CNBC: Η φυγή εγκεφάλων είναι η πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα

 

 
 
 
 
 
Στοιχεία για τη φυγή εγκεφάλων από την Ελλάδα, ένα φαινόμενο που – όπως επισημαίνεται – παραβλέπεται από πολλούς οικονομολόγους, αλλά αποτελεί «πραγματική τραγωδία» για τη χώρα, φιλοξενεί το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNBC, σε δημοσίευμα του ιστότοπού του. 
 «Οι μισοί από τους 160.000 με 180.000 αποφοίτους πανεπιστημίων που έχουν φύγει από την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, είναι κάτοχοι διδακτορικού» σημειώνει το δημοσίευμα, επικαλούμενο έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέα….
Λόη Λαμπριανίδη. 
 Επιπλέον, αντλούνται στατιστικά στοιχεία από την έρευνα της Endeavor Greece και τη σχετική έκθεσή της, «σύμφωνα με την οποία, 200.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, πριν από πέντε χρόνια». 
 Όπως τονίζεται, «ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία είναι ότι η τάση για μετανάστευση δεν έχει υποχωρήσει, ενώ το 46% των Ελλήνων που ζουν στη χώρα σκοπεύουν να εγκατασταθούν στο εξωτερικό». 
 Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Λαμπριανίδη, «η φυγή εγκεφάλων έχει τεράστιες συνέπειες για την Ελλάδα. Οι νέοι με υψηλή μόρφωση που εγκαταλείπουν τη χώρα δεν μπορούν να παραμείνουν στην Ελλάδα γιατί η οικονομία ακόμη βυθίζεται και δεν έμεινε κανείς που να δημιουργεί προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. Είναι ένας φαύλος κύκλος». 
 «Τη στιγμή που η Ε.Ε. θέλει την Ελλάδα να ανορθωθεί και να αναδιαρθρώσει την οικονομία της, η δύναμη της φαιάς ουσίας, που απαιτείται για τη μεταμόρφωση αυτή, φεύγει από τη χώρα», αναφέρει το δημοσίευμα, ενώ σε άλλο σημείο, επισημαίνεται ότι «σημαντικός παράγοντας για τη φυγή εγκεφάλων είναι ψυχολογικός, σύμφωνα με τον Αλέξη Πανταζή, συνιδρυτή της Hellas Direct». 
 Επίσης, αναφέρεται ότι «αυτή η αβεβαιότητα έχει εμποδίσει πολλούς ανθρώπους από διάφορους τομείς» και ότι σύμφωνα με τον Χάρη Μακρυνιώτη, διευθύνοντα σύμβουλος της Endeavor Greece «υπάρχει μια αίσθηση παράλυσης και τα πράγματα έχουν χειροτερέψει μετά τις εκλογές». «Όπως εξήγησε (ο κ. Μακρυνιώτης), όλοι περιμένουν να δουν πως θα εξελιχθεί η τετράμηνη παράταση του νέου σχεδίου διάσωσης της ΕΕ και αν η Ελλάδα θα μείνει στο ευρώ», σημειώνει το CNBC. 
 Στη συνέχεια, αναφέρεται ότι «η επίπτωση στην καθημερινή ζωή μπορεί να γίνει αισθητή από όλους» και ότι «οι τράπεζες δεν δανείζουν, κρατώντας τις εγκρίσεις σε αναμονή». «Αυτό σημαίνει ότι για ένα μικρομεσαίο επιχειρηματία δεν υπάρχει κεφάλαιο κίνησης, τώρα. Και αν είστε ένας επιχειρηματίας που ψάχνει για κεφάλαια εκκίνησης, οι επενδυτές δεν ανοίγουν το πορτοφόλι τους. Αντ’ αυτού, περιμένουν να δουν τι θα συμβεί με το ευρώ, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα επηρεάσει τις αποτιμήσεις», σημειώνει το δημοσίευμα. 

   Πηγή: ΑΜΠΕ   

Ένταση στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο – ΒΙΝΤΕΟ

Κοινωνία

Ένταση στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο - ΒΙΝΤΕΟ

Ένταση επικρατεί στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Άγνωστοι που συμμετείχαν στην πορεία των αντιεξουσιαστών αναποδογύρισαν και έβαλαν φωτιά σε κάδους και σε δύο αυτοκίνητα.
Αστυνομικές δυνάμεις υπάρχουν, αλλά σε μεγάλη απόσταση, στην οδό Ακαδημίας στο ύψος της Θεμιστοκλέως.

Δείτε το βίντεο του Star

enikos.gr

Επιλογές που χρειάζεται να αποφύγετε για να μην τις μετανιώσετε!

 
«Αν είχα…» δύο λέξεις που συνδυασμένες δημιουργούν την πιο θλιβερή φράση της ελληνικής γλώσσας. Εδώ σας παραθέτουμε εννέα επιλογές που θα σας οδηγήσουν να πείτε την φράση αυτή, αλλά και τον τρόπο για να τις αποφύγετε.
1. Μην φοράτε «μάσκες» για να εντυπωσιάσετε τους άλλους.
Εάν το πρόσωπο που δείχνετε στον κόσμο κρύβεται πάντα πίσω από μια μάσκα, θα φτάσει κάποια στιγμή που κάτω από τη μάσκα δεν θα υπάρχει τίποτα. Εάν ξοδεύετε υπερβολικό χρόνο επικεντρωμένοι στον τρόπο που σας βλέπουν ή που θέλουν να είστε οι άλλοι, θα ξεχάσετε τελικά πως και ποιοι πραγματικά είστε. Μην φοβάστε λοιπόν την κρίση τους, όλοι μέσα μας ξέρουμε ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα. 
Και θα σας πούμε και ένα σπουδαίο μυστικό : ότι οι μόνοι άνθρωποι που πραγματικά εντυπωσιάζουν και εμπνέουν είναι οι αυθεντικοί άνθρωποι. Δεν είναι ανάγκη να είστε τέλειοι για να μπορείτε να εμπνεύσετε και να εντυπωσιάσετε τους ανθρώπους γύρω σας. Η μοναδικότητά σας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και ταυτόχρονα είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον κόσμο. Εάν είστε αυθεντικοί, μπορεί να μετανιώσετε μόνο για πράγματα που κάνατε και όχι για πράγματα που δεν κάνατε.
2. Μην αφήσετε τους άλλους να δημιουργήσουν τα όνειρά σας.
Η μεγαλύτερη πρόκληση στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι να ανακαλύψει τον πραγματικό εαυτό του, ενώ η αμέσως επόμενη είναι να τον αγκαλιάσει και να τον αγαπήσει όπως είναι. Ένας τρόπος να το πετύχετε αυτό, είναι να σιγουρευτείτε ότι οι αποφάσεις σας εξαρτώνται από τους δικούς σας στόχους και τα δικά σας όνειρα. 
Έχετε στη ζωή σας ανθρώπους που διαφωνούν μαζί σας; Αν ναι, τότε υπέροχα. Αυτό σημαίνει πως στέκεστε στα πόδια σας και πως ακολουθείτε το δικό ας μονοπάτι. Είναι βέβαιο πως αν δεν εργαστείτε να υλοποιήσετε τα δικά σας όνειρα, σε λίγα χρόνια θα εργάζεστε για την υλοποίηση των ονείρων κάποιου άλλου.
3. Μην περιτριγυρίζεστε από αρνητικούς ανθρώπους.
Μην αφήνετε τους ανθρώπους που διατηρούν αρνητική στάση ζωής να την μεταφέρουν σε σας. Μην τους δώσετε την ευκαιρία, θυμηθείτε πως δεν μπορεί κανείς να τραβήξει την σκανδάλη εάν δεν του δώσετε το όπλο. Οι φίλοι επηρεάζουν την κρίση σας είτε το συνειδητοποιείτε, είτε όχι. 
Βρείτε το περιβάλλον που σας ταιριάζει, κάντε καινούργιες φιλίες ή συσφίξτε αυτές που αξίζουν. Έχετε στο νου σας πως το να διατηρείτε φιλίες με αρνητικούς ανθρώπους είναι επιλογή και όχι υποχρέωση. Δώστε την ελευθερία στον εαυτό σας να βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους με συμπόνοια, αντί για θυμό, με γενναιοδωρία αντί για απληστία και με υπομονή αντί για άγχος καιστρες.
4. Μην βλάπτετε κανέναν με τα λόγια και τις πράξεις σας.
Είτε το πούμε Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος, είτε το πούμε Νόμο της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, είτε το πούμε Νόμο του Κάρμα, η ουσία είναι η ίδια : Ότι κάνετε σήμερα θα το λάβετε αύριο, όχι ως τιμωρία ή ως ανταμοιβή αλλά ως αντανάκλαση των τωρινών σας επιλογών. 
Το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να δώσετε στον μελλοντικό εαυτό σας είναι τύψεις και ενοχές ότι έχει βλάψει άλλους ανθρώπους. Το πιο πιθανό είναι ότι κάποτε θα βλάψετε κάποιον εν αγνοία σας. Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα μπορέσετε να συγχωρήσετε τον εαυτό σας, να πάρετε το μάθημα και να προχωρήσετε. Μπορεί στο μέλλον να μετανιώσετε για πολλά πράγματα αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα μετανιώσετε ποτέ για το ανιδιοτελές καλό που έχετε κάνει.
5. Μην αποφεύγετε την αλλαγή και την ανάπτυξη.
Εάν θέλετε να κατανοήσετε το παρελθόν σας, παρατηρήστε τις συνθήκες του παρόντος σας. Εάν θέλετε να μάθετε το μέλλον σας, παρατηρήστε τις ενέργειες και τις επιλογές του τώρα. Εάν το παρόν σας κάνει ευτυχισμένους, τότε συνεχίστε να κάνετε το ίδιο. Εάν όμως κάτι δεν σας αρέσει διορθώστε το ΤΩΡΑ. Η αναβλητικότητα του παρόντος είναι ένα μεγάλο βάρος για τον μελλοντικό σας εαυτό. Η τωρινή βολή ή στασιμότητά σας μπορεί να γίνει ταφόπλακα για το αύριο σας. Η βολή ακυρώνει την ανθρώπινη υπόσταση, σας απομακρύνει από τις εμπειρίες και τελικά από τη ζωή.
6. Μην τα παρατάτε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Δεν υπάρχει αποτυχία, υπάρχουν απλώς αποτελέσματα. Ακόμα και αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένατε, μην αποθαρρύνεστε και μην τα παρατάτε. Πάρτε τα μαθήματά που πρέπει και μετά προχωρήστε. Η μάχη κερδίζεται πάντα πολύ πριν τον πόλεμο. Είναι μια διαδικασία που αποτελείται από πολλά μικρά βήματα, καθημερινές αποφάσεις και πράξεις που σταδιακά χτίζουν μια σκάλα που οδηγεί στην ένδοξη αυτή στιγμή του θριάμβου. 
Κι αν αναρωτιέστε ποιος είναι ο θρίαμβος, σας λέμε με βεβαιότητα ότι ο θρίαμβος δεν έχει να κάνει με την τελική έκβαση, αλλά με την ικανοποίησή σας ότι κάνατε ότι καλύτερο μπορούσατε. Εάν καταφέρετε να έχετε αυτή τη γενική αίσθηση στη ζωή σας, ότι δηλαδή καταβάλατε κάθε προσπάθεια που μπορούσε να γίνει ή είχατε τη δυνατότητα να καταβάλετε, τότε να είστε σίγουροι πως δεν θα έχετε να μετανιώσετε για τίποτα στο μέλλον…

7. Μην προσπαθείτε να έχετε τα πάντα υπό έλεγχο.
Χαϊδέψτε την ζωή, μην την στραγγαλίζετε. Μερικές φορές είναι σημαντικό να χαλαρώνετε και να αφήνετε τη ζωή να ρέει. Είναι αδύνατον να τα ελέγχετε όλα. Όταν νιώσετε ότι έχετε κάνει ότι περνούσε από το χέρι σας τότε… πάρτε μια βαθιά ανάσα και αφεθείτε. 
Όταν καταλαγιάσουν οι δυσκολίες, τότε κάντε το επόμενο βήμα. Δεν είναι ανάγκη να ξέρετε ακριβώς που πορεύεστε για να είστε στον δρόμο προς κάτι καταπληκτικό. Όλα τα γεγονότα στη ζωή σας είναι σε τέλειο συγχρονισμό, ακόμα και αν δεν μπορείτε να το καταλάβετε. Μπορεί απλώς να πάρει λίγο χρόνο για να συνδέσετε όλες τις τελείες.
8. Μην αφήνετε άλλους να αναλαμβάνουν τις ευθύνες σας.
Όσο περίεργη κι αν ακούγεται η παραπάνω φράση είναι απόλυτα αληθινή. Θεωρείστε δεδομένο ότι με κάθε ευθύνη που παραδίδετε, ταυτόχρονα παραδίδετε και ένα μέρος της δύναμής σας. Όσες περισσότερες ευθύνες σας, αφήνετε να τις αναλαμβάνουν άλλοι, τόσο περισσότερο εσείς αποδυναμώνεστε 
Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά από λίγα χρόνια θα αισθάνεστε άτολμοι, δειλοί και θα αποδέχεστε ό,τι θεωρήσουν αυτοί που ανέλαβαν τις ευθύνες σας ότι σας αξίζει. Μερικές φορές είναι αναγκαίο να πέσετε όσο πιο χαμηλά γίνεται, με σκοπό να σταθείτε ψηλότερα από ποτέ. Μερικές φορές είναι αναγκαίο να ξεπλύνετε τα μάτια σας με δάκρυα για να δείτε τις δυνατότητες που στέκονται μπροστά σας πιο καθαρά.

9. Μην αναβάλετε την ευτυχία σας για «αύριο»
Το πρόβλημα είναι, πως πάντα οι άνθρωποι νομίζουν πως έχουν πολύ περισσότερο χρόνο από ότι έχουν στην πραγματικότητα. Μια μέρα όμως θα ξυπνήσετε και θα καταλάβετε πως δεν υπάρχει πλέον χρόνος να ασχοληθείτε με τα πράγματα που σας αρέσουν. Σε αυτό το σημείο είτε θα έχετε πετύχει όσους στόχους έχετε θέσει στη ζωή σας, είτε θα έχετε μια λίστα με τους λόγους που δεν προσπαθήσατε ποτέ.

Σοκ! Τζιχαντιστές καταστρέφουν το ιστορικό μουσείο της Νινευή! [Εικόνες]

Μόνο ντροπή και θλίψη προκαλούν οι εικόνες που δείχνουν τζιχαντιστές να καταστρέφουν αρχαιότητες ανυπολόγιστης αξίας, στο ιστορικό μουσείο της Νινευή.

Αφού τις προηγούμενες μέρες βομβάρδισαν το ιστορικό τείχος της πόλης που χρονολογείται 2700 ετών τώρα επιδόθηκαν στην καταστροφή και του Μουσείου.

Στις νέες εικόνες ντοκουμέντο δείχνει τους τζιχαντιστές, να καταστρέφουν εκθέματα μέσα από το μουσείο χρησιμοποιώντας σφυριά, βαριοπούλες και ρίχνοντας αγάλματα στο έδαφος και τα διαλύουν, χωρίς να δείχνουν πως τους ενδιαφέρει, αν αυτά αποτελούν την ιστορία της χώρας τους ή της ευρύτερης περιοχής τους.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πως αποτελούν ιστορία του νέου τους στόχου, των Ασσυρίων και γι” αυτό πρέπει να καταστραφούν.
Διαβάστε επίσης: Τζιχαντιστές κατέστρεψαν μέρος των τειχών της Νινευή!
1
2
3
4
5
6

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ με ΣΠΑΣΜΕΝΑ αυτοκίνητα και πινακίδες στην Αθήνα στην πορεία κατά της Κυβέρνησης! (βίντεο – φωτο MAKELEIO.GR)

anatraisepeisodia (5)

Λίγο μετά τις 18:30 , ξεκίνησε η διαμαρτυρία κατά της κυβέρνησης… Και δεν άργησαν να ξεσπάσουν και επεισόδια.

Επεισόδια ξέσπασαν κατά την πορεία σήμερα το απόγευμα . Αυτή την ώρα επικρατεί αναμπουμπούλα σε στενά της Αθήνας αφού καίγονται αρκετοί κάδοι…
Αντιεξουσιαστές καίνε κάδους ενώ στην περιοχή σπεύδουν περισσότερες δυνάμεις της αστυνομίας.

kainekadous44 anarxikoifwties foties FOTIES1
Προηγούμενη Ενημέρωση: 20:10
anatraisepeisodia (6) anatraisepeisodia (7)
Άγνωστοι προκάλεσαν σοβαρές υλικές ζημιές σε σταθμευμένα αυτοκίνητα , σε στάσεις λεωφορείων , σε διαφημιστικές πινακίδες ακόμα και σε τηλεφωνικούς θαλάμους.
anatraisepeisodia (10) anatraisepeisodia (11)
anatraisepeisodia (1) anatraisepeisodia (2)
anatraisepeisodia (3) anatraisepeisodia (4)anatraisepeisodia (9)

Η δύναμη της σκέψης είναι το κλειδί στη δημιουργία της πραγματικότητάς σας!

Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας.

Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο. Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Όσα αντιλαμβάνεστε στο φυσικό κόσμο έχουν την προέλευσή τους στον αόρατο, εσωτερικό κόσμο των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Για να γίνετε ο κύριος του πεπρωμένου σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των κυρίαρχων, συνήθων σκέψεών σας. Με αυτόν τον τρόπο θα είστε σε θέση να προσελκύσετε στη ζωής σας οτιδήποτε επιθυμείτε, με την ίδια ακρίβεια που γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας.

Για κάθε εξωτερική επίδραση υπάρχει μια εσωτερική αιτία:

Κάθε αποτέλεσμα που βλέπετε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία η οποία έχει την προέλευσή της στον εσωτερικό ή διανοητικό κόσμο σας. Αυτό είναι η ουσία της δύναμης της σκέψης. Ας το δούμε αλλιώς, οι όροι και οι περιστάσεις της ζωής σας υπάρχουν ως συνέπεια των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Ο James Allen το έθεσε άριστα όταν είπε «οι περιστάσεις δεν κάνουν ένα άτομο, το αποκαλύπτουν». Κάθε πτυχή της ζωής σας, από την κατάσταση των οικονομικών σας μέχρι την κατάσταση της υγείας και των σχέσεών σας, αποκαλύπτει ακριβώς τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας.

Πρόκειται για εσωτερική εργασία:


Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, θεωρούν ότι αισθάνονται ή σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο λόγω των περιστάσεών τους, μην γνωρίζοντας την αλήθεια ότι είναι δύναμη του δικού τους νου που τους δημιουργεί εκείνες τις περιστάσεις, είτε επιθυμητές είτε ανεπιθύμητες. Με την ενδοσκόπηση και την εφαρμογή αυτής της Αλήθειας, ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, θα χαρίσετε στον εαυτό σας τη δύναμη να δημιουργήσετε τις αλλαγές που επιθυμείτε να δείτε να γίνονται στη ζωή σας. Η δημιουργία πραγματικότητας είναι μια εσωτερική εργασία.

Η Δύναμη της Σκέψης σας είναι απεριόριστη:

Υπάρχει μια μοναδική, ευφυής Συνείδηση που εισχωρεί σε ολόκληρο το Σύμπαν -πανίσχυρη, πάνσοφη, πανδημιουργός και πανταχού παρούσα- ο Οικουμενικός Νους. Το μυαλό σας είναι μέρος αυτού του Ενός οικουμενικού Νου και δεδομένου ότι οι σκέψεις σας είναι ένα προϊόν του μυαλού σας, τότε κατά συνέπεια η Δύναμη της Σκέψης σας είναι επίσης απεριόριστη. Μόλις καταλάβετε αληθινά ότι ο νους σας είναι ένα με την μοναδική Πηγή της Παντοδυναμίας και ότι αυτή η δύναμη είναι μέσα σας, θα έχετε βρει τη μόνη αληθινή πηγή άπειρης δύναμης για την οποία τίποτα δεν είναι αδύνατο και το αδύνατο είναι τίποτα. Να ξέρετε ότι η Δύναμη της Σκέψης έρχεται από μέσα. Όλη η δύναμη έρχεται από μέσα.

Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές:


Το μέγιστοι μύστες και δάσκαλοι που έχουν περπατήσει τη γη μας έχουν πει ότι όλα είναι ενέργεια. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια τώρα έχει επιβεβαιωθεί αναντίρρητα από τη σύγχρονη επιστήμη. Οι σκέψεις σας είναι επίσης ενέργεια. Ο William Walker Atkinson μας είπε ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια – δύο φάσεις του ίδιου πράγματος» και ο Charles Haanel είπε παραπέρα ότι η «η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό». Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές. Κάθε φορά που «φιλοξενείται» μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπετε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Σε ποια συχνότητα είστε εσείς:

Η βασική προϋπόθεση του Νόμου της Έλξης είναι ότι η ίδια ενέργεια προσελκύει την ίδια ενέργεια. Προσελκύετε εκείνα τα πράγματα και περιστάσεις που είναι σε παλμική αρμονία με την κυρίαρχη συχνότητά σας, η οποία καθορίζεται από την κυρίαρχη διανοητική νοοτροπία σας, τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Ο Mike Dooley , ένας από τους παρουσιαστές του «Μυστικού», προτείνει κατάλληλα εάν θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει μια σκέψη, απλά να κοιτάξετε τριγύρω σας. Λάβετε υπόψη τις λέξεις του «οι σκέψεις είναι πράγματα».

Δεν δημιουργούνται όλες οι σκέψεις ίσες:

Η ελκυστική δύναμη οποιασδήποτε συγκεκριμένης σκέψης καθορίζεται από πόσο συχνά έχετε αυτή τη σκέψη και από τη δύναμη των συναισθημάτων που συνδέονται με αυτήν. Όσο περισσότερη ενέργεια δίνετε σε μια σκέψη, τόσο μεγαλύτερη η δύναμή της να προσελκύσει την αντίστοιχη περίστασή της στο φυσικό κόσμο σας μέσω του Νόμου της Έλξης. Μία φευγαλέα, περαστική σκέψη δεν έχει την ίδια δημιουργική δύναμη με τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Θυμηθείτε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα να επεξεργάζεστε θετικές σκέψεις για λίγο χρόνο κάθε ημέρα εάν προχωράτε έπειτα και σκέφτεστε αρνητικά ή ανεπιθύμητα για το υπόλοιπο της ημέρας. Η πραγματικότητά σας είναι το σύνολο του ποσού όλων των σκέψεών σας.

Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Σκέψης για να αλλάξετε τη ζωή σας:


Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας. Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο. Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Να γνωρίζετε τις σκέψεις σας αλλά χωρίς εμμονές:


Είναι σημαντικό ότι μαθαίνετε να γνωρίζετε τις συνήθεις σκέψεις σας και να τις ρυθμίζετε κατάλληλα ώστε να διατηρηθεί μια γενική θετική διανοητική νοοτροπία. Εντούτοις, να είστε προσεκτικοί να μην σας γίνει εμμονή η κάθε σκέψη που μπαίνει στο μυαλό σας δεδομένου ότι αυτό θα ήταν εξίσου αντιπαραγωγικό, για να μην πούμε περισσότερο απ’ το να μην έχετε καμία επίγνωση γι’ αυτές. Θυμηθείτε ότι αν επιμένετε στις αρνητικές, ανεπιθύμητες σκέψεις σας, θα τους δώσετε δύναμη και όπως λέει και μία παροιμία, «σε ότι αντιστέκεστε, …επιμένει». Έτσι αντί της αντίστασης σε οποιωνδήποτε από τις αρνητικές σκέψεις σας, μάθετε απλά να τις ακυρώνετε αβίαστα με την αντικατάσταση τους καθώς προκύπτουν.

Αντικαταστήστε αμέσως τις ανεπιθύμητες σκέψεις:

Για να εξουδετερώσετε αμέσως τη δύναμη μιας αρνητικής σκέψης, ήρεμα και σκόπιμα αντικαταστήστε τη με την αντίθετη, θετική ισοδύναμή της. Για παράδειγμα εάν σκεφτείτε «δεν είμαι αρκετά καλός, δεν θα πετύχω ποτέ», να αντικαταστήστε τη διανοητικά με τη σκέψη «είμαι αρκετά καλός και η επιτυχία έρχεται σε μένα εύκολα». Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την «ακυρώνω – ακυρώνω» τεχνική που έγινε διάσημη από τη μέθοδο Silva . Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια ανεπιθύμητη σκέψη, πείτε νοητικά σε σας και στο Σύμπαν «άκυρο – άκυρο» και ακολουθείστε αμέσως μια θετική δήλωση.

Εξημερώστε τις κυρίαρχες σκέψεις σας και το Τυχαίο θα ακολουθήσει:


Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος έχει μεταξύ 12.000 και 70.000 σκέψεων ημερησίως. Αυτό αποδεικνύει ότι ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να ελέγξετε κάθε σκέψη. Οι κυρίαρχες σκέψεις και οι πεποιθήσεις σας είναι που πρέπει να μάθετε να θέτετε υπό το συνειδητό έλεγχό σας δεδομένου ότι καθορίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος τη νοητική νοοτροπία σας. Όσο θα το κάνετε, θα βρείτε τις τυχαίες σκέψεις σας να γίνονται και αυτές θετικότερες και πιο σκόπιμες.

Οι ακόλουθες λέξεις του Βούδα Siddhartha Gautama συλλαμβάνουν τέλεια την ουσία της Δύναμης της Σκέψης: «Όλα αυτά που είμαστε είναι το αποτέλεσμα αυτών που έχουμε σκεφθεί. Ο Νους είναι όλα. Ότι σκεφτόμαστε, γινόμαστε.

Με λίγα λόγια, η ζωή σας είναι ο τέλειος καθρέφτης των σκέψεων, των πεποιθήσεων και της κυρίαρχης νοητικής νοοτροπίας σας. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, εσείς δημιουργείτε ήδη την πραγματικότητά σας μέσω της Δύναμής της Σκέψης σας. Κάθε επίδραση που βλέπετε στον εξωτερικό κόσμο σας έχει την αρχική αιτία της μέσα σας – χωρίς εξαίρεση. Για να αποκτήσετε πρόσβαση στη μέγιστη δημιουργική δύναμη που έχετε στη διάθεσή σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των συνήθων σκέψεών σας και να ευθυγραμμίζεστε με τη μια Πηγή όλης της Δύναμης της οποίας είστε ένα μέρος. Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας – γνωρίστε, εσωτερικοποιήστε και εφαρμόστε αυτήν την Αλήθεια και θα δείτε τη μετατροπή στη ζωής σας με τους πιο θαυμαστούς τρόπους.

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάργησε μνημόνιο & τρόικα (βίντεο)

Δείτε το βίντεο:

Η «τρόικα» προσέβαλε την αξιοπρέπεια των Ελλήνων γι’ αυτό και την μετονομάσαμε σε «θεσμούς» και το μνημόνιο σε «γέφυρα» – «δανειακή σύμβαση».

Δύο στους τρεις καπνιστές θα πεθάνουν από τη συνήθειά τους

«Αποφεύγετε τα τσιγάρα» αναφέρει μια ακόμη μελέτη
Μεγάλη αυστραλιανή μελέτη που παρακολούθησε πάνω από 200.000 άτομα επιβεβαιώνει τη δυσοίωνη προειδοποίηση.

Μεγάλη αυστραλιανή μελέτη που παρακολούθησε πάνω από 200.000 άτομα επιβεβαιώνει τη δυσοίωνη προειδοποίηση ότι μέχρι και δύο στους τρεις καπνιστές θα πεθάνουν από τη συνήθειά τους αν συνεχίζουν να καπνίζουν.
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές σε ανακοίνωσή τους, οι επιδημιολόγοι πίστευαν μέχρι πρόσφατα ότι περίπου οι μισοί καπνιστές πεθαίνουν από νοσήματα που σχετίζονται με το κάπνισμα.
Η εκτίμηση όμως αναθεωρήθηκε προς τα πάνω έπειτα από τρεις πρόσφατες μελέτες στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, οι οποίες ανέβασαν στο ποσοστό μέχρι το 67%. «Καταλήξαμε ακριβώς στο ίδιο αποτέλεσμα σε ένα πολύ μεγάλο δείγμα που κάλυψε όλο τον πληθυσμό» λέει η Έμιλι Μπανκς, καθηγήτρια στο Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο και ερευνήτρια του Ινστιτούτου Sax στο Σίδνεϊ. Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «BMC Medicine».
Η ανάλυση
«Ακόμα και με τα πολύ χαμηλά ποσοστά καπνιστών στην Αυστραλία διαπιστώσαμε ότι οι καπνιστές αντιμετωπίζουν περίπου τριπλάσιο κίνδυνο πρόωρου θανάτου σε σχέση με όσους δεν κάπνισαν ποτέ. Διαπιστώσαμε επίσης ότι οι καπνιστές πεθαίνουν περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα από τους μη καπνιστές» αναφέρει η Μπανκς.
Η ανάλυση έδειξε επίσης ότι δέκα τσιγάρα την ημέρα διπλασιάζουν τον κίνδυνο θανάτου σε ένα οποιοδήποτε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ενώ 20 τσιγάρα την ημέρα αυξάνουν τον κίνδυνο κατά τέσσερις με πέντε φορές, συγκριτικά με όσους δεν κάπνισαν ποτέ.
Τα ευρήματα προκύπτουν από τετραετή ανάλυση των αποτελεσμάτων της μελέτης 45 and Up του Ινστιτούτου Sax, η οποία είναι «η μεγαλύτερη διαχρονική μελέτη για την υγιή γήρανση στο Νότιο Ημισφαίριο».
Η Αυστραλία έχει σήμερα ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά καπνιστών στον κόσμο, μόλις 13%, και είναι η πρώτη χώρα που επέβαλε κοινές συσκευασίες, καλυμμένες με εικονογραφημένες προειδοποιήσεις, σε όλες τις μάρκες προϊόντων καπνού. «Τα ευρήματά μας όμως καθιστούν σαφές ότι ο πόλεμος κατά του καπνού δεν έχει τελειώσει, και οι προσπάθειες για τον έλεγχό του πρέπει να συνεχιστούν» σχολιάζει η Δρ Μπανκς.

Σοκ από Βαρουφάκη: «Δεν υπάρχουν λεφτά για να πληρώσουμε τις δόσεις Ιουλίου»

Σοκ προκαλούν οι δηλώσεις του Ελληνα υπουργού Οικονομικών ο οποίος μιλώντας στο ραδιόφωνο του Alpha ξεκαθάρισε πως είναι δεδομένο πως η χώρα θα έχει πρόβλημα στο να αποπληρώσει τις δόσεις τόσο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου όσο και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τον Ιούλιο.

Ουσιαστικά ο Γ. Βαρουφάκης επιβεβαίωσε το μεγάλο χρηματοδοτικό κενό που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, λίγες ώρες μετά τις διαρροές από το Βερολίνο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί το καλοκαίρι νέο πακέτο βοήθειας 20 δισ. ευρώ, ουσιαστικά δηλαδή νέο μνημόνιο. Όπως εξήγησε «από σήμερα ξεκινάει η διαπραγμάτευση αυτού του ζητήματος αλλά δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό αν δεν είχαμε την τετράμηνη συμφωνία».
Όσον αφορά στη συμφωνία, είπε ότι «το κείμενο γράφτηκε έξυπνα ώστε να είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις και να έχουμε περιθώριο ελευθερίας . Το »Yes man» όπως έλεγε ο Α. Παπανδρέου ,δεν το σέβεται κανένας».
Κατήγγειλε ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του προηγούμενου διαστήματος υπήρξαν «ιδιαίτερα δυνατές και ταξικές δυνάμεις μέσα στην Ευρώπη που ήθελαν το κλείσιμο των τραπεζών και τη μετατροπή μας σε μια μορφή επαρχίας τύπου Κοσόβου» έκανε ο Γιάνης Βαρουφάκης.
Ο κ. Βαρουφάκης τόνισε ότι «απομονώσαμε αυτές τις φωνές». «Από εκεί που ήμασταν εμείς απομονωμένοι, απομονώθηκαν αυτές οι δυνάμεις. Τις απομονώσαμε στο τέλος με τη βοήθεια και του κ. Ντάισλεμπλουμ που ήταν εξαιρετικός και τον ευχαρίστησα», πρόσθεσε. «Tινάζοντας στον αέρα δυο Eurogroup, πετύχαμε το απίστευτο, για πρώτη φορά να υπάρχει μια διαδικασία διακοπής μνημονιακών καταστάσεων και να μας δοθεί η ευκαιρία να γράψουμε τον δικό μας κατάλογο των μεταρρυθμίσεων» είπε ο κ. Βαρουφάκης αν και παραδέχθηκε ότι «δεν μπορέσαμε όμως να θέσουμε αναπτυξιακά μέτρα. Είναι μια πρώτη αρχή, με στόχο να αρχίσουμε μια διαπραγμάτευση. Όλες αυτές τις μέρες δεν αγγίχτηκε το χρηματοδοτικό».
Αναφερόμενος στη συνεργασία με τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισεμπλουμ τόνισε ότι «είναι ψέμα ότι μέσα στο Εurogroup υπήρξε παραλίγο σύρραξη. Κάποια στιγμή στο γραφείο του Ντάισελμπλουμ παρουσία του κ. Μοσκοβισί υπήρξε μια λεκτική διαφωνία. Όλα αυτά τα σενάρια είναι ανοησίες» προσθέτοντας ότι από όλους τους συναδέλφους του «χαίρομαι να συνομιλώ τον κ. Σόιμπλε».
«Το πρόγραμμά μας δεν αφορά μόνο στους πρώτους τέσσερις μήνες, δεν μπορούμε να κάνουμε ριψοκίνδυνα πράγματα που να θέσουν σε κίνδυνο όσα πετύχαμε στο Eurogroup», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Βαρουφάκης έσπευσε να καθησυχάσει το εσωτερικό της χώρας, λέγοντας πως δεν θα υπάρξει όμως πρόβλημα σχετικά με τη ρευστότητα του ελληνικού δημοσίου.
Το θέμα της χρηματοδότησης της χώρας δεν αποτέλεσε θέμα στο Eurogroup, τόνισε και σημείωσε πως ξεκινά άμεσα η διαδικασία διαπραγμάτευσης για αυτό το θέμα, αλλά σημείωσε πως η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να το κάνει ούτε αυτό εάν δεν υπήρχε η τετράμηνη παράταση.
Εμφανίστηκε απόλυτα ικανοποιημένος για τη συμφωνία που υπήρξε, λέγοντας πως για πρώτη φορά η κυβέρνηση διέκοψε τις μνημονιακές καταστάσεις. Όπως είπε η κυβέρνηση κατάργησε το e-mail Χαρδούβελη και όλα τα υφεσιακά μέτρα.
Ωστόσο, σημείωσε πως από τα δύσκολα σημεία είναι πως δεν συζητήθηκαν τα αναπτυξιακά μέτρα, αλλά και το πρόβλημα της χρηματοδότησης της χώρας.

Στη συνέντευξή του, αποκάλυψε πως υπάρχουν δυνάμεις μέσα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα ισχυρές, οι οποίες όπως ισχυρίστηκε, ήθελε την Ελλάδα να γίνει Κόσσοβο, με κλείσιμο τραπεζών και μείωση των αναλήψεων.
Σχετικά με τη ρύθμιση των 100 δόσεων, τις επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο, την αύξηση του κατώτατου μισθού, ξεκαθάρισε πως όλα τα παραπάνω υπάρχουν μέσα στη λίστα των μεταρρυθμίσεων που απεστάλη στις Βρυξέλλες.
Όπως σημείωσε ο κ. Βαρουφάκης το πρόγραμμα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αφορά τους επόμενους 4 μήνες μόνο και ξεκαθάρισε πως δεν θα θυσιάσει η κυβέρνηση μία ολόκληρη τετραετία κάνοντας πράγματα τις επόμενες εβδομάδες που μπορεί να είναι ριψοκίνδυνα για όσα επιτεύχθηκαν στο Eurogroup.

imerisia.gr

Το φενγκ σούι ,τα χρωματα και η αλλαγη ψυχολογιας

ergheg

Θα έχεις διαπιστώσει ότι πολλές φορές τα χρώματα που διαλέγεις να φορέσεις έχουν σχέση με την ψυχολογία σου. Όταν νιώθεις δυναμισμό και έξαψη, συνήθως προτιμάς τις έντονες αποχρώσεις. Αντίθετα, αν δεν είσαι και πολύ στα πάνω σου, συχνά διαλέγεις σκούρα ή ουδέτερα χρώματα.

Σκέφτηκες όμως ποτέ ότι το πράγμα μπορεί να λειτουργεί και αντίστροφα;


Πραγματικά, διαλέγοντας συγκεκριμένα χρώματα, μπορείς να αλλάξεις όχι μόνο τη διάθεσή σου, αλλά και την ψυχολογική σου στάση γενικότερα. Και να έχεις «καλό φενγκ σούι» όχι μόνο στον χώρο σου, αλλά και μέσα σου!

Το Φενγκ Σούι των Χρωμάτων
Το φενγκ σούι δίνει μεγάλη σημασία στη χρήση των χρωμάτων, για να βελτιώσει την ενέργεια ενός χώρου. Άλλωστε, και τα ίδια τα χρώματα είναι ενέργεια, σύμφωνα με τη Φυσική.
Είναι κύματα ακτινοβολίας που, ανάλογα με το μήκος τους, εμφανίζονται στα μάτια μας με όλη την ποικιλία του χρωματικού φάσματος.
Έτσι, μας επηρεάζουν σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η ψυχολογική ανάλυση των επιδράσεων που έχουν τα χρώματα επάνω μας είναι μια ολόκληρη επιστήμη.

Μια επιστήμη που τη χρησιμοποιούν σε αμέτρητες εφαρμογές, από το χρώμα που θα βαφτεί ένα εστιατόριο για να σου ανοίγει την όρεξη, μέχρι το πώς θα είναι χρωματισμένη μια συσκευασία προϊόντος, για να σε κάνει να το αγοράσεις.
Όμως και επάνω μας, σε επαφή με το σώμα μας, οι δονήσεις των χρωμάτων έχουν έντονη επιρροή.
Και εδώ η δύση συναντά την ανατολή, καθώς εδώ και αιώνες το φενγκ σούι έχει αξιοποιήσει τις ιδιότητες των χρωμάτων, όχι μόνο στο να μεταβάλλουν την ενέργεια ενός χώρου, αλλά και στο να επηρεάζουν την υγεία, την ευεξία και την ψυχολογία ενός ανθρώπου.
Τα χρώματα και τα χαρίσματα
Για το φενγκ σούι, τα πάντα στο σύμπαν αποτελούνται από πέντε βασικά στοιχεία: Τη Φωτιά, τη Γη, το Μέταλλο, το Νερό και το Ξύλο.
Και στο καθένα τους αντιστοιχούν οι εποχές του χρόνου, οι κατευθύνσεις του ορίζοντα, τα χρώματα, τα όργανα του σώματος, οι επιδιώξεις που έχει ο άνθρωπος από τη ζωή του αλλά και τα χαρίσματά του.
Η Γη, για παράδειγμα, αντιστοιχεί με την ειλικρίνεια και την καλή πίστη, όπως και με τα χρώματα κίτρινο, καφέ και μπεζ.
Η Φωτιά έχει να κάνει με την ευγένεια και την υπόληψη, και με το κόκκινο και το πορτοκαλί χρώμα.
Το Μέταλλο συνδέεται με τη δικαιοσύνη και το λευκό χρώμα, ενώ το Ξύλο με την ανθρωπιά και το πράσινο ή το γαλάζιο.
Το Νερό αντιστοιχεί με τη νοημοσύνη και τη σοφία, όπως και με το μαύρο χρώμα. Έτσι, φορώντας κάποιος τα αντίστοιχα χρώματα, μπορεί να ενισχύσει μέσα του τα σχετικά χαρίσματα.
Τα χρώματα μπορούν να αλλάξουν τις τάσεις του χαρακτήρα μας, όπως και την ενέργειά μας.
Αν κάποιος συνηθίζει να λέει ψέματα και να εξαπατά τους άλλους, το κίτρινο, το μπεζ και το καφέ θα τον βοηθήσουν να γίνει πιο ειλικρινής.
Αν είναι αγενής και προσπαθεί να επιβληθεί στον κόσμο ή να τον εκμεταλλευτεί, με το πράσινο χρώμα, πιθανόν συνδυασμένο με λίγο άσπρο ή μαύρο, μπορεί να γίνει πιο καλόβολος.
Κάποιος που δεν ακούει τους άλλους και είναι πεισματάρης και αμετακίνητος στις απόψεις του, θα μπορούσε να ενισχύσει τη σοφία του φορώντας μαύρο. Και το ανοιχτό πράσινο μπορεί να τον βοηθήσει.
Τα ίδια χρώματα, μαύρο και ανοιχτό πράσινο, μπορούν να βοηθήσουν έναν υπερβολικά παρορμητικό και οξύθυμο χαρακτήρα να κατεβάσει την έντασή του, και να γίνει πιο ευγενικός με τους άλλους.
Καλή επίδραση έχουν σε έναν νευρικό άνθρωπο και τα γήινα χρώματα, δηλαδή το καφέ, το μπεζ και το κίτρινο, καθώς τον κάνουν να «γειωθεί» και να χαλιναγωγήσει τα ξεσπάσματά του.
Το κόκκινο, το χρώμα της Φωτιάς, θα δώσει ζωντάνια σε έναν νωθρό και παθητικό άνθρωπο, ενώ το μαύρο, σαν χρώμα του Νερού, «σβήνει» ένα υπερβολικά φλογερό ταμπεραμέντο.
Τα άτομα που βρίσκονται… στην κοσμάρα τους, είναι αφηρημένα και ονειροπόλα, ίσως ισορροπήσουν φορώντας πράσινο, το χρώμα του Ξύλου που θα τους κάνει να «ριζώσουν» καλύτερα στο χώμα, δηλαδή στην πραγματικότητα.
Κάποιος που περνά διαρκώς απαρατήρητος, θα πρέπει να φορά ζωηρά και χαρούμενα χρώματα, ώστε να κάνει πιο έντονη την παρουσία του.
Οι υπερκινητικοί μπορούν να κατευνάσουν την υπερβολική τους ενέργεια με ουδέτερα χρώματα, σαν το μπεζ και τα παστέλ.
Τα άτομα που έχουν μια τάση να αρρωσταίνουν εύκολα ή να παθαίνουν ατυχήματα, θα πρέπει να αποφεύγουν τα μαύρα και γκρίζα και να ντύνονται με φωτεινά χρώματα, σαν το έντονο ροζ, το χαρούμενο πράσινο και το λεμονί κίτρινο, για να φέρουν καλοτυχία και φως στη ζωή τους.
Κι αν κάποιος περνά από κατάθλιψη, θα νιώσει καλύτερα φορώντας πράσινο, που δίνει ελπίδα και γενικά ζωηρόχρωμα ρούχα.
Για να ενισχύσει μάλιστα κάποιος το αποτέλεσμα όλων αυτών, μπορεί και να κοιμάται σε σεντόνια με αντίστοιχα χρώματα, ώστε να δέχεται τις ευεργετικές τους δονήσεις στη διάρκεια του ύπνου του.
Τι χρώμα θα φορέσεις σήμερα;
Αν λοιπόν τώρα εσύ βρίσκεσαι μπροστά στην ανοιχτή σου ντουλάπα, να τι χρώμα ρούχα μπορείς να διαλέξεις, ανάλογα με το ποια χαρακτηριστικά και συναισθήματά σου θέλεις να ενισχύσεις.
Για να ανεβάσεις τη διάθεσή σου και να βλέπεις ευκολότερα τη θετική πλευρά των πραγμάτων, φόρεσε πράσινο, ροζ, γαλάζιο. Για να έχεις καλύτερη ενόραση στις καταστάσεις και πιο καθαρή σκέψη, βάλε γκρίζο, πράσινο ή μαύρο με άσπρο.
Για να ενισχύσεις την εξυπνάδα σου, φόρεσε μαύρο, πράσινο και μπλε.
Αν πρόκειται να περάσεις από κάποιο τεστ, επίσης φόρεσεμαύρο, πράσινο και μπλε.
Για να έχεις καλύτερη επίδοση σε σωματικές δραστηριότητες,όπως ένα σπορ, βάλε κόκκινο και πράσινο.
Για περισσότερη υπομονή, ντύσου με γαλάζιο, κόκκινο, κεραμιδί, καφέ.
Για να ενισχύσεις τη γοητεία σου, βάλε ροζ.
Για να εκπέμπεις περισσότερο ερωτισμό, φόρεσε ροδακινί και γενικά χρώματα που πλησιάζουν τις αποχρώσεις της σάρκας.
Για να τονώσεις τη δημιουργικότητά σου, θα σε βοηθήσουν τομαύρο, το άσπρο και το πράσινο.
Για καλύτερη φήμη, βάλε κόκκινο.
Για να ενισχύσεις τον πλούτο σου, ντύσου με πράσινο, κόκκινο, πορφυρό και μαύρο.
Για προστασία όταν κυκλοφορείς έξω, φόρεσε μαύρο ή μαύρο και άσπρο.
Για να ενισχύσεις την πίστη σου απέναντι σε κάποιο πρόσωπο ή υπόθεση, βάλε κίτρινο και λευκό.
Για ψυχική ηρεμία, αν αισθάνεσαι νευρικότητα, φόρεσεπράσινο.
Τέλος, για καλύτερη αυτοσυγκέντρωση και για να μη «φεύγει» το μυαλό σου, θα σε βοηθήσουν το πράσινο και το γαλάζιο.
 
mykonosticker.com

Κινέζικα Ζώδια: Προβλέψεις 2015

x

Ποντικός Βόδι Τίγρης Λαγός Δράκοντας Φίδι
01RAT_70 02OX_70 03TIGER_70 04RABBIT_70 05DRAGON_70 06SNAKE_70
Άλογο Πρόβατο Πίθηκος Πετεινός Σκύλος Χοίρος
07HORSE_70 08GOAT_70 09MONKEY_70 10ROOSTER_70 11DOG_70 12PIG_70

Στη χρονιά του Ξύλινου Προβάτου, που ξεκινά στις 19 Φεβρουαρίου και τελειώνει στις 7 Φεβρουαρίου 2016, ξεπροβάλλει η δύναμη του καλού.
Το ζώδιο του Προβάτου ευνοεί τις συμβιβαστικές λύσεις και τη συνεργασία.


 

2015: Η χρονιά του Ξύλινου Προβάτου
text

Η ΧΡΟΝΙΑ του Ξύλινου Προβάτου, που ξεκινά στις 19 Φεβρουαρίου 2015 και τελειώνει στις 7 Φεβρουαρίου 2016, συνδυάζει την πρακτικότητα και την αργή ανάπτυξη του στοιχείου του Ξύλου σε συνδυασμό με τον δημιουργικό, κοινωνικό και συναισθηματικά ευαίσθητο χαρακτήρα του Προβάτου.
photo

03239036094200Το στοιχείο του Ξύλου είναι γιανγκ και έχει αρρενωπό χαρακτήρα. Κυρίαρχες ιδιότητές του θεωρούνται η αντοχή και η ευκαμψία. Συνδέεται επίσης με τις ιδιότητες της γενναιοδωρίας και του ιδεαλισμού.
Χαρακτηριστικό του στοιχείου του Ξύλου είναι η ηγεσία. Είναι ο ηγέτης μέσα μας, που μπορεί να αναλάβει την ευθύνη και να καθορίσει ένα σχέδιο δράσης. Το Ξύλο συμβολίζει επίσης την πρόοδο, καθώς είναι ένα στοιχείο που προσπαθεί πάντα να αναπτυχθεί και να επεκταθεί. Το Ξύλο προαναγγέλλει την αρχή της ζωής, την άνοιξη και τα μπουμπούκια, τον αισθησιασμό και τη γονιμότητα.
Εκείνοι που έχουν αρκετό ξύλινο στοιχείο στο ωροσκόπιό τους είναι συχνά επιθετικοί ή δυναμικοί και άμεσοι. Έχουν ισχυρή ιδιοσυγκρασία και την ικανότητα καθοδήγησης των άλλων. Είναι συνήθως εξωστρεφή άτομα με κοινωνική συνείδηση, αλλά κάποιες φορές μπορεί να είναι και αναίσθητοι. Γιατί το ξύλινο στοιχείο συνδυάζει τα αρνητικά συναισθήματα του θυμού με τα θετικά συναισθήματα της υπομονής και αλτρουισμού.
photo

04239036094200Το Πρόβατο (ή Αίγα ή Τράγος) έχει ενέργεια γιν και γι’ αυτό συμβολίζει την αρμονική συνύπαρξη και την ηρεμία. Το γιν μαζί με το γιανγκ δημιουργούν ισορροπία και αυτή είναι η πρωταρχική και θεμελιώδης ιδιότητα του τρέχοντος έτους. Αν και υπάρχουν πολλές αφορμές για συγκρούσεις και πολέμους, με σωστή διαχείριση των καταστάσεων μπορούν να αποφευχθούν και να ξεκινήσει μια περίοδος διορθωτικών κινήσεων και συμβιβασμού για τη διατήρηση της ειρήνης.
Το Πρόβατο είναι επίσης σύμβολο των Τεχνών. Στην Ψυχολογία σχετίζεται με τη στοργή και τη διαδικασία επούλωσης, ειδικά όσον αφορά γεγονότα του παρελθόντος που προκλήθηκαν από άτομα που είχαν πολύ λίγο σεβασμό για την ανθρώπινη ύπαρξη ή και για την ίδια τη ζωή. Θα είναι λοιπόν ένα έτος όπου θα συντονιστούν οι δυνάμεις της πίστης και της πεποίθησης ότι το καλό θα επικρατήσει, εξασφαλίζοντας έτσι μια νίκη πάνω στις δυνάμεις που αρνούνται να συμμορφωθούν με τον ειρηνικό τρόπο ζωής.
Θα δημιουργηθεί μεγαλύτερη ανάγκη για επιστροφή στις βασικές αξίες, ενώ παράλληλα θα πρέπει να καταφεύγουμε συχνότερα στη διαίσθηση, προκειμένου να βρίσκουμε λύσεις σε προβλήματα που μαστίζουν τον κόσμο εδώ και πολύ καιρό.
title

Οι δύο μεγάλοι κίνδυνοι
Οι κίνδυνοι που απειλούν την ανθρωπότητα είναι δύο: οι εστίες πολέμου που υπάρχουν, οι οποίες σε μια ενδεχόμενη κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσουν σε μια γενικευμένη σύγκρουση, και η παγκόσμια οικονομική ύφεση.
Πολλά θα εξαρτηθούν από το κατά πόσον η παγκόσμια οικονομική κατάσταση θα συμβάλλει στην κοινωνική αρμονία. Η πρόκληση ενός πολέμου δεν είναι κάτι που μπορεί να πάρει η ανθρωπότητα αψήφιστα. Αν και τα σπαθιά κροταλίζουν και από τις δύο πλευρές, καθώς θα προχωρά το έτος του Προβάτου, τα πράγματα θα ηρεμήσουν και η σοφία θα επικρατήσει. Η μοίρα θα στείλει απεσταλμένους για να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες καταστάσεις και να βρεθεί μια λύση που θα εξυπηρετεί όλες τις πλευρές. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστούν οι αμφιβολίες, η οργή ή η επιθυμία για βία, αλλά κάτω από την επιρροή του Προβάτου, θα επικρατήσει μια διάθεση αυτοσυγκράτησης.
Το ίδιο ισχύει και σε οικογενειακό επίπεδο, καθώς αυτή είναι η ιδανική χρονιά για να ενωθούν τα μέλη μιας οικογένειας ή μιας κοινωνικής ομάδας, αφήνοντας πίσω τους θυμούς και απογοητεύσεις. Ο στόχος είναι η αρμονία, η συνεργασία και η θαλπωρή. Η αύρα του Πρoβάτου θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι πιο ταραχώδεις στιγμές της χρονιάς θα σημειωθούν κατά τη διάρκεια της περιόδου του Δράκοντα, η οποία ξεκινά από την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου έως τις 20 Απριλίου 2015, ιδιαίτερα όμως την περίοδο του Βοδιού, όπου θα έχουμε ξανά την εμφάνιση μιας σοβαρής απειλής. Η περίοδος του Βοδιού ξεκινά από την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου, στις 22 Δεκεμβρίου 2015 έως τις 20 Ιανουαρίου 2016.
Προς το παρόν, πάντως, μπορούμε να επιτρέψουμε να επικρατήσει η γαλήνια επιρροή των δονήσεων του Προβάτου στο περιβάλλον μας, αλλά και μέσα μας.
photo

05239036094500Το έτος του Προβάτου αρχίζει στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Πηγή: Supplied
title

Σύντομη περιγραφή του έτους
Οι πιο τυχεροί της χρονιάς θα είναι όσοι ανήκουν στα ζώδια του Προβάτου, του Λαγού και του Χοίρου, καθώς θα βρουν μεγάλη υποστήριξη. Η ομαδική εργασία αποτελεί προτεραιότητα. Η συνεργασία σε τακτική βάση, ο εθελοντισμός και οι κοινωνικές επαφές είναι μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα.
Η χρονιά ξεκινά εντυπωσιακά, καθώς σημειώνεται μια ισχυρή ηλιακή έκλειψη στις 20 Μαρτίου, η οποία θα αποτελέσει πρόκληση για πολλούς, κυρίως όσους ανήκουν στα ζώδια του Δράκοντα, του Αρουραίου και του Πιθήκου. Θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις παλιές συνήθειες και να προχωρήσουν σε νέες κατευθύνσεις. Ό,τι απομακρύνεται τώρα από τη ζωή σας, δεν σας προσέφερε στην ουσία καμία χαρά ή ευχαρίστηση.
Η Σεληνιακή έκλειψη στις 4 Απριλίου έχει ιδιαίτερη σημασία για όσους ανήκουν στα ζώδια του Βοδιού, του Φιδιού και του Πετεινού. Θα έρθουν στην επιφάνεια σημαντικά θέματα σχέσεων, τα οποία θα απαιτήσουν την προσοχή σας.
Το στοιχείο του Ξύλου προωθεί την προσεκτική ανάλυση και τις πρακτικές λύσεις. Αν είστε αυθεντικοί υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να βρείτε μερικούς πολύ εντυπωσιακούς τρόπους για να λύσετε δύσκολα προβλήματα. Μην ακινητοποιήστε από το φόβο ή το θυμό. Εσείς οι ίδιοι είστε υπεύθυνοι για το πώς ερμηνεύετε οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή σας. Η συγχώρεση και η ευγνωμοσύνη είναι ισχυρές δυνάμεις και αρκούν για να αλλάξετε τη ζωή σας.
Μέχρι τον Ιούνιο, η διασκέδαση, οι σχέσεις, η δημιουργική σκέψη, οι καινοτομίες και το χιούμορ θα βασιλεύουν, χαρίζοντας αισιοδοξία σε όλους. Ειδικά όσοι ανήκουν στα ζώδια του Προβάτου, του Λαγού και του Χοίρου, θα μπουν στον πειρασμό να δαπανήσουν πολύ χρόνο και χρήμα για διασκέδαση ή για αγορές.
Η Νέα Σελήνη στις 14 Αυγούστου φέρνει μεγάλη τύχη στην αγάπη, ειδικά για όσους ανήκουν στα ζώδια της Τίγρης, του Αλόγου και του Σκύλου. Ακούστε την καρδιά σας και αφήστε το ταλέντο σας να λάμψει.
Τον Σεπτέμβριο, οι συγκρούσεις σχετικά με θρησκευτικά ή πολιτικά ιδεώδη θα αναζωπυρωθούν, γι’ αυτό απαιτείται μια συγκρατημένη στάση απέναντι στα πράγματα.
Η Σεληνιακή έκλειψη στις 27 Σεπτεμβρίου αποτελεί ένα εγερτήριο κάλεσμα όσον αφορά μια τοξική σχέση. Σας βοηθά να απαλλαγείτε από το παρελθόν, από συναισθηματισμούς, από φόβους ή από την ανάγκη για έλεγχο. Η ανάληψη δράσης θα σας επιτρέψει να ξεκινήσετε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σας.
Ο Οκτώβριος δίνει έμφαση στην εργασία και την προσφορά. Η συνεργασία μπορεί να κάνει θαύματα και να βοηθήσει στην ανάκαμψη των χρηματοπιστωτικών αγορών και της εργασίας, ιδιαίτερα στους τομείς της υγείας και των υπηρεσιών.
Στο τέλος του έτους, όσοι ανήκετε στα ζώδια του Βοδιού, του Φιδιού και του Πετεινού θα απολαύσετε τους καρπούς της υπομονής και του προσεκτικού σχεδιασμού που είχατε κάνει στη διάρκεια αυτής της χρονιάς.

πηγη

Ο Αποκρυφισμος εποχη Ναζισμου

-0iy94i5

Tο 1909, στον αριθμό 22 της Felberstrasse στη Βιέννη, έμενε ένας νεαρός που φιλοδοξούσε να σταδιοδρομήσει ως ζωγράφος στην πρωτεύουσα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Δύο τετράγωνα πιο πέρα υπήρχε ένα καπνοπωλείο από όπου προμηθευόταν το ρατσιστικό και αποκρυφιστικό περιοδικό «Ostara».
Εκδότης του ήταν κάποιος Λαντς φον Λίμπενφελς, τον οποίο μια μέρα ο νεαρός εκείνος επισκέφθηκε στο γραφείο του και του ζήτησε να αγοράσει παλαιότερα τεύχη που έλειπαν από τη συλλογή του. Ο εκδότης, διαπιστώνοντας από την εμφάνισή του την άθλια οικονομική του κατάσταση, όχι μόνο του χάρισε τα τεύχη, αλλά και του έδωσε και χρήματα να πάρει το τραμ της επιστροφής για το σπίτι του. Δεν φανταζόταν ότι αυτός που βρισκόταν μπροστά του θα συγκλόνιζε τον κόσμο τρεις δεκαετίες αργότερα. Το όνομά του: Αδόλφος Χίτλερ.
Ποιος ήταν, όμως, ο Λαντς και το περιοδικό του, τι πρέσβευε και, άραγε, οι θεωρίες του επηρέασαν τον ναζισμό; Πέρασαν πολλά χρόνια για να αρχίσουν να ερευνώνται οι σχέσεις των ναζιστών με τους αμέτρητους αποκρυφιστικούς και ρατσιστικούς κύκλους. Ανάμεσα στους παγγερμανιστές ή μεγαλογερμανιστές της Βιέννης, οι θεωρίες του κοινωνικού δαρβινισμού ήταν τότε εξαιρετικά δημοφιλείς και οι ρατσιστικές θεωρίες, αναμεμειγμένες με αποκρυφιστικά «στοιχεία», βρήκαν πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθούν, ιδίως μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι εκπρόσωποί τους ονομάζονται αριοσοφιστές και τον όρο αριοσοφία τον εισήγαγε ο ένας εκ των δύο βασικών εκπροσώπων τους: ο Λαντς φον Λίμπενφελς (1874-1954). Ο άλλος, μαθητές και οπαδοί του οποίου ήταν εκείνοι που ίδρυσαν στο Μόναχο τη ρατσιστική και αποκρυφιστική Εταιρεία της Θούλης, ήταν ο Γκουίντο φον Λιστ (1848-1919). Το ποια υπήρξε η επίδραση του πολιτισμικού αυτού κομπογιαννιτισμού στους ναζιστές, σχετικά αργά, άρχισε να ερευνάται επισταμένως. Αποσπάσματα από την «Ostara» έχουν ενσωματωθεί στη βίβλο του ναζισμού, «Ο Αγών μου» του Χίτλερ. Από τις αρχές ακόμη της δεκαετίας του 1930, ο Αύγουστος Νολ μιλούσε σαρκαστικά στους φοιτητές του, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, για τους ναζιστές. Ο ηγέτης τους, έλεγε, δανείστηκε τις ιδέες του από το γελοίο περιοδικό «Ostara».

Οι αριοσοφιστές ερμήνευαν τον κόσμο ως διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην κυρίαρχη φυλή των Αρίων και στις κατώτερες φυλές των μη Αρίων: Σλάβων, Λατίνων και Eβραίων. Tόσο ο Γκουίντο φον Λιστ όσο και ο Λαντς φον Λίμπενφελς πίστευαν πως στην Aνατολή υπήρχαν μυστικά κέντρα σοφίας, θαυμάσιες βιβλιοθήκες κρυμμένες σε σπηλιές, μαγικοί λαβύρινθοι κάτω από τη γη και απόκρυφα ιερά, κρυμμένα σε μοναστήρια του Θιβέτ.

Γκουίντο φον Λιστ
O Λιστ είχε ένα κυκλικό όραμα του χρόνου στο οποίο έπαιζαν αποφασιστικό ρόλο η φύση, η σκανδιναβική μυθολογία και η ινδουιστική φιλοσοφία. Tέτοια ήταν η πίστη στα μυστικά κέντρα σοφίας της Aνατολής, ώστε μια εποχή κυκλοφορούσε η φήμη πως ο Xίμλερ, αρχηγός των Ες Ες, είχε εγκαταστήσει γραμμή ραδιοφωνικής επικοινωνίας ανάμεσα στη Γερμανία και στο Θιβέτ. H φήμη δεν ήταν τυχαία. Οπως έγινε γνωστό αργότερα, ομάδα επιφανών Ες Ες, μαζί με ναζιστές επιστήμονες, κατ’ εντολή του Χίμλερ είχαν επισκεφθεί το 1938 το Θιβέτ σε αναζήτηση αυτών των κέντρων της αρχαίας σοφίας. Η «εκστρατεία» εκείνη διήρκεσε δύο χρόνια. Τα μέλη της ομάδας προέβησαν σε εκτεταμένη έρευνα, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και οι αναπόφευκτες «κρανιομετρήσεις», προκειμένου να αποδειχθεί ότι το Θιβέτ υπήρξε το λίκνο της αρίας φυλής. Στα σχετικά ντοκουμέντα υπάρχουν, ανάμεσα σε άλλα, 20.000 ασπρόμαυρες και 2.000 έγχρωμες φωτογραφίες, καθώς και τα στοιχεία από 376 κρανιομετρήσεις. Αυτά, ωστόσο, αποκαλύφθηκαν αργότερα. Μπορεί, όμως, κανείς να φανταστεί την έκπληξη των μαχητών του σοβιετικού στρατού όταν μπήκαν στο Ανατολικό Βερολίνο το 1945 και ανακάλυψαν τα πτώματα περίπου 1.000 Θιβετιανών που ήταν ντυμένοι με γερμανικές στολές, αλλά δεν έφεραν διακριτικά βαθμού.
Κατά τον Λιστ, τα νεολιθικά ευρήματα στην Eυρώπη αποδείκνυαν ότι κάποτε υπήρξε ένας μεγάλος αριογερμανικός πολιτισμός, ο οποίος αργότερα καταστράφηκε από τους χριστιανούς που ανάγκασαν τους ιερείς-βασιλείς του να γίνουν τσιγγάνοι, πλάνητες και απόκληροι. Oι χριστιανοί δυσφήμισαν τα ιερά του αρχαίου θεού τους, του Bόταν, και οι ηγέτες των Αρίων κατάντησαν δούλοι στον ίδιο τους τον τόπο. Παράλληλα, ο Λιστ διατύπωσε το χιλιαστικό δόγμα πως οι Αριοι θα επανέλθουν, εγκαινιάζοντας μια περίοδο μεγάλου πολιτισμού και καθαρότητας, και τα έτη 1914, 1923 και 1932, βάσει των «αστρολογικών του μετρήσεων», ήταν ιδανικά για την έναρξη αυτής της λαμπρής χιλιετίας.
O Λιστ αποκαλεί Aρμανιστές τους Aρίους της Γερμανίας, μεταφέροντας στα γερμανικά τη λέξη «Hermiones» (Eρμίονες – γερμανικό έθνος) που δανείζεται από τον Tάκιτο. H αριογερμανική κοινωνία, έλεγε, ήταν οργανωμένη βάσει του καβαλιστικού Δέντρου της Zωής, το οποίο συνιστά δέκα βαθμίδες διαδοχικής μύησης στα μυστήρια της γνώσης: η πρώτη και η δεύτερη βαθμίδα είναι το άτομο και η οικογένεια, οι επόμενες πέντε η διοικητική ιεραρχία των ηγετών, η όγδοη είναι οι ευγενείς, η ένατη ο βασιλιάς και η δέκατη ο Θεός. Αυτό το πρότυπο χρησιμοποίησε ο Χίμλερ για να οργανώσει ιεραρχικά τα Ες Ες.

O νεολογισμός «αριοσοφία» αποδίδει τον συνδυασμό θεοσοφικών-αποκρυφιστικών αντιλήψεων και ρατσιστικών θεωριών (υπεροχή της αρίας φυλής), κατά το θεοσοφία (Θεός-σοφία), αριθμοσοφία, ανθρωποσοφία κτλ.
H λέξη «Αριος» προέρχεται από τη σανσκριτική arya (ευγενής). Oι εθνολόγοι δεν της αναγνωρίζουν επιστημονική αξία, αλλά οι ναζιστές πίστευαν ότι Αριος είναι ο βόρειος και μη εβραϊκής καταγωγής κάτοικος του Kαυκάσου.
Oι αρχαίοι Γερμανοί, σύμφωνα με τον τευτονικό μύθο που χρησιμοποιεί ο Tάκιτος στο έργο του «Germania», διατήρησαν την παράδοση της προέλευσής τους στα λαϊκά τους τραγούδια που υμνούν τον χθόνιο θεό τους Tuisco (Tυΐσκων) και τον γιο του, Mannus (Mάννος). Oι τρεις γιοι του τελευταίου έδωσαν το όνομά τους στις τρεις γερμανικές φυλές: τους Ingaevones (που κατοικούσαν στα παράλια), τους Hermiones (κατοίκους της ενδοχώρας) και τους Istaevones. O Λιστ, όμως, υποστηρίζει πως οι τρεις φυλές αντιπροσωπεύουν κατά σειρά τους αγρότες, τους διανοούμενους και τον στρατό. Γι’ αυτό και εκγερμανίζει τη λατινική λέξη «Hermiones» σε Armanen που σημαίνει «απόγονοι του ηλιακού βασιλιά», του οποίου τους ιερείς (ηγέτες των Aρίων) αποκαλεί «Armanenschaft».
Στο κυκλικό όραμα του χρόνου ο Λιστ ενσωμάτωσε το ινδουιστικό δόγμα της μετενσάρκωσης. Ετσι, στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου «προφήτευε» ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες γερμανοί και αυστριακοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών θα μετενσαρκωθούν και θα αποτελέσουν το ενιαίο σώμα μιας μεσσιανικής στρατιωτικής και πνευματικής ελίτ που θα κηρύξει την εθνικιστική επανάσταση και θα εγκαθιδρύσει τη χιλιετή άρια αυτοκρατορία. Tο 1932, κάποια θεία δύναμη θα καταλάβει το συλλογικό ασυνείδητο των Γερμανών και τότε η γενιά των μετενσαρκωμένων μαχητών θα νιώσει τη θεία δύναμη, θα επιβάλει την τάξη και, παίρνοντας εκδίκηση για λογαριασμό του έθνους, θα μεταμορφώσει τη σύγχρονη αντιπροσωπευτική κοινωνία σε ένα μονολιθικό, αιώνιο και αδιάφθορο κράτος.

Λαντς φον Λίμπενφελς
Tις πρακτικές λύσεις, όμως, για το «φυλετικό πρόβλημα» φρόντισε να τις διατυπώσει ο Λαντς φον Λίμπενφελς στο βιβλίο του «Θεοζωολογία» (1905). H θεωρία του είναι μια ρατσιστική ερμηνεία της Bίβλου «πλουτισμένη» με στοιχεία ζωολογίας. H έκπτωση των Πρωτοπλάστων είναι έκπτωση της αρίας φυλής. Oι Αριοι εξέπεσαν επειδή ήλθαν σε επιμειξία με τους Πυγμαίους. O πρώτος Πυγμαίος ήταν ο Aδάμ. Oι Πυγμαίοι είναι τα ανθρωπόζωα, ενώ οι πρώτες και ευγενέστερες, καθ’ ομοίωσιν του Θεού, μορφές, τα θεόζωα. H φυλή που μοιάζει περισσότερο στα θεόζωα είναι η αρία. Ετσι, αν σταματήσουν οι φυλετικές επιμειξίες, οι Αριοι θα ανακτήσουν τις δυνάμεις τους και θα κυβερνήσουν ξανά τον κόσμο.
Aν αυτά ακούγονται ως ανοησίες ή κάποτε και βλασφημίες – αποκορύφωμα η «ερμηνεία» των Παθών του Xριστού που δεν είναι παρά βιασμός του (!) από τους Πυγμαίους –, διόλου αστείες δεν είναι ούτε οι λύσεις που προτείνει ο Λαντς ούτε ο τρόπος με τον οποίο τις εφάρμοσε το Γ΄ Pάιχ. O Λαντς προτείνει, λοιπόν, τις εξής λύσεις για τις κατώτερες φυλές:
1. Eξορία στη Mαδαγασκάρη
2. Σκλαβιά
3. Nα αποτεφρωθούν ως θυσία στον Θεό
4. Nα χρησιμοποιούνται ως υποζύγια
Δεν φτάνουν, ωστόσο, μόνον αυτά· χρειάζονται και ορισμένα μέτρα ευγονικής. Θα πρέπει, λοιπόν, να δημιουργηθούν μοναστήρια ευγονικής γυναικών που θα τις γονιμοποιούν αποκλειστικά Αριοι. Κάμποσα χρόνια αργότερα, ο Xίμλερ κατάρτισε ένα παρόμοιο πρόγραμμα ευγονικής με τις λεγόμενες «εκλεκτές γυναίκες», που θα παρέμεναν ανύπανδρες, και τους άνδρες των Ες Ες, στους οποίους θα επιτρεπόταν η πολυγαμία.
O Λαντς είχε και δύο πιο ήπιες προτάσεις για τις κατώτερες φυλές: ευνουχισμός ή στείρωση (αμφότερες τις εφάρμοσε το Γ΄ Ράιχ).

Τα ανθρωπόζωα
Στον λόγο του ενώπιον των αξιωματούχων των Ες Ες, στις 4 Οκτωβρίου 1943, στο Πόζναν της Πολωνίας, ο Χάινριχ Χίμλερ είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής, όπως καταγράφονται στον ΧΧΙΧ τόμο των «Ντοκουμέντων της Νυρεμβέργης» (σελ. 122-123): «Είναι τελείως λάθος να προσφέρουμε την άδολη ψυχή και το πνεύμα μας, τον καλό μας χαρακτήρα και τον ιδεαλισμό μας σε άλλους λαούς… Ο άνδρας των Ες Ες θα πρέπει να καθοδηγείται μόνον από μία αρχή: ειλικρίνεια, ευγένεια, πίστη και φιλία για όσους έχουν το ίδιο αίμα μ’ εμάς – και για κανέναν άλλον. Ο,τι συμβαίνει στους Ρώσους ή στους Τσέχους είναι ένα ζήτημα που με αφήνει απολύτως αδιάφορο. Σε περίπτωση που το καλό αίμα του δικού μας τύπου βρεθεί ανάμεσα στους πληθυσμούς άλλων εθνών, θα το πάρουμε, αν χρειάζεται, παίρνοντας τα παιδιά τους και μεγαλώνοντάς τα εμείς οι ίδιοι. Το αν άλλοι λαοί ζουν μέσα στην αφθονία ή πεθαίνουν της πείνας με ενδιαφέρει μόνον στον βαθμό που τους χρειαζόμαστε ως σκλάβους στον δικό μας πολιτισμό. Τα άλλα δεν με νοιάζουν. Αν 10.000 Ρωσίδες σωριαστούν εξαντλημένες από την κούραση κατά τη διάρκεια κατασκευής μιας αντιαρματικής τάφρου, με ενδιαφέρει μόνον στον βαθμό που η τάφρος θα αποπερατωθεί προς όφελος της Γερμανίας. Δεν θα συμπεριφερθούμε ως άγριοι ή άκαρδοι όταν δεν χρειάζεται. Αυτό είναι προφανές. Πέραν των άλλων, οι Γερμανοί είναι λαός που φέρεται με καλοσύνη στα ζώα, έτσι ξέρουμε επίσης πώς να συμπεριφερθούμε σε αυτά τα ανθρωπόζωα (Μenschentiere). Είναι, όμως, έγκλημα κατά του αίματός μας να ανησυχούμε για αυτά και να τους εμπνέουμε ιδεώδη, με αποτέλεσμα να δημιουργούμε μόνο προβλήματα στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Αν κάποιος έρθει και μου πει: “Δεν μπορώ να σκάψω αυτές τις αντιαρματικές τάφρους με παιδιά ή με γυναίκες, είναι απάνθρωπο, θα πεθάνουν από τη δουλειά”, πρέπει να του πω: “Εγκληματείς εναντίον του αίματός σου, γιατί, αν δεν σκαφτεί αυτή η αντιαρματική τάφρος, θα πεθάνουν γερμανοί στρατιώτες, και αυτοί είναι γιοι γερμανίδων μητέρων. Είναι το αίμα μας”».

Η Εταιρεία της Θούλης
Η επίδραση των αριοσοφιστών της Βιέννης, και ιδιαιτέρως του Λιστ, ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση του ρατσιστικού υπόβαθρου εξεχόντων μελών της αποκρυφιστικής και ρατσιστικής Εταιρείας της Θούλης, που ιδρύθηκε το 1911 και έδρευε στο Μόναχο, τα οποία θεωρούσαν πως πατρίδα των Αρίων ήταν η χώρα των υπερβορείων, η Εσχάτη Θούλη (Ισλανδία), που την ταύτιζαν με την πλατωνική Ατλαντίδα. Τις θεωρίες των αριοσοφιστών στην Εταιρεία τις εισήγαγε ο Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ. O τυχοδιώκτης αυτός πέρασε από την Aλεξάνδρεια, την Eλλάδα και την Tουρκία και αυτοκτόνησε στην Kωνσταντινούπολη στις 8 Μαΐου του 1945 με την πτώση του Γ΄ Pάιχ.
Ο Σεμπότεντορφ είχε «ανακαλύψει» ότι το μυστικιστικό Iσλάμ και η φιλοσοφία των δερβίσηδων παρουσιάζουν σημαντικές αναλογίες με τη συμβολιστική της αρχαίας ρουνικής γραφής. Τόσο αυτός όσο και τα άλλα μέλη της Eταιρείας της Θούλης υποστήριζαν ότι η εραλδική κληρονομιά (σήματα, εμβλήματα, σύμβολα και γραφές) αποδείκνυε τον μεγάλο πολιτισμό των Aρίων που κάποια εποχή αναγκάστηκαν, κυνηγημένοι από τους παπικούς, να καταφύγουν στην Iσλανδία. Tο έμβλημα, άλλωστε, της Eταιρείας (ο αγκυλωτός σταυρός και το ξίφος) υπήρξε, λέγεται, η αφορμή για την τελική επιλογή του αγκυλωτού σταυρού από τον Xίτλερ, και ο Pούντολφ φον Σεμπότεντορφ έγραφε το 1933 στο βιβλίο του «Bevor Hitler Kam» (Πριν έλθει ο Χίτλερ): «Tα μέλη της Θούλης είναι οι άνθρωποι στους οποίους στράφηκε στην αρχή ο Xίτλερ και εκείνοι συμμάχησαν μαζί του». Είχε δίκιο. Ο επιφανής ιστορικός Ιαν Κέρσοου λέει πως «ο κατάλογος των μελών της Θούλης είναι το who is who των πρώιμων ναζιστών». Και ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Ρούντολφ Ες, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ και ο Ντίτριχ Εκαρτ, στον οποίον ο Χίτλερ αφιερώνει το βιβλίο «Ο Αγών μου».
Για να γίνει κανείς μέλος της Εταιρείας έπρεπε να υπογράψει δήλωση που έλεγε: «Ο υπογεγραμμένος ορκίζομαι ότι, εξ όσων γνωρίζω και πιστεύω, δεν ρέει στις φλέβες, τις δικές μου ή της συζύγου μου, εβραϊκό αίμα και ανάμεσα στους προγόνους μου δεν υπήρχε κανείς προερχόμενος από φυλή εγχρώμων».
Το 1919 ένας προλετάριος ονόματι Αντον Ντρέξλερ μαζί με τον Καρλ Χάρερ της Θούλης ίδρυσαν το Κόμμα Γερμανών Εργατών. Ο Χίτλερ έγινε μέλος του στο τέλος της χρονιάς και τον Φεβρουάριο του 1920 το κόμμα αυτό μετονομάστηκε σε Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανών Εργατών (NSDAP), δηλαδή στο ναζιστικό κόμμα.

Σαβίτρι Ντέβι
Στάχτη, θανατηφόρα στάχτη. Αυτή είναι η ανατριχιαστική κληρονομιά. «Προσέξτε την πλαστογραφία. Οι άνθρωποι θα σας πιστέψουν» γράφει ο Ουμπέρτο Εκο στο «Εκκρεμές του Φουκώ». Δεν είναι παραδοξολογία. Με έκπληξη διαπίστωσα πρόσφατα πως κυκλοφορεί στα ελληνικά το βιβλίο «Η κόρη του Ηλιου» της Σαβίτρι Ντέβι. Να πώς το συστήνει στην ιστοσελίδα του στη Βιβλιονέτ ο εκδότης: «Η Σαβίτρι Ντέβι (1905-1982) ή Μαξιμινιανή Πόρτας, είναι μια Ευρωπαία (από έλληνα πατέρα), για την οποία το κοινό δεν γνωρίζει και πάρα πολλά για τον συναρπαστικό βίο της και το πλούσιο συγγραφικό της έργο. Ηταν μια γυναίκα πολυταξιδεμένη, γνώστρια των “Ευρωπαϊκών παραδόσεων” και του Ινδουισμού, που έζησε μια θυελλώδη ζωή κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και τόλμησε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αψηφήσει το κλίμα της εποχής προβάλλοντας μια εντελώς διαφορετική και τολμηρή προσέγγιση σε μια βιοθεωρία που θεωρούνταν πλέον “το απόλυτο κακό” σε παγκόσμια κλίμακα».
Ας «μεταφράσω» – εν μέρει – τα παραπάνω: η εν λόγω «Ελληνίς» πίστευε πως οι αρχαίοι Ελληνες ήταν Αριοι. Η ζωή της όντως υπήρξε θυελλώδης – όπως και η δράση της. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βρισκόταν στην Ινδία όπου επιχείρησε να συνδυάσει τον ινδουισμό με τον ναζισμό. Εκανε, όμως, και πρακτική δουλειά. Ηταν κατάσκοπος του Αξονα. Θεωρούσε τον Χίτλερ απεσταλμένο του Βισνού που θα τερμάτιζε την περίοδο του κακού την οποία εξέφραζαν οι Εβραίοι. Πέρασε από την φρανκική Ισπανία όπου φιλοξενήθηκε από τον φυγάδα ναζιστή Οτο Σκορτσένι, ο οποίος υπήρξε σύμβουλος του Χουάν και της Εβίτας Περόν και ονειρευόταν να δημιουργήσει στην Αργεντινή το Γ΄ Ράιχ.
Η Σαβίτρι Ντέβι ήταν φίλη με έναν άλλο ρατσιστή, φιλοναζιστή και αποκρυφιστή, τον Μιγκέλ Σεράνο, πρέσβη της Χιλής από το 1953 ως το 1970 στην Ινδία, ο οποίος ανέπτυξε τη θεωρία του «εσωτερικού χιτλερισμού», μια μείξη ρατσισμού, βόρειας μυθολογίας, θεοσοφισμού και ινδουισμού.
Στη Χιλή ζούσε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ένας από τους πλέον καταζητούμενους ναζιστές, ο Βόλτερ Ράουφ, που ούτε οι Γερμανοί ούτε οι Ισραηλινοί κατάφεραν να επιτύχουν την έκδοσή του. Ο Ράουφ, υπεύθυνος για τον θάνατο 100.000 ανθρώπων, είχε πρωτοστατήσει στο να αναπτυχθούν οι «κινητοί θάλαμοι αερίων», όπου οι κρατούμενοι πέθαιναν μέσα σε ειδικά οχήματα την ώρα που αυτά βρίσκονταν εν κινήσει. Οταν το 1984 ο Ράουφ εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο, στην κηδεία του παρέστησαν χιλιάδες ναζιστές. Εκεί ο Σεράνο χαιρέτισε φασιστικά τον νεκρό.
Τα βιβλία της Σαβίτρι Ντέβι έχουν εμπνεύσει πλήθος σύγχρονων νεοναζιστών οι οποίοι παραπέμπουν σε αυτά για να «θεμελιώσουν» τις αποκρυφιστικές και ναζιστικές απόψεις τους. Η ίδια υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Παγκόσμιας Ενωσης Εθνικοσοσιαλιστών που δημιουργήθηκε το 1962. Εκτός από ναζίστρια, ωστόσο, ήταν και οικολόγος. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της παρέα με τις γάτες και τις κόμπρες της. l
*Ο Αναστάσης Βιστωνίτης είναι συγγραφέας και συντάκτης του «Βήματος». Τελευταίο βιβλίο του «Τα ρόδα της Αχερουσίας» (εκδόσεις Ροές).

Το Κάμελοτ του Χίμλερ
Στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, σε απόσταση 15 χλμ. από το Πάντερμπορν, βρίσκεται ένα από τα πιο γνωστά μεσαιωνικά κάστρα της Ευρώπης, το κάστρο του Βέβελσμπουργκ, στο οποίο τον καιρό της Ιεράς Εξέτασης φυλάκιζαν και εκτελούσαν μάγισσες και «αιρετικούς». Εχει μείνει, όμως, στην Ιστορία ως «το Κάμελοτ του Χίμλερ». Ο αρχηγός των Ες Ες το πρωτοείδε το 1934 μαζί με τον αποκρυφιστή Καρλ Μαρία Βίλιγκουτ, αποκαλούμενο και «μάγο» ή «Ρασπούτιν του Χίμλερ». Ο Χίμλερ το «νοίκιασε», όπως και τη γύρω περιοχή, για 100 χρόνια έναντι του «συγκλονιστικού» ποσού του ενός μάρκου τον χρόνο. Σε μικρή απόσταση έστησε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που οι κρατούμενοί του ήταν κυρίως Εβραίοι και Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εκείνοι οι 3.900 σκλάβοι εργάστηκαν στις επισκευές του κάστρου και από αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες ή εκτελέστηκαν οι 1.300.
Μετά την κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας ο Χίμλερ φεύγοντας έδωσε εντολή να ανατιναχθεί το Βέβελσμπουργκ – αλλά οι ναζιστές δεν πρόλαβαν να ανατινάξουν τον Βόρειο από τους τρεις πύργους. Σήμερα, ανακαινισμένο, λειτουργεί ως μουσείο, ξενώνας νέων και εστιατόριο. Αλλά αυτά που διασώθηκαν στον Βόρειο Πύργο είναι ανατριχιαστικά και αρκετά για να εικάσει κανείς τον παρανοϊκό και κτηνώδη κόσμο του Χίμλερ. Μολονότι πραγματοποιήθηκαν εκεί μόνο δύο συναντήσεις των στρατηγών των Ες Ες, αρκεί απλώς να αναφερθεί η δεύτερη, στις 12-15 Ιουνίου του 1941, λίγο πριν από την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (της επίθεσης εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης). Στη συνάντηση εκείνη ο Χίμλερ ανακοίνωσε πως στόχος τους ήταν να εξοντώσουν 30 εκατομμύρια Σλάβους. Επεσε έξω κατά πέντε εκατομμύρια.

Τα Ες Ες ιδρύθηκαν το 1925 και αρχικά ήταν οι πραιτοριανοί του Χίτλερ, αλλά με τον καιρό έγιναν πολυπληθέστερα και απέκτησαν τεράστια δύναμη. Τα διαβόητα για τη σκληρότητα και την κτηνωδία τους Waffen SS, λόγου χάρη, είχαν φτάσει, μεσούντος του πολέμου, το 1 εκατομμύριο.
Στον Βόρειο Πύργο υπάρχουν δύο ανατριχιαστικές αίθουσες. Στην πρώτη, στο ισόγειο, που έχει απόκοσμη ηχώ, υπάρχει μια κρύπτη στο κέντρο και, γύρω της, δώδεκα βάθρα για τους ισάριθμους κορυφαίους «ιππότες» των Ες Ες (κατά μίμηση των ιπποτών της Στρογγυλής Tραπέζης). Στον επάνω όροφο βρίσκεται μια άλλη αίθουσα, στο κέντρο της οποίας δεσπόζει ο αποκρυφιστικός Μαύρος Ηλιος, μια σύνθεση από τέσσερις σβάστικες που δείχνουν δώδεκα κατευθύνσεις (όσες και οι ιππότες).
Ανάμεσα στους σημερινούς επισκέπτες του κάστρου περιλαμβάνονται και πολλοί νεοναζιστές και σατανιστές που πηγαίνουν να αποτίσουν φόρο τιμής στα ινδάλματά τους. Να δουν τα παρεφερνάλια του θανάτου: τα δαχτυλίδια με τις νεκροκεφαλές των Ες Ες, τα πηλίκια, τις στολές, τα πιστόλια, τα μαχαίρια τους.
Μερικά πράγματα δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους. Οταν ο νεαρός Μάρτιν Μπόρμαν, βαφτισιμιός του Χίτλερ, επισκέφθηκε με τον διαβόητο πατέρα του τον Χίμλερ στο σπίτι του, ο τελευταίος τους ανέβασε στη σοφίτα. Εκεί πήρε από το ράφι έναν από τους δερματόδετους τόμους του βιβλίου «Ο Αγών μου» και τον χάρισε στον νεαρό. Δεν ήταν περίεργο, ήταν ανατριχιαστικό. Γιατί το δέρμα που είχε χρησιμοποιηθεί ήταν από πτώματα κρατουμένων του Νταχάου. Αλλά και σε άλλα αντικείμενα είχαν χρησιμοποιηθεί ανθρώπινα μέλη, όπως σε δύο καρέκλες που τα πόδια τους ήταν φτιαγμένα από ανθρώπινα οστά.

kastamonitis.blogspot

Η μαγεία στην αρχαιότητα και στον χριστιανισμό – άρθρο του Ομήρου Ερμείδη




Ελληνική προϊστορία
Η μαγεία
  Η μαγεία είναι το σύνολο των πράξεων και των λόγων με τα οποία ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί με κάποιο μεταφυσικό τρόπο να αποτρέψει τα κακά και να προκαλέσει τα πωθούμενα αγαθά ή αντίστροφα. Ανάλογα με τον σκοπό που επιδιώκει η μαγεία διακρίνεται σε Λευκή, αν ο σκοπός της είναι αφιλοκερδής και σε Μαύρη αν ο σκοπός της είναι ταπεινωτικός ή εξυψωτικός.
  Κατά τον Πλάτωνα, εις την αναφορά του εις το έργο του «Νόμοι», λέγει η υμνωδία δηλαδή επωδή είναι η μέθοδος εργασίας του μάγου, μαζί με την επαγωγή που είναι η επίκληση. Η ανάλυση της λέξεως επωδή αναδείχνει ορισμένους συνειρμούς, που μπορούν να μας διαφωτίσουν ως προς την φύση της μαγικής δυνάμεως που ενεργοποιείται.
  Πρόκειται προφανώς για τον σύνθετο του όρου αοιδή ή ωδή, που αναφέρεται από τους τραγικούς, που σημαίνει «άσμα» κατά τον Όμηρο και τους ποιητές και που σχετίζεται με την αϋδή, την «ανθρώπινη φωνή». Υπάρχει διάκριση ανάμεσα εις την ανθρώπινη αϋδή και τη φωνή που μπορούν να την έχουν άνθρωπο αλλά και ζώα. Ο όρος φθόγγος υποδηλώνει μόνο τον ήχο. Το ρήμα αείδω σημαίνει «τραγουδώ» και το ουσιαστικό αοϊδός «τραγουδιστής».
  Ο PierreChantraine (Dict. Etymol [Λεξικό Ετυμολογικής Εγκυκλοπαίδειας]  λήμμα «αεΐδω» σημειώνει ότι το σύνθετο με το επί υπογραμμίζει την μαγική σημασία του άσματος. Έτσι η επωδή πήρε το νόημα του «μαγικού λόγου ή άσματος». Ο όρος ειδικότερα σημαίνει «μαγικό άσμα παρηγοριάς».
  Όπου το συναντάμε εις την Οδύσσεια, όταν ο Οδυσσέας πληγώνεται εις τον μηρό, οι υιοί του Αυτολύτου που τον περιποιούνται «επιδένουν με μαστοριά το πόδι του ήρωος και σταματούν την αιμορραγία με ένα μαγικό άσμα (επαοιδή δι’ αίμα κελαινόν έσχεθον).»
  Ο Ιπποκράτης εις το έργο του «Περί ιερής νόσου», λέγει : μάγοι και καθαρταί και αγύρται, λέγουν πως είναι ικανοί να προκαλέσουν την αφορία της γης και της θαλάσσης, να αλλάζουν τον καιρό, ακόμα και να κατεβάζουν την Σελήνη.
  Ο Δημοσθένης εις την «επιστολή του προς «Αριστογείτονα» αναφέρει την Θεωρίδα, φαρμακεύτρια από την Λήμνο, που καταδικάσθηκε σε θάνατο λόγω μαγικού λόγου ή άσματος. 
  Η μυθολογία και η ιστορία περιέχει πάρα πολλά ονόματα μάγων και μαγισσών, θα δούμε τις πιο γνωστούς.
  Πρώτα η Κίρκη θυγατέρα του Ήλιου και της Ωεανίδος Πέρσης ή Περσηΐδος και αδερφή του Αιήτου και της Πασιφάης. Κατοικούσε εις την νήσο Αιαίη εις την οποία είχε καταπλεύσει και ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, όπου αφού τους τάϊσε με φαγητά που είχαν φάρμακα μαγικά τους  μεταμόρφωσε σε χοίρους. Όμως τους έσωσε ο Οδυσσέας με το λουλούδι που τον είχε προμηθεύσει ο Ερμής για να μην τον πιάνουν τα μάγια της. Έτερος μύθος λέγει ότι οι Αργοναύτες από αυτήν καθάρθησαν δια τον θάνατο του Αψύρτου, τερματίζοντας την οργή του Διός. Εις την Κίρκη αποδίδεται και η μεταμόρφωση του Πίκου σε κολιό και η μεταμόρφωση της  ωραίας Σκύλλης ερωμένης του Γλαύκου, από ζηλοτυπία σε θαλάσσιο τέρας γαυγίζον, με δηλητηρίαση του λουτρού της. Ο Πίκος ήτο θεότητα εις την οποία μεταμορφώθηκε το πτηνό δρυοκολάπτης, ήτο κατωτέρα θεότητα. Ήτο ο πανάρχαιος βασιλεύς του Λατίου, υιός του Κρόνου, τον οποίον η Κίρκη τον μεταμόρφωσε σε κολιό, δρυοκολάπτη.
  Δεύτερη η Μήδεια θυγατέρα του Αιήτου, βασιλέως της Κολχίδος, αδερφή της Χαλκιόπης και του Αψύρτου, ανηψιά της Κίρκης. Η Μήδεια τρωθείσα από σφοδρό έρωτα προς τον Ιάσωνα, τον βοήθησε εις τους παράτολμους άθλους του. Πρώτα τον προμηθεύσε με το φάρμακο που αλείψε  το σώμα του και τα όπλα του και εγένετο άτρωτος εις την φωτιά και το σίδηρο, για να εξημερώσει τους θείους ταύρους. Μετά με μια μαγική αλοιφή όπου με την μυρωδιά της αποκοίμισε τον δράκοντα που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας.      
  Τρίτη η Αγαμήδη ή Περιμήδη, η μεγαλύτερη θυγατέρα του Αυγείου και σύζυγος του Μουλίου, ήτο μάγισσα.
  Ο Νέστωρ εις την Ιλιάδα του Ομήρου, εις το κεφάλαιο Λ και εις τους στίχους 735-741 αναφέρει : 
«εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης,           735
συμφερόμεσθα μάχῃ Διί τ᾽ εὐχόμενοι καὶ Ἀθήνῃ.               736
ἀλλ᾽ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος,          737
πρῶτος ἐγὼν ἕλον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους, 738
Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δ᾽ ἦν Αὐγείαο,              739
πρεσβυτάτην δὲ θύγατρ᾽ εἶχε ξανθὴν Ἀγαμήδην,       740
ἣ τόσα φάρμακα ᾔδη ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών».         741
  Τέταρτη η Πασιφάη ήτο θυγατέρα του Ηλίου και της νύμφης Περσηΐδος, αδερφή της Κίρκης και του Αιήτου, σύζυγος του Μίνωος και μητέρα του Κατρέως, του Δευκαλίωνος, του Γλαύκου, του Ανδρόγεω, της Ακάλης, της  Ξενοδίκης, της Αριάδνης και της Φαίδρας. Είχε γνώσεις μαγείας, για αυτό κάθε ερωμένη του Μίνωος θανατώνετο ή μεταμορφώνετο σε όφη ή σκολοπένδρα [σαρανταποδαρούσα] ή παρεμφερή, αυτόν δε τον καθιστούσε άγονο. Ετιμάτο εις την Κρήτη και την Λακεδαίμονα ως μάντισσα και χρησμοδότισσα. Και εις τις Θαλάμαις, εις το ιερό του πατρός της Ηλίου υπήρχε και άγαλμα δικό της, ήτο σεληνιακή θεότητα.
  Πέμπτον τους μαγικούς Τελχίνες, μυθικό γένος, προερχόμενο από την Κρήτη, ήλθον πρώτα εις την Κύπρο και μετά εις την Ρόδο. Υιοί της Θαλάσσης, της Γης ή του Πόντου, περιγράφοντο ως όντα χωρίς πόδια, τα οποία φέρουν πτερύγια αντί χεριών. Μετά της Καφείρας, θυγατέρος του Ωκεανού, ανέθρεψαν τον Ποσειδώνα, τον οποίον εμπιστεύθηκε εις αυτήν η Ρέα, όταν ήτο ακόμη βρέφος. Δίδαξαν τις τέχνες και τις ωφέλιμες γνώσεις, ήτο οι πρώτοι που επινόησαν την χώνευση χαλκού και σιδήρου και κατασκεύασαν την άρπη του Κρόνου και την τρίαινα του Ποσειδώνος. Ο Στράβωνας μας πληροφορεί ότι ήτο φθονεροί δαίμονες, βασκάνοι και γόητες, οι οποίοι δύνατο να προκαλέσουν χαλάζι, βροχή ή χιόνι και μπορούσαν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή. Αναμείγνυαν το νερό της Στυγός με θείο και επέφεραν την καταστροφή των ζώων και των φυτών. Γι’ αυτό ελέγοντο και Θελγίνες. Εξ ου και η παροιμία : «Τελχίνος ην βασκαίνων βαρύτερος».
  Κατά μια παράδοση ο Απόλλων ήτο προστάτης των, γι’αυτό και εις την Σικυώνα όταν αρνήθηκαν να καταβάλουν την αμοιβή εργασίας των, επέφεραν εις την πόλη καταστρεπτική νόσο.
   Μια άλλη παράδοση λέγει ότι προέβλεψαν τον από του Διός επερχόμενο κατακλυσμό και γι’ αυτό έφυγαν από την Ρόδο και διασκορπίσθηκαν. 
  Έκτον τους Κορύβαντες ήτο μυστηριώδεις υπάρξεις, άλλοτε ως δευτερεύουσες θεότητες και άλλοτε δαίμονες, κατά τον Βιργίλιο. Κατά τον Απολλόδωρο ήτο υιοί του Απόλλωνος και της  Θαλειας, κατά τον Φερεκύδη ήτο υιοί του Απόλλωνος και της Ρέας, κατά τον Στράβωνα ήτο υιοί του Ηλίου και της Αθηνάς, κατά τον Διόδωρο ήσαν υιοί του Ιασίωνος και της Κυβέλης. Κατά τον Πλούταρχο ήσαν πνεύματα που είχαν καταπέσει, και είχαν καταδικασθεί και φυλακισθεί εντός του σώματος. Πάντως ήτο όντα θεϊκής ή δαιμονικής φύσεως. 
  Έβδομον του Κούρητες δαίμονες ή πρόπολοι των θεών. Ο Στράβων λέγει ότι Κούρητες είναι επίθετο των οργιαστικών Σατύρων και δηλώνει διακόνους από κούρους. Άλλοι ονομάζουν Κούρητες τους 9 Κορύβαντες της Ρόδου, οι οποίοι συνακολούθησαν την Ρέα εις την Κρήτη, οι οποίοι κουροτρόφησαν τον Δία. Ο Ησίοδος τις ονομάζει «θεούς φιλοπαίγμονας, ορχηστήρας». Ο Παυσανίας ταυτίζει αυτούς με τους Ιδαίους Δακτύλους και ονομάζει 5 από αυτούς : τον Ηρακλέα, τον Παιωναίο, τον Επιμενίδη, τον Ιάσιο και τον Ίδα. Επιπλέον μας πληροφορεί ότι οι Κούρητες πρώτοι αγωνίσθηκαν εις τους Ολυμπιακούς αγώνες.
  Όγδοον ο Επιμενίδης ο Κρης ο πιο φημισμένος ιερέας εξαγνισμού, έλαβε από τις νύμφες μια θαυματουργή τροφή, που του επέτρεπε να επιβιώνει χωρίς τα συνηθισμένα μέσα διατηρήσεως εις την ζωή, ένα «μαγικό» φάρμακο κατά τας πείνας (άλιμον).
  Επίσης εις αυτόν αποδίδεται η κάθαρση των Αθηνών από το κυλώνειο άγος, όπως και της Δήλου κατά αναφορά του Πλουτάρχου εις το έργο του «Σόλων».
  Και όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος εις το 1.114= Επιμενίδης FgrHist 457 T 1 : το φύλαγε εις την οπλή μιας αγελάδος, διότι δεν μπορούσαν να το κρατήσουν τα συνηθισμένα δοχεία.
  Σύμφωνα με το έργο «Αλέξανδρος», το δηλητήριο του Αντιπάτρου, που προκάλεσε το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου εις την Βαβυλώνα μεταφέρθηκε εις την οπλή ενός μουλαριού.
[ πηγές – Historia Alexandri Magni, 2.31.3 Kroll. Testamentum Alexandri, R. Merkelbach,
Die Quellen des griechischen Alexanderromans, 1977, 254].
  Επίσης ο Παυσανίας εις το 8.18.6 αναφέρει ότι το «αθάνατο-μαγικό» νερό της Στυγός μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσα σε οπλή αλόγου. 
  Ο Βάκις, όπως μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος, εις το VIII, 96 είναι αυτός που προφήτευσε και περί της μάχης της Σαλαμίνος.
   Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης εις το έργο του «Ωγυγία», εις το Α βιβλίο και εις το κεφάλαιο Θ, βίβλος β εις την ενότητα «Περί των αφιερωμάτων του ναού τούτου», εις την σελίδα 99 και την  παράγραφο ζ μας αναφέρει για περιπτώσεις μαγείας, όπου λέγει : «Μεταξύ τούτων ήτον και τα αφιερώματα του Φόρμιδος του Μαιναλίου, ο οποίος περάσας εις την Σικελίαν και γενόμενος στρατηγός του Γέλωνος, έπειτα και του Ιέρωνος, και ευδοκιμήσας εις τας εκστρατείας, επλούτησεν τοσον, ώστε αφιέρωσε πολλά αφιερώματα και εις την Ολυμπίαν και εις τις Δελφούς. Εις την Ολυμπίαν  όμως ήτον δυο Ίπποι και πλησίον αυτών δυο Ηνίοχοι και ο μεν πρώτος Ίππος και ο Ηνίοχος ήτον έργον Διονυσίου του Αργείου ο δε δεύτερος, Σίμωνος του Αιγηνίτου ο πρώτος Ίππος είχε και επίγραμμα εις την πλευράν άμετρον το εξής : «Φόρμις ανέβηκεν Αρκάς Μαινάλιος, νυν δε Συρακούσιος», ούτος ήτο ο Ίππος ο οποίος έλεγον ότι είχε το Ιππομανές (α*) λεγόμενον χόρτον επειδή οι Ίπποι όσοι έβλεπον αυτόν, έφευγον τους κρατούντας ή ελαύνοντας αυτούς, συντρίβοντες πολλάκις και τα σίδηρα, και ανέβαινον εις αυτόν ως μαινόμενοι, νομίζοντες ότι ήτον αληθινός, χρεμεντίζοντες και άλλα τοιαύτα ποιούντες και μόλις με μεγάλην βίαν και ανάγκην δαρμού,
απεχώριζον αυτούς, εκείθεν». Τούτο δε νομίζει ο Παυσανίας τέχνευμα τινός Μάγου, αναφέρων  και άλλο παράδειγμα τοιούτον ότι εις την Λυδίαν Μάγος τις άναπτε πυρ, μόνον δια τινών λέξεων  βαρβαρικών..».(α*) Θεόκριτος Β 48 και σχόλια G2.
  Αναφέρονται ολόκληρες οικογένειες, οι οποίες ασκούσαν την μαγεία, με πιο ονομαστές τους Ιαμίδες εις την Ολυμπία και τους Κεντίδες εις την Τροία. Ως κοιτίδα της μαγείας εθεωρείτο η Θεσσαλία κι ιδιαίτερα η πόλη της Υπάτη. Φημισμένη για τις μάγισσές της, όπως και κατά τους  μυθικούς χρόνους εθεωρείτο η έδρα της οικογένειας του Αιήτου, της Κολχίδος.
  Όπως υπάρχει και ο θρύλος όπου αναφέρει τα μάγια που έκαμε ο Βασιλέας της Θράκης, όταν φιλοξενούμενος του Φιλίππου της Μακεδονίας, ανακάλυψε παράνομο έρωτα της συζύγου του.
  Ο θρύλος ή λαϊκός μύθος λέγει : ότι κάπου εκεί εις τα σημερινά ερείπια της αρχαίας αγοράς της Θεσσαλονίκης ότι εκεί γεννήθηκε αυτός ο παράνομος έρωτας μεταξύ του υιού του Φιλίππου, του Μ. Αλεξάνδρου και της συζύγου του βασιλέως της Θράκης που εφιλοξενείτο εις το παλάτι που προϋπήρχε εκεί. Ο βασιλέας της Θράκης όταν αντιλήφθηκε το γεγονός αυτό, θέλησε να τιμωρήσει τον Μ. Αλέξανδρο και βρήκε μια μάγισσα θέλοντας να του κάνει μάγια. Ο Αλέξανδρος όμως το πληροφορήθηκε από δικό του άνθρωπο και έτσι εκείνο το βράδυ δεν βγήκε από το δωμάτιο του.  
  Η φιλοξενούμενη όμως βασίλισσα αποφασίζει να τον επισκεφθεί αυτή, μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Αλέξανδρος δεν θα έβγαινε από το δωμάτιό του.
  Τα μάγια όμως που είχε κάνει ο βασιλέας της Θράκης, κτύπησαν αυτή και την συνοδεία της, την ώρα που πηγαίνει να συναντήσει τον Αλέξανδρο, με αποτέλεσμα να «μαρμαρώσουν».
  Τα προαναφερθέντα ονόματα της Κίρκης, της Μηδείας, της Αγαμήδης ή Περιμήδης, της Πασιφάης, των μαγικών Τελχίνων, των Κορυβάντων και Κουρητών και τα αναφερόμενα υπό των Σταγειρίτου και Παυσανίου είναι από τα πιο γνωστά που έχουμε από την αρχαία Ελλάδα και τα οποία έχουν σχέση με την μαγεία, και φυσικά υπάρχουν πλείστα σε πολλά συγγράμματα αν και έχει διασωθεί μόνο το 3ο/ο τις αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
  Υπήρχε δε και η μαγεία που εχρησιμοποιείτο εις την ιατρικήν και οποία αναφέρεται από τον Πλάτωνα.
  Ο Πλάτων στο βιβλίο περί νόμων, «Νόμος» ΙΑ και εις τους στίχους 933aέως e, ομιλεί περί δύο ειδών φαρμακειών της πρώτης, ήτις γίνεται δι’ αληθούς φαρμακοποτίσεως της δευτέρας δια μαγείας – μαγγανίας. 
  [933a] εἴπομεν, σώμασι σώματα κακουργοῦσά ἐστιν κατὰ φύσιν· ἄλλη δὲ ἣ μαγγανείαις τέ τισιν καὶ ἐπῳδαῖς καὶ καταδέσεσι λεγομέναις πείθει τοὺς μὲν τολμῶντας βλάπτειν αὐτούς, ὡς δύνανται τὸ τοιοῦτον, τοὺς δ’ ὡς παντὸς μᾶλλον ὑπὸ τούτων δυναμένων γοητεύειν βλάπτονται. Ταῦτ’ οὖν καὶ περὶ τὰ τοιαῦτα σύμπαντα οὔτε ῥᾴδιον ὅπως ποτὲ πέφυκεν γιγνώσκειν, οὔτ’ εἴ τις γνοίη, πείθειν εὐπετὲς ἑτέρους· ταῖς δὲ ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων δυσωπουμένους πρὸς ἀλλήλους
  [933b] περὶ τὰ τοιαῦτα οὐκ ἄξιον ἐπιχειρεῖν πείθειν, ἄν ποτε ἄρα ἴδωσί που κήρινα μιμήματα πεπλασμένα, εἴτ’ ἐπὶ θύραις εἴτ’ ἐπὶ τριόδοις εἴτ’ ἐπὶ μνήμασι γονέων αὐτῶν τινες, ὀλιγωρεῖν πάντων τῶν τοιούτων διακελεύεσθαι μὴ σαφὲς ἔχουσι δόγμα περὶ αὐτῶν. διαλαβόντας δὲ διχῇ τὸν τῆς φαρμακείας πέρι νόμον, ὁποτέρως ἄν τις ἐπιχειρῇ φαρμάττειν, πρῶτον μὲν δεῖσθαι καὶ παραινεῖν καὶ συμβουλεύειν
  [933c] μὴ δεῖν ἐπιχειρεῖν τοιοῦτο δρᾶν μηδὲ καθάπερ παῖδας τοὺς πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων δειμαίνοντας φοβεῖν, μηδ’ αὖ τὸν νομοθέτην τε καὶ τὸν δικαστὴν ἀναγκάζειν ἐξιᾶσθαι τῶν ἀνθρώπων τοὺς τοιούτους φόβους, ὡς πρῶτον μὲν τὸν ἐπιχειροῦντα φαρμάττειν οὐκ εἰδότα τις δρᾷ, τά τε κατὰ σώματα, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ ἐπιστήμων ὢν ἰατρικῆς, τά τε αὖ περὶ τὰ μαγγανεύματα, ἐὰν μὴ μάντις ἢ τερατοσκόπος ὢν τυγχάνῃ.
  [933d] λεγέσθω δὴ λόγος ὅδε νόμος περὶ φαρμακείας· ὃς ἂν φαρμακεύῃ τινὰ ἐπὶ βλάβῃ μὴ θανασίμῳ μήτε αὐτοῦ μήτε ἀνθρώπων ἐκείνου, βοσκημάτων δὲ ἢ σμηνῶν εἴτ’ ἄλλῃ βλάβῃ εἴτ’ οὖν θανασίμῳ, ἐὰν μὲν ἰατρὸς ὢν τυγχάνῃ καὶ ὄφλῃ δίκην φαρμάκων, θανάτῳ ζημιούσθω, ἐὰν δὲ ἰδιώτης, ὅτι χρὴ παθεῖν ἢ ἀποτεῖσαι, τιμάτω περὶ αὐτοῦ τιςὸ δικαστήριον. ἐὰν δὲ καταδέσεσιν ἢ ἐπαγωγαῖς ἤ τισιν ἐπῳδαῖς ἢ
  [933e] τῶν τοιούτων φαρμακειῶν ὡντινωνοῦν δόξῃ ὅμοιος εἶναι βλάπτοντι, ἐὰν μὲν μάντις ὢν ἢ τερατοσκόπος, τεθνάτω, ἐὰν δ’ ἄνευ μαντικῆς ὢν τῆς φαρμακείας ὄφλῃ, ταὐτὸν καὶ τούτῳ γιγνέσθω· περὶ γὰρ αὖ καὶ τούτου τιμάτω τὸ δικαστήριον ὅτι ἂν αὐτοῖς δεῖν αὐτὸν δόξῃ πάσχειν ἢ ἀποτίνειν. ὅσα τις ἂν ἕτερος ἄλλον πημήνῃ κλέπτων ἢ βιαζόμενος, ἂν μὲν μείζω, μείζονα τὴν ἔκτισιν τῷ πημανθέντι τινέτω, ἐλάττω δὲ ζημιώσας σμικροτέραν, παρὰ πάντα δὲ τοσαύτην ἡλίκα ἂν ἑκάστοτε ζημιώςῃ τις τινα, μέχριπερ ἂν ἰάσηται τὸ βλαβέν· δίκην δὲ ἕκαστος πρὸς ἑκάστῳ τῷ κακουργήματι. 
  Το ανωτέρω αναφέρεται και αποδέχεται ο Μεγάλος Αδαμάντιος Κοραής, ο οποίος ήτο και μεγάλος ιατρός, και ο οποίος ομιλεί δια δυο είδη ιατρικής όπου αναφέρεται εις το έργο «Απάνθισμα επιστολών» του 1839 [απόσπασμα από την ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βεροίας Μέδουσα] εις το κεφάλαιο ΜΖ και εις την σελίδα 131 όπου αναφέρει για το βιβλίο του Πλάτωνος, Νόμος ΙΑ αναφέροντας τα κάτωθι : λαλεί περί δύο ειδών φαρμακειών της πρώτης, ήτις γίνεται δι’ αληθούς φαρμακοποτίσεως της δευτέρας δια μαγείας : α Ή μαγγανείαις τέ τισι και επωδαίς, και καταδέσεσι λεγομέναις πείθει.
  Κατωτέρω αναφέρεται και ο τρόπος πως εγίνοντο «Κήρινα μιμήματα πεπλασμένα, είτ’ επί θύραις, είτ’ επί τριοδοις, είτ’ επί μνήμασι γονέων».
Κάτωθι 2 αρχαίες επιγραφές όπου αναφέρουν μαγείες :

  Οι αρχαίοι έδεναν με μάγια με σκοπό να βλάψουν όσους εχθρεύονταν γράφοντας άλλες φορές μόνο τα ονόματά τους ή άλλοτε και τις κατάρες σε μολύβδινες πινακίδες, τις οποίες τις τύλιγαν σφικτά και τις έθαβαν κατά προτίμηση εις τους τάφους ή τις έριχναν σε βαθιά πηγάδια. Οι κατάδεσμοι είχαν συχνά ερωτικό περιεχόμενο, όπως η εικονιζόμενη αποτύπωση κατάδεσμου γραμμένου και τις δύο πλευρές (δ΄- γ΄αι. π.Χ., Μουσείο Πολυγύρου) ή στόχευαν σε επαγγελματική επιτυχία και αντιζηλία, οπότε περιλαμβάνετο και κατάλογοι ονομάτων των υποψηφίων θυμάτων.
[αναπαραγωγή από την ακόλουθο ιστοσελίδα : http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=2957]
  Με την επικράτηση του χριστιανισμού η μαγεία τέθηκε σε διωγμό. Ο κανόνας του Νηστευτού αναφέρει : «οι γόητες και οι μάγοι αλλά και οι γυναίκες που κάμουν φυλακτά και μαντεύουν, 3 χρόνια κανονίζονται να μην μεταλάβουν, και μετά την 9η να τρώνε ψωμί ξερό τόσο, όσο τις φθάνει για να ζουν και να κάνουν 250 γονυκλισίες την ημέρα.
  Στο Εξομολογητήριο, ο Πνευματικός ρωτάει τον εξομολογούμενο : μήπως έγινες μάγος ; ή έδεσες κανένα ανδρόγυνο ; ή έδεσες ζώα να μην τα τρώει ο λύκος ; ή μήπως κάνεις φυλαχτά ή τα φορείς ; κ.λ.π. 
  Ανασκαφές όπως αυτές εις την περιοχή της Τοσκάνης, της Ιταλίας, έχουν φέρει εις το φως το πώς έθαβαν και πως σκότωναν τις γυναίκες μάγισσες οι χριστιανοί.
  Τα λείψανα μιας γυναίκας που έζησε κατά τους «σκοτεινούς» χρόνους του Μεσαίωνος έφεραν εις το φως αρχαιολόγοι, εις την περιοχή της Τοσκάνης εις την κεντρική Ιταλία.
  Η ανευρεθείσα γυναίκα από τα στοιχεία που προέκυψαν φαίνεται ότι έζησε πριν από 800 χρόνια, και η οποία ήτο μάγισσα, διότι εις το κρανίο της βρέθηκαν καρφωμένα 7 καρφιά. Η ηλικία της υπολογίζεται στα 25 με 30 έτη και βρέθηκε θαμμένη σε έναν πρόχειρο, ρηχό τάφο, χωρίς φέρετρο. Άλλα 13 καρφιά περιέβαλαν το σκελετό της.
  Η μακάβρια ανακάλυψη έγινε σε ένα «νεκροταφείο μαγισσών». Λίγες ημέρες νωρίτερα, οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει το σκελετό μιας ακόμα μάγισσας. Το περίεργο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι εις τον τάφο, αυτής της νεαρής γυναίκας ευρέθησαν 17 ζάρια, ένας αριθμός που σίγουρα σήμαινε κάτι μαγικό.
  Εκείνη την εποχή ήταν απαγορευμένο για τις γυναίκες να παίζουν ζάρια, οπότε μια μάγισσα θα μπορούσε να τα χρησιμοποιεί για «μοχθηρούς» σκοπούς.
  Ο αρχαιολόγος Αλφόνσο Φορτζόνε από το πανεπιστήμιο της Λ’ Ακούϊλα, που ηγείται της  ανασκαφής, δήλωσε: «Πρόκειται για μια πολύ ασυνήθιστη ανακάλυψη, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστική».
  Οι δύο σκελετοί αποτελούν ενδείξεις ότι «πρόκειται για προσπάθεια των συγχρόνων όπως να μην επιστρέψουν οι δυο μάγισσες από τον κόσμο των νεκρών, καθώς πίστευαν ότι υπηρετούν το Κακό», συμπλήρωσε. [το ανωτέρω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το δημοσιευθέν άρθρο εις την ακόλουθο ιστοσελίδα τις και η άνωθεν φωτογραφία : http://www.newsbomb.gr/anexhghta/story/81978/magisses-me-zaria-kai-karfia] με ημερομηνία αναρτήσεως Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011 και ώρα 07:03 εις την ενότητα – Ανεξήγητα ]
  Η μαγεία τιμωρείται με θάνατο ακόμη και σήμερα εις τις μουσουλμανικές χώρες.
  Την 12 Δεκεμβρίου του 2011 εις την Σαουδική Αραβία μια γυναίκα αποκεφαλίσθηκε, επειδή είχε καταδικασθεί για μαγεία. Την ανακοίνωση την έκανε το υπουργείο των Εσωτερικών της  προαναφερόμενης χώρας.   
  Η Αμίνα μπεντ Αμπντελχαμίλ Νάσαρ εκτελέστηκε εις την επαρχία Τζαούφ, προστίθεται εις την ανακοίνωση, χωρίς να διευκρινίζονται οι πράξεις για τις οποίες κρίθηκε ένοχη η γυναίκα, ως μάγισσα. Η ισλαμική θρησκεία απαγορεύει κατηγορηματικά την μαγεία, και η τιμωρία για αυτό είναι ο θάνατος.
  Ο βιασμός, ο φόνος, η αποστασία, η ένοπλη ληστεία και το εμπόριο ναρκωτικών τιμωρούνται επίσης με θάνατο εις την Σαουδική Αραβία.
[απόσπασμα από τα άρθρα των κάτωθι ιστοσελίδων, με τον αποκεφαλισμό της κατηγορηθείσης γυναικός ως μάγιασσας –  www.apistefto.blogspot.com

  Επίσης και εις την Αγγλία ανακαλύφθηκε σπίτι μαγισσών, πρώτα από ερευνητές μετά τεκμηριώθηκε από τους αρχαιολόγους.
  


  Κατά τη διάρκεια εργασιών εις το δίκτυο παροχής νερού στην Αγγλία κατά το έτος 2011, ανακαλύφθηκε καλύβα όπου, κατά τα φαινόμενα, δρούσαν μάγισσες. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν οι ερευνητές λόγω, μεταξύ άλλων, μιας μουμιοποιημένης γάτας η οποία ευρέθει εντός του τοίχου της κατοικίας. Η κατοικία ίσως αποκαλυφθεί πως ανήκει σε μία από τις πλέον ζοφερές περιοχές της ιστορίας της Αγγλίας σε ό,τι αφορά τις μάγισσες και τους μάγους.
  Η κατοικία του 17ου αιώνος ευρέθει πλησίον του βρεττανικού χωριού Barley, εις το διαβόητο Pendle Hill. Σε αυτήν την περιοχή λέγεται ότι εις τις αρχές του 17ου αιώνος οι υποτιθέμενες μάγισσες έκαναν τις φοβερές τους τελετές. Το 1612, δέκα από αυτές δικάστηκαν και απαγχονίστηκαν.
  Οι μύθοι και οι θρύλοι οργιάζουν γύρω από το «στέκι» των μαγισσών. Η τελευταία αυτή ανακάλυψη έδωσε τροφή σε νέες υποθέσεις: Θα μπορούσε η καλύβα να είναι ο περίφημος Malkin Towel. Ο πύργος λέγεται ότι το έτος 1612, και συγκεκριμένα την Μεγάλη Παρασκευή εκείνης της χρονιάς, ήτο ο χώρος της θρυλικής συγκεντρώσεως των μαγισσών του Pendle Hill.
  Οι αρχαιολόγοι που κλήθηκαν να διενεργήσουν την σχετική έρευνα, εντόπισαν μέσα εις το κτίσμα ένα σφραγισμένο δωμάτιο. Εκεί υπήρχε μια μουμιοποιημένη γάτα μέσα σε έναν τοίχο. Φαίνεται πως το ζώο θάφτηκε ζωντανό, για να προστατέψει τους κατοίκους του σπιτιού [τις μάγισσες] από τα κακά πνεύματα, όπως σχολιάζει η Press Association.

  Δεν συναντά κανείς κάθε ημέρα μια καλύβα που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες ενός παραμυθιού, λέγει ο Carl Sander, επικεφαλής του προγράμματος της εταιρείας «United Utilities». 
«Το κτίριο ευρίσκεται σε μια αξιοσημείωτα καλή κατάσταση. Περιδιαβαίνοντας το χώρο του  πραγματικά την αίσθηση πως μεταφέρεσαι εις το παρελθόν».
  Όταν οι ερευνητές είδαν την στέγη του κτίσματος, αντιλήφθηκαν την ιδιαιτερότητα της ανακαλύψεως, όπως αναφέρει ο διευθυντής της αρχαιολογικής ομάδος, Frank Giecco: «Είναι σαν μια μικρή Πομπηία για την Αγγλία». 
  Ο Simon Entwistle, που ασχολείται με την έρευνα περί μαγισσών του Pendle, έφτασε να συγκρίνει το εύρημα με την αποκάλυψη του τάφου του Τουταγχαμώνος !



Pendle Hill
[Posted by d1ment1a on 12/15/2011 05:22:00 μμ Yahoo Nachrichten (14/12/2011) –
από την ιστοσελίδα του BBC News είναι μέρος του ανωτέρου άρθρου αλλά και η φωτογραφία :
από την ιστοσελίδα της εφημερίδος Quardian είναι μέρος του ανωτέρω άρθρου αλλά και η φωτογραφία :
Χριστιανική ιστορία
Η μαγεία
  Επιβιώσεις της μαγείας έχουμε εις την χριστιανική πίστη σε αρκετές περιπτώσεις, θα δούμε μερικές εξ αυτών.
  Η περπερούνα είναι μια μιμική τελετή που αποσκοπεί την πρόκληση της βροχής σύμφωνα με το μαγικό δόγμα της μιμήσεως πράξεως ή καταστάσεως η οποία επιφέρει την ίδια τούτη την πράξη ή κατάσταση. Κατ’ αυτήν γίνεται περιφορά παιδιού, συνήθως κοριτσιού ορφανού εις το χωριό ή εις τα χωράφια, ντυμένο με πράσινα χόρτα. Γίνονται έμμετρες επικλήσεις των παιδιών, που το συνοδεύουν με βροχή και χορούς και σε κάθε σπίτι το περιχύνουν με νερό. Κατά τόπους υπάρχουν διάφορα ονόματα περπερούνας : εις την Αρκαδία την ονομάζουν πιπερίτσα, εις την Κούρεντα την ονομάζουν παπαρούνα, εις τα Σχωρέτσιανα την ονομάζουν μπαρμπαρούσα, εις την Ιστιαία την ονομάζουν πιπεριά, εις το Ζαγόρι και τις 40 εκκλησιές την ονομάζουν παπαρούνα, εις τις Μέτρες την ονομάζουν λαπατά, και εις τον Πόντο την ονομάζουν κουσκουτέρα.
  Εις την Αράχωβα της Παρνασσίδος, όταν δεν βρέξει γίνεται λιτανεία εις τον Αϊ– Νικόλα προς τον δρόμο των Δελφών. Όπου ο παπάς κάνει αγιασμό, ο κόσμος γονατίζει 3 φορές εις τον δρόμο κατά διαστήματα. Εις το Σιναπλί της βορείου Θράκης και σήμερα εις το Πολύκαστρο της Μακεδονίας μετά του Αϊ – Γιωργιού και πριν του Αγίου Αθανασίου την 2α Μαΐου, όποια  Δευτέρα τύχει, γίνεται «χωργιάν’ κό κουρμπάν» σφάζοντας καμμιά 10 μέχρι 15 αρνιά αρσενικά όχι θηλυκά. Με δέηση εις την εκκλησία του προφήτου Ηλία για να βρέξει. Μαζεύονται τα κορίτσια, φορούν παλαιά ρούχα, κι ένα από αυτά το στολίζουν γύρω – γύρω με πράσινα χόρτα. Το κορίτσι αυτό πρέπει να είναι ορφανό, και πηγαίνουν όλα τα κορίτσια εις το ποτάμι και βρέχονται. Πέφτουν με τα ρούχα εις το νερό. Παίρνουν κι ένα μπακιράκι εις το χέρι με νερό και βάζουν και μια φούντα πράσινα χόρτα μέσα και γυρίζουν εις το χωριό σε κάθε σπίτι. Χορεύουν από 3 φορές και το στολισμένο κορίτσι δροσίζει. Και όταν χορεύουν τραγουδούν :
«Πιρπιρούνα πιρπατούσι
και το θείο παρακαλούσι :
Βρέξε, Κύριε μ’ στάξε, Κύριε μ’
Για να γίνουντα ψωμάκια
Και τις μπάμπους τα βυζάκια
Περπέρω, δροσέρω[τσάκισμα]».
   Σε κάθε σπίτι που περνά η Πιρπιρούνα βγαίνει η νοικοκυρά και βρέχει όλο το χορό και της χαρίζουν αλεύρι, κερί, θυμίαμα, αλάτι, ψωμί, αυγά και τυρί.
  Εις τα Χρύσοβα των Αγράφων, όταν θέλουν να βρέξει, κρεμούν χελώνες από ψηλά παλούκια, μπηγμένα εις το χωράφι. Εις τον Πόντο επίστευαν πως μπορούσαν να προκαλέσουν βροχή, καίγοντας ένα ζωντανό φίδι. Περιφέρουν την κουσκουτέρα, μια μεγάλη σκούπα από «τσουχαβέλ [ένα είδος θάμνου αγκαθωτού]»με χέρια, ντυμένη με μακρύ μάλλινο χιτώνα, χρώματος μαύρου, με κόκκινη ζώνη εις την μέση. Το «ανδρείκελο» αυτό κρατούσαν από τα χέρια δυο παιδιά ή έφηβοι και το περιέφεραν εις τα σπίτια του χωριού ψέλνοντας εμπρός από την εξώπορτα. Λαϊστέρα, κουσκουτέρα…κ.λ.π. και κάθε νοικοκυρά έχυνε επάνω εις την κουσκουτέρα μπόλικο νερό.
  Εις τα Άμφια της Ροδόπης σε περίπτωση ανομβρίας αναποδογυρίζουν μια χελώνα η οποία «ζητά νερό από τον Θεό». Αν και η χελώνα είναι καταραμένη από τον θεό, σύμφωνα με κάποιο μύθο, ο θεός σε περίοδο ανομβρίας, εξ αιτίας της οποίας κατεβαίνει από το βουνό μέχρι τον κάμπο για να βρει νερό. Κι επειδή αυτή αργοπορεί, οι χωρικοί την αναποδογυρίζουν, για να μην παραταθεί η ανομβρία, μια και ο θεός θα την ευσπλαχνιστεί. 
  Εις τα Μάλγαρα, κλέβουν την σκούπα φτωχής γριάς και την ρίχνουν εις το πηγάδι. Τα δάκρυα της γριάς θα προκαλέσουν και τα «δάκρυα» του ουρανού. Εις την Ελάτη σε περίπτωση ανομβρίας εκλέγουν ένα τολμηρό, και συνήθως είναι ο γεροντότερος, ο οποίος πάει εις την εκεί εκκλησία το αγίου Νικολάου και βρέχει την εικόνα του με νερό και κρασί. Βρέχοντάς την θα πει [πρέπει]: αφού σε βρέξαμε, θα μας βρέξεις και συ. Διότι αποδίδουν εις τον άγιο την ανομβρία ως προστάτου της πόλεώς τους. Και πλείστα άλλων.  
  Φυσικά η μαγεία υπέστη μεγάλη δίωξη από την χριστιανική εξουσία και εκκλησία, η οποίες την δαιμονοποίησαν σκοτώνοντας ακόμη και αθώους, ανθρώπους όπου ήσαν δεν ήσαν παγανιστές στο βωμό της επικρατήσεως της «μοναδικής αληθινής θρησκείας». Όπως θα δούμε κάτωθι.
    Πριν από τον 9ο αιώνα μ.Χ., η λαϊκή πεποίθηση εις την ύπαρξη των μάγων και των μαγισσών ήτο ευρέως διαδεδομένη. Εθεωρούντο εξαιρετικά κακοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, οι οποίες  αφιέρωναν την ζωή τους εις το να βλάπτουν και να σκοτώνουν τους συνανθρώπους τους  χρησιμοποιώντας μαύρη μαγεία και διαβολικά μαγικά και όχι λευκή όπου είναι για το καλό των ανθρώπων. Την εποχή εκείνη η Ρωμαϊοκαθολική Εκκλησία δίδασκε επισήμως ότι οι μάγισσες δεν υπήρχαν. Ήτο μια αιρετική δήλωση να δέχεται κανείς την ύπαρξή τους. Έτσι η Σύνοδος του Αγ. Πατρικίου η οποία έλαβε χώρα τον 5οαιώνα μ.Χ. και αποφάνθηκε ότι «όποιος χριστιανός πιστεύει εις την ύπαρξη μαγισσών, θα αναθεματίζεται. Όποιος διαδίδει την ύπαρξη σε συνάνθρωπό του δεν θα γίνεται δεκτός στην εκκλησία μέχρι να ανακαλέσει για το «το έγκλημα που διέπραξε». Ένα θρησκευτικό διάταγμα από τη Σαξωνία (775 – 790 μ.Χ.) απέδιδε την αιτία υπάρξεως αυτών των στερεοτύπων εις την παγανιστική πίστη: «Όποιος παρασυρθεί από τον Διάβολο και συνταχθεί με την πίστη των παγανιστών ότι οι μάγοι και οι μάγισσες «τρώνε» ανθρώπους και οδηγήσει εις την πυρά κάποιων από τους φερόμενους ως μάγους ή μάγισσες θα τιμωρείται με θάνατο».
  Το 906 μ.Χ. Ο Reginoτις Prum, ηγούμενος της Treves, έγραψε εις το έργο του «Κανόνες των Επισκόπων» CanonEpiscopi. Ενίσχυσε την θέση της Εκκλησίας ότι οι μάγισσες δεν υπάρχουν. Εις το σύγγραμμά του παρεδέχετο ότι κάποιες γυναίκες που ευρίσκοντο υπό σύγχυση νόμιζαν ότι πετούσαν εις τον αέρα μαζί με τη θεά των Παγανιστών, την Άρτεμη. Αυτό όμως δεν συνέβαινε εις την πραγματικότητα. Σύμφωνα με την ερμηνεία, ήτο ένα είδος παραισθήσεως.
  Περί το 975 μ.Χ., οι τιμωρίες για την κατηγορία της μαγείας και την χρήση θεραπευτικών μαγικών μεθόδων ήτο σχετικά ήπιες. Το αγγλικό εξομολογητήριο έλεγε: «Αν μία γυναίκα ασκεί την μαγεία και την γητειά και χρησιμοποιεί μαγικά φίλτρα, θα νηστέψει για δώδεκα μήνες. Αν σκοτώσει κάποιον με τα φίλτρα της, θα νηστέψει για επτά έτη». Ως νηστεία ορίζετο η κατανάλωση ψωμιού και νερού μόνο.
  Ένας Ιταλός μοναχός περί το 1140μ.Χ., ο Gratian, ενσωμάτωσε το «Cacon Episcopi»[Επισκοπικοί κανόνες] εις το εκκλησιαστικό δίκαιο.
  Περί το 1203: Το κίνημα των «Καθαρών», της ομάδος γνωστικών χριστιανών, έγινε πολύ δημοφιλές εις την περιοχή της Ορλεάνης της Γαλλίας και την Ιταλία. Ήτο δηλωμένοι αιρετικοί. Ο πάπας Ινοκέντιος Γ’ κήρυξε την γενοκτονία των Καθαρών. Ο τελευταίος Καθαρός κάηκε στην πυρά το 1321 μ.Χ. Η πίστη τους αναζωπυρώθηκε τα τελευταία χρόνια.
  Το 1227 ο πάπας Γρηγόριος Θ’ ίδρυσε τα δικαστήρια της Ιεράς Εξετάσεως που είχαν την αρμοδιότητα να συλλαμβάνουν, να δικάζουν, να καταδικάζουν και να εκτελούν αιρετικούς.
  Ο πάπας Ινοκέντιος Γ’ το 1252 επέτρεψε την χρήση βασανιστηρίων κατά την διάρκεια διεξαγωγής δίκης από την Ιερά Εξέταση. Το γεγονός αυτό αύξησε σημαντικά το ποσοστό των καταδικών.
  Ο πάπας Αλέξανδρος Δ’ το 1258 διέταξε την Ιερά Εξέταση να περιορίσουν τις υποθέσεις που αναλάμβαναν σε υποθέσεις αιρετικών. Δεν θα ερευνούσαν υποθέσεις με την κατηγορία της μαντείας ή της μαγείας εκτός και αν εμπλέκονταν αιρετικοί.
  Ο πάπας Κλήμης Δ’ το 1265 επαναφέρει την χρήση των βασανιστηρίων.
  Η Εκκλησία το 1326 εξουσιοδοτεί την Ιερά Εξέταση να διερευνά υποθέσεις Μαγείας. Η βασικής της προσπάθεια ήτο η ανάπτυξη της «δαιμονολογίας», της θεωρίας τηις διαβολικής προελεύσεως της Μαγείας.
  Η λαϊκή αντίληψη το 1330 ότι οι μάγισσες χρησιμοποιούσαν διαβολικά μαγικά, διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει την άποψη ότι οι μάγισσες ορκίζοντο πίστη εις τον Σατανά, ότι είχαν ερωτικές σχέσεις με τον Διάβολο, ότι απήγαγον και έτρωγαν παιδιά κ.α.
  Από το 1347 έως το 1349, περίοδο όπου η επιδημία του Μαύρου Θανάτου σκότωσε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Ευρώπης. Η καχυποψία εξαπλώθηκε. Οι εβραίοι, οι μουσουλμάνοι και οι μάγισσες κατηγορούντο ότι δηλητηρίαζον τα πηγάδια και ότι μετέδιδαν την αρρώστια.
  Την δεκαετία του 1430: Χριστιανοί θεολόγοι άρχισαν να γράφουν δοκίμια και βιβλία εις τα οποία «αποδείκνυαν» την ύπαρξη των μαγισσών.
  Το 1450, άρχισαν οι πρώτες μεγάλες διώξεις μαγισσών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Εκκλησία έπλασε μία φανταστική θρησκεία του κακού χρησιμοποιώντας τα στερεότυπα που κυκλοφορούσαν από την παλαιά εποχή. Είπε ότι οι Παγανιστές που ελάτρευαν την Άρτεμη και τους παλαιούς θεούς και θεές ήσαν μάγοι και μάγισσες που απήγαγαν παιδιά, σκότωναν και έτρωγαν τα θύματά τους, επουλούσαν την ψυχή τους εις τον Σατανά, συμμαχούσαν με δαίμονες, πετούσαν εις τον αέρα, συγκεντρώνοντο κατά την διάρκεια της νύκτας, προκαλούσαν ανδρική ανικανότητα και στειρότητα, εξαφάνιζαν τα ανδρικά γεννητικά όργανα κ.α.
  Οι ιστορικοί όμως εκτιμούν ότι αυτή η γενοκτονία με το θρησκευτικό υπόβαθρο, είχε ως κίνητρο την επιθυμία της Εκκλησίας να διατηρήσει ένα αποκλειστικό θρησκευτικό μονοπώλιο ή ότι αποτελούσε ένα «μέσο καταστολής, μία μορφή κυριαρχήσεως μιας αποκλίνουσας συμπεριφοράς, μία έντονη αντίδραση απέναντι προς τις γυναίκες ή ένα μέσο του απλού λαού να βρει αποδιοπομπαίους τράγους για την κατεστραμμένη σοδειά του, τα ψόφια ζωντανά του ή τα νεκρά βρέφη και παιδιά του». Και όπως αναφέρει ο Walter Stephens, καθηγητής ιταλικών σπουδών εις το πανεπιστήμιο JohnHopkins : «Νομίζω ότι οι μάγισσες είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του Θεού των χριστιανών».
  Οι θρησκευτικοί ηγέτες επίστευαν ότι έπρεπε να διατηρήσουν τόσο την εικόνα του παντοδύναμου όσο και την εικόνα του αγαπητού θεού. Έτσι, έπρεπε να επινοήσουν τις μάγισσες και τους δαίμονες προκειμένου να εξηγήσουν την διάσταση του κακού που υπάρχει εις τον κόσμο.
  Ο Γουτεμβέργιος το 1450 εφηύρε την τυπογραφία και κατέστησε δυνατή την μαζική εκτύπωση βιβλίων. Έτσι τα παπικά διατάγματα και τα βιβλία για την δίωξη μαγισσών διαδόθηκαν ευρέως. Το κυνήγι μαγισσών έγινε πολύ ευκολότερο.
  Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ’ το 1474 εξέδωσε παπικό διάταγμα με το οποίο καταδίκαζε τις μάγισσες.
  Ο Thomas of Brabant το 1480 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Formicarious»
(«Μυρμηκισμός»), το οποίο περιγράφει την δίκη με την κατηγορία της μαγείας ενός άντρα. Αντίγραφα του βιβλίου επισυνάπτοντο συχνά επί χρόνια εις το «Malleus Maleficarum» («Το Σφυρί των Μαγισσών»).
  Την περίοδο 1486 έως 1487, ο Heinrich Kraemer και ο Jacob Sprenger εξέδωσαν το «Malleus Maleficarum» («Το Σφυρί των Μαγισσών»). Πρόκειται για μία εκπληκτική μελέτη του μισογυνισμού και της σεξουαλικής απογοητεύσεως των συγγραφέων. Περιγράφει τις δραστηριότητες των μαγισσών, τις μεθόδους αποσπάσεως ομολογίας. Αποκηρύχθηκε από την  Εκκλησία αλλά έγινε η «Βίβλος» των δικαστηρίων που δίκαζαν μάγισσες.
  Τον 14ο αιώνα είναι γνωστές 38 δίκες μαγισσών και μάγων εις την Αγγλία, 95 εις την Γαλλία και 80 εις την Γερμανία.
  Οι διώξεις μαγισσών αυξήθηκαν πολύ. Η χριστιανική εκκλησία έλεγε ότι «Επιλέγοντας να  χαρίσουν την ψυχή τους εις τον Διάβολο, οι μάγισσες διέπρατταν εγκλήματα ενάντια εις τον άνθρωπο και ενάντια εις τον Θεό». Η βαρύτητα του διπλού εγκλήματος κατέταξε την μαγεία εις την κατηγορία των βαρύτατων εγκλημάτων και «επέτρεπε την άρση των συνηθισμένων κανόνων αποδεικτικών στοιχείων προκειμένου να τιμωρηθούν οι ένοχοι».
  Επιτρέποντο ακόμα και οι καταθέσεις παιδιών. Τα βασανιστήρια επιβάλλοντο χωρίς περιορισμούς για να αποσπαστούν οι «ομολογίες». Και η ελάχιστη μορφή αποδείξεως αρκούσε ως απόδειξη ενοχής.
  Ο Λούθηρος το 1517 κάρφωσε τις 95 θέσεις του εις την είσοδο του καθεδρικού της Βιτεμβέργης της Γερμανίας. Η κίνησή του πυροδότησε την Μεταρρύθμιση των Διαμαρτυρώμενων. Όμως εις τις ρωμαιοκαθολικές χώρες τα δικαστήρια συνέχισαν να καίγουν μάγισσες. Οι διαμαρτυρόμενες χώρες κυρίως τις απαγχόνιζαν. Ορισμένες από αυτές τις χώρες δεν επέτρεπαν την χρήση βασανιστηρίων. Εις την Αγγλία η έλλειψη βασανιστηρίων οδήγησε εις το χαμηλό ποσοστό καταδικών του 19%.
  Την περίοδο από το 1550 έως το 1650 μ.Χ., οι δίκες και οι καταδίκες κορυφώθηκαν, όπου και η περίοδος αυτή αναφέρεται και ως «η εποχή τις πυράς».
  Κυρίως ελάμβαναν χώρα εις την ανατολική Γαλλία, την Γερμανία και την Ελβετία. Οι διώξεις μαγισσών συχνά ελάμβαναν χώρα και σε περιοχές όπου οι καθολικοί και οι διαμαρτυρόμενοι εμάχοντο μεταξύ τους. Σε αντίθεση με ό,τι έχει επικρατήσει, οι ύποπτες ως μάγισσες εδικάζοντο από λαϊκά δικαστήρια  ειδικά οι ύποπτες για σατανιστική μαγεία. Η μειοψηφία εδικάζετο από εκκλησιαστικές αρχές. Οι υποθέσεις αυτές αφορούσαν γυναίκες που εξασκούσαν θεραπευτική μαγεία ή ήταν μαίες.
  Ο Johann Weyer το 1563 (γεννηθείς το 1515) εξέδωσε ένα βιβλίο που έπαιξε σημαντικό ρόλο τις δίκες των Μαγισσών. Είχε τίτλο «DePraestigilis Daemonum» («Οι ναυαγισμένοι δαίμονες {εννοεί που μπήκαν σε ψυχές}) και υποστήριζε ότι οι μάγισσες δεν υπήρχαν εις την  πραγματικότητα αλλά ότι ο Σατανάς με τα δαιμόνια που τα διέταξε μπήκαν σε ψυχές ανθρώπων και τις διέφθειραν. Απέρριπτε τις ομολογίες που αποσπόντο με βασανιστήρια διότι δεν τις θεωρούσε αξιόπιστες. Συνιστούσε ιατρική αγωγή αντί για βασανισμό και εκτέλεση. Εκδίδοντας ανώνυμα το βιβλίο, απέφυγε την πυρά.
  Ο Jean Bodin το 1580 συνέγραψε το «Dela Demonomanie des Sorciers» (Η Τιμωρία των Δαιμονίων {εννοεί σε αυτές που μπήκε το δαιμόνιο και τις έκανε μάγισσες}]. Δήλωνε ότι η τιμωρία των μαγισσών ήτο απαραίτητη τόσο για την ασφάλεια του κράτους όσο και για να κατευνασθεί η οργή του Θεού. Καμμία ύποπτη ως μάγισσα δεν έπρεπε να απελευθερώνεται αν υπήρχε έστω και η ελάχιστη απόδειξη για την ενοχής της. Οι διώκτες περίμεναν μέχρι να έχουν  εις την κατοχή τους αδιάσειστες αποδείξεις, ήτο της γνώμης ότι δεν επρόκειτο να τιμωρηθεί ποτέ καμμία μάγισσα.
  Ο ReginaldScot το 1584 εξέδωσε ένα βιβλίο που προηγείτο τις εποχής του, το Discovery of Witchcraft (ανακαλύπτοντας τη Μαγεία) ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχουν υπερφυσικές δυνάμεις, συνεπώς, δεν υπάρχουν μάγισσες.
  Ο Francesco Maria Guazzo το 1608 εξέδωσε το «CompendiumMaleficarum». Πραγματεύτηκε την συμφωνία των μαγισσών με τον Σατανά, την μαγεία που χρησιμοποιούσαν οι μάγισσες για να βλάπτουν άλλους με την μαύρη μαγεία κ.α.
  Πανικός μαγισσών έπληξε την περιοχή των Βάσκων της Ισπανίας περί το 1609. Η «LaSuprema» [Υπέρτατοι], η διοικητική αρχή της Ιεράς Εξετάσεως αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για παραπλάνηση και εξέδωσε διάταγμα σιωπής, απαγορεύοντας κάθε συζήτηση περί μαγείας. Και έτσι ο πανικός έσβησε γρήγορα.
  Σταμάτησε η εκτέλεση μαγισσών εις τις Κάτω Χώρες το 1610, πιθανώς εξαιτίας του βιβλίου του Weyer, που είχε εκδοθεί το 1563.
  Ξέσπασε δεύτερη μανία κατά των μαγισσών το 1616 εις την Vizcayaτης Ισπανίας. Για άλλη μια φορά εκδόθηκε διάταγμα σιωπής από την Ιερά Εξέταση. Ο βασιλέας, δεν το απέσυρε και 300 ύποπτες ως μάγισσες κάηκαν ζωντανές.
  Ο Friedrich Spee von Langenfield, Γερμανός Ιησουΐτης ιερέας το 1613, έγραψε το «Cautiocriminalis» (Επισταμένη ανάλυση ποινικών υποθέσεων). Καταδίκασε το κυνήγι Μαγισσών και τις καταδίκες τους εις την πόλη Wurzburg της Γερμανίας. Έγραψε, ότι οι κατηγορούμενες ομολογούσαν  μόνο επειδή εγίνοντο θύματα σαδιστικών βασανιστηρίων.
  Η τελευταία Μάγισσα εις την Αγγλία εκτελέσθηκε το 1684.
  Την δεκαετία του 1690, εις την Αμερική περίπου 25 άνθρωποι πέθαναν κατά την διάρκεια του πανικού ενάντια εις τις Μάγισσες που ξέσπασε εις το Σάλεμ της Μασαχουσέτης. Ένας πέθανε κάτω από υπερβολικό βάρος που τοποθετήθηκε επάνω εις το σώμα του επειδή αρνήθηκε να απολογηθεί, κάποιοι πέθαναν εις την φυλακή και οι υπόλοιποι απαγχονίστηκαν. Ακολούθησαν  δίκες και εκτελέσεις εις την Νέα Αγγλία.
  Η Γαλλία σταμάτησε τις εκτελέσεις μαγισσών, το 1745.
  Η Γερμανία σταμάτησε τις εκτελέσεις μαγισσών, το 1775.
  Η Ελβετία σταμάτησε τις εκτελέσεις μαγισσών, το 1782.
  Η Πολωνία σταμάτησε τις εκτελέσεις μαγισσών, το 1792. Θεωρείται το έτος που έγινε η τελευταία τέτοιου είδους εκτέλεση εις την Ευρώπη.
  Την δεκαετία του 1830, η χριστιανική Εκκλησία σταμάτησε τις εκτελέσεις Μαγισσών εις την  Νότια Αμερική.
  Οι Δόκτορες Lawrence Pazder και Michelle Smith  το 1980 έγραψαν το «Michelle Remembers» (Η Μισέλ θυμάται). Η έννοια ανθρώπων που συμμαχούν με τον Σατανά, η οποία σε μεγάλο βαθμό είχε ξεχαστεί επί δεκαετίες, αναβίωσε. Παρόλο που το βιβλίο αποδείχτηκε μυθοπλασία, παρουσιάστηκε ως πραγματικό, βασισμένο εις την ανάκληση των αναμνήσεων της Μισέλ. Το βιβλίο ευθύνετο για το νέο κύμα πανικού που ξέσπασε κατά των Μαγισσών, όπου ταυτίζοντο με τους Σατανιστές κατά την χριστιανική αντίληψη.
  Δύο δίκες διεξήχθησαν το 1980 και το 1995 εις την Νότια Αμερική, οι οποίες είχαν πολλά από τα στοιχεία των παλαιών δικών Μαγισσών :
  Το προσωπικό κάποιων βρεφονηπιακών σταθμών και κατηχητικών σχολείων κατηγορήθηκε για τελετουργική κακοποίηση παιδιών. Οι αποδείξεις βασίστηκαν σε εσφαλμένες ιατρικές γνωματεύσεις και τις αναμνήσεις ανύπαρκτης κακοποιήσεως που εμφυτεύτηκαν εις το μυαλό πολύ μικρών παιδιών.
  Δεκάδες χιλιάδες ενήλικες, θύματα της Ψυχοθεραπείας Ανακλήσεως Αναμνήσεων, έπλασαν ψεύτικες αναμνήσεις κακοποιήσεως εις την παιδική ηλικία. Όπου το 17% περίπου των περιπτώσεων, οι αναμνήσεις περιλάμβαναν Σατανιστική Τελετουργική Κακοποίηση. Σε εκατοντάδες γονείς ασκήθηκαν κατηγορίες για ποινικά αδικήματα. Σχεδόν όλοι ήσαν αθώοι. Οι περισσότερες κατηγορίες ήταν για πράξεις που δεν έγιναν ποτέ.
  Έκτοτε επικράτησε η λογική. Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι αποφυλακίστηκαν.
  Την δεκαετία του 1990, ορισμένοι συντηρητικοί χριστιανοί ιερείς εξακολουθούν να συνδέουν δύο άσχετα μεταξύ τους πιστεύω :
  Την φανταστική θρησκεία των μαγισσών οι οποίες λατρεύουν τον Σατανά, την ύπαρξη της οποίας διέδιδε η Εκκλησία κατά την Αναγέννηση και
  Την θρησκεία της Wicca και τις παγανιστικές θρησκείες που βασίζονται σε πιστεύω με άξονα την φύση και που δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη του Διαβόλου του χριστιανισμού.
  Οι συντηρητικοί χριστιανοί ιερείς κατά καιρούς κάνουν έκκληση για αναβίωση της εποχής της πυράς για να εξαλείψουν τους οπαδούς τις Wicca  και τους νεοπαγανιστές.  
  Το ακόλουθο παράδειγμα δείχνει το μέγεθος της παραπληροφορήσεως και του μίσους που μπορεί να προκαλέσει ο φόβος των μαγισσών. Το Αύγουστο του 1999, ο αιδεσιμότατος JackHarvey, ιερέας του Ναού της Ανεξάρτητης Εκκλησίας των Βαπτιστών εις την πόλη Killeenτων  Η.Π.Α., φέρεται ότι επέτρεπε σε ένα τουλάχιστον μέλος της εκκλησίας του να οπλοφορεί κατά την διάρκεια των λειτουργιών «σε περίπτωση που κάποιος μάγος προσπαθήσει να αρπάξει κάποιο από τα παιδιά τους… άκουσα ότι πίνουν αίμα και τρώνε μικρά παιδιά. Ανάβουν φωτιές, μάλλον τα μαγειρεύουν…» Οι ομιλίες που συνόδευαν την επίδειξη της εκκλησίας του ενάντια εις τους οπαδούς της Wicca, ο αιδεσιμότατος Harveyφέρεται ότι δήλωσε ότι οι μάγισσες να  πυρποληθούν. Μία από τις χριστιανικές επιγραφές έγραφε «Η μαγεία είναι αποστροφή» από την μία πλευρά και από την άλλη έγραφε «Κάψτε τις μάγισσες του Ft. Hood» ( όπου Ft. Hood είναι  μία μεγάλη στρατιωτική βάση πλησίον της πόλεως Killeen. Εκεί υπάρχει μία ομάδα οπαδών της Wicca).
[πηγές : «Why are there Witches? History of Witchcraft for Halloween», News release, Johns Hopkins University Office of News and Information, 1999OCT11. 
Walter Stephens, «Demon lovers: Witchcraft, Sex and Belief», University of Chicago
, (2000).
«
A village possessed: A true story of Witchcraft», by Discovery Online, at: http://www.discovery.com/stories/history 
Jenny Gibbons
, «Recent developments in the study of the great European Witch hunt», at: http://www.cog.org/witch_hunt.html 
«Witches: a psychoanalytic exploration of the killing of women», Free Association Books, (1999) Chapter 1. Review/order this book The first chapter is available online.
Elisa Slattery, «To prevent a ‘Shipwreck of souls’: Johann Weyer and ‘De Praestigiis Daemonum», Essays in History, Vol. 36 (1994) Online at: http://etext.lib.virginia.edu/journals/EH/EH36/slattery1.html 
Barry Shlachter, «Bothered and bewildered; Wiccans at Hood shrug off media hubbub», Fort Worth Star Telegram, 1999AUG7
Lawrence Pazder & Michelle Smith, «Michelle Remembers», Pocket Books, (1980) This book was out of stock on 1999DEC14, but may become available.
I.M. Carlson, «Historical Witch trial stats (revised)», at: http://www.malaspina.com/burning/burnwit6.htm
http://www.religioustolerance.org/wic_burn.htm
]
  Τέλος μια Ελληνίδα συγγραφέας, εις το βιβλίο της «Ελληνίδες μάγισσες της Βενετίας», βασισμένο εις τις δικογραφίες και τα αρχεία της τότε Γαληνοτάτης Βενετίας [κράτος τότε], κατά την περίοδο του 16ουέως του 18ου αιώνος δικάσθηκαν πολλές Ελληνίδες για μαγεία.
  Εις το βιβλίο «Ελληνίδες μάγισσες εις την Βενετία» η συγγραφέας Διονυσία Γιαλαμά, εκδόσεις βιβλιοπωλείου ΕΣΤΙΑΣ – 2009, βασίστηκε εις τα αρχεία της Βενετίας, όπου υπάρχουν οι δικογραφίες των δικών των Ελληνίδων μαγισσών.
  Εις την Βενετία είχαν καταφύγει αρκετές Ελληνίδες αποφεύγοντας τον τουρκικό ζυγό, ο οποίος ήτο πολύ βαρύς σε σχέση με τους Ενετούς και την Βενετία. 
  Πολλές από αυτές κατηγορήθηκαν και όπως αναφέρει η συγγραφέας με βάση τις δικογραφίες της Ιεράς Εξετάσεως της Βενετίας, αναδεικνύονται και οι κοινωνικές συνθήκες και οι περιστάσεις μέσα εις τις οποίες οι γυναίκες αυτές έζησαν και έδρασαν, όπως και τους θεσμούς και μηχανισμούς που κινητοποιήθηκαν για την άμεση αντιμετώπισή τους. Και διαπιστώνεται ότι οι γυναίκες αυτές ήσαν τυχερές μέσα εις την ατυχία τους. Την στιγμή μάλιστα που δύο – τρεις χιλιάδες μάγισσες από την περιοχή της Λωρραίνης στάλθηκαν εις την πυρά μέσα σε μία τριακονταετία (1576-1606), σε μια εποχή που ο πανικός και η υστερία γύρω από το «κυνήγι των μαγισσών» εις την Κεντρική και εις την Δυτική Ευρώπη είχε κυριεύσει ακόμη και τα πιο φωτεινά πνεύματα, εις την ιδιαίτερη, αυτόνομη, λαϊκή κοσμική Βενετία όπως και εις την Φλωρεντία άλλωστε έπνεε όμως άνεμος ορθολογισμού. Η λειτουργία της Ιεράς Εξετάσεως εις την Βενετία ήτο συνειδητά ατροφική.
  Η Ζanetta Grega di Candia («Η Ελληνίδα Ζανέτα από την Κρήτη»), σύζυγος του  βενετοκρητικού ευγενούς Νicolo Βerghalaviti, είναι μία από τις κατηγορούμενες για μαγεία στο βιβλίο «Ελληνίδες μάγισσες εις την Βενετία», 16ος-18οςαιώνας». Σύμφωνα με τις δικογραφίες της Ιεράς Εξετάσεως της Γαληνοτάτης, όχι μόνο είχε χωρίσει από τον σύζυγό της, ο οποίος ζούσε εις την Κρήτη, αλλά συζούσε εις την Βενετία με τον μοναχό fra Domenico Ρugliese, ο οποίος την πίεζε να συναντάται ερωτικά και με έναν άλλον φίλο του μοναχό.
  Οι δικογραφίες των Ελληνίδων κατηγορουμένων δίνουν ενίοτε λεπτομερείς περιγραφές για την  ζωή και τις επιδιώξεις τους αλλά φωτογραφίζουν και τις αντιλήψεις της εποχής, όπως και τις καθημερινές αγωνίες των ίδιων και των συγχρόνων τους.
  Άλλες ήσαν διαζευγμένες ή χήρες που έπρεπε να αντιμετωπίσουν μόνες τα προβλήματα της ζωής και έκαναν ό,τι μπορούσε η καθεμιά. Η Αngelaμετά τον θάνατο του συζύγου της Ρieroαπό την Κύπρο επιδόθηκε στην τέχνη του χορού που γνώριζε από παλαιά, ενώ η Βetta, σύζυγος του ποτέ Κωνσταντίνου από την Κρήτη και μητέρα δύο ενήλικων αγοριών, διέθετε το σπίτι της για τις χορευτικές παραστάσεις της πρώτης. Η Βενετσιάνα Claretta τις κατηγόρησε ως «αμαρτωλές» γιατί διέλυαν οικογένειες. Άλλες βάδιζαν ακόμη πιο ανοιχτά ενάντια στα ήθη της εποχής : οι Ελληνίδες πόρνες του Castello, μιας από τις λαϊκές συνοικίες της Βενετίας όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες, έκαναν αναπόφευκτα και κάποιες τεχνικές και μάγια, απαραίτητα για την επαγγελματική τους επιτυχία.
  Τέτοια ήτο η Rosa, η οποία δίδασκε τα μυστικά της μαγείας και σε άλλες πόρνες προκειμένου να αποκτήσουν ξεχωριστή λάμψη και να παρασέρνουν όποιον επιθυμούσαν εις τα δίχτυα τους.    
  Άλλες ήσαν ανύπαντρες που κατέφευγαν σε συμβιβαστικές λύσεις καθόλου κοινωνικά αποδεκτές. Η Livia Μuschiera, κόρη του Αntonio Caditiαπό την Κύπρο, αλλιώς γνωστή ως Μarietta Caditi, για οκτώ χρόνια συζούσε με έναν συμπατριώτη της, τον ναυτικό Αgnolino Ιoannes, από την Αμμόχωστο, με τον οποίο είχε αποκτήσει τρία παιδιά, χωρίς να τον παντρευτεί. Κάποτε σκέφτηκε να ζητήσει την παρέμβαση μιας γνωστής της Ελληνίδος μάγισσας, της Μarchesina, και πάλι δεν πέτυχε τον σκοπό της. Το αποτέλεσμα ήτο να καταγγείλει ο Αgnolinoστην Ιερά Εξέταση πως κάθε φορά που γυρνούσε από κάποιο ταξίδι του έπεφτε άθελά του στην αγκαλιά της καθώς η Μariettaτον κατηύθυνε με τα μάγια της. Τα προβλήματα δεν έλειπαν και από τις παντρεμένες, συνεχίζει ακάθεκτη η συγγραφέας. Στα 1630 ο Βonaminκατηγόρησε την Τarsiaεις την Ιερά Εξέταση της Βενετίας ως μάγισσα. Συγκεκριμένα ανέφερε πως η Τarsiaκαι η μητέρα της Ιsabellaπέτυχαν με μάγια να τον κάνουν να τη νυμφευθεί. Από μεταγενέστερη δικογραφία του 1649 σε βάρος της Τarsiaπληροφορούμαστε ότι ο Βonamin πέτυχε τον σκοπό του και χώρισε απ΄ αυτήν. Από την εποχή απουσίαζε κάθε ορθολογικό κριτήριο στην ερμηνεία των καταστάσεων, σχολιάζει η Γιαλαμά.
  Τέλος αναφορά υπάρχει και για το Βυζάντιο ή την άλλως ονομαζομένη Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπου εγένετο κυνήγι μαγισσών. Μια από τις αναφορές αυτές υπάρχει σ’ ένα σπάνιο κείμενο του Νίκου Τσιφόρου γραμμένο την δεκαετία του ’60.
Επειδή οι νέοι χριστιανοί ήθελαν με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν τον παγανισμό, δηλαδή την αρχαία θρησκεία των Ελλήνων και να κάνουν όλους τους υπηκόους του Βυζαντίου χριστιανούς, άρχισαν να προσηλυτίζουν τους εθνικούς, όχι με χριστιανικά διδάγματα, αλλά με βία, με φόνους, με καταδιώξεις και με μαρτύρια.
  Όσα Αρχαία Ελληνικά μνημεία είχαν γλυτώσει από τις βαρβαρικές επιδρομές, άρχισαν να γκρεμίζονται από τους φανατικούς χριστιανούς του Βυζαντίου. Χιλιάδες μελέτες και επιστημονικές παρατηρήσεις ή κάηκαν από τους φανατικούς ή επειδή δεν υπήρχε χαρτί εσβήνοντο από τους καλογήρους, όπου έπειτα μεταχειριζόντο το σβησμένο χαρτί, για να γράψουν προσευχές και χριστιανικά παραγγέλματα.
  Επιπλέον αφού η πίστη στο Χριστιανισμό ήταν τόσο πολύ ριζωμένη απαγορεύετο ακόμη και η εξάσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.
  Αν κανείς αρρώσταινε, περίμεναν να τον σώσουν με προσευχές και όχι με φάρμακα ή με θεραπεία ιατρική.
  Συνέβαινε, όμως, και με τις γυναίκες που είχαν αρρώστους τον άντρα τους ή το παιδί τους, να θυμούνται, ότι οι αρρώστιες θεραπεύοντο με ορισμένα βότανα. Αυτό ήταν μια παράδοση, η οποία υπάρχει ακόμη και σήμερα, όταν διαθέτει ο τόπος πλήθος βοτάνων για ορισμένες ασθένειες. Άλλωστε η φαρμακολογία και σήμερα επιστημονικά βασίζεται εις τη βοτανολογία, εις τα βότανα  δηλαδή.
  Οι «εθνικές» γυναίκες, λοιπόν, που δεν επίστευαν, δεν είχανε χωνέψει, ότι ο άρρωστός τους θα εγίνετο καλά με προσευχές, ξεκινούσαν να πάνε εις τα χωράφια και να βρουν τα βότανα, που ήξεραν για να κάνουν καλά τους αγαπημένους τους.
  Επειδή, όμως, αυτό από το Χριστιανισμό απαγορεύετο, οι γυναίκες αναγκάζοντο να βγουν για μάζεμα βοτάνων όχι την ημέρα αλλά κατά την διάρκεια της νύκτας.
  Από το σημείο αυτό οι χριστιανοί φανατισμένοι πάντα και βλέποντάς τες να ψάχνουν στο φως του φεγγαριού, όπως χαρακτήρισαν για μάγισσες.
«Έφθανε, αναφέρει ο ιστορικός, «θεαθή γυνή τις νύκτωρ πλησίον αρχαίων μαρμάρων ίνα χαρακτηρισθή ως αιρετική».
  Το αποτέλεσμα ήτο, ότι χιλιάδες γυναίκες και κοντά σ’ αυτές και οι δικοί τους, καταδικάσθησαν και κάηκαν ζωντανές ως μάγισσες, όλη αυτή την σκοτεινή εποχή, όπου το Βυζάντιο φρόντιζε να εκχριστιανίσει την Ελλάδα…
[απόσπασμα από τις ακόλουθες ιστοσελίδες : www.Freeinquiry.gr– ΕλεύθερηΈρευνα και


Από το βιβλίο του συγγραφέως Ομήρου Ερμείδη : Έλληνες ή ελληνίζοντες Χριστιανοί 

Ευεργετικοί χυμοί για αδυνάτισμα και καλή υγεία


ΠΙΝΟΝΤΑΣ φρέσκους χυμούς όχι μόνο θα απαλλαγούμε από περιττά κιλά, αλλά θα ενισχύσουμε και την υγεία μας. Δείτε παρακάτω τις συνταγές που σας προτείνουμε.

Πλούσιος φρουτοχυμός

Ανανάς
Πλούσιος σε: Βιταμίνη C και βρομελίνη.
Ευεργετική δράση:
Βοηθάει στη χώνεψη και στα προβλήματα του αναπνευστικού. Πολύ καλό αντιοξειδωτικό, λόγω της μεγάλης του περιεκτικότητας σε βιταμίνη C.

Σταφύλια
Πλούσιος σε: Φυσική ζάχαρη, ανθοκυανιδίνη και προανθοκυανιδίνη.
Ευεργετική δράση:
Δίνουν ενέργεια και μειώνουν τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο, καθώς έχουν την υψηλότερη περιεκτικότητα σε προανθοκυανιδίνη – ένα αντιοξειδωτικό 20 φορές ισχυρότερο από τη βιταμίνη C.

Πορτοκάλι
Πλούσιος σε: Βιταμίνη C, κάλιο, καροτίνη, λουτεΐνη.
Ευεργετική δράση:
Αντικαρκινικό, καταπολεμά το κρύωμα και “ρίχνει” τη χοληστερίνη.

Μπανάνα
Πλούσιος σε: Bήτα-καροτίνη, βιταμίνη C, φολικό οξύ, μαγνήσιο και φώσφορο.

Ευεργετική δράση:
Iδανικό για αύξηση της ενέργειας, μπορεί να αντικαταστήσει ένα γεύμα σε περίπτωση έλλειψης χρόνου.

Όλα τα παραπάνω φρούτα μαζί με τα μήλα και τα μάνγκο περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες, αποτελώντας έτσι ένα δυνατό τονωτικό για τον οργανισμό και ένα σχεδόν ολοκληρωμένο γεύμα.
Θα χρειαστείτε:
100 γρ. ανανά
100 γρ. σταφύλια
100 γρ. πορτοκάλια
100 γρ. μήλο
100 γρ. μάνγκο
100 γρ. μπανάνα

Βάλτε στον εκχυμωτή τον ανανά, τα πορτοκάλια και τα μήλα. Στη συνέχεια ρίξτε το χυμό στο μπλέντερ μαζί με τα μάνγκο, τη μπανάνα και δυο παγάκια. Tο αποτέλεσμα θα είναι ένα υπέροχο smoothie, το οποίο μπορείτε να σερβίρετε με φέτες πορτοκάλι και φυλλαράκια μέντας.

Ανάλυση σε βιταμίνες: Βιταμίνη A 4,63 iu, Βιταμίνη C 121 mg, Σελήνιο 3,3 mcg
Θερμίδες: 383 θερμίδες

Χυμός από καρότο, πορτοκάλι, ανανά και πιπερόριζα
O χυμός αυτός θα καθαρίσει τον οργανισμό μας και θα μας χαρίσει ζωτικότητα. Tα καρότα περιέχουν βήτα-καροτίνη, η οποία ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ τα πορτοκάλια είναι πλούσια σε βιταμίνη C. O ανανάς περιέχει ένα ένζυμο, τη βρομελίνη, η οποία βοηθάει στην εξισορρόπηση των υγρών στο σώμα μας και η πιπερόριζα προσθέτει μια πιπεράτη γεύση στο χυμό μας.
Για δυο άτομα θα χρειαστούμε:
3 μέτρια καρότα
1/4 ενός μικρού ανανά
3 πορτοκάλια
2 εκατοστά πιπερόριζας

Προσθέτουμε όλα τα υλικά σ’ έναν αποχυμωτή και ανακατεύουμε καλά.

Χυμός από μάνγκο, ροδάκινο, γιαούρτι και γάλα
O ιδανικός χυμός για χαλάρωση. Tα μάνγκο και τα ροδάκινα είναι πλούσια σε βιταμίνη C και βήτα-καροτίνη, ενώ το γιαούρτι βοηθάει στη χώνεψη.
Για δυο άτομα θα χρειαστούμε:
1 μεγάλο μάνγκο
2 ροδάκινα
1/3 του φλιτζανιού φυσικό γιαούρτι – με οξεόφιλο (acidophilus)
300γρ. γάλα

Tα τοποθετούμε όλα μαζί σ’ ένα μπλέντερ μέχρι να μαλακώσουν και σερβίρουμε.

Χυμός από καρπούζι, βατόμουρο και μέντα
Ένας αναζωογονητικός χυμός με πολύτιμα συστατικά. Tο καρπούζι βοηθάει στην απομάκρυνση των περιττών υγρών από τον οργανισμό μας και τα βατόμουρα είναι πλούσια σε βιταμίνη C. H μέντα προσφέρει φρεσκάδα και δροσιά.
Για δυο άτομα θα χρειαστούμε:
800γρ. παγωμένο καρπούζι, καθαρισμένο από τα κουκούτσια
5 φύλλα μέντας
1/3 του φλιτζανιού (50γρ.) βατόμουρα
φρέσκα βατόμουρα, τα οποία έχουμε τοποθετήσει από πριν στην κατάψυξη

Χτυπάμε σταδιακά τα κομμάτια του καρπουζιού στο μπλέντερ. Προσθέτουμε τη μέντα και τα βατόμουρα και χτυπάμε μέχρι να μαλακώσει το μίγμα. Σερβίρουμε το χυμό, αφού του προσθέσουμε τα παγωμένα βατόμουρα.

Χυμός από παντζάρι, σέλερι, μήλο και αγγούρι
O χυμός αυτός είναι ιδανικός για αποτοξίνωση. Tο σέλινο και το αγγούρι είναι φυσικά διουρητικά που βοηθούν το σώμα να απαλλαγεί από τις τοξίνες. Tο παντζάρι ενεργοποιεί το συκώτι και τα μήλα, πλούσια σε πηκτίνη, βοηθάνε στην πέψη.

Για δυο άτομα θα χρειαστούμε:
1 μέτριο παντζάρι σε μικρά κομμάτια
2 μεγάλα κομμάτια σέλερι
2 μήλα
1 αγγούρι

Tα τοποθετούμε όλα μαζί στον αποχυμωτή. Ανακατεύουμε καλά το χυμό και σερβίρουμε.

πηγη

Εσωγετική θεραπεία και όνειρα

012359078532907 

Μπορούμε ενόσω κοιμόμαστε να λύσουμε τηλεπαθητικά προβλήματα δικά μας ή άλλων ανθρώπων;



ΜΙΑ ΝΕΑ μελέτη αποφαίνεται ότι είναι δυνατόν ενόσω κοιμόμαστε να λύσουμε τα προβλήματα άλλων ανθρώπων. Η μελέτη, που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού Psychology Today, θεωρεί ότι είναι εφικτό να κατευθύνει κάποιος συνειδητά τα όνειρά του με τέτοιο τρόπο ώστε να μάθει όχι μόνο τα προβλήματα γνωστών του προσώπων, αλλά και αγνώστων και στη συνέχεια να προσφέρει λύσεις.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν προέρχεται από κάποιον ψυχικό, αλλά από έναν διακεκριμένο επιστήμονα και πειραματιστή, τον Καρλάιλ Σμιθ, ομότιμου καθηγητή στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Trent στον Καναδά.
Η έρευνα του καθηγητή Σμιθ πάνω στα όνειρα αποτελεί μια επαναστατική ματιά σχετικά με το πώς ο ύπνος και τα όνειρα βοηθούν στη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης μνήμης.
Σε μια σειρά πειραμάτων, ο δρ. Σμιθ ξυπνούσε τους εθελοντές και τους ζητούσε να θυμηθούν λεπτομέρειες από τα όνειρα που είχαν δει. Σε κάποιους πριν κοιμηθούν είχε δείξει τη φωτογραφία ενός συγκεκριμένου προσώπου από αυτά που συμμετείχαν στο τεστ, ενώ σε άλλους όχι.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Όσοι είχαν δει φωτογραφίες, ήταν σαν να συνδέθηκαν τηλεπαθητικά με το άτομο της φωτογραφίας, το οποίο δεν γνώριζαν, και είχαν μάθει τα προσωπικά προβλήματά του. Μερικοί μάλιστα είχαν “δει” και τις λύσεις.
Ο σχεδιασμός των πειραμάτων ήταν τόσο άψογος, ώστε η επιστημονική κοινότητα δεν μπόρεσε παρά να λάβει σοβαρά υπόψη τα αποτελέσματα του πειράματος.
Η έρευνα του καθηγητή έδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να ονειρευτούν σκόπιμα λεπτομέρειες σχετικά με τα προσωπικά προβλήματα ή την ασθένεια ενός αγνώστου ατόμου, απλά βλέποντας τη φωτογραφία του, και στη συνέχεια να ονειρευτούν λύσεις και τρόπους θεραπείας.

Όνειρα που θεραπεύουν
Πώς μπορεί όμως να κατευθύνει κανείς τα όνειρά του; Αυτό μπορείτε να το πετύχετε με το κατάλληλο θεραπευτικό λάδι, το λεγόμενο εσωγετικό έλαιο. Το έλαιο αυτό διευκολύνει τα όνειρα μέσα από τα οποία μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει όχι μόνο προβλήματα άλλων αλλά και δικά του, όπως για παράδειγμα το άγχος.
Αυτή την εύκολη και πρωτότυπη θεραπεία, που ονομάζεται Εσωγετική Ολιστική Ιατρική, την επινόησε ο Γερμανός φυσιοθεραπευτής Πέτερ Mαντέλ. Το παράξενο όνομά της, εσωγετική, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις “εσωτερική” και “ενεργητική”. Βασίζεται σε αρχαίες θεωρίες, όπως είναι η αρχαιοελληνική θεωρία περί αιθέρα και η ινδική για τα ενεργειακά κέντρα που ονομάζονται τσακρά, εξεταζόμενες κάτω από το φως της σύγχρονης γνώσης.
Στη μέθοδο αυτή η αντιμετώπιση είναι ολιστική και η ανθρώπινη ύπαρξη εξετάζεται στο σύνολό της – σαν ψυχή, νους και σώμα σε διαρκή εξέλιξη. Το υλικό και το πνευματικό συνδέονται μεταξύ τους με μια συνεχή ανταλλαγή πληροφοριών. Είναι σαν να λέγαμε ότι είμαστε ένα ζωντανό κομπιούτερ. Το πρόγραμμά μας αρχίζει με τη γέννηση και μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Αλλά κάποιες στιγμές μπορεί να σταματήσει.
Από την άποψη αυτή, η ασθένεια μπορεί να θεωρηθεί είτε σαν μια απόκλιση από το πρόγραμμα είτε σαν ένα εμπόδιο που έχει σκοπό να στρέψει την προσοχή μας σε κάτι που δεν πάει καλά και απαιτεί κάποια ρύθμιση ή διόρθωση.
Πώς θα λύσουμε το πρόβλημα που μας θέτει η ασθένεια; Ακολουθώντας το δρόμο της αυτογνωσίας και της αναγνώρισης του πεπρωμένου μας.
Φυσικά είναι πιο εύκολο να έλθουμε σε επαφή με το σώμα και τις απαιτήσεις του, δηλαδή με το υλικό και απτό μέρος του εαυτού μας, παρά με το πνεύμα και τις αφηρημένες και άυλες όψεις του. Όμως αν δεχτούμε αυτό που λέει ο Ερμής ο Τρισμέγιστος , δηλαδή «όπως μέσα έτσι και έξω», «όπως επάνω έτσι και κάτω», «όπως στον μακρόκοσμο έτσι και στον μικρόκοσμο», η λύση ενός φυσικού προβλήματος επιφέρει εσωτερικές αλλαγές και το αντίστροφο.
photo

022359078532907
H εσωγετική θεραπεία κατευθύνει μέσα στο όνειρο τη συνείδηση εκεί ακριβώς όπου απαιτείται να γίνει κάποια ρύθμιση ή διόρθωση στον οργανισμό. Πηγή:
Supplied

Όπως υποστηρίζουν και οι κλασικές σχολές ψυχολογίας με πρώτη τη φροϋδική, στον ύπνο η ψυχή λειτουργεί, επεξεργαζόμενη συμβάντα και συναισθήματα. H εσωγετική θεραπεία βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη δυνατότητα: φέρνει κάτω από το φως του κοιμώμενου παρατηρητή το όνειρο, κατευθύνοντας τη συνείδηση εκεί ακριβώς όπου απαιτείται να γίνει κάποια ρύθμιση ή διόρθωση. Με αυτό τον τρόπο ερχόμαστε σε επαφή με το προσωπικό μας “πρόγραμμα”, δηλαδή αποκτάμε γνώση των περιεχομένων του εαυτού μας.
Μάλιστα δεν χρειάζεται να θυμόμαστε τα όνειρα, ούτε και να τους αποδίδουμε κάποιο νόημα, προσπαθώντας να τα καταλάβουμε μέσω της λογικής. Η υποσυνείδητη εργασία αρκεί. Δεν υπάρχουν αντενδείξεις και ο καθένας μπορεί να ωφεληθεί από την εσωγετική θεραπεία, ακόμη και τα παιδιά.

Πρακτική εφαρμογή
H μέθοδος είναι απλή. Ευαισθητοποιούμε συγκεκριμένα σημεία του σώματος που αντιστοιχούν σε διάφορα συναισθήματα και ψυχικές καταστάσεις ή σε ενεργειακές ζώνες που συνδέονται με τα ενεργειακά κέντρα (τσακρά) και με τους αντίστοιχους ενδοκρινείς αδένες καθώς και με τα διάφορα όργανα του σώματος. Αυτό το πετυχαίνουμε τρίβοντας αυτά τα σημεία με ένα τρίχινο γάντι ή με μια μαλακή οδοντόβουρτσα.
Αμέσως μετά αλείφουμε τα σημεία αυτά με εσωγετικό λάδι που αποτελείται από εκχυλίσματα βοτάνων. Το λάδι αυτό προκαλεί ένα αίσθημα ψυχρότητας που χρησιμεύει για να στρέψει την προσοχή μας σε αυτή την περιοχή. Πράγματι, ενώ η θερμότητα έχει την ιδιότητα να διαστέλλει, η ψυχρότητα συστέλλει και έτσι “σταθεροποιεί” και “παγιώνει” το αίσθημα.
Έτσι, όταν σας πάρει ο ύπνος, το υποσυνείδητο παραμένει σε επαφή με το ενεργοποιημένο σημείο και συνεπώς με τις ψυχοφυσικές ενέργειες που του αντιστοιχούν, θέτοντας σε κίνηση κατά τη διάρκεια του ύπνου τη διαδικασία της αυτοθεραπείας.
Αυτή είναι η βασική θεραπεία, η οποία βέβαια μπορεί να ενισχυθεί με τη χρήση των χρωμάτων, δηλαδή ακτινοβολώντας με ένα επιλεγμένο χρώμα τη συγκεκριμένη περιοχή του σώματος με τη βοήθεια μιας κατάλληλης συσκευής που χρησιμοποιείται στη χρωματοθεραπεία, ή απλώς σημειώνοντας την περιοχή με έναν έγχρωμο μαρκαδόρο ή επιθέτοντας εκεί μια έγχρωμη ζελατίνη. H εφαρμογή του χρώματος γίνεται μια φορά κάθε δυο μέρες και πάντα το βράδυ, πριν ξαπλώσετε, και διαρκεί για μια περίοδο 2-4 εβδομάδων.
H μέθοδος αυτή είναι η πλέον κατάλληλη για αυτοθεραπεία και το μόνο που χρειάζεστε είναι να έχετε τα κατάλληλα λάδια (αν δεν μπορείτε να τα βρείτε, αγοράστε αρωματικά έλαια που χρησιμοποιούνται για αρωματοθεραπεία και θεραπευτικό μασάζ), καθώς και έναν χάρτη με τα ενεργειακά κέντρα του σώματος. Επίσης πρέπει να ξέρετε κάπως την τεχνική του μασάζ.

Προσοχή: Μην τοποθετείτε τα αιθέρια έλαια πάνω σε ανοιχτές πληγές ή σε περιοχές με έκζεμα

πηγη

Η Ιατρική, η στρατιωτική ιατρική στην αρχαία Ελλάδα και ο Ιπποκράτης



Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Στην αρχαία Ελλάδα ο θεός της ιατρικής και της υγείας ήταν ο Ασκληπιός. Κατά τη μυθολογία, ο Ασκληπιός ήταν υιός του θεού Απόλλωνα και της Κορωνίδας, κόρης του βασιλιά της Θεσσαλίας, Φλεγύα. Όταν η Κορωνίδα ήταν έγκυος, περιμένοντας το παιδί του Απόλλωνα, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν θνητό, τον Ισχύ. Ο Απόλλων οργίστηκε με αυτό και διέταξε την αδελφή του, την θεά Άρτεμη, να σκοτώσει την Κορωνίδα, όπως και έγινε. Ενώ το νεκρό σώμα της Κορωνίδας καιγόταν ο Απόλλων έβγαλε το μωρό από την κοιλιά της και το έδωσε στον Κένταυρο Χείρωνα να το μεγαλώσει.



Ο Χείρωνας έμαθε στον Ασκληπιό ιατρική και κυνήγι. Ο Ασκληπιός συμμετείχε αργότερα στην Αργοναυτική εκστρατεία με τον Ιάσωνα, ενώ οι υιοί του πολέμησαν στον Τρωικό πόλεμο. Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν τον Ασκληπιό ως έναν δυνατό άνδρα με γένια που καθόταν σε ένα θρόνο. Το ιερό του ζώο ήταν το φίδι και το σύμβολο του ήταν ένα ραβδί.

Στην ελληνική μυθολογία υπήρχε και το πρόσωπο του Μαχάονα. Ήταν ο υιός του θεού Ασκληπιού και της Ηπιόνης και προστάτης των ιατρών. Σήμερα, κανένας ιατρός στην Ελλάδα δεν τον γνωρίζει! Ο Μαχάων συμμετείχε, κατά τον Όμηρο, στον τρωικό πόλεμο και φρόντιζε τους τραυματίες και ασθενείς των Ελλήνων (Αχαιών).

Οι Έλληνες είχαν τον μεγάλο ναό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο και πολλούς άλλους ναούς σε όλη τη χώρα που λέγονταν «Ασκληπιεία» (στην ουσία ήσαν θεραπευτήρια) το σημαντικότερο από τα οποία ήταν στο νησί Κω. Στους χώρους αυτούς προσέρχονταν οι ασθενείς. Εκεί οι ιερείς του θεού τους έδιναν διάφορα φάρμακα από βότανα και τους συνιστούσαν την κατάλληλη δίαιτα. Οι ασθενείς εξαγνίζονταν και προσέφεραν τα δώρα τους στους ναούς. Κατόπιν κατέλυαν σε δωμάτια στα οποία τη νύκτα ερχόταν, υποτίθεται, ο θεός μεταμορφωμένος – συνήθως σε φίδι – και τους θεράπευε. Στην πραγματικότητα η θεραπεία γινόταν από τους ιερείς που χρησιμοποιούσαν φυσικά φάρμακα και συχνά έκαναν και χειρουργικές επεμβάσεις!!!

Στην Επίδαυρο ο Ασκληπιός λατρευόταν από τον 16ο αιώνα π.Χ. Αρχικά ο θεός λατρευόταν στο ναό της Επιδαύρου. Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου είχε περισσότερο θρησκευτικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με το Ασκληπιείο της Κω που είχε περισσότερο επιστημονικό χαρακτήρα. Ο ναός του Ασκληπιού στην Επίδαυρο είχε στο εσωτερικό του το χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού που ήταν καθισμένος στον θρόνο του κρατώντας ένα ραβδί. Στο Ασκληπιείο έρχονταν άρρωστοι από όλη την Ελλάδα και μετά από όλο τον γνωστό κόσμο. Οι ασθενείς αρχικά έκαναν θυσία στον πατέρα του Ασκληπιού, Απόλλωνα, που ήταν και αυτός ιατρός. Μάλιστα, ο Απόλλωνας εθεωρείτο και αυτός θεός της ιατρικής και επιδέξιος χειρούργος. Στο ιερό του Ασκληπιού υπήρχαν ιατρικά εργαλεία, όπως νυστέρια, και γίνονταν και ιατρικές επεμβάσεις!



Στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου υπήρχε ένας χώρος, το «άβατον», όπου κοιμόταν ο ασθενής. Κατά τον ύπνο του δινόταν με ενόραση ο τρόπος με τον οποίον θα έπρεπε να ενεργήσει, ώστε να θεραπευτεί και να θεραπεύσει και τους άλλους. Τον 4ο αιώνα π.Χ. στο Ασκληπιείο δημιουργήθηκε και ιαματική πηγή και οι ασθενείς έκαναν τα ευεργετικά για την υγεία τους ιαματικά λουτρά,όπως κάνουν και σήμερα στις λουτροπόλεις. Την ίδια εποχή στο μονόροφο κτίριο του Ασκληπιείου στην Επίδαυρο χτίσθηκαν άλλοι δυο όροφοι, για να εξυπηρετηθούν οι δεκάδες ασθενών που συνέρρεαν από όλη τη χώρα.

Ο πρώτος που θεμελίωσε την ιατρική ήταν ο φιλόσοφος (μαθητής του Πυθαγόρα) Αλκμαίων (τέλος 6ου – αρχές 5ου αιώνα π.Χ.) από τον Κρότωνα, ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας. Πρώτος υποστήριξε ότι ο εγκέφαλος είναι το κέντρο των αισθήσεων και των οργανικών λειτουργιών. Ο Αλκμαίων έγραψε το πρώτο ιατρικό βιβλίο: το «Περί Φύσεως» (συνηθισμένος τίτλους για τους παλαιότερους φιλοσόφους).

Ο Αλκμαίων, εκτός των άλλων, περιέγραψε το οπτικό νεύρο και την ευσταχιανή σάλπιγγα στο ους. Επίσης, επινόησε χειρουργικά εργαλεία και έκανε χειρουργικές επεμβάσεις στον εγκέφαλο. Ο Χαλκίδιος χαρακτηρίζει τον Αλκμαίονα ως πατέρα της ανατομίας, ενώ άλλοι τον χαρακτηρίζουν ως πατέρα της ιατρικής. Ο γράφων τον χαρακτηρίζει παππού της ιατρικής! Ο Αλκμαίων θεμελίωσε την ιατρική, ενώ αργότερα ο Ιπποκράτης την ανήγαγε σε επιστήμη.

Σημαντική είναι και η συμβολή του Εμπεδοκλή στην ιατρική. Ο Εμπεδοκλής (494 – 434 π.Χ.) ήταν από τον Ακράγαντα (ελληνική αποικία της Σικελίας). Ασχολήθηκε με την φυσική, την μουσική και την ιατρική. Στην ιατρική ήταν ο πρώτος που μίλησε για την ανάπτυξη του ανθρώπινου οργανισμού. Είπε πως τα όργανα του ανθρώπου, από την γέννησή του, υφίστανται μια διαδικασία κατά την οποία αναπτύσσονται προοδευτικά και τελειοποιούνται – όπως συμβαίνει γενικά με όλους τους ιστούς του ανθρωπίνου σώματος.



Επίσης, σημαντική ήταν και η συμβολή του Διογένη του Απολλωνιάτη (από την Απολλωνία της Κρήτης) που ήταν φιλόσοφος του 5ου αιώνα π.Χ. Ο Διογένης έζησε στην Αθήνα ως ιατρός. Πιθανότατα προχώρησε σε ανατομές σε πτώματα, δεδομένου ότι περιγράφει ανατομικά το κυκλοφορικό σύστημα του ανθρώπου.

Στο Ασκληπιείο της Κω, πριν τον Ιπποκράτη, μεγάλος ιατρός ήταν ο Αίνειος (6ος-5ος αιώνας π.Χ.).
Ο Ιπποκράτης (460 – 377 π.Χ.) είναι ο πατέρας της ιατρικής. Έζησε στο νησί Κω. Ο πατέρας του ήταν ιερέας στο Ασκληπιείο της Κω, όπου συνέρρεαν ασθενείς από όλες τις περιοχές της χώρας. Η ιατρική του άρεσε πολύ και έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτήν. Οι μελέτες του απομυθοποίησαν την αρρώστια που θεωρείτο μέχρι τότε ως μια τιμωρία από τον θεό και την έκανε από αποκλειστικό θέμα των ιερέων του Ασκληπιού, σε πεδίο άσκησης ιατρών – επιστημόνων.

Κατά τον Ιπποκράτη η αιτία της ασθένειας βρίσκεται στον ίδιο τον άρρωστο και ο ιατρός χρειάζεται να τον εξετάσει ενδελεχώς για να την βρει. Ο Ιπποκράτης θεμελίωσε την κλινική εξέταση του ασθενή (επισκόπηση, επίκρουση, ψηλάφηση, ακρόαση – με το αυτί τότε) και προχώρησε σε καινοτόμες μεθόδους θεραπείας με βότανα, αφεψήματα κτλ. Αναφέρθηκε αλλού ότι αυτός ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε την θεραπευτική ιδιότητα της ιτιάς που περιέχει το ακετυλοσαλικυλικό οξύ το οποίο στα τέλη του 19ο αιώνα η γερμανική εταιρία BAYER παρασκεύασε σε συνθετική μορφή: την, γνωστή σε όλους μας, ασπιρίνη! Η ασπιρίνη είναι παυσίπονο, αντιπυρετικό, αντιφλεγμονώδες και προστατεύει από τις καρδιοπάθειες και τη νόσο Alzheimer (μορφή άνοιας).

Ο Ιπποκράτης ασχολήθηκε και με την ανατομία. Επίσης, επινόησε ειδικά χειρουργικά εργαλεία και προχώρησε σε δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις. Τέτοιες ήταν η διάνοιξη του θώρακα (θωρακοτομή), ο τρυπανισμός του κρανίου (για εγκεφαλικό οίδημα ή όγκο) κ. α. Τα χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιούσε ήταν νυστέρια, λαβίδες, ενδοσκόπια (!),κρανιακά εργαλεία για τις επεμβάσεις στο κρανίο, εμβρυουλκοί για τον τοκετό και πολλά άλλα εργαλεία. Τα χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιούσε τα απολύμανε, πριν την εγχείρηση, σε φωτιά ή σε παλιό κρασί (πλούσιο σε οινόπνευμα).



Η φήμη του Ιπποκράτη ήταν τεραστία και επηρέασε όλους τους μετέπειτα φιλοσόφους και ιατρούς (ιατροφιλόσοφους). Ο Ιπποκράτης έγραψε και τον περίφημο όρκο στον οποίον ακόμα και σήμερα ορκίζονται οι απόφοιτοι όλων των ιατρικών σχολών του πλανήτη. Μεταξύ των άλλων ο όρκος λεει:

«…Θα συνιστώ στους αρρώστους μου την δίαιτα που η επιστήμη και η κρίση μου θεωρεί σωστότερη και θα διώξω από αυτούς κάθε βλάβη και επιζήμια τροφή. Ποτέ δεν θα τους δώσω δηλητήριο (βλ. σήμερα ευθανασία), ούτε θα τους δώσω λανθασμένες συμβουλές (βλ.σήμερα ιατρικά σφάλματα και ιατρική αμέλεια). Επίσης, δεν θα εμποδίσω τις γυναίκες να συλλάβουν (στην αρχαία Ελλάδα η οικογένεια και τα παιδία ήταν κάτι ιερό) και δεν θα τις βοηθήσω να κάνουν έκτρωση (βλ. σήμερα ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αμβλώσεις). Πάνω απ’ όλα θα διατηρήσω αγνή τη ζωη μου και αμόλυντη την τέχνη μου. Σε οποίο σπίτι μπω θα προσφέρω μόνον βοήθεια στους αρρώστους και θα απομακρυνθώ από κάθε άδικη πράξη και βέβηλη επαφή. Και ότι ακούσω από εδώ και πέρα κατά την άσκηση των ιατρικών μου καθηκόντων, σχετικά με την κοινή ζωη των ανθρώπων, αν δεν μου επιτρέπεται, θα σιωπώ και θα το κρατήσω μυστικό, καλά φυλαγμένο…».
Με την τελευταία του φράση ο Ιπποκράτης εισάγει και την έννοια του ιατρικού απορρήτου.

Ο Ιπποκράτης είχε σχολή στην Κω και έγραψε 59 βιβλία. Πρώτος μίλησε για τις ασθένειες οξείας μορφής που, όπως έλεγε, σκοτώνουν τους περισσότερους ασθενείς. Μίλησε και για τις χρόνιες ασθένειες. Επίσης, περιέγραψε πολλές ασθένειες και συμπτώματα όπως την πλευρίτιδα, την πνευμονία, τον «φρενίτιν» (πυρετός με παραλήρημα), τον λήθαργο, τον «καύσωνα» (υψηλός πυρετός) κτλ. Ο Ιπποκράτης έδωσε τεράστια σημασία στην πρόληψη των ασθενειών και είναι γνωστή η φράση του: «κάλλιον (καλύτερα) τό προλαμβάνειν, παρά τό θεραπεύειν».

Αυτή ήταν και η γενικότερη πεποίθηση των αρχαίων Ελλήνων που ακολουθούσαν υγιεινή ζωή: με την σωστή διατροφή (πρότυπο διατροφής η αρχαιοελληνική) και την συνεχή άσκηση (από τα παιδικά τους χρόνια). Παράλληλα, λίγοι γνωρίζουν ότι ο Ιπποκράτης θεμελίωσε ακόμα και την ομοιοπαθητική, αιώνες πριν τον ιδρυτή της. Αυτός ήταν ο Γερμανός ιατρός Samuel Hahnemann που άρχισε τα πειράματά του το 1813, σε 183 ασθενείς με τύφο στα οποία είχε επιτυχία 99. 95%!!!

Ο Ιπποκράτης θεμελίωσε την ομοιοπαθητική με την περίφημη φράση του: «τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα», δηλαδή το όμοιο μπορεί να θεραπευτεί με το όμοιο. Δεν είναι διόλου απίθανο ο Ιπποκράτης ή άλλοι ιατροί της αρχαίας Ελλάδος να χρησιμοποιούσαν ομοιοπαθητικά φάρμακα, δηλαδή ισχυρά φάρμακα αραιωμένα σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι τοξικά, αλλά να προκαλούν συμπτώματα όμοια με τη νόσο και με τον μηχανισμό αυτό να την θεραπεύουν.



Γενικά, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αναπτύξει την ιατρική που γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη από την εποχή του Ιπποκράτη. Καταρχάς, πρώτοι ανακάλυψαν την ανοσία που αποκτά ο οργανισμός μετά από την προσβολή του από ορισμένες λοιμώξεις. Αυτό το περιγράφει και ο Θουκυδίδης λέγοντας πως στον λοιμό στην Αθήνα το 430 π.Χ., όποιος αρρώσταινε και επιζούσε, δεν ξανακολλούσε την ασθένεια.

Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν διάφορα θεραπευτικά μέσα, όπως την αφαίμαξη (θα βοηθούσε ίσως στο πνευμονικό οίδημα και σε κάποιες άλλες ασθένειες όπως καρδιοπάθειες και νεφροπάθειες), τη χορήγηση φάρμακων από βότανα, τη χορήγηση αφεψημάτων, τον καυτηριασμό στις πληγές, την κατάλληλη δίαιτα (κάτι που σήμερα συνήθως αμελείται) σε κάθε αρρώστια, τις χειρουργικές επεμβάσεις – όπου χρειαζόταν, καθώς και τα λουτρά. Με αλλά λόγια πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν την ολιστική ιατρική και έβλεπαν τον κάθε ασθενή ως ξεχωριστό, ως μοναδική προσωπικότητα. Δεν τον έβλεπαν ως νούμερο, εμπόρευμα και πελάτη όπως η σύγχρονη ιατρική που έχει υποδουλωθεί στις φαρμακευτικές εταιρίες και οι ιατροί είναι επαγγελματίες…

Οι αρχαίοι Έλληνες πέθαιναν συνήθως σε μεγάλη ηλικία, αν εξαιρέσουμε τους θανάτους από πολέμους και τις επιδημίες. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο αναγνώστης με τις αναγραφόμενες περιόδους που γεννήθηκαν και πέθαναν οι αρχαίοι Έλληνες που αναγράφονται στο βιβλίο αυτό. Οι περισσότεροι που αναφέρονται εδώ, πέθαναν μετά τα 70!!! Οι απαράδεκτες «έρευνες» κάποιων (μη Ελλήνων) «μελετητών»,από φθόνο παρουσιάζουν δήθεν χαμηλό μέσο όρο ζωής των αρχαίων Ελλήνων.

Ο χαμηλός μέσος όρος ζωής στην Ελλάδα ίσχυε από τις αρχές ως τα μέσα του 20ου αιώνα μ.Χ. (πείνα, συνεχείς πόλεμοι). Γενικά, οι Έλληνες χαρακτηρίζονται για την μακροζωία τους. Οι σημερινές εξαιρέσεις οφείλονται στην υιοθέτηση του δυτικού τρόπου ζωής και ιδίως της δυτικής διατροφής που προκαλεί καρδιοπάθειες και καρκίνο. Άλλωστε, οι τοξικές και οι καρκινογόνες ουσίες βρίσκονται σήμερα παντού: στον αέρα, στα τρόφιμα, στο νερό που πίνουμε, ακόμα και στο μητρικό γάλα!!!Τα φυσικά φάρμακα των αρχαίων Ελλήνων περιείχαν τις ουσίες τις οποίες η φαρμακολογία αργότερα απομόνωσε και προχώρησε στη συνθετική τους παραγωγή.

Το εν Άστει Ασκληπιείον (Ἀθῆναι)
Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν πολλές ιατρικές σχολές όπως στην Κω (του Ιπποκράτη) και στην Κνίδο (ελληνική αποικία στη Μ. Ασία – απέναντι από την Κω). Στην Κνίδο γνωστός ιατρός ήταν ο Εύδοξος που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. Επίσης, υπήρχαν πολλά Ασκληπιεία που ήταν – όπως αναλύθηκε παραπάνω – ναοί προς τιμήν του θεού Ασκληπιού. Στην ουσία ήταν θεραπευτήρια και θα τα αποκαλούσαμε ως τα πρώτα νοσοκομεία!!! Αναφέρθηκε πριν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Άλλα μεγάλα Ασκληπιεία ήταν της Αθήνας, της Κω και της Περγάμου.



Η Πέργαμος ήταν πόλη στη Μ. Ασία που στα Ελληνιστικά χρόνια έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου της Περγάμου. Ιατρικές σχολές στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν στην Κω από τον Ιπποκράτη, στην Κυρήνη (Ελληνική αποικία στη Λιβύη) και στον Κρότωνα (ελληνική αποικία στην Κάτω Ιταλία) – από τον Αλκμαίονα. Πάντως, σημειώνεται ότι όλοι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ιατρικές γνώσεις και μάλιστα στην Αθήνα και σε πολλές άλλες πόλεις οι νέοι διδάσκονταν και το μάθημα της ιατρικής, στα πλαίσια της σχολικής τους εκπαίδευσης! Αυτό δυστυχώς δεν γίνεται στα σημερινά σχολεία…

Φιλόλαος ο Κροτωνιάτης
Πέρα από τον Ιπποκράτη, στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα έζησε ο Φιλόλαος στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας (ελληνική αποικία). Ο Φιλόλαος ήταν πυθαγόρειος φιλόσοφος και ιατρός. Μετά την καταστροφή της σχολής των πυθαγορείων στον Κρότωνα, ο Φιλόλαος κατέφυγε στην Θήβα όπου δίδαξε. Κατά τον Φιλόλαο τις ασθένειες πρέπει να τις αναζητήσουμε στους χυμούς του ανθρώπου, δηλαδή στο αίμα, στη χολή και στο φλέγμα. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη ιατρική με τις εξετάσεις αίματος, τις βιοχημικές εξετάσεις και την εξέταση πτυέλων (για λοίμωξη ή μακροσκοπικά για καρκίνο ή φυματίωση). Ο Φιλόλαος έλεγε, επίσης, ότι η υπερβολική ζεστή ή κρύο, καθώς και η υπερβολική τροφή μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες. Σε ό,τι αφορά την υπερβολική τροφή είναι γνωστή η μάστιγα του δυτικού κόσμου, η παχυσαρκία. Σχετικά με το υπερβολικό κρύο προκαλεί κρυοπαγήματα και ευπάθεια στις λοιμώξεις, ενώ η υπερβολική ζεστή προκαλεί θερμοπληξία.



Ακόμα και ο Αριστοτέλης είχε ιατρικές γνώσεις. Οι γονείς του ήταν Ασκληπιάδες και μάλιστα ο πατέρας του Νικόμαχος ήταν ιατρός στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα του Β΄. Από τον πατέρα του ο Αριστοτέλης έμαθε την ιατρική την οποία μετέδωσε και στον μαθητή του Αλέξανδρο τον Μέγα. Στον Αλέξανδρο φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμη η ιατρική στην εκστρατεία του στην Ασία και μάλιστα συνιστούσε ειδικές δίαιτες σε ασθενείς στρατιώτες του.

Ηρόφιλος ο Χαλκιδόνιος
Άλλος μεγάλος ιατρός ήταν ο Ηρόφιλος από την Χαλκηδόνα της Βιθυνίας που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. Ο Ηρόφιλος άσκησε την ιατρική στην Αλεξάνδρεια και ήταν ο πρώτος ανατόμος. Έκανε τομές μάλλον σε ζώα και όχι στον άνθρωπο. Ίσως, όμως, τελικά να έκανε στον άνθρωπο, μιας και κατηγορήθηκε γι’ αυτό. Εξάλλου, λέγεται ότι οι Πτολεμαίοι στην Αίγυπτο επέτρεπαν την ανατομία σε σώματα εγκληματιών. Γενικά, η ανατομία στο ανθρώπινο σώμα απαγορευόταν μέχρι λίγο μετά τα χρόνια της Αναγέννησης. Ο Ηρόφιλος διέκρινε τους τένοντες από τα αγγεία, περιέγραψε το νευρικό σύστημα, ξεχώρισε τα κινητικά από τα αισθητικά νεύρα και είπε ότι η έδρα της νόησης είναι ο εγκέφαλος. Επίσης, μελέτησε το ήπαρ, το δωδεκαδάκτυλο (αυτός έδωσε την ονομασία του που σχετίζεται με το μήκος του), τον προστάτη, τον πνεύμονα, τον εγκέφαλο (συσχέτισε τον εγκέφαλο με το νευρικό σύστημα), τα λεμφαγγεία και το ήπαρ.



Ο Ηρόφιλος ξεχώρισε το οπτικό νεύρο και μελέτησε τον οφθαλμό, ονοματίζοντας τον αμφιβληστροειδή και κερατοειδή χιτώνα. Μεγάλη σημασία έδωσε στην σωστή διατροφή και στην άσκηση, κάτι που αποδέχεται και η σύγχρονη καρδιολογία. Ο Ηρόφιλος επινόησε και ένα όργανο για τη μελέτη των σφυγμών, γιατί συνειδητοποίησε την διαγνωστική και κλινική τους άξια!!!

Ερασίστρατος ο Κείος
Την ίδια εποχή με τον Ηρόφιλο, δηλαδή τον 3ο αιώνα π.Χ., έζησε και ο Ερασίστρατος από την Κέα (νησί των Κυκλάδων) που έκανε στην Αλεξάνδρεια ανατομία και έρευνες πάνω στην καρδιά. Ο Ερασίστρατος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της ανατομίας. Σημειώνεται ότι και η Βιθυνία (περιοχή στην βορειοδυτική Μ. Ασία) που γεννήθηκε ο Ηρόφιλος και γενικά η νοτιοδυτική Ασία και η Αίγυπτος ήταν τότε ελληνιστικά βασίλεια που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος στα οποία κυβερνούσαν οι διαδόχοι του και έζησαν πολλοί Έλληνες εκεί.



Γαληνός
Μετά τον Ιπποκράτη, ο μεγαλύτερος ιατρός της αρχαιότητας ήταν ο Κλαύδιος Γαληνός που ήταν ο ιδρυτής της πειραματικής φυσιολογίας και της περιγραφικής ανατομίας. Ο Γαληνός ήταν Έλληνας. Γεννήθηκε το 129 ή 131 μ.Χ. στην Πέργαμο της Μ. Ασίας (πρώην ελληνιστικό βασίλειο που πέρασε στους Ρωμαίους). Ήταν υιός του αρχιτέκτονα Νικία. Από παιδί ο Γαληνός σύχναζε στο Ασκληπιείο της πόλης του που οι Έλληνες ιδρύσαν όπως και σε άλλες πόλεις στην επικράτεια της νοτιοδυτικής Ασίας. Εκεί συνέρρεαν ασθενείς από όλον τον κόσμο. Ο Γαληνός παρακολουθούσε στην ιατρική σχολή τους ιατρούς να εξασκούν το ιατρικό επάγγελμα. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε μαθήματα φιλοσοφίας και ιατρικής. Σημειώνεται ότι στην αρχαιότητα η ιατρική ήταν αναπόσπαστο μέρος της φιλοσοφίας. Δάσκαλός του ήταν ο Σάτυρος, μαθητής του μεγάλου ανατόμου Κοΐντου.

Αργότερα, σε ηλικία 16 ετών, ο Γαληνός άρχισε τις ιατρικές του σπουδές στην Πέργαμο και τις συνέχισε στη Σμύρνη (ελληνική αποικία), στην Κόρινθο και στην Αλεξάνδρεια. Στην Αλεξάνδρεια έκανε ανατομία σε ζώα. Το 161 μ.Χ. ο Γαληνός πήγε στη Ρώμη όπου θεράπευσε τον αριστοτελικό φιλόσοφο Εύδημο, την στιγμή που κανένας ιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Αυτό ικανοποίησε τόσο τον Εύδημο που σύστησε τον Γαληνό στους αριστοκρατικούς κύκλους και τον έκανε πασίγνωστο.

Η φήμη του Γαληνού έφτασε ως τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και τον συμβασιλέα Λεύκιο Ονήρο που έκαναν τον Γαληνό επίσημο ιατρό της αυλής τους! Ο Γαληνός έδωσε πολλές διαλέξεις και έγραψε πολλά βιβλία. Πέθανε το 199 ή το 201 μ.Χ. Δυστυχώς, τα βιβλία του – που φυλάσσονταν στον ναό της Ειρήνης – καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Έτσι, θα μείνουν κρυφά για πάντα πολλά από τα πρωτοποριακά φάρμακα και χειρουργικές επεμβάσεις του Γαληνού.



Ο Γαληνός πίστευε ότι η καλή υγεία ήταν αποτέλεσμα της ισορροπίας των 4 χυμών του σώματος: του αίματος, της χολής, της μαύρης χολής και του φλέγματος. Κάθε διαταραχή στην ισορροπία αυτή ή η κακή ανάμειξη των χυμών οδηγεί στην ασθένεια. Στην ανατομία πρώτος, αιώνες πριν τον Δαρβίνο, ανακάλυψε την ομοιότητα μεταξύ ανθρώπου και πίθηκου!!! Έτσι, χρησιμοποίησε πίθηκους από την βόρειο Αφρική για ανατομικές μελέτες (η ανατομία σε ανθρώπους προαναφέρθηκε ότι απαγορευόταν). Επίσης, έκανε ανατομία σε χοίρους.

Ο Γαληνός μελέτησε την ανατομία της μήτρας, τις οφθαλμοπάθειες και την κίνηση του θώρακα και των πνευμόνων κατά την αναπνοή. Περιέγραψε το ήπαρ και τις βαλβίδες της καρδιάς! Ξεχώρισε τις αρτηρίες από τις φλέβες και είπε ότι στις πρώτες κυκλοφορεί το καθαρό αίμα. Ως τότε πίστευαν ότι στις αρτηρίες κυκλοφορεί αέρας. Πάντως, αυτό δεν είναι εντελώς λάθος μιας και τα αέρια του αίματος – οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα – μεταφέρονται στο αίμα διαλυμένα. Κυρίως, όμως, βρίσκονται στα ερυθρά αιμοσφαίρια του αίματος από τα οποία δεσμεύονται και αποδεσμεύονται στην αιματική κυκλοφορία.

Ο Γαληνός ανέφερε ότι το περισσότερο αίμα βρίσκεται στην αορτή. Είπε ότι το αίμα διοχετεύεται στην αορτή από τον αριστερή κοιλία, αφού πριν έχει περάσει από την δεξιά. Ο Γαληνός μίλησε και για την κίνηση των μυών, την αναπνοή, το σπέρμα, τον καρκίνο του πνεύμονα, τους όγκους, την κίρρωση του ήπατος, τους σπασμούς και την επιληψία (την ιερή νόσο των αρχαίων Ελλήνων), το ρίγος, το τρομώδες παραλήρημα, την φυματίωση, τους λίθους στη χολή και τις παθήσεις του σπλήνα. Επίσης, ασχολήθηκε και με την δίαιτα, έκανε εγχειρήσεις και κατασκεύασε πολλά φάρμακα.



Συγκεκριμένα κατασκεύασε αφεψήματα, εκχυλίσματα και παρασκευάσματα, για παράδειγμα από ναρκωτικά φυτά όπως το όπιο, το υοσκύαμο και τους βολβούς σκίλλας. Τους τελευταίους τους χρησιμοποίησε ως καρδιοτονωτικό, διουρητικό και αποχρεμπτικό φάρμακο! Θεραπευτικά χρησιμοποίησε και το δηλητήριο της οχιάς! Σήμερα σε διάφορα δηλητήρια όπως της μέλισσας, των φιδιών, καθώς και άλλες φυσικές ουσίες (κορμός ελάτου, ουσία καρχαριών και άλλα) οι επιστήμονες ψάχνουν φάρμακα για την θεραπεία του καρκίνου. Κάποια από αυτά, σε εργαστηριακές μελέτες, σταθεροποιούν ή μειώνουν το μέγεθος του όγκου ή εμποδίζουν την άρδευσή του με αίμα.

Αξίζει να αναφερθεί και το όνομα του Διοσκορίδη του Πεδάνιου ο οποίος ήταν Έλληνας ιατρός, βοτανολόγος και φαρμακοποιός του 1ου αιώνα μ.Χ. από τον Ανάζαργο της Κιλικίας. Έγραψε το βιβλίο “Περί ύλης ιατρικής” το 77 μ.Χ.

Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ο Ιπποκράτης
Ο Ιπποκράτης γεννήθηκε στην Κω. Καταγόταν από την οικογένεια των Ασκληπιαδών (με την κύρια σημασία του όρου «Ασκληπιάδες» είναι αυτοί που κατάγονται από τον Ασκληπιό, είτε είναι γιατροί είτε ασκούν κάποια άλλη δραστηριότητα, σύμφωνα με τον Ι. Τζέτζη). Ο Ασκληπιός ήταν άρχοντας της Τρίκκης στη Θεσσαλία ο οποίος φημίζονταν για τις ιατρικές του γνώσεις. Στον Όμηρο εξελίχθηκε σε έναν ημίθεο- θεραπευτή. Στο τέλος, εξυψώθηκε σε έναν θεό γιατρό.



Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα υπονοούνται οι δυο γιοι του Ασκληπιού, ο Ποδαλείριος και ο Μαχάων. Ο Ιπποκράτης λέγεται ότι ανήκει στους Ασκληπιάδες που κατάγονται από τον Ποδαλείριο. Ο πατέρας του ήταν ο Ηρακλείδης και η μητέρα του η Φαιναρέτη. Απόγονοι του Ποδαλείριου ήταν και αυτοί που ίδρυσαν την ιατρική σχολή της Κνίδου, η οποία ίσως να ήταν παλαιότερη της ιατρικής σχολής της Κω αλλά η τελευταία απέκτησε μεγαλύτερη φήμη λόγω της γέννησης του Ιπποκράτη.

Ο πρώτος δάσκαλος του Ιπποκράτη ήταν ο πατέρας του, αφού η παράδοση των Ασκληπιαδών ήθελε τη μετάδοση της ιατρικής γνώσης από τον πατέρα στο γιο. Αργότερα δάσκαλός του υπήρξε ο γυμναστής- ιατρός Ηρόδικος. Επίσης, διδάχτηκε φιλοσοφία από το Δημόκριτο και ρητορική από το Γοργία το Λεοντίνο. Μετά την εκπαίδευσή του άρχισε να ασκεί την ιατρική στη γενέτειρά του την Κω, όπου και παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά, δυο γιους (Θεσσαλός και Δράκων) και μια κόρη.

Μετά το θάνατο των γονιών του έφυγε από την Κω, περιπλανώμενος σε όλη την Ελλάδα, άλλωστε δεν ήταν σπάνιο το γεγονός εκείνη την εποχή κάποιος που εξασκούσε το επάγγελμα του γιατρού να εγκαταλείπει τον τόπο καταγωγής του ή τον τόπο όπου εκπαιδεύτηκε, προκειμένου να συνεχίσει τη σταδιοδρομία του και σε άλλες περιοχές. Ωστόσο δεν υπάρχει ακριβής ένδειξη σχετικά με το πότε αναχώρησε από το νησί, ίσως αυτό να έγινε στις αρχές του Πελοποννησιακού πολέμου, τότε που φαίνεται να συμπίπτει και η φάση της ακμής της δραστηριότητάς του. Φεύγοντας, λοιπόν, από το νησί μετέβη πρώτα στη Θεσσαλία και αργότερα στη Μακεδονία. Πέρασε επίσης από τα παράλια της Μ. Ασίας, τη Θράκη, την Αθήνα.

Σχετικά με την αναχώρησή του από την Κω, οι βιογράφοι παραθέτουν ποικίλες εξηγήσεις. Μία από αυτές θέλει τον Ιπποκράτη να εγκαταλείπει το νησί επειδή πυρπόλησε τη βιβλιοθήκη της Κνίδου. Άλλη εξήγηση αναφέρει ότι ο Ιπποκράτης έφυγε επειδή πυρπόλησε το ναό του Ασκληπιού στην Κω, αφού πρώτα είχε λάβει γνώση των επιγραφών ιατρικού περιεχομένου. Ωστόσο, φαίνεται ότι η πιο πιθανή εξήγηση σήμερα είναι ότι ο Ιπποκράτης ήθελε να αφήσει το νησί για να εμπλουτίσει τις γνώσεις και την εμπειρία του με την εξέταση και άλλων περιοχών. Εξάλλου μία από τις σημαντικότερες ιδέες της Ιπποκρατικής ιατρικής υποστηρίζει ότι ο φυσικός χώρος επιδρά σημαντικά στην υγεία και την ασθένεια του ανθρώπου.



Κατά τη θεσσαλική περίοδο της σταδιοδρομίας του υπήρξαν δύο αξιοσημείωτα γεγονότα. Μια ιστορία που αφορά το βασιλιά των Μακεδόνων Περδίκκα το 2ο , στον οποίο είχε διαγνώσει μια ερωτική ασθένεια από την οποία και τον θεράπευσε. Το δεύτερο γεγονός είναι η βοήθεια που αρνήθηκε στους βαρβάρους και την οποία προσέφερε μόνο στους Έλληνες κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας. Πιο συγκεκριμένα, Ο Αρταξέρξης ο Α’ λέγεται ότι έστειλε απεσταλμένους για να ζητήσουν τη βοήθεια του Ιπποκράτη προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια επιδημία η οποία είχε εξαπλωθεί στο στράτευμά του.

Ο Ιπποκράτης όχι μόνο αρνήθηκε, παρά τις εξαιρετικά δελεαστικές προσφορές, αλλά ρωτώντας τους απεσταλμένους σχετικά με τις κλιματικές συνθήκες και το καθεστώς των ανέμων στον τόπο τους, από τις απαντήσεις τους κατάφερε να προβλέψει την πορεία της ασθένειας στον ελλαδικό χώρο και να υποδείξει την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Μετά από μια μακρά σταδιοδρομία που ξεκίνησε από την Κω, πέθανε στη Λάρισα σε προχωρημένη ηλικία. Μάλιστα λέγεται ότι για πολύ καιρό πάνω στον τάφο του υπήρχε ένας σμήνος μελισσών που το μέλι τους είχε θεραπευτικές ιδιότητες.

Το Ασκληπιείο, κτισμένο στις πλαγιές ενός χαμηλού λόφου, κατάφυτου με δένδρα και με θαυμάσια θέα προς τη θάλασσα και τα μικρασιατικά παράλια, ήταν ήδη από την αρχαιότητα το πιο φημισμένο μνημείο της Kω.

Ο Ιπποκράτης και η Σχολή της Κω
Μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του, ιδρύει την ονομαστή σχολή του στην Κω. Βέβαια με τον όρο «σχολή» εκείνη την εποχή, δηλαδή τον 5ο αι. θα πρέπει να εννοήσουμε το ότι ένας δάσκαλος, ο οποίος ήταν ενταγμένος στο ευρύτερο πλαίσιο μιας οικογενειακής παράδοσης εκατονταετιών, διαιώνιζε αυτή τη διδασκαλία στους γιους του και στους μαθητές του.



Ο Ιπποκράτης θα έρθει να αποθεοποιήσει την ιατρική και να διαχωρίσει αυστηρά τα όριά της από τη φιλοσοφία. Κατά τον Ιπποκράτη και τους αποκαλούμενους Ιπποκρατικούς, ο γιατρός όφειλε να απορρίπτει κάθε είδους δεισιδαιμονία, να είναι καθαρός στο σώμα και αχώριστος της ηθικής.

Οι ασθένειες γι’ αυτόν έχουν λογικά αίτια και δεν πηγάζουν από τη θεϊκή παρέμβαση. Έτσι, η θεραπεία τους θα πρέπει να γίνεται επίσης με λογικά μέσα που προέρχονται από την άμεση παρατήρηση. Η ασθένεια εξετάζεται ως μια γενική πάθηση και όχι εντοπισμένη σε κάποιο όργανο. Ήταν ο πρώτος που μίλησε για την σημασία και την αναγκαιότητα της ασηψίας και της αντισηψίας. Τόνισε την ανάγκη για καθημερινή καθαριότητα και υγιεινή.

Υποστήριζε ακόμη ότι στο ανθρώπινο σώμα υπάρχουν ουσίες τις οποίες ονόμασε αίμα & βλέννη, κίτρινη & μελανή χολή. Από την ισορροπία των ουσιών αυτών εξαρτάται ή υγεία του ανθρώπου. Όταν υπάρχει ισορροπία μεταξύ των ουσιών αυτών τότε ο άνθρωπος είναι υγιής, ενώ όταν συμβαίνει το αντίθετο ασθενεί σωματικά και ψυχολογικά. Πίστευε ακόμη ότι στο σώμα ενυπάρχει μια ζωική δύναμη, η «φύσις» από την οποία εξαρτάται η συντήρηση, η ανάπτυξη και η θεραπεία του σώματος, όπως και επαναφορά του από την παθολογική στη φυσιολογική κατάσταση. Τα φάρμακα για τους Ιπποκρατικούς είναι βοηθήματα της «φύσις».

Ο Ιπποκράτης δεν περιορίστηκε μόνο στην πρακτική πλευρά της ιατρικής, αλλά τη δίδαξε κιόλας. Καταρχάς όπως το όριζε η οικογενειακή του παράδοση, τη μετέδωσε στους γιους του. Έπειτα όμως, ήταν ο πρώτος που μετέδωσε τις γνώσεις της ιατρικής και σε ανθρώπους που δεν κατάγονταν από την οικογένεια των Ασκληπιαδών. Αυτό το άνοιγμα στην εποχή του έδωσε μεγάλη διάδοση στη φήμη της ιατρικής στην Κω. Με το άνοιγμα της διδασκαλίας δόθηκε η αφορμή να συνταχθεί από το μεγάλο γιατρό ο περίφημος Όρκος της Ιατρικής.



Ο όρκος αυτός εκφωνούνταν μόνο από μαθητές οι οποίοι δεν ανήκαν στην οικογένεια των Ασκληπιαδών, πριν από τη στιγμή που επρόκειτο να αρχίσουν την εκπαίδευση από το δάσκαλο. Η απόφαση του Ιπποκράτη να κάνει προσιτή την ιατρική γνώση και σε άτομα εκτός των στενών κόλπων της οικογενείας, οφείλεται στον πολύ μικρό αριθμό των μελών της οικογένειας που ήταν πρόθυμα να συνεχίσουν την ιατρική παράδοση στην Κω. Για το λόγο αυτό πρέπει να συνέταξε και τον Όρκο. Ο όρκος σώθηκε γιατί έχει όλα τα γνωρίσματα ενός προτύπου. Αποτελεί σήμερα όπως και στην αρχαιότητα ένα είδος συμβολαίου για τη ηθική εξάσκηση της ιατρικής.

Ο Όρκος του Ιπποκράτη
Ο όρκος ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος προσδιορίζονται οι υποχρεώσεις του νεοεισαγόμενου μαθητή και προσφέρονται ηθικές και οικονομικές εγγυήσεις στο δάσκαλο της ιατρικής τέχνης. Υπόσχεται να τιμά το δάσκαλό του σαν γονέα του όπως θα κάνει τα προβλήματα του διδασκάλου του και δικά του. Επίσης δέχεται τη δέσμευση να διδάξει και ο ίδιος αν χρειαστεί την ιατρική τέχνη στους γιους του αλλά και στους γιους του διδασκάλου του.

Το δεύτερο μέρος του όρκου θεωρείται και το σπουδαιότερο καθώς αναφέρεται στις ηθικές αρχές πάνω στις οποίες θα βασιστεί για να ασκήσει το επάγγελμά του ως αυριανός γιατρός. Βασική του επιθυμία είναι να ασκήσει την τέχνη «αγνώς και καθαρώς». Οι υποχρεώσεις που συνεπάγεται αυτή η επιθυμία είναι να επιδιώκει μόνο το καλό των ασθενών του και να μην χρησιμοποιήσει ποτέ θανατηφόρο φάρμακο έστω κι αν του ζητηθεί. Δεν θα βοηθήσει ποτέ γυναίκα να χάσει το παιδί που κουβαλάει μέσα της. Θα σέβεται το σπίτι κάθε αρρώστου στο οποίο θα μπει και θα αποφεύγει κάθε αφροδισιακή επαφή με τον ίδιο τον ασθενή αλλά και με τα μέλη της οικογένειάς του. Τέλος, θα είναι έμπιστος και δεν θα αποκαλύπτει μυστικά που του γίνονται γνωστά κατά την άσκηση του επαγγέλματός του.


Ο Αρχικός Όρκος 
»Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε. Ἡγήσασθαι μὲν τὸν διδάξαντά με τὴν τέχνην ταύτην ἴσα γενέτῃσιν ἐμοῖσι, καὶ βίου κοινώσασθαι, καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι, καὶ γένος τὸ ἐξ ωὐτέου ἀδελφοῖς ἴσον ἐπικρινέειν ἄῤῥεσι, καὶ διδάξειν τὴν τέχνην ταύτην, ἢν χρηίζωσι μανθάνειν, ἄνευ μισθοῦ καὶ ξυγγραφῆς, παραγγελίης τε καὶ ἀκροήσιος καὶ τῆς λοιπῆς ἁπάσης μαθήσιος μετάδοσιν ποιήσασθαι υἱοῖσί τε ἐμοῖσι, καὶ τοῖσι τοῦ ἐμὲ διδάξαντος, καὶ μαθηταῖσι συγγεγραμμένοισί τε καὶ ὡρκισμένοις νόμῳ ἰητρικῷ, ἄλλῳ δὲ οὐδενί. Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ’ ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν. Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω. Ἁγνῶς δὲ καὶ ὁσίως διατηρήσω βίον τὸν ἐμὸν καὶ τέχνην τὴν ἐμήν. Οὐ τεμέω δὲ οὐδὲ μὴν λιθιῶντας, ἐκχωρήσω δὲ ἐργάτῃσιν ἀνδράσι πρήξιος τῆσδε. Ἐς οἰκίας δὲ ὁκόσας ἂν ἐσίω, ἐσελεύσομαι ἐπ’ ὠφελείῃ καμνόντων, ἐκτὸς ἐὼν πάσης ἀδικίης ἑκουσίης καὶ φθορίης, τῆς τε ἄλλης καὶ ἀφροδισίων ἔργων ἐπί τε γυναικείων σωμάτων καὶ ἀνδρῴων, ἐλευθέρων τε καὶ δούλων. Ἃ δ’ ἂν ἐν θεραπείῃ ἢ ἴδω, ἢ ἀκούσω, ἢ καὶ ἄνευ θεραπηίης κατὰ βίον ἀνθρώπων, ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλαλέεσθαι ἔξω, σιγήσομαι, ἄῤῥητα ἡγεύμενος εἶναι τὰ τοιαῦτα. Ὅρκον μὲν οὖν μοι τόνδε ἐπιτελέα ποιέοντι, καὶ μὴ ξυγχέοντι, εἴη ἐπαύρασθαι καὶ βίου καὶ τέχνης δοξαζομένῳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐς τὸν αἰεὶ χρόνον. παραβαίνοντι δὲ καὶ ἐπιορκοῦντι, τἀναντία τουτέων.΄’  



Η μετάφραση του όρκου στα Νέα Ελληνικά :

»Ορκίζομαι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων των θεών ότι θα εκτελέσω κατά τη δύναμη και την κρίση μου τον όρκο αυτόν και τη συμφωνία αυτή. Να θεωρώ τον διδάσκαλό μου της ιατρικής τέχνης ίσο με τους γονείς μου και την κοινωνό του βίου μου. Και όταν χρειάζεται χρήματα να μοιράζομαι μαζί του τα δικά μου. Να θεωρώ την οικογένειά του αδέλφια μου και να τους διδάσκω αυτήν την τέχνη αν θέλουν να την μάθουν χωρίς δίδακτρα ή άλλη συμφωνία. Να μεταδίδω τους κανόνες ηθικής, την προφορική διδασκαλία και όλες τις άλλες ιατρικές γνώσεις στους γιους μου, στους γιους του δασκάλου μου και στους εγγεγραμμένους μαθητές που πήραν τον ιατρικό όρκο, αλλά σε κανέναν άλλο. Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω. Ούτε θα δίνω θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα μου το ζητήσει, ούτε θα του κάνω μια τέτοια υπόδειξη. Παρομοίως, δεν θα εμπιστευτώ σε έγκυο μέσο που προκαλεί έκτρωση. Θα διατηρώ αγνή και άσπιλη και τη ζωή και την τέχνη μου. Δεν θα χρησιμοποιώ νυστέρι ούτε σε αυτούς που πάσχουν από λιθίαση, αλλά θα παραχωρώ την εργασία αυτή στους ειδικούς της τέχνης. Σε όσα σπίτια πηγαίνω, θα μπαίνω για να βοηθήσω τους ασθενείς και θα απέχω από οποιαδήποτε εσκεμμένη βλάβη και φθορά, και ιδίως από γενετήσιες πράξεις με άνδρες και γυναίκες, ελεύθερους και δούλους. Και όσα τυχόν βλέπω ή ακούω κατά τη διάρκεια της θεραπείας ή και πέρα από τις επαγγελματικές μου ασχολίες στην καθημερινή μου ζωή, αυτά που δεν πρέπει να μαθευτούν παραέξω δεν θα τα κοινοποιώ, θεωρώντας τα θέματα αυτά μυστικά. Αν τηρώ τον όρκο αυτό και δεν τον παραβώ, ας χαίρω πάντοτε υπολήψεως ανάμεσα στους ανθρώπους για τη ζωή και για την τέχνη μου. Αν όμως τον παραβώ και επιορκήσω, ας πάθω τα αντίθετα.»
Ο Ιπποκράτης και η Ιπποκρατική Συλλογή
Η παράδοση μάς έχει διασώσει με το όνομα του Ιπποκράτη 60 περίπου πραγματείες σε ιωνική διάλεκτο.

Ήδη, όμως, από την ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή μέχρι και σήμερα υπήρχε έντονος προβληματισμός σχετικά με το αν η πατρότητα του συγκεκριμένου έργου ανήκει στον Ιπποκράτη. Θα ήταν ουτοπία να πιστεύαμε ότι όλες έχουν γραφτεί από τον ίδιο τον Ιπποκράτη. Οι ιατρικές αυτές πραγματείες μπορεί να διαπνέονται από το ίδιο ορθολογικό πνεύμα μιας ιατρικής απαλλαγμένης από κάθε μαγική επίδραση, αλλά το έργο δεν είναι ομοιογενές. Υπάρχουν διαφορές στο λεξιλόγιο, στο ύφος και το περιεχόμενο. Κάποιες φαίνεται να μη γράφτηκαν από τον ίδιο το διδάσκαλο, κάποιες είναι διαφόρου προελεύσεως και διαφορετικής χρονολογίας. Το σίγουρο είναι ότι πολλά από τα έργα της συλλογής γράφτηκαν από μαθητές και οπαδούς του μεγάλου γιατρού που εμπνεύστηκαν από αυτόν.



Σύμφωνα με τον καθηγητή Α. Κούζη η Ιπποκρατική Συλλογή από άποψη περιεχομένου χωρίζεται σε 12 κατηγορίες (Μανιάτης, 2002). Αυτές και τα αντίστοιχα βιβλία τους είναι :

 Γενικά (Όρκος, Νόμος, Περί αρχαίης ιατρικής, Περί ιητρού, Περί τέχνης, Περί ευσχημοσύνης, Παραγγελίαι, Αφορισμοί.)
 Ανατομία-Φυσιολογία (Περί Ανατομής, Περί Καρδίης, Περί σαρκών, Περί αδένων, Περί οστέων φύσιος, Περί φύσιος ανθρώπου, Περί γονής, Περί φύσιος παιδίου.)
 Διαιτητική (Περί τροφής, Περί διαίτης, Περί διαίτης υγιεινής.)
 Παθολογία (Περί αέρων, υδάτων, τόπων, Περί χυμών, Περί κρίσεων, Περί κρισίμων ημερών, Περί εβδομάδων, Περί φυσών.)
 Προγνωστική (Προγνωστικόν, Προρητικόν, Κωακαί προγνώσεις.)
 Ειδική νοσολογία (Περί επιδημιών, Περί παθών, Περί νούσων, Περί των εντός παθών, Περί ιερής νόσου, Περί τόπων των κατ’ άνθρωπον.)
 Θεραπευτική (Περί διαίτης οξέων, Περί υγρών χρήσιος.)
 Χειρουργική (Κατ’ ιατρείο, Περί ελκών, Περί αιμορροΐδων, Περί συρίγγων, Περί των εν κεφαλών τρωμάτων, Περί αγμών, Περί άρθρων εμβολής, Μοχλικός.)
 Οφθαλμολογία (Περί όψεως.)
 Μαιευτική (Περί παρθενίων, Περί γυναικείης φύσιος, Περί γυναικείων Α,Β, Περί αφορών, Περί επικυήσεως, Περί επταμήνου και οκταμήνου, Περί εγκατατομής εμβρύου.)
 Παιδιατρική (Περί οδοντοφυΐης.)
 Διάφορα (Επιστολαί, Λόγοι, Το δόγμα των Αθηναίων, Επιβώμιος, Πρεσβευτικό.)

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της Συλλογής, στο οποίο αξίζει να αναφερθούμε και χαρακτηρίζεται πολλές φορές ως ορόσημο στην ιστορία της ευρωπαικής επιστήμης, είναι το «Περί ιερής νόσου». Αποτελεί την πρώτη έκφραση στην πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας του διαρκούς αγώνα που διεξάγουν οι επιστημονικά σκεπτόμενοι άνθρωποι εναντίον της δεισιδαιμονίας. Το θέμα του έργου είναι η «ιερή νόσος» όπως συνήθιζαν να χαρακτηρίζουν την επιληψία.



Το έργο ουσιαστικά αντιμάχεται με όλους τους «μάγους-εξαγνιστές» που διακηρύσσουν ότι η αρρώστια έχει υπερφυσικό χαρακτήρα. Ο ίδιος ο συγγραφέας του έργου πιστεύει πως η αρρώστια αυτή οφείλεται σε φυσικά αίτια, όπως και όλες οι αρρώστιες, και η θεραπεία της θα πρέπει να γίνεται με φυσικά μέσα. Κατά τη γνώμη του η επιληψία ξεκινά από τον εγκέφαλο.

Η Φήμη του Ιπποκράτη
Ο Ιπποκράτης υπήρξε ο σημαντικότερος εκπρόσωπος όχι μόνο της ιατρικής σχολής της Κω αλλά και της ιατρικής γενικότερα κατά την αρχαιότητα. Είχε γίνει πρόσωπο μυθικό από την αρχαιότητα. Ήδη από την πρώτη φάση της σταδιοδρομίας του στην Κω είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη. Οι βιογράφοι αναφέρουν ότι καλέστηκε από τους κατοίκους των Αβδήρων προκειμένου να θεραπεύσει τον Δημόκριτο γιατί πίστευαν ότι είχε τρελαθεί. Γιατρός όσο ζούσε, πήρε τη μορφή ενός ήρωα- θεραπευτή μετά θάνατον. Ο λαός της Κω την ημέρα της γέννησής του τον λάτρευε με θυσίες κάθε χρόνο.

Αυτή η τελετή πρέπει να υπήρχε τον 1ο αι π. Χ οπότε και κυκλοφορούσαν νομίσματα που απεικόνιζαν τη μορφή του. Λέγεται επίσης ότι οι Αθηναίοι του έστησαν άγαλμα και τον ανακήρυξαν σωτήρα της πόλης, επειδή έσωσε την πόλη από λοιμό. Του αποδόθηκε ο χρυσός στέφανος, ενώ μυήθηκε και στα Ελευσίνια μυστήρια. (J. Jouanna, 1998). Πληροφορίες που δίνονται τόσο στον Πλάτωνα όσο και στον Αριστοτέλη δείχνουν ότι κι όσο ζούσε ο Ιπποκράτης είχε τη φήμη μεγάλου γιατρού και όχι μόνο στα όρια της ιδιαίτερης πατρίδας του. Οι μεταγενέστεροί του μεγάλοι ιατροί ή φιλόσοφοι (Πλάτων, Αριστοτέλης, Γαληνός, Πλίνιος κ.ά.) τον αναφέρουν ως «μέγα» ή ως «θείον».

Ο Ιπποκράτης έζησε στην Ελλάδα κατά το χρυσό αιώνα του Περικλή. Ένας αιώνας έντονου διανοητικού προβληματισμού που ανέδειξε μεγάλους άνδρες, όπως ήταν ο Σοφοκλής, ο Σωκράτης και ο Θουκυδίδης. Τον 5ο αι. λοιπόν, γεννήθηκε ο ορθολογισμός αλλά και ο ουμανισμός, με την προϋπόθεση να δώσουμε στον όρο αυτό την ευρεία έννοια της «σκέψης του ανθρώπου για τον εαυτό του».



Ο Ιπποκράτης ίδρυσε τη σχολή του την εποχή που σε όλη τη χώρα άκμαζαν τα Ασκληπιεία στα οποία κύρια θεραπεία αποτελούσε ο εξαγνισμός του σώματος και της ψυχής, εφόσον η ασθένεια θεωρούνταν θεόσταλτη. Ήταν αυτός που έφερε την επανάσταση διδάσκοντας την ορθολογική σκέψη στην αντιμετώπιση των ασθενειών. Τα αίτια είναι λογικά και απαιτούν λογικά θεραπευτικά μέσα υποστήριζε, δεν υπάρχει το στοιχείο της θεϊκής παρέμβασης. Αποθεοποίησε την ιατρική και τη διαχώρισε από τη φιλοσοφία.

Ήρθε για πρώτη φορά ανατριχιαστικά κοντά στον άνθρωπο. Καταρρέουν τα πάντα, φιλοσοφικές θεωρίες και ιδέες. (www.pneuma.gr). Ήταν ο πρώτος που ταξινόμησε συστηματικά την ιατρική και επιχείρησε μια μεθοδευμένη θεραπεία των νοσημάτων. Έκανε προσιτές τις ιατρικές γνώσεις και σε μαθητές πέραν της οικογένειας των Ασκληπιαδών, κάτι καινοτόμο για την εποχή του αφού τότε επικρατούσε η παράδοση που ήθελε τη μετάδοσή της μόνο μέσα στους κόλπους της οικογένειας των Ασκληπιαδών, από πατέρα σε γιο (J. Jouanna, 1998). Ήταν ο δημιουργός του περίφημου Όρκου της Ιατρικής, ένα εξαιρετικό κείμενο το οποίο εισάγει και τις δεοντολογικές- ηθικές αρχές της ιατρικής και εκφωνείται και σήμερα από τους μελλοντικούς γιατρούς.

Με τη νέα αυτή προοπτική της ιατρικής που εισήχθη από τον Ιπποκράτη η δεισιδαιμονία υποχωρεί με αργό βηματισμό. Οι μάγοι- θεραπευτές, που μέχρι τότε είχαν την τιμητική τους, θα γίνουν οι πιο σκληροί πολέμιοι του Ιπποκράτη. Παρά τις συκοφαντίες που κατά καιρούς διατυπώθηκαν προς το πρόσωπό του, δεν κατάφεραν να μειώσουν τη φήμη του ως μεγάλου γιατρού. Οι θεωρίες του είναι τόσο ακριβείς ώστε ακόμη και σήμερα ορισμένες από τις ιατρικές μεθόδους που προτείνει χρησιμοποιούνται ακόμα.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο πατέρας της ιατρικής. Μετά από αυτόν ακολουθούν οι ιατροί της Αλεξανδρείας. Εκεί στα τέλη του 4ου αι. π.Χ μεταφέρεται η εστία της ιατρικής επιστήμης. Διαχωρίζονται οι ιατρικές ειδικότητες και η νέα ιατρική γενιά, βασιζόμενη στις θεωρίες του παρελθόντος, χτίζει νέα θεωρητικά οικοδομήματα στα θεμέλια των παλιών.



Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Προβλήματα Στρατιωτικής Ιατρικής 
Ο άνθρωπος, το βασικό «κύτταρο» των πολεμικών ενεργειών, η σταθερότερη μονάδα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ανάλυση μιας στρατιωτικής επιχείρησης, παραμένει δια μέσου των αιώνων σε μεγάλο βαθμό απαράλλακτος στη φυσιολογία και τις ανάγκες του. Οι πολεμιστές που εκστράτευαν στην αρχαιότητα, από την εποχή το χαλκού, ως αυτή της Ρώμης, πέθαιναν από τις ίδιες αιτίες που αποδεκάτιζαν και τους μεταγενέστερους στρατούς, μέχρι την «ιατρική επανάσταση» του 20ου αιώνα, ενώ τα όπλα τους μπορούν ακόμα και σήμερα να σκοτώσουν ή να προκαλέσουν σοβαρότατα τραύματα σε οποιονδήποτε σύγχρονο στρατιώτη.

Εξεταζόμενα αποκλειστικά ως μηχανικά εργαλεία για την ανθρώπινη καταστροφή, τα όπλα των αρχαίων στρατών, ήταν θανατηφόρα. Στα χέρια μάλιστα ενός καλά εκπαιδευμένου πολεμιστή μπορούσαν να γίνουν ακόμα πιο θανάσιμα. Στη σημερινή εποχή δεν είναι συνηθισμένος το φαινόμενο δύο στρατών στους οποίους η φονική ικανότητα του ενός να είναι δραματικά μεγαλύτερη από εκείνη του αντιπάλου του. Στον αρχαίο κόσμο όμως αυτή η ισορροπία μαχητικής ισχύος μεταξύ δύο στρατών υπήρχε σπάνια και τότε σήμαινε τεράστιο κίνδυνο για τους εμπλεκόμενους άντρες.



Οι στρατιές των Υκσώς αποδεκάτιζαν με χαρακτηριστική ευκολία τους άτυχους Αιγυπτίους, με την ανωτερότητα που τους έδινε το σύνθετο τόξο και η ευκινησία των αρμάτων, και οι Μακεδόνες του Αλεξάνδρου κατατρόπωναν τους Πέρσες κάθε φορά παρά την αριθμητική τους κατωτερότητα. Αντίθετα οι λεγεώνες της Ρώμης ήταν σχεδόν ισοδύναμες με το στρατό του Αννίβα, αλλά όποτε τον πολεμούσαν υφίσταντο ήττες και μάλιστα πολύ βαριές.

Τον 1ο αιώνα π.Χ όμως το τεχνολογικό και τακτικό πλεονέκτημα είχε περάσει στους Ρωμαίους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην υπάρχει αντίπαλος στο δυτικό κόσμο που να μπορεί να αναμετρηθεί μαζί τους. Όποτε ο ανώτερος ρωμαϊκός στρατός πολεμούσε κατώτερες οργανωτικά δυνάμεις, όπως ήταν σύνηθες τον 1ο αιώνα π.Χ., το αποτέλεσμα ήταν σφαγή τρομερών διαστάσεων. Η νίκη του Μάριου επί των Τευτόνων στο Αιξ-αν-Προβάνς (Aix-en-Provence) το 100 π.Χ., κατέληξε στη θανάτωση περισσοτέρων από 90.000 ανδρών μέσα σε μία και μόνο μέρα.

Θάνατος, Τραύματα και Μολύνσεις στους Αρχαίους Στρατούς 
Το επίπεδο του κινδύνου που αντιμετώπιζε ο αρχαίος πολεμιστής στη μάχη, εξαρτάτο σε μεγάλο βαθμό από το στρατό στον οποίο άνηκε και από την ιστορική περίοδο που έτυχε να ζει. Για παράδειγμα, ο Αιγύπτιος στρατιώτης που πολεμούσε τους Υκσώς είχε λίγε πιθανότητες να αποφύγει το μοιραίο, ενώ ο Ρωμαίος στρατιώτης που αντιμετώπιζε του Βέλγους ή τους Σάξονες άτακτους μπορούσε να προσδοκά σίγουρη επιβίωση.



Σε αντίθεση με τις σύγχρονες μάχες, που αφήνουν σχετικά ισορροπημένος αριθμό νεκρών και τραυματιών μεταξύ των δύο πλευρών, στους αρχαίους χρόνους τους ηττημένους περίμενε τρομακτική σφαγή, ενώ οι νικητές υφίσταντο αμελητέες απώλειες. Στη μάχη του Μαραθώνα, οι νικητές Αθηναίοι είχαν μόλις 192 νεκρούς από μια δύναμη 10.000 ανδρών και στην Ισσό ο Αλέξανδρος έχασε 200 άνδρες προκαλώντας 50.000 απώλειες στους Πέρσες! Στις Κυνός Κεφαλές οι ρωμαϊκές λεγεώνες προκάλεσαν 8.000 θανάτους και ουσιαστικά διέλυσαν το μακεδονικό στρατό, με απώλειες 700 ανδρών.

Πότε και πόσο όμως κινδύνευσε να σκοτωθεί ένας αρχαίος πολεμιστής; Για όσο διάστημα οι φάλαγγες διατηρούσαν τη συνοχή τους, ήταν πολύ δύσκολο να λάβει χώρα θανάτωση σε ευρεία κλίμακα. Ακόμα και οι δυνάμεις του ιππικού δεν ήταν σε θέση να προκαλέσουν σημαντική ζημιά σε πειθαρχημένους σχηματισμού πεζικού που κρατούσαν με σθένος τις θέσεις τους. Παρ’ όλα αυτά σε κάθε στρατό της Ιστορίας υπάρχει μια μεγάλη μάζα ανδρών που αισθάνεται έντονη την παρόρμηση της διαφυγής από τον κίνδυνο και το κίνητρό της είναι πάντα ο φόβος.

Ο πραγματικός «φονιάς» στα αρχαίο πεδίο μάχης δεν ήταν άλλος από το φόβο. Άνδρες που έχουν εμπλακεί σε μάχη τείνουν να κρατούν υπό έλεγχο την τάση φυγής που πηγάζει από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, με τη βοήθεια της λογικής. Η αυξανόμενη και παρατεταμένη ψυχολογική φόρτιση όμως, αυξάνει δραματικά την πιθανότητα να βρεθεί κάποιος μέσε στις σειρές των πολεμιστών που θα χάσουν την ψυχραιμία τους και θα τρέξουν. Μερικές φορές οι ενέργειες ενός και μόνο στρατιώτη είναι αρκετές για να συμπαρασύρουν σαν χιονοστιβάδα ολόκληρη τη μονάδα του, προκαλώντας έκρηξη πανικού. Όταν η ομοιογένεια και η συνοχή του σχηματισμού διαλυόταν, ο αρχαίος πολεμιστής κινδύνευε πλέον σοβαρά να θανατωθεί ή να τραυματιστεί.

Συνήθως μία φάλαγγα θα «έσπαγε» ξαφνικά και θα αποσυντίθετο με ταχύτητα, καθώς η αρχική συμπαγής πολεμική μηχανή μετατρεπόταν σε δευτερόλεπτα σε ένα άτακτο πλήθος τρομαγμένων φυγάδων που πάσχιζαν μεμονωμένα να ξεφύγουν, τρέχοντας με όλη τους τη δύναμη. Στρατιώτες διασκορπίζονταν προς κάθε κατεύθυνση, πετώντας συχνά τα όπλα και τις θωρακίσεις τους σε μια μάταιη προσπάθεια να διαφύγουν από του διώκτες τους. Για μια αρκετά μεγάλη περίοδο η φυγή έσωζε αρκετούς από τους ηττημένους, καθώς οι στρατοί είχαν ελάχιστα μέσα για να πραγματοποιήσουν θανάσιμη καταδίωξη.



Η εμφάνιση όμως του άρματος, του δόρατος και των έφιππων τοξοτών των Ασσυρίων, άλλαξε για πάντα αυτή την κατάσταση, καθιστώντας τους υποχωρούντες στρατιώτες εύκολα θύματα. Σε πολλές περιπτώσεις τα άρματα και το ιππικό των νικητών κινούντο ανάμεσα και γύρω από το άτακτο πλήθος λαμβάνοντας τέτοιες θέσεις ώστε να το εξαναγκάσουν να κατευθυνθεί πάλι προς το πεδίο της μάχης. Εκεί αφιέρωναν μια ολόκληρη μέρα για να το κατασφάξουν. Αν ο διοικητής των θριαμβευτών δε σταματούσε το μακελειό για να πάρει αιχμαλώτους που θα πωλούντο στα σκλαβοπάζαρα, ένας ολόκληρος στρατός θα θανατωνόταν χωρίς οίκτο – ούτε ένας στρατιώτης δε θα έμενε ζωντανός.

Οι ιστορικές μελέτες δείχνουν πως, κατά μέσο όρο, το ποσοστό των νεκρών ενός ηττημένου στρατού ήταν περίπου 37,7%, δηλαδή περισσότερο από το 1/3 της συνολικής του δύναμης. Τα ποσοστά θανάτων όμως για τους νικηφόρους στρατούς ήταν σημαντικά χαμηλότερα, κυμαινόμενα στο 5,5% του συνόλου των εμπλεκόμενων. Ακόμα και στην περίπτωση που ένας στρατός απολάμβανε πλήρους τεχνολογικής υπεροχής, ήταν αναγκαίο σε κάποια φάση να αρχίσει να σκοτώνει από μικρές αποστάσεις.

Η εμφανής δυσαναλογία μεταξύ απωλειών νικημένων και νικητών, φανερώνει πως η μεγαλύτερη σφαγή λάμβανε χώρα κατά τη φάση που ο ένας από τους δύο αντιπάλους έσπαγε τους σχηματισμούς του κάτω από φυσική ή ψυχολογική πίεση, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες του να διωχθούν και να σφάγουν με σχετική ευκολία. Παρόλα αυτά θα πρέπει να απαιτούντο πολλές ώρες ακατάπαυστης σφαγής για να καταστραφεί ένας νικημένος εχθρός.

Δεν υπάρχουν μαρτυρίες για τις επιπτώσεις που είχαν αυτοί οι «προσωπικοί» (από μικρή απόσταση) φόνοι στην ψυχοσύνθεση του στρατιώτη. Είναι όμως πιθανό η πρακτική των Ρωμαίων, να εκθέτουν όλες τις κατηγορίες των πολιτών από πολύ μικρή ηλικία μπροστά στο αποτρόπαιο πρόσωπο του θανάτου μέσα στην αρένα, να έδινε αργότερα κάποια πλεονεκτήματα στο πεδίο της μάχης, μειώνοντας τις περιπτώσεις των ψυχολογικών σοκ.



Τυπικές Απώλειες μιας Ρωμαϊκής Λεγεώνας σε Νικηφόρα Μάχη
Εμπλεκόμενη δύναμη 6.000 άνδρες
Φονευθέντες 330 άνδρες
Τραυματίες 360 άνδρες
Θάνατοι από αιμορραγικό σοκ 50 άνδρες ()13,8%)
Θάνατοι από τέτανο 22 άνδρες (5%)
Θάνατοι από αεριογόνο γάγγραινα 15 άνδρες (4%)
Θάνατοι από σηψαιμία 5 άνδρες (1,2%)
Άλλες αιτίες 15 άνδρες (4%)
Ποσοστό ανανήψεων από τραύματα 70%

Γνωρίζοντας το συνολικό αριθμό των ανδρών ενός ηττημένου στρατού της αρχαιότητας και αφαιρώντας τον αριθμό των νεκρών και αυτών που συνελήφθησαν αιχμάλωτοι για να πωληθούν αργότερα ως σκλάβοι, καταλήγουμε σε μια καλή προσέγγιση του αριθμού των τραυματιών που βρίσκοντας σε τόσο σοβαρή κατάσταση ώστε να είναι άχρηστοι ως «εμπόρευμα». Περίπου το 35,4% των ηττημένων έπρεπε να αναμένει έναν τραυματισμό τόσο σοβαρό ώστε να συνεπάγεται την εγκατάλειψή του στο πεδίο της μάχης.

Όταν αυτό το ποσοστό προστεθεί στο 37.7% των νεκρών, φαίνεται πως σε μία τυπική μάχη του αρχαίου κόσμου ένα 73% των πολεμιστών μιας στρατιάς που ηττάτο θα κατέληγαν νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι μέχρι το σούρουπο. Δεν υπάρχει αντίστοιχος σίγουρος τρόπος να υπολογιστούν οι τραυματίες των νικητών. Χρησιμοποιώντας τις στατιστικές που δίνουν τις αναλογίες νεκρών μεταξύ ηττημένων και νικητών, φαίνεται πως ένα ποσοστό 5,8% του στρατού που είχε επιβληθεί του αντιπάλου του θα έπρεπε να έχει υποστεί κάποιας μορφής τραυματισμό.

Η ανάλυση του καθηγητή Engels για το στρατό του Αλεξάνδρου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Μακεδόνες είχαν περίπου 5 τραυματίες για κάθε νεκρό τους. Έτσι το μέσο ποσοστό νεκρών (στη μάχη) 0,5%, που είχαν οι Μακεδόνες στο Γρανικό, τη Ισσό και τα Γαυγάμηλα, οδηγεί κατά πάσα πιθανότητα σε ένα ποσοστό τραυματιών 2,5%. Το στρατιωτικό ιατρικό σύστημα των Ρωμαίων προχωρούσε σε σχεδιασμό του προβλέποντας ένα ποσοστό τραυματιών στη μάχη μεταξύ 2 και 10%.

Το νοσοκομείο εκστρατείας της λεγεώνας οργανωνόταν σε 64 θαλάμους που καθένας μπορούσε να εξυπηρετήσει 4 με 5 άνδρες, φανερώνοντας έτσι πως ο μέγιστος αριθμός τραυματιών που ανέμενε η μονάδα σε μια εμπλοκή της ήταν 320 άτομα, δηλαδή το 5% της δύναμής της.



Η φύση της μάχης εκ του συστάδην στην αρχαιότητα και τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά των όπλων που υπήρχαν τότε, συνηγορούν στο ότι οι πιθανότητες τραυματισμού για ένα στρατιώτη ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις πιθανότητες θανάτου. Από τα 147 τραύματα που αναφέρονται στην Ιλιάδα, τα 114 (ποσοστό 77,7%) αποδείχθηκαν θανατηφόρα. Η αναλογία αυτή στην αρχαϊκή Ελλάδα ηχεί παράξενα αν συγκριθεί με την αντίστοιχη του Κριμαϊκού πολέμου (20%) ή του Αμερικανικού Εμφυλίου (13,3%).

Ο Frolich σημειώνει επίσης ότι από τα 31 τραύματα κεφαλής που αναφέρει ο Όμηρος, όλα ήταν θανατηφόρα. Μια μελέτη σε σκελετούς Αιγυπτίων στρατιωτών που φονεύθηκαν κατά τη διάρκειας μιας πολιορκίας το 2.000 π.Χ., επιβεβαιώνει την υψηλή θνησιμότητα λόγω κρανιακών τραυμάτων. Πενήντα εννέα από τους σκελετούς έφεραν τραύματα κεφαλής, από τα οποία 49 διαπιστώθηκε ότι προκλήθηκαν από πέτρες που ρίφθηκαν από τα τείχη και τα υπόλοιπα 10 από βέλη που πέτυχαν το θύμα στο πρόσωπο. Ένας λίθος βάρους 13,6 Kg που ρίπτεται από ύψος 12 μέτρων, έχει κινητική ενέργεια 1.588 Joule, ικανή να συντρίψει οποιοδήποτε είδος θωράκισης της Εποχής του Σιδήρου.

Τα βέλη ευθύνονταν για το 10% των τραυμάτων, με ένα ποσοστό θνησιμότητας 42%. Η ικανότητα της αρχαίας θωράκισης να αντέχει σε πλήγματα από βέλη φάνηκε με χαρακτηριστικό τρόπο στα Κούναξα, όπου, όπως αναφέρει ο Ξενοφών, το ελληνικό στράτευμα δέχθηκε καταιγισμό τοξευμάτων από τους Πέρσες επί πολλές ώρες, χωρίς να υπάρξουν σημαντικές απώλειες. Τα βέλη από τα σύνθετα τόξα ήταν ικανά να τρυπήσουν το θώρακα, αλλά συνήθως όχι σε τέτοιο βάθος ώστε να προκαλέσουν το θάνατο.

Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η θωράκιση των Ασσυρίων πολεμιστών. Υπολογίζεται ότι ο μέσος άνδρας παρουσίαζε συνολική εκτεθειμένη επιφάνεια 6.832 cm2, δηλαδή 0,68 m2. Ένας Ασσύριος οπλισμένος για μάχη εξέθετε μόνο 542 τετραγωνικά εκατοστά στην περιοχή του λαιμού και του προσώπου, 1.103 τετραγωνικά εκατοστά στα χέρια, 413 τετραγωνικά εκατοστά στην κοιλιά και 1.265 τετραγωνικά εκατοστά στα κάτω άκρα. Η συνολική τρωτή επιφάνεια ήταν συνεπώς 3.323 τετραγωνικά εκατοστά δηλαδή το 49% της αρχικής.



Μια εκτεταμένη μελέτη σύγχρονων επιστημόνων που αναπαρέστησαν τις αρχαίες τακτικές, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως αν μια δύναμη 1.000 τοξοτών έβαλλε σε ομοβροντία από απόσταση 250 μέτρων, 220 από τα βέλη της θα έβρισκαν στόχο επί μιας συμπαγούς μάζας πεζικού που δε θα προστατευόταν από ασπίδες. Από αυτά 120 περίπου θα έπλητταν αθωράκιστα ή άλλα ευπαθή σημεία, συγκεκριμένα 18 το λαιμό, κάτι που θα επέφερε ακαριαίο θάνατο, 13 την κοιλιακή χώρα (στο 80% θα ακολουθούσε θάνατος από μόλυνση μέσα σε τρεις ημέρες), 36 τα χέρια και 53 τις κνήμες και τους μηρούς.

Λιγότερο από 2% των τραυμάτων στα άκρα θα αποδεικνύονταν θανατηφόρο και μόνο αν είχε πληγεί κάποια αρτηρία. Αν υποθέσουμε πως όλα τα τραύματα θα ανάγκαζαν το στρατιώτη να αποσυρθεί από τη μάχη και ληφθεί υπόψη πως ένα τοξότης μπορεί να βάλει πέντε φορές το λεπτό, στα πέντε λεπτά (που χρειάζονταν για να πλησιάσουν οι δύο στρατοί) μια δύναμη 1.000 τοξοτών θα αχρήστευε 110 στρατιώτες σε κάθε ομοβροντία της. Βάλλοντας 5 ομοβροντίες το λεπτό για 5 λεπτά, οι τοξότες θα προκαλούσαν το φανταστικό αριθμό των 2.750 απωλειών στον εχθρό πριν κα διασταυρωθούν τα δόρατα των αντιπάλων!

Η ασπίδα απάλλαξε το αρχαίο πεζικό άριστη προστασία για όσο διάστημα οι σχηματισμοί διατηρούσαν τη συνοχή τους. Η μέση επιφάνειά της ήταν 0, 74 m2, αρκετή για να καλύψει ολόκληρο το σώμα του πολεμιστή. Το βέλος όμως παρέμενε ένα ύπουλο όπλο γιατί, αν και τα τραύματα που επέφερε επικεντρώνοντας τελικά στα άκρα, ακόμα και τις περιπτώσεις που δεν έβρισκε αρτηρία προκαλούσε συχνά θανάσιμη μόλυνση, γεγονός που απαιτούσε ακρωτηριασμό στο 62% των περιπτώσεων – μια πρακτική άγνωστη στους αρχαίου γιατρούς μέχρι και τους κλασσικούς χρόνους.

Τα δόρατα εξελίχθηκαν από τα απλά υποδείγματα των 1,8 μέτρων των αρχαϊκών χρόνων στη φοβερή μακεδονική σάρισσα των 5,5 μέτρων. Οι οξείες αιχμές της λόγχης επέτρεπαν στα δόρατα να τρυπούν ή να κόβουν το ανθρώπινο σώμα και ήταν ιδιαίτερα θανατηφόρες όταν έπλητταν την τραχεία ή την τραχηλική φλέβα. Αν και δεν ήταν εύκολο να προσβάλουν απ’ ευθείας ένα θωρακισμένο αντίπαλο, μπορούσαν να τον πληγώσουν ή να τον ρίξουν στο έδαφος, όπου θα παρουσίαζε πολύ ευκολότερο στόχο, εκθέτοντας ζωτικά σημεία του σώματος για το τελειωτικό κτύπημα.



Το σπαθί δεν απετέλεσε βασικό όπλο μάχης για κανένα στρατό μέχρι την εμφάνιση της Ρώμης. Οι αρχαίοι Έλληνες το αντιμετώπιζαν ως βοηθητικό μέσο και ήταν ελάχιστα εξοικειωμένοι με τη χρήση του, χωρίς να έχουν ιδιαίτερα άδικο, αφού ένας μαχητής καλά εκπαιδευμένος στο δόρυ πλεονεκτεί στην αναμέτρηση με ένα ξιφομάχο. Στα χέρια των Ρωμαίων λεγεωνάριων όμως το θρυλικό gladius προκαλούσε τον τρόμο στους αντιπάλους.

Το πλεονέκτημα του σπαθιού αυτού σε μια μάχη εκ του συστάδην ήταν ότι μπορούσε να προκαλέσει βαθιά τραύματα σχεδόν σε κάθε μέρος του σώματος. Μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί με φοβερό τρόπο κατά των χεριών, όπως συνήθιζαν να ενεργούν οι Ρωμαίοι. Αν ένα στρατιώτης δεχόταν κτύπημα, το σπαθί ακρωτηρίαζε εύκολα το μέλος και άφηνε το αποσβολωμένο θύμα ανυπεράσπιστο απέναντι σε μια δεύτερη θανατηφόρα νύξη στην κοιλιά, ο λαιμό ή το πρόσωπο.

Πιθανώς το πιο σύνηθες τραύμα για τους αρχαίους πολεμιστές ήταν το κάταγμα. Το γεγονός πως τα αιγυπτιακά και τα σουμεριακά ιατρικά κείμενα ασχολούνται εκτενώς με περιπτώσεις σπασμένων οστών, φανερώνει πως οι στρατιωτικοί γιατροί της εποχής ήταν αρκετά εξοικειωμένοι με αυτό τον τύπο τραυμάτων. Με εξαίρεση το κρανίο, υπάρχει πολύ μικρή διαφορά στο μέγεθος της δύναμης που απαιτείται για να συντριβεί οποιοδήποτε οστό στο ανθρώπινο σώμα. Ακόμα και τα χονδρά οστά του μηρού χρειάζονται λίγο περισσότερη φόρτιση για να σπάσουν σε σχέση με τα λεπτά κόκκαλα του βραχίονα.

Υπολογίζεται πως 91,8 Joule ενέργειας κρούσης είναι αρκετά για να θραύσουν οποιοδήποτε οστό στο ανθρώπινο σώμα, εκτός από εκείνα του κρανίου. Έτσι το πλήγμα που καταφερόταν στα πλευρά ενός θωρακισμένου αρχαίου πολεμιστή από ρόπαλο (137 Joule), ακόντιο (91 Joule), πέλεκυ (95,6 Joule), απλό ξίφος (105 Joule), διατρητικό πέλεκυ (105 Joule), gladius (137 Joule) ή δόρυ (96 Joule), θα μπορούσε να εύκολα να προκαλέσει κατάγματα. Χωρίς αμφιβολία ο αρχαίος στρατιώτης κινδύνευε σοβαρά από σπάσιμο των οστών, τραύμα που θα τον άφηνε εκτεθειμένο σε επόμενο θανάσιμο πλήγμα. Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι την εξαφάνιση του αλόγου από το πεδίο μάχης, κατά τον 20ο αιώνα, τα κατάγματα αποτελούσαν την κυριότερη αιτία τραυματισμού, και για τους ιππείς, οι οποίοι συχνά κατά τη διάρκεια της μάχης έπεφταν από τα άλογά τους.



Θεωρείται βέβαιο πως η συχνότητα και ο τύπος των τραυμάτων στις μάχες της αρχαιότητας ποίκιλλαν αρκετά, ανάλογα με τα όπλα, τις θωρακίσεις και τις τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν σε κάθε περίοδο. Ο κίνδυνος του θανάτου κυμαινόταν πολύ, ανάλογα με το στρατό στον οποίο υπηρετούσε κάποιος. Έτσι ο Αιγύπτιος στρατιώτης που πολεμούσε του Υκσώς ήταν τελείως απροστάτευτος απέναντι στα όπλα τους, ενώ ο στρατιώτης της ίδια εθνικότητας που πολεμούσε του Χετταίους μετά από 200 χρόνια είχε πολλές πιθανότητες να βγει από μία μάχη σώος και αβλαβής. Φυσικά οι αναλύσεις δεν ισχύουν για στρατούς των οποίων η πειθαρχία κατέρρεε και τρέπονταν σε άτακτη φυγή, αφού οι άνδρες τους θα ήταν τρωτοί απέναντι σε κάθε είδους προσβολή από τη διώκουσα δύναμη.

Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα η διαπίστωση πως ένα αρχαίος στρατιώτης, από την Εποχή του Χαλκού ως και τον 1ο αιώνα π.Χ., κινδύνευε να πεθάνει από διάφορες μολύνσεις τραυμάτων στον ίδιο ακριβώς βαθμό με ένα συνάδελφό του οποιασδήποτε άλλης εποχής μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο θάνατος παραμόνευε τον τραυματία της μάχης με τη μορφή τριών φοβερών μικροβιακών απειλών: τον τέτανο, την αεριογόνο γάγγραινα και τη σηψαιμία.

Ο τέτανος ήταν η συνηθέστερη μόλυνση. Προέρχεται από το αναερόβιο βακτήριο Clostridium tetani, που εισέρχεται στον οργανισμό μέσω βαθιών τομών στο δέρμα και τα σπλάχνα, και συνήθως συνοδεύει τραύματα που παρουσιάζουν σοβαρή ιστολογική βλάβη και νέκρωση. Το βακτήριο του τετάνου παράγει μια τοξίνη που «ταξιδεύει» ως το νωτιαίο μυελό και προκαλεί τρομερούς σπασμούς στους σκελετικούς μύες. Οι σπασμοί αυτοί είναι δυνατό να σκοτώσουν τον ασθενή από ασφυξία, καθώς διογκώνουν υπερβολικό το διάφραγμα και μπορεί να είναι τόσο ισχυροί ώστε να καταστρέψουν τη σπονδυλική στήλη σε κάποιο σημείο, προκαλώντας αφόρητο πόνο.

Μία ακριβής περιγραφή αυτών των συμπτωμάτων υπάρχει στους «Αφορισμούς» του Ιπποκράτη, ένδειξη πως οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν καλά τις επιπτώσεις του τετάνου. Το βακτήριο του τετάνου ενδημεί στην επιφάνεια του εδάφους και βρίσκεται κυρίως σε εκτάσεις πλούσιες σε κοπριά, τυπικές των αγροτικών κοινωνιών του αρχαίου κόσμου. ΟΙ πληθυσμοί του αυξάνονται όπου η υγιεινή βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και όπου υπάρχουν ανθρώπινα ή ζωικά περιττώματα. Έτσι κάθε στρατιώτης του οποίου το τραύμα θα ερχόταν σε επαφή με το χώμα, κινδύνευε άμεσα από μόλυνση.



Αν το τραύμα δεν καθαριζόταν προσεκτικά με νερό ή κρασί και οι γιατροί έσπευδαν να το καλύψουν αμέσως με πρόχειρους επιδέσμους χωρίς να το καθαρίσουν απόλυτα, η μόλυνση από τέτανο ήταν σίγουρη. Ο μέσος όρος μολύνσεων τέτοιου είδους ήταν περίπου 5,6% και η θνησιμότητα 80%. Από τη στιγμή που ένας στρατιώτης μολυνόταν, η επιβίωσή του εξαρτάτο από την αντοχή του και το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού του.

Η αεριογόνος γάγγραινα προκαλείται από έξι είδη βακτηρίων γνωστών υπό το γενικό όρο Clostridium perfigens, που είναι επίσης αναερόβια και ενδημούν στο καλλιεργημένο έδαφος. Παράγουν μία τοξίνη που καταστρέφει το μυϊκό ιστό μέσω φυσαλίδων υδρογόνου. Η περιοχή του τραύματος νεκρώνεται, η μόλυνση επεκτείνεται και συνοδεύεται από τρομερή δυσωδία που παράγουν οι αποσυντιθέμενοι ιστοί. Το ποσοστό εμφάνισης του συγκεκριμένου είδους μόλυνσης θα πρέπει να κυμαινόταν στο 5%, αλλά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως η θνησιμότητα στους αρχαίους στρατούς που δεν γνώριζαν την τεχνική του ακρωτηριασμού θα έφθανε στο 100%.

Η σηψαιμία ή δηλητηρίαση του αίματος, προκαλείται όταν το συνηθισμένο βακτήριο του σώματος Staphilococcus bacteri εισέλθει στο κυκλοφορικό σύστημα. Αν ένα κύριο αιμοφόρο αγγείο τρυπηθεί και το τραύμα προσβληθεί από δευτερεύουσα μόλυνση, αυτή μπορεί να επεκταθεί στο φυσιολογικά αποστειρωμένο κυκλοφορικό σύστημα. Το ποσοστό εμφάνισης μια τέτοιας μόλυνσης είναι 1,7% και αυτή παρουσιάζεται κυρίως σε περιπτώσεις αρτηριακών τραυμάτων. Η θνησιμότητα ως τα μέσα του 20ου αιώνα παρέμενε εξαιρετικά υψηλή, μέχρι την εμφάνιση και τη διάδοση των αντιβιοτικών.

Ένας από τους τέσσερις τραυματίες της αρχαίας μάχης πέθαινε από τις πληγές του μέσα σε 7 έως 10 μέρες από τις τρεις παραπάνω κύριες αιτίες ή από αιμορραγικό σοκ. Πρέπει να τονιστεί πως αυτοί οι τέσσερις παράγοντες παρέμειναν ως βασικές αιτίες θανάτου ασθενών και τραυματιών μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.



Ασθένειες και Επιπτώσεις
Στους στρατούς των αρχαίων χρόνων, όπως και σε όλους τους στρατούς μέχρι τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1905, περισσότεροι στρατιώτες έβρισκαν το θάνατο από ασθένειες παρά από τα όπλα του εχθρού. Οι ασθένειες στους αρχαίους στρατούς εμφανίζονταν πολύ πιο εύκολα στις περιπτώσεις που μεγάλος αριθμός ανδρών συνωστιζόταν για αρκετό χρονικό διάστημα σε χώρους όπου δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις υγιεινής. Με την εξαίρεση των στρατών της Αιγύπτου και της Ρώμης που τηρούσαν σχολαστικά τους βασικούς κανόνες υγιεινής, ελέγχοντας την καταλληλότητα του πόσιμου νερού και των τροφίμων, οι υπόλοιποι στρατοί δεν έπαιρναν απολύτως κανένα προληπτικό μέτρο.

ΟΙ πολεμικές επιχειρήσεις μείωναν αρκετά την αντίσταση του στρατιώτη στις ασθένειες, καθώς η διατροφή που παρεχόταν ήταν τις περισσότερες φορές ανεπαρκής για να διατηρήσει σε υψηλά επίπεδα την αμυντική ικανότητα του οργανισμού. Οι στρατοί που βρίσκονταν σε κίνηση κινδύνευαν λιγότερο από τις επιπτώσεις της κακής υγιεινής. Τα πιο πιθανά σημεία για εκδήλωση επιδημιών ήταν εκεί που οργανώνονταν πολιορκίες, με τεράστιους αριθμούς πολεμιστών να συγκεντρώνονται σε ελάχιστο χώρο, υποφέροντας συχνά από ελλείψεις τροφίμων.

Συνηθέστερη ασθένεια για τους αρχαίους ήταν η δυσεντερία. Αποκαλούμενη «εκστρατευτικός πυρετός», είναι πιθανώς η κοινότερη ασθένεια μεταξύ των στρατιωτών όλων των εποχών. Η πρώτη σαφής περιγραφή των συμπτωμάτων της δυσεντερίας σημειώνεται σε αιγυπτιακούς πάπυρους του 1550 π.Χ., αλλά θα πρέπει να ήταν γνωστά από πολύ παλαιότερες περιόδους. Ο Ιπποκράτης τα αναφέρει με λεπτομέρειες στα γραπτά του. Τα ρωμαϊκά ιατρικά κείμενα παρουσιάζουν εκτενώς προληπτικές μεθόδους.



Η δυσεντερία προκαλείται από έναν υδρόβιο βάκιλλο που μεταδίδεται στον οργανισμό από μολυσμένη τροφή και νερό. Συνέβη συχνά σε πορείες, να καταβληθεί ένας ολόκληρος στρατός, όταν ξεδίψασε από ακατάλληλη πηγή. Αν και η συνήθης θνησιμότητα κυμαινόταν στο 5%, η εμφάνιση της δυσεντερίας ακινητοποιούσε τεράστιους αριθμούς ανδρών για περιόδους δύο ως τριών εβδομάδων – ανδρών που δεν μπορούσαν σε αυτό το διάστημα να χρησιμοποιηθούν ως μάχιμα στοιχεία κατά κανένα τρόπο.

Ο τυφοειδής πυρετός, που προέρχεται από το βακτήριο Salmonella typhi, ήταν άλλη μια «πληγή» για το αρχαίο πολεμιστή, διαδιδόμενη τάχιστα από μύγες που μόλυναν την ανθρώπινη τροφή. Οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι ήταν αρκετά εξοικειωμένοι με την αντιμετώπιση του, αλλά οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που έλαβαν συστηματικά μέτρα υγιεινής για τον περιορισμό της συγκεκριμένης ασθένειας.

Κατασκεύαζαν τα αποχωρητήριά τους με βάθος τριών μέτρων, τα ξέπλεναν με νερό και τα κάλυπταν με ξύλινες σανίδες ή πέτρες ώστε να τα κρατήσουν σκοτεινά και απαλλαγμένα από μύγες. Γνώριζαν πως ένας στρατός που βρισκόταν στο επίκεντρο μια επιδημίας τυφοειδούς πυρετού, ουσιαστικά αχρηστευόταν ως μάχιμη δύναμη. Η θνησιμότητα έφθανε το 10 έως 13%, αλλά το σημαντικότερο ήταν πως απαιτούντο τέσσερις εβδομάδες φοβερού πόνου και παραληρηματικού πυρετού για να πραγματοποιήσει η ασθένεια τον κύκλο της.

Η προμήθεια πόσιμου νερού κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας φαίνεται πως απασχολούσε αρκετά τους αρχαίους στρατούς. Ο Έλληνας στρατιώτης συνήθιζε να παίρνει μαζί του μία ποσότητα κρασιού για να βοηθήσει το στομάχι του να εξοικειωθεί με το σκληρό νερό που θα έπρεπε να πιει στον πόλεμο. Ο Ρωμαίος στρατιώτης σπάνια μετέφερε νερό στο παγούρι του, προτιμώντας να καταναλώνει ένα είδος δυνατού, κόκκινου, ξινισμένου κρασιού (acetum) που είχε υποστεί παρατεταμένη ζύμωση.



Όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν της Παλαιστίνη οι Εβραίοι, που ήταν συνηθισμένοι στα τοπικά γλυκά κρασιά, κοιτούσαν παράξενα τους κατακτητές τους να πίνουν αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν ξίδι. Το βέβαιο είναι πως η κατανάλωση του ξινισμένου κρασιού από τους Ρωμαίους είχε πολλά ιατρικά πλεονεκτήματα. Εξαιρετικά πλούσιο σε πολυφαινόλες, μπορούμε ταυτόχρονα να χρησιμοποιηθεί από τους στρατιωτικούς γιατρούς ως αντισηπτικό και καθαριστικό των τραυμάτων, ενεργώντας ως βακτηριοστατικός και βακτηριοκτόνος παράγοντας.

Ο τύφος είναι επίσης μια από τις πλέον θανατηφόρες ασθένειες, που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλους του αιώνες. Οφείλεται σε ένα μικροοργανισμό που είναι κάτι μεταξύ βακτηρίου και ιού και αναπτύσσεται στο αίμα διαφόρων ζώων, συμπεριλαμβανομένων των ποντικών, Πρόκειται για μια ασθένεια που μεταδίδεται στον άνθρωπο από τις ψείρες (Pediculus humanus), που ζουν μέσα στα ρούχα και στα μαλλιά, και εκδηλώνεται πολύ συχνά εκεί όπου μεγάλος αριθμός ατόμων είναι αναγκασμένος να συμβιώνει σε πολύ μικρούς χώρους, όπως φυλακές, πλοία κ.α. Τα συμπτώματα του τύφου είναι υψηλός πυρετός, ρίγη, αίσθηση αδυναμίας και πόνος στις αρθρώσεις που συνοδεύεται από φοβερούς πονοκεφάλους. Η θνησιμότητα από τύφο κυμαινόταν μεταξύ 10 και 40% και είναι γνωστό πως κατά καιρούς η ασθένεια αυτή έχει αφανίσει ολόκληρους στρατούς:

Ο τύφος είναι μια ασθένεια της εύκρατης ζώνης και είναι πιθανό οι στρατοί της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης να είχαν καλή γνώση των συνεπειών της… Οι στρατιές της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου αντιμετώπιζαν αρκετά λιγότερα περιστατικά λόγω του θερμού κλίματος και της τάσης να φορούν λιγότερο βαριά ενδύματα. Όταν όμως μετακινούντο σε εύκρατες περιοχές, όπως αυτές του Λιβάνου και της Αρμενίας, κινδύνευαν σοβαρά από μόλυνση. Αν και οι ιστορικοί συγγραφείς δεν συμφωνούν απόλυτα, η κυρίαρχη άποψη είναι πως η μεγάλη επιδημία που θέρισε τον αθηναϊκό στρατό κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμε οφειλόταν κατά πάσα πιθανότητα σε τύφο.

Παρόμοιας επικινδυνότητας με τον τύφο ήταν και οι εμφανίσεις της ευλογιάς, που ήταν αρκετά συχνές στον αρχαίο κόσμο, με θνησιμότητα η οποία τις περισσότερες φορές κυμαινόταν από 20 έως 40%, αλλά μπορούσε να αγγίξει και το 90%. Από μια τέτοια επιδημία πέθανε το 1160 π.Χ. και ο Φαραώ Ραμσής Ε΄, ενώ η μεγάλη επιδημία που αποδεκάτισε τη Ρώμη των Αντωνίνων το 2ο αιώνα μ.Χ. οφειλόταν πιθανώς σε ευλογιά που μετέφεραν από τις ανατολικές επαρχίες οι επανακάμπτουσες λεγεώνες.



Τα αρχεία αποστρατειών του ρωμαϊκού στρατού επιτρέπουν σαφή γνώση της σοβαρότητας των επιπτώσεων των ασθενειών στη ζωή του αρχαίου πολεμιστή. Σε μια ρωμαϊκή λεγεώνα του 1ου αιώνα μ.Χ., το 50% των στρατιωτών που κατατάσσονταν σε ηλικία 18 ετών ήταν ακόμα ζωντανοί στα 42 τους ώστε να απολαύσουν τη σύνταξή τους. Εφ’ όσον το 5,8% των στρατιωτών θα πέθαινε στη μάχη και ένα άλλο 8-10% θα υπέκυπτε σε τραύματα πολέμου, αυτό σημαίνει πως το υπόλοιπο 35% των λεγεωνάριων θα πέθαινε από κάποιας μορφής ασθένεια, συμπεριλαμβανομένων των επιδημιών. Πάντως, παρά τη συμμετοχή του σε δεκάδες μάχες, ο μέσο λεγεωνάριος ήταν γενικά μακροβιότερος από το μέσω Ρωμαίο πολίτη, και είχε πέντε φορές λιγότερα στοματολογικά προβλήματα από αυτόν, γεγονός που μαρτυρεί την καλύτερη δίαιτα των στρατοπέδων.

Ο Παράγοντας των Ατυχημάτων και η Βιολογική Απειλή 
Ένας στρατός κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό και από ατυχήματα. Ακόμα και μια απλή μετακίνηση μιας δύναμης 10.000 ανδρών δεν είναι εύκολη υπόθεση και η πορεία στοιχίζει αρκετά στην υγεία και την ασφάλεια του στρατιώτη. Οι αρχαίοι στρατοί συνήθιζαν να βαδίζουν σε φάλαγγες, καθώς δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί ένας στοιχειώδης έλεγχος από τη διοίκηση. Ο στρατός του Αλέξανδρου, με τους 65.000 πεζούς και τους 6.000 ιππείς του, στοιχιζόμενους σε φάλαγγα πλάτους 10 ανδρών θα εκτεινόταν σαν φίδι σε μήκος 25 χιλιομέτρων, χωρίς να συνυπολογιστούν τα μεταφορικά ζώα στις εφοδιοπομπές.

Οι στρατοί όφειλαν να κινηθούν κατά το δυνατό σαν μια συμπαγής μάζα- αλλιώς δεν μπορούσαν να κινηθούν καθόλου. Ο αέρας που εισπνέει ένας στρατιώτης στο κέντρο ενός σχηματισμού είναι δύσοσμο, η σκόνη φράσσει τα ρουθούνια, τα μάτια ερεθίζονται και οι πνεύμονες καταπονούνται. Όπως έλεγε κάποτε και ο Ναπολέων, «ο κόσμος του στρατιώτη στην πορεία αποτελείται εξ ολοκλήρου από τη θέα του σάκου στην πλάτη του μπροστινού του». Σε μια μόνο ημέρα πορείας οι ρινορραγίες, οι ερεθισμοί των οφθαλμών και τα αναπνευστικά προβλήματα προκαλούσαν βλάβες τέτοιου βαθμού ώστε αρκετοί στρατιώτες άρχιζαν να πέφτουν λιπόθυμοι έξω από τις γραμμές τους και να εγκαταλείπονται πίσω. Σε ζεστά κλίματα ο αριθμός των απωλειών αυξανόταν κατά πολύ.

Η διατροφή στους αρχαίους στρατούς ήταν άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα. Οι σύγχρονοι στρατοί υπολογίζουν πως ένας στρατιώτης βάρους 73 κιλών που μεταφέρει ένα μέτριο φόρτο περπατώντας επί 8 ώρες, χρειάζεται 3.402 θερμίδες και 70 γραμμάρια πρωτεϊνών την ημέρα. Η πίεση και η υπερπροσπάθεια κατά τη μάχη αυξάνουν την ποσότητα τροφής που απαιτείται για να διατηρηθεί ο πολεμιστής υγιής και αξιόμαχος. Στις ερήμους και γενικότερα σε κλίματα με υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλή υγρασία, ο στρατιώτης χρειάζεται τουλάχιστον 8,5 λίτρα νερό σε ημερήσια βάση.



Η δίαιτα που ακολουθείτο στους αρχαίους στρατούς ήταν τελείως ανεπαρκής για παρατεταμένες επιχειρήσεις. Περιλάμβανε κυρίως σιτάρι, κριθάρι και κεχρί, που αλέθονταν για να παρασκευαστούν ψωμί, μπισκότα και χυλός. Η τυπική μερίδα που αντιστοιχούσε σε κάθε άνδρα κυμαινόταν μεταξύ 1 και 1,4 kg δημητριακών ημερησίως, που σε μορφή άρτου παρείχαν μόνο 2.500 θερμίδες και 100 γραμμάρια πρωτεϊνών. Αυτό ο αριθμός θερμίδων ήταν σαφώς ανεπαρκής, ακόμα και για τις καλύτερες δυνατός συνθήκες εκστρατείας που θα μπορούσε να συναντήσει ένας στρατιώτης. Μια πορεία τριών ή τεσσάρων ημερών εξασθενούσε πολύ το στρατό και επιδείνωνε ακόμα περισσότερο τα μικρότερα προβλήματα υγείας.

Πολλές φορές οι διοικητές βρίσκονταν, μετά από ένα επίπονο δρομολόγιο, στη δυσάρεστη θέση να διαθέτουν μια δύναμη που δεν μπορούσε να πολεμήσει. Σαν να μην έφτανε η κόπωση από την ίδια την πορεία, ο αρχαίος πολεμιστή έπρεπε να μεταφέρει και τα εφόδιά του, που στην περίπτωση των Μακεδόνων ζύγιζαν 27 κιλά, ενώ στην περίπτωση των Ρωμαίων περίπου 25. Το βάρος του φόρτου καθιστούσε με τη σειρά του το στρατιώτη, στα ζεστά κλίματα, ευάλωτο και τον έφερνε πολύ κοντά σε θερμική εξάντληση και θερμοπληξία. Οι άνδρες τότε φορούσαν κατά τις πορείες ολόκληρη την εξάρτυσή τους και μπορούσε να φανταστούμε το μαρτύριο που υφίσταντο όταν η θωράκισή και το κράνος, εκτεθειμένα καθώς ήταν στον ήλιο, έκαιγαν και στο απλό άγγιγμα.

Οι στρατιώτες μπορούσαν να προστατευτούν από ηλιακά εγκαύματα επαλείφοντας το δέρμα με λάδι από φοίνικα ή ελιά, αλλά δεν υπήρχε καμία ένδειξη για την εφαρμογή αυτού του μέτρου πριν από την εποχή της αυτοκρατορικής Ρώμης. Ένα ρωμαϊκό χρονικό μας παρέχει ένα γραφικό παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί σε ένα στρατό που δεν φρόντισε να λάβει τα του για προστασία από τον καύσωνα. Το 24 π.Χ. ο Aellius Gallus, Ρωμαίος κυβερνήτης της Αιγύπτου, οδήγησε μια στρατιά στην Αραβία, όπου απωλέσθηκε ολόκληρη χωρίς να δώσει ούτε μία μάχη, καθώς οι λεγεωνάριοι πέθαναν κατά εκατοντάδες από τη δίψα και τη θερμοπληξία. Πολλοί από τους επιζώντες υπέστησαν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους, σε τέτοια έκταση που χρειάστηκε να αποστρατευτούν.

Η ζέστη δεν ήταν ο μόνος «εχθρός» για ένα στρατό της αρχαιότητας. Οι πολεμιστές της Αιγύπτου, της Ασσυρίας, της Βαβυλώνας, της Περσίας, της Ελλάδας και της Ρώμης, υπέφεραν εξίσου από τα ατυχήματα που κατατρύχουν και τους σύγχρονους συναδέλφους τους (πτώσεις, μώλωπες, κοψίματα, κτυπήματα, φλύκταινες, εξαρθρώσεις και κατάγματα), που μπορούν να μετατρέψουν ένα στρατιώτη σε τραυματία. Τα περισσότερα από αυτά συνέβαιναν στα κάτω άκρα, που ήταν εν γένει απροστάτευτα.



Οι στρατιώτες τότε πολεμούσαν και σε ψυχρά κλίματα, όπως οι Ασσύριοι κατά τις εισβολές τους στην Αρμενία και το Κουρδιστάν. Οι Ρωμαίοι εξεστράτευσαν επανειλημμένα στη Γερμανία, τις Άλπεις, την ανατολική Ευρώπη και τα βουνά της Ισπανίας, περιοχές των οποίων οι κλιματολογικές συνθήκες αποτελούν πρόκληση ακόμα και για σύγχρονους στρατούς. Ο Ξενοφών αναφέρει στην «Κύρου Ανάβαση» πως λίγο έλειψε να χάσει ολόκληρο το στρατό του στις οροσειρές της σημερινής Τουρκίας, όταν οι άνδρες κοιμήθηκαν απροστάτευτοι στην ύπαιθρο και ξύπνησαν αλαφιασμένοι από μια χιονοθύελλα.

Ο Αλέξανδρος διέσχισε το αφιλόξενο Ινδοκούχ ξεκινώντας με 100.000 άνδρες και καταλήγοντας με 64.000 δεκατρείς μέρες αργότερα! Ο Αννίβας κατόρθωσε να διασχίσει τις Άλπεις, αλλά με τρομακτικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Από το στρατό του, που αριθμούσε 38.000 πεζούς και 8.000 ιππείς, έχασε 20.000 άνδρες μέχρι να φθάσει στη βόρεια ιταλική πεδιάδα.

Τα μειονεκτήματα του αρχαίου στρατιώτη σε σύγκριση με τους σύγχρονους απογόνους του επεκτείνονται και σε διαφορετικά επίπεδα. Ήταν κατά μέσο όρο ηλικίας 35 ετών, σημαντικά μεγαλύτερος από ότι ο άνδρες των σημερινών ενόπλων δυνάμεων. Η μέση ηλικία των Αμερικανών στρατιωτών στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν τα 26 χρόνια και στον πόλεμο του Βιετνάμ τα 22. Η ίδια η φυσιολογία καθιστούσε τον αρχαίο πολεμιστή πιο ευαίσθητο στα κρυοπαγήματα και την κόπωση.

Γενικά ένας αρχαίος στρατός που εξεστράτευε ήταν κυριολεκτικά μια «κινούμενη ιατρική πανωλεθρία», αφού ανέμενε να χάσει το 3-4% της δύναμής του από εξάντληση ή ηλίαση, το 17% από διάφορα ατυχήματα στο δύσβατο δρόμο και αρκετούς ακόμα άνδρες από χρόνια προβλήματα που προκαλούσε η καταπόνηση και η κακή υγιεινή. Εκείνοι που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τη μάζα, αφήνοντας στη τύχη τους στην πλευρά του δρόμου ή στην καλύτερη περίπτωση στις φροντίδες των πρώτων χωρικών που θα συναντούσε το στράτευμα.



Η πρακτική αυτή εφαρμοζόταν ακόμα και στις περιπτώσεις εκστρατειών μέσα σε εχθρικό έδαφος, όπου οι στρατοί εγκατέλειπαν τους ασθενείς, τους τραυματίες και τους ετοιμοθάνατους. Ο ρωμαϊκός στρατός, με τα κινητά ασθενοφόρα του και το επαγγελματικό προσωπικό που στελέχωνε τις ιατρικές του υπηρεσίες, ήταν σε θέση να κρατήσει μαζί του τους ελαφρύτερα τραυματισμένους για όλη τη διαδρομή, στους περισσότερους όμως στρατούς οι ασθενείς έπρεπε να εγκαταλειφθούν.

Στο αρχαίο πεδίο μάχης κυριαρχούσε και μια ευρεία ποικιλία βιολογικών όπλων. Τα «δόλια» βέλη που αποσκοπούσαν στο να ανδρανοποιήσουν ή να επιφέρουν σίγουρο θάνατο στο θύμα τους, ήταν πιο επίφοβα από ότι η εκ του συστάδην μάχη με δόρατα, σπαθιά και ρόπαλα. Οι αρχαίοι πολεμιστές συνήθιζαν να εμβαπτίζουν τις αιχμές των βελών τους σε φυσικά δηλητήρια όπως ο χυμός τους ροδόδενδρου και το γαλάκτωμα του αχινού, αλλά το δηλητήριο των φιδιών ήταν η πιο διαδεδομένη τοξίνη.

Ειδικά οι Σκύθες τοξότες ήταν φημισμένη για τα δηλητηριώδη βέλη τους, που είχαν εμβαπτίσει σε ένα δύσοσμο μίγμα από δηλητήριο έχιδνας (οχιάς) και ανθρώπινο αίμα (επίσης ήταν φοβερά εύστοχοι από αποστάσεις που έφθαναν ακόμα και τα 550 μέτρα – πολλοί σκελετοί των θυμάτων τους που ανακαλύφθηκαν από τους αρχαιολόγους, βρέθηκαν με βέλη σφηνωμένα ακριβώς ανάμεσα στα μάτια). Το 326 π.Χ. οι Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου αντιμετώπισαν στη βόρεια Ινδία έφιππους τοξότες που έβαλλαν βέλη τρομερής αποτελεσματικότητας και εξαιρετικά θανατηφόρα.

Τελικά οι Έλληνες διαπίστωσαν πως οι αντίπαλοί τους τα είχαν εμποτίσει με δηλητήριο ψόφιας οχιάς, που αφηνόταν να αποσυντεθεί στον ήλιο μέχρι που το δέρμα της έλιωνε και το υγρό έβγαινε μόνο του από τους ιστούς. Ο ιστορικός Διόδωρος αναφέρει πως «άνδρες που τραυματίζονταν από τέτοια βλήματα μούδιαζαν ακαριαία, σε ένα μαρτύριο από αφόρητους πόνους και σπασμούς που έρχονταν κατά κύματα, ενώ το δέρματος γινόταν κρύο και μελανιασμένο και ξερνούσαν χολή». Ο Αννίβας έθεσε σε εφαρμογή ένα εξίσου «βρώμικο» σχέδιο, όταν σε μια ναυμαχία κατά της Περγάμου (το 191 π.Χ.) έριξε πάνω στα καταστρώματα των εχθρικών πλοίων ζωντανά δηλητηριώδη φίδια!



Ο Ρωμαίος ιστορικός Αππιανός περιγράφει γλαφυρά πως οι πολιορκημένοι κάτοικοι της Θεμισκύρας, στη Βιθυνία, έτρεψαν σε φυγή το ρωμαϊκό στρατό εξαπολύοντας εναντίον του σμήνη από μέλισσες, άγριες αρκούδες και άλλα θηρία το 72 π.Χ. Σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, οι πολίτες της Χάτρα (στο σημερινό Ιράκ) γέμισαν πήλινα αγγεία με δηλητηριώδη έντομα και τα έριξαν από τις επάλξεις των τειχών τους πάνω στις έντρομες λεγεώνες του Σεπτίμιου Σεβήρου.

Στον αντίποδα όλων αυτών των «μέσων θανάτου» και των παρενεργειών τους βρισκόταν η Στρατιωτική Ιατρική, η οποία σε όλες τις εποχές γινόταν αντιληπτή ως μια προσπάθεια να μειωθούν οι ανθρώπινες απώλειες από την εχθρική δράση. Ως τέτοια περιλάμβανε το θεσμό του «έφεδρου» γιατρού, αφού οι περισσότεροι στρατοί μέχρι το 2000 π.Χ. συγκροτούντο με επιστρατεύσεις. Η στρατολόγηση ανδρών από διάφορα κοινωνικά στρώματα προϋπέθετε την ύπαρξη καλά ενημερωμένων γιατρών, που γνώριζαν το επίπεδο υγεία του γενικότερου πληθυσμού, τη δίαιτά του, τη θνησιμότητά και τη διάρκεια ζωής του.

Ίσως ο πιο σημαντικός ρόλος ενός τέτοιου πολύτιμου ειδικού να ήταν η εξασφάλιση επαρκών ποσοτήτων τροφής καλής ποιότητας και πόσιμου νερού, παραγόντων τόσο κρίσιμων για την αποτελεσματικότητα ενός στρατού στη μάχη. Μέχρι τον 20ο αιώνα όλοι οι στρατοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπέστησαν πολύ περισσότερες απώλειες από τις ασθένειες και τις μολύνσεις, παρά από την ύστατη δοκιμασία στο πεδίο της μάχης.



Φωτογραφικό Υλικό




ΠΗΓΕΣ :

(1) :
https://docs.google.com/viewera=v&q=cache:pk1RuioM0IMJ:clubs.pathfinder.gr/getfile.php%3Ffile%3D2%26folder%3D107885+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1&hl=el&gl=gr&pid=bl&srcid=ADGEESgxIC4vf5kq_Ud0P7N3WEu6rcVc09N_eC9oftC2UvzwhYFbEOXOmPzAYsBOTVkp5q3UaoF_zRR50WMi1DbvdH0TJTFkOKmYBCZumnnKTmIGFD_uFi-VgRbXYDsdigZbyGW&sig=AHIEtbROFGKXQNtlI7s8lWIqsxreIiL4aw
(2) :
http://eranistis.net/wordpress/2013/03/27/%CE%BF%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%B7%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD/
(3) :
http://averoph.wordpress.com/2013/04/12/%CE%B7%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B1/
(4) :
http://averoph.wordpress.com/2013/04/13/%CE%B7%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2/
(5) :
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CF%80%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7