναι ευνόητο πως επιβαρύνονται ιδιαίτερα εξαιτίας της συσσώρευσης των βλαβερών ουσιών που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα.
Δείτε τις τροφές που βοηθούν στον καθαρισμό τους και εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία τους.

Σταυρανθή λαχανικά
Είναι γεμάτα αντιοξειδωτικά που συμβάλλουν στην απομάκρυνση των τοξινών. Μπρόκολο, κουνουπίδι και λάχανο είναι από τις πιο δημοφιλείς επιλογές.

Τροφές με καροτενοειδή
Τα καροτενοειδή βρίσκονται στα φρούτα και τα λαχανικά που χαρακτηρίζονται από πορτοκαλί ή κόκκινο χρώμα, περιορίζοντας τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα.

Τροφές με Ω-3 λιπαρά οξέα
Σύμφωνα με μελέτες, τα τρόφιμα που είναι πλούσια σε λιπαρά οξέα, έχουν εξαιρετικά ευεργετικές επιδράσεις σε περιπτώσεις χρόνιου άσθματος.

Τροφές με φολικό οξύ
Σπανάκι, σπαράγγια, παντζάρια και φακές θα σας προστατέψουν, απομακρύνοντας τις καρκινογόνες ουσίες από τον οργανισμό σας, που συμβάλλουν στην εκδήλωση καρκίνου του πνεύμονα.

Σκόρδο
Τα υψηλά επίπεδα αλισίνης έχουν την ιδιότητα να μειώνουν τη φλεγμονή στους πνεύμονες, να καταπολεμούν τις λοιμώξεις και να εξουδετερώνουν τις ελεύθερες ρίζες.

Τροφές πλούσιες σε βιταμίνη C
Ακτινίδια, πορτοκάλια, κόκκινες και πράσινες πιπεριές, λεμόνια και γκρέιπφρουτ συμβάλλουν καθοριστικά στην καλή λειτουργία των πνευμόνων, με αποτέλεσμα περισσότερο οξυγόνο να φτάνει σε όλο το σώμα.

Ρόδια
Έχει αποδειχθεί από πολλές επιστημονικές έρευνες ότι λόγω των υψηλών επιπέδων σε αντιοξειδωτικά βοηθούν στην πρόληψη της ανάπτυξης όγκου.

ΠΗΓΗ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ VIDEO ΣΟΚ: Πλοίο σπάει στη μέση ενώ παλεύει με τεράστια κύματα…

Ένα από τα πιο συγκλονιστικά βίντεο που έχουμε δει….

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν κατά καιρούς πάρα πολλά βίντεο που δείχνουν πλοία να παλεύουν με τα κύματα μεσοπέλαγα ή να μην μπορούν να δέσουν στα λιμάνια λόγω κακοκαιρίας.
Η αλήθεια είναι πως αυτό το βίντεο που κυκλοφορεί εδώ και μερικές μέρες στο facebook ξεπερνά κάθε φαντασία.Ένα φορτηγό πλοίο κυριολεκτικά διαλίεται παλεύοντας με τη σφοδρή κακοκαιρία που το έχει κολλήσει σε βράχια! .

Σύμφωνα με πληροφορίες οι ναυτικοί που επέβαιναν στο πλοίο κατάφεραν να διασωθούν πριν να είναι πολύ αργά.

ΠΗΓΗ

Tο καυτό αφρόλουτρο τον χειμώνα συνδέεται με την ανακοπή καρδιάς!

Tο καυτό αφρόλουτρο τον χειμώνα συνδέεται με την ανακοπή καρδιάς!
Το καυτό αφρόλουτρο όταν έξω κάνει κρύο, μπορεί να κρύβει έναν απρόσμενο κίνδυνο, προειδοποιούν Ιάπωνες ερευνητές, οι οποίοι ανακάλυψαν πως μπορεί να οδηγήσει σε … ανακοπή καρδιάς!

Οι ερευνητές, από το Πανεπιστήμιο του Κιότο, ανέλυσαν στοιχεία από σχεδόν 11.000 περιπτώσεις καρδιακής ανακοπής, οι οποίες καταγράφηκαν στην Οσάκα μεταξύ 2005 και 2007.

Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Resuscitation», πριν από την ανακοπή, το 22% των ασθενών κοιμούνταν, το 9% έκαναν αφρόλουτρο, το 3% εργάζονταν και το 0,5% γυμνάζονταν – οι υπόλοιποι ασχολούνταν με «μη ειδικές» ή άγνωστες δραστηριότητες.

Όταν οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τσίκα Νισιγιάμα, εξέτασαν τις πιθανότητες ανακοπής ανά δραστηριότητα, διαπίστωσαν πως το πιο επικίνδυνο ήταν το καυτό αφρόλουτρο, ενώ η λιγότερο επικίνδυνη ήταν η γυμναστική.

Για τους ασθενείς που είχαν πάθει ανακοπή μετά το αφρόλουτρο, ο κίνδυνος συσχετιζόταν με την περιβαλλοντική θερμοκρασία, με τις συντριπτικά περισσότερες ανακοπές να έχουν σημειωθεί τους χειμερινούς μήνες της περιόδου 2005-2007.

Οι ερευνητές δεν ξέρουν πως ακριβώς συσχετίζονται καυτό αφρόλουτρο και χειμώνας, αλλά εικάζουν πως το να μπαίνει κανείς σε καυτό νερό όταν κάνει κρύο, προκαλεί απότομη ελάττωση της αρτηριακής πίεσης, γεγονός που πιέζει την καρδιά.

«Τα προληπτικά μέτρα, όπως η θέρμανση του μπάνιου και των χώρων γύρω από αυτό ή ακόμα και η αποφυγή του αφρόλουτρου, μπορεί να είναι σημαντικά για τους υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου ασθενείς», τονίζουν οι ερευνητές.