Έτσι βρέθηκε νεκρός ο Σήφης ο κροκόδειλος (φωτογραφίες)

Νεκρός εντοπίστηκε ο Σήφης ο κροκόδειλος, το διάσημο ερπετό που ζούσε στην τεχνητή λίμνη του Φράγματος των Ποταμών στο Αμάρι.

Ο Σήφης που εντοπίστηκε πέρυσι το καλοκαίρι από δύο πυροσβέστες που εκτελούσαν περιπολίες για την πρόληψη πυρκαγιών στην περιοχή, οι οποίοι τον είδαν να κινείται στην ξηρά και κατόπιν να βουτάει στη λίμνη του φράγματος, εθεάθη για τελευταία φορά ζωντανός στις 14 Φεβρουαρίου, όταν ομάδα κτηνιάτρων επισκέφθηκε το σημείο προκειμένου να γίνει ακόμα μια προσπάθεια για την παγίδευσή του.

«Από τότε δεν τον ξαναείδε κανείς» είπε ο διευθυντής της διαχείρισης υδραυλικών έργων του ΟΑΚ, Βαγγέλης Μαμαγκάκης, «μέχρι χθες το απόγευμα που με ειδοποίησαν ότι τον είδαν να επιπλέει στη λίμνη νεκρός».
Σύμφωνα με τον ίδιο, το ερπετό ήταν νεκρό περίπου 15 μέρες, καθώς εντοπίστηκαν αλλοιώσεις στο σώμα του. Ο κ. Μαμαγκάκης αφού τόνισε ότι εξετάστηκε και δε βρέθηκαν ίχνη χτυπήματος, τόνισε ότι η πιθανότερη αιτία θανάτου του είναι το ψύχος, στο οποίο και προφανώς δεν άντεξε.
«Εκείνο που θα κάνουμε τώρα», είπε, «είναι να εξετάσουμε αν ο κροκόδειλος είναι τσιπαρισμένος», αν δηλαδή του έχει τοποθετηθεί το ειδικό τσιπ, πράγμα που θα δείξει αν είχε εισαχθεί νόμιμα στη χώρα μας.
Ωστόσο, παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες που έγιναν για να παγιδευτεί και να μεταφερθεί σε ασφαλές περιβάλλον αυτό δεν επετεύχθη.
«Πάνω από 10 φορές έγιναν προσπάθειες για να τον πιάσουμε. Θεωρώ ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε προκειμένου να προστατεύσουμε το ερπετό» τόνισε ο κ. Μαμαγκάκης και πρόσθεσε, «φέραμε δύο φορές τον κορυφαίο γητευτή κροκοδείλων Ολιβιέ Μπερά, που λόγω αντικειμενικών δυσκολιών δεν κατάφερε να τον παγιδεύσει».
Στο Φράγμα των Ποταμών βρέθηκαν στελέχη της επιτροπής από τον ΟΑΚ, το Δασαρχείο και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας καθώς και ο ερπετολόγος Πέτρος Λυμπεράκης. Επιτόπου οργανώθηκε επιχείρηση για την ανάσυρση και τη μεταφορά του στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Ηράκλειο.

Δείτε φωτογραφίες που ανάρτησε το rethemnosnews.gr:

sifis_2
sifis_3
sifis_4

πηγη

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΔΕΙΞΕ ΚΑΝΕΙΣ… ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ…

DSC_0043

Η οπερέτα της Ασυδοσίας που στην ούγια φέρει την υπογραφή Βούτσης – Πανούσης συνεχίζεται!
Αφού όπως φαίνεται και στις φωτο που ακολουθούν οι “αναρχικοί” που “αγωνίζονται” για την απελευθέρωση δολοφόνων (σαν τον Σάββα Ξηρό) όχι μόνο έχουν καταλάβει το Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά επιχειρούσαν γύρω στις 11 το πρωί να κατεβάσουν και την Ελληνική σημαία(!)  από το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έκπληκτοι και οργισμένοι οι περαστικοί Αθηναίοι πολίτες που έβλεπαν αυτό το ΟΡΓΙΟ ΑΝΟΜΙΑΣ και ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ παρακινούσαν τις αστυνομικές δυνάμεις που – λόγω εντολών των Βούτσηδων και των Πανούσηδων έχουν αδρανοποιηθεί –  να αναλάβουν επιτέλους δράση!
Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο..
DSC_0044
1DSC_0043
 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ! Ένα κοριτσάκι ζει τον απόλυτο τρόμο του πολέμου! Βλέπει την κάμερα και ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ γιατί την "πέρασε" για όπλο!

Σημ. του Β: Ακόμα ο είμαστε σε άθλιο επίπεδο πολιτισμού και κοινωνίας… κι όμως κάποιοι τον στηρίζουν με διάφορους τρόπους!…

Η φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού που έγινε viral! Ζει στη Συρία τη φρίκη του πολέμου. Έχει ζήσει τον εμφύλιο. Έχει μεγαλώσει μέσα στον φόβο. Βλέποντας καθημερινά δίπλα της όπλα.

Όταν λοιπόν την πλησιάζει ο φωτογράφος για να τραβήξει τη φωτογραφία της, η μικρή νομίζει ότι ο φωτογράφος κρατάει όπλο.

Και σηκώνει τα χέρια ψηλά για να «παραδοθεί».

Πηγή

15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι

10

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί παράγοντες και σε πολλά επίπεδα οι οποίοι επηρεάζουν το κατά πόσον αισθανόμαστε επιτυχημένοι, πλήρεις και ευτυχείς, αλλά θεωρώ ότι ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο βαθμός της δικής μας συναισθηματικής ωρίμανσης. Η συναισθηματική ωριμότητα προσφέρει σταθερότητα, ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Τα συναισθήματά μας θεωρούνται μέρος του ψυχισμού μας, αλλά αυτό που τα ξεχωρίζει ποιοτικά είναι ότι έχουν άμεση επίδραση στη φυσική μας υπόσταση· επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματός μας και καθοδηγούν κάθε δράση μας. Χωρίς συναισθήματα δε θα είχαμε κίνητρο για να κάνουμε το οτιδήποτε. Κατά την αναλογία που δίνει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Φύλλα Πορείας: Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης», αν ο εαυτός μας ήταν μια άμαξα, τα συναισθήματα θα ήταν τα άλογα που την κινούν και το μυαλό μας ο αμαξάς που κρατάει τα γκέμια.
Κατά την οπτική γωνία του παρόντος άρθρου, οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία, όπου ο αμαξάς και τα άλογα συνεργάζονται αρμονικά. Για κάποιους τυχερούς, η ισορροπία αυτή έρχεται με φυσικό, εξελικτικό τρόπο, καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που την υποστηρίζει. Σε άλλους, ακόμα πιο τυχερούς, έρχεται λίγο ως πολύ έμφυτη. Για τους περισσότερους από εμάς, είναι μια κατάκτηση που έρχεται μετά από συνεχή, συστηματική, επίπονη και ειλικρινή εσωτερική εργασία.
Τα γνωρίσματα της ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας είναι πολλά, όπως πολλοί είναι και τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται – ίσως υπερβολικά πολλοί για να περιγραφούν. Σε αυτό το άρθρο, αντί να ακολουθήσουμε τη συνηθισμένη οδό, δηλαδή να παραθέσουμε ένα δείγμα των «θαυμαστών» πραγμάτων που κάνουν οι άνθρωποι που έχουν φτάσει σε υψηλό βαθμό ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας, θα κάνουμε κάτι που ίσως είναι χρησιμότερο· κάτι που δείχνει ποια όρια μπαίνουν χάρη στην ωριμότητα και γιατί, τόσο προς τους εαυτούς μας, όσο και προς τους άλλους.
Ας δούμε λοιπόν 15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι.

Δεν αποζητούν την αποδοχή των άλλων

Η ανάγκη να αποσπάσουμε την προσοχή και κερδίσουμε την αποδοχή των άλλων είναι απευθείας συνδεδεμένη με το συναισθηματικό μας κόσμο. Κάποιοι από εκείνους που έχουν την ανάγκη να γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους, αισθάνονται ότι έχουν αξία μόνο όταν παίρνουν την επιβεβαίωση από κάποιον τρίτο, ότι αυτός τους έχει ανάγκη, ότι του είναι χρήσιμοι. Είναι λες και οι άνθρωποι αυτοί αμφιβάλλουν για την αξία τους ή ότι έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να αμφιβάλλει κανείς για την αξία του είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν ούτε καν εσύ δεν είσαι σίγουρος για την αξία σου, κανείς δεν θα πιστέψει ποτέ ότι αξίζεις.
Η αναζήτηση της αποδοχής των άλλων κρύβει μεγάλες παγίδες. Η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι με τον τρόπο αυτό υπάρχει ο κίνδυνος οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στην πραγματικότητα να χαραμίζουν τη δική τους ζωή, ζώντας τη φαντασιακή ζωή κάποιου άλλου, δηλαδή εκπληρώνοντας τις προσδοκίες κάποιου άλλου. Πολλές φορές αυτό έχει ρίζες στην παιδική ηλικία, όταν οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τις δικές τους προσδοκίες, αντί να του δίνουν αγάπη για αυτό που είναι, όπως είναι, άνευ όρων. Βλέποντας το παιδί την αναγνώριση και την αποδοχή μόνο όταν συμμορφώνεται με την εκπλήρωση των (εκφρασμένων ή υπονοούμενων) προσδοκιών των γονιών του, αναπτύσσει τη συμπεριφορά της αποζήτησης αυτής της αναγνώρισης, μπερδεύοντας την επιδοκιμασία (που εκδηλώνουν οι γονείς λόγω της ικανοποίησης των δικών τους επιθυμιών) με την αγάπη (που έχουν ανάγκη και αποζητούν τα παιδιά). Αυτή η αποζήτηση όμως ποτέ δε φτάνει σε ολοκλήρωση, καθώς, όση αποδοχή και να κερδίσουν στη ζωή τους (πχ μέσω της επαγγελματικής επιτυχίας), πάντα θα τους λείπει το αρχικό ζητούμενο: η αγάπη.

Δεν επιτρέπουν σε άλλους να τους ρίχνουν

Ο υγιής ψυχισμός απαιτεί συναισθηματική ανθεκτικότητα. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους με συμπλέγματα, απωθημένα και κακίες, που δε θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους να προοδεύουν και να προχωράνε στη ζωή τους. Μέσα σε κάθε περίσταση της ζωής σας, μπορεί να υπάρχει κάποιος που σας φθονεί. Η ατυχής αλήθεια είναι ότι, πολύ συχνά, οι άνθρωποι που μας κρατάνε πίσω είναι εκείνοι που βρίσκονται περισσότερο κοντά μας. Το να απαλλαγούμε από αυτούς τους ανθρώπους είναι τις πιο πολλές φορές η καλύτερη λύση, αλλά ταυτόχρονα είναι και η πιο δύσκολη. Αν μπορέσετε να απομακρύνετε διακριτικά αυτούς τους ανθρώπους από κοντά σας, θα έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα για να καθαρίσετε τη ζωή σας από συναισθηματικά φορτία που σας κρατάνε καθηλωμένους.

Δεν κρατούν μνησικακία

Αν κρατάτε μέσα σας απωθημένο θυμό, πικρία ή κακία για κάτι που σας έχουν κάνει, τότε ήδη ασχολείστε περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται με κάποια κατάσταση. Εάν κάποιος ζητήσει ειλικρινά συγγνώμη, συγχωρέστε τον και προχωρήστε. Εάν δε ζητήσει συγγνώμη, τότε διακόψτε σχέσεις μαζί του, αποκόψτε τον εαυτό σας από εκείνον και προχωρήστε· μόνο μην αφήσετε τα όποια σκοτεινά συναισθήματα να παραμείνουν μέσα σας. Η μνησικακία (ανάμνηση του κακού), το να κουβαλάτε στις συναισθηματικές αποσκευές σας θυμό ή πικρία για την κακία που αισθάνεστε ότι σας έχουν κάνει, καταναλώνει πάρα πολλή ψυχική ενέργεια, σας κάνει δυστυχείς και βλάπτει την υγεία σας. Όπως είπε κάποιος κάποτε, η μνησικακία είναι σαν να παίρνω εγώ το δηλητήριο και να περιμένω ότι θα πεθάνει ο άλλος.

Δε σταματούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει

Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι κάνουν ό,τι κάνουν επειδή το αγαπούν και δεν το αλλάζουν και δε το σταματούν για κανέναν τρίτο που μπορεί να έχει τις δικές του προτιμήσεις ή σκοπιμότητες.
5

Δε σταματούν να πιστεύουν στον εαυτό τους

Εκείνοι που αγαπούν τον εαυτό τους και κατανοούν τον εαυτό τους — εκείνοι που δε φοβούνται να είναι υπερήφανοι για τους εαυτούς τους — δεν αμφιβάλουν ποτέ για την αξία τους. Ξέρουν ακριβώς πόσο αξίζουν και φέρονται αναλόγως· ούτε υπερεκτιμούν, ούτε υποτιμούν τους εαυτούς τους.

Δε φέρονται επιθετικά προς στους άλλους

Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν κακοί. «Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;» μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Η επιθετική ή καταπιεστική συμπεριφορά προς τους άλλους έχει νόημα και μπορεί να χρησιμεύει μόνο σαν τρόπος επιβολής. Αν προσπαθείς να επιβληθείς σε άλλους ή να τους μειώσεις, ας ελπίσουμε ότι το κάνεις στα πλαίσια των επαγγελματικών σου υποχρεώσεων (πχ σε διαπραγματεύσεις)· αν όμως είναι η γενικότερη στάση ζωής σου να φέρεσαι σαν μ@λ@κας, τότε αυτό είναι σαφής ένδειξη προσπάθειας υπερκάλυψης της πολύ χαμηλής αυτοεκτίμησης που κατά βάθος σε βασανίζει. Μήπως οδηγείς και μεγάλο, ακριβό αυτοκίνητο; Έχω ακούσει ότι υπάρχουν ειδικά χάπια για την περίπτωσή σου;

Δεν αφήνουν τον καθένα να μπαίνει μέσα στη ζωή τους

Οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν συναισθηματική σταθερότητα για ένα λόγο: Δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτεθεί στην επίδραση ανθρώπων που δεν έχουν διαλέξει οι ίδιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο ζουν τη ζωή τους χαοτικά, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς προσανατολισμό (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα με τάσεις αυτοκαταστροφής (στη χειρότερη) – και πολύ ευχαρίστως θα έπαιρναν κι εσάς μαζί, για παρέα.

Δε φοβούνται να αγαπήσουν πραγματικά

Εάν φοβάσαι να αγαπήσεις, τότε μάλλον δεν έχεις αρκετή εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Ίσως να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή αξιόλογος για τους άλλους για να διατηρήσεις μακροχρόνια σχέση. Ίσως δεν μπορείς να διακρίνεις τι θα δουν οι άλλοι σ’ εσένα για να θέλουν να είναι μαζί σου. Ίσως πιστεύεις πως ό,τι και να δοκιμάσεις θα είναι καταδικασμένο έτσι κι αλλιώς να αποτύχει και δε θες να μείνεις πάλι μόνος και πληγωμένος.
Προσπάθησε να το δεις από την αντίθετη πλευρά. Κατά βάθος είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό θα το αισθανθεί οποιοσδήποτε σε γνωρίσει καλύτερα. Ακόμα και αν κάτι δεν προχωρήσει, δε σημαίνει ότι θα φταις εσύ. Σε μια σχέση υπάρχουν πάντα δύο. Αν όλα πάνε καλά, θα είναι χάρη και στους δύο. Αν όχι, η ευθύνη θα είναι και των δύο από κοινού. Εκτός βέβαια, αν είσαι ένας κακός και απαίσιος χαρακτήρας! Τότε ναι, φταις εσύ.
6

Δε μένουν στο κρεβάτι, τρέμοντας τη μέρα μπροστά τους

Η καλύτερη στιγμή της ημέρας θα έπρεπε να είναι η στιγμή που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι είσαι για άλλη μια μέρα ζωντανός, ότι έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να καταφέρεις πράγματα, να κάνεις τη ζωή σου καλύτερη! Πολύ συχνά, δυστυχώς, παίρνουμε την ύπαρξή μας σαν αιωνίως δεδομένη.
7

Δε φοβούνται την ηρεμία

Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι δεν αισθάνονται την ανάγκη για συνεχή δράση, ούτε έχουν την ανάγκη συνεχούς εύρεσης νέων ερεθισμάτων. Δεν έχουν την ανάγκη να γεμίζουν με δραστηριότητες το χρόνο τους και να είναι συνέχεια στο πόδι, προκειμένου να αποφεύγουν έτσι να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους ή για να αποδείξουν στους άλλους ή στον εαυτό τους την αξία τους. Εκτιμούν τις στιγμές γαλήνης και ανάπαυλας, καθώς τους υπενθυμίζουν το πώς είναι απλά να υπάρχεις και να αναπνέεις. Με αυτό δεν εννοούμε ότι αποφεύγουν την ένταση, αλλά μόνο ότι δεν τους καίει κάποια ιδιαίτερη ανάγκη συνεχούς εγρήγορσης και δράσης, δεν είναι παθολογικά εξαρτημένοι από αυτήν. Αντιθέτως, πολύ ευχαρίστως και χωρίς τύψεις ή ανασφάλειες θα πήγαιναν με την πρώτη ευκαιρία για έναν ήσυχο περίπατο ή θα καθόντουσαν για λίγο σε ένα παγκάκι να παρατηρήσουν και να νιώσουν με όλες τις αισθήσεις τους το περιβάλλον.
Strong business man concept

Δεν κάνουν πράγματα που δε θέλουν να κάνουν

Όλοι κάποιες στιγμές χρειάζεται να κάνουμε πράγματα που είτε δε μας τρελαίνουν ή δε μας αρέσουν, αλλά ποτέ δε θα έπρεπε να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε να κάνουμε. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό και έχουν πάντα μέσα στο μυαλό τους τα πράγματα που αγαπούν, κάτι το οποίο σαν στάση ζωής τους βοηθά και στο να βρίσκουν τρόπους για να φτάσουν εκεί. Μπορεί να μην απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο καθενός πράγματος που κάνουν, όμως έχουν ένα σκοπό και κάθε τι που κάνουν τους φέρνει πιο κοντά σε αυτό που αγαπούν.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν «όχι»

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία· αν δεν μπορείς να πεις «όχι», είσαι υποψήφιο θύμα εκμετάλλευσης. Οι άλλοι θα σε έχουν για χαλάκι της εξώπορτας και κανείς δε θα ζητάει τη γνώμη σου – ούτε θα τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη όταν τη δίνεις από μόνος σου. Το να λες «όχι» υπενθυμίζει στους άλλους ότι είσαι ανεξάρτητος, ότι έχεις όρια και ότι δεν μπορούν να σε ελέγξουν στα πάντα.

Δεν «αμελούν» να δίνουν ένα χέρι βοήθειας

Η δικαιολογία «δε μπορώ» δε στέκει, όταν έχουμε να κάνουμε με τη συμπόνια και τη συμπαράσταση. Μερικές φορές δε χρειάζεται να έχουμε χρήματα για να βοηθήσουμε κάποιον· λίγος από τον χρόνο μας, η συμπάθειά μας και η προσοχή μας μπορεί να είναι αρκετά. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να παραβλέπουν τα πράγματα που μας συνδέουν με τους άλλους. Οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι εκτιμούν τη Ζωή σε όλες της τις μορφές, εκφάνσεις και εκδηλώσεις και είναι περισσότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση.
9

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να «ταιριάξουν»

Όσο πιο ώριμος είναι κάποιος ψυχικά, τόσο λιγότερο αισθάνεται την ανάγκη να ταιριάξει με άλλους ανθρώπους, ομάδες ή καταστάσεις και τόσο περισσότερο ανεξάρτητος γίνεται. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Χόρχε Μπουκάι, τόσο περισσότερο «αυτοεξαρτώμενος» γίνεται, με την έννοια ότι εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό του και δεν εξαρτάται από το με ποιον είναι.
Το πρώτο στάδιο της διαδρομής που ακολουθεί η σκέψη και τα συναισθήματα των ώριμων ψυχικά ανθρώπων ξεκινάει από τη συνεχή, επίμονη (και επίπονη μερικές φορές, λόγω ξεβολέματος ή απομυθοποίησης καταστάσεων και προσώπων), προσπάθεια αυτογνωσίας, το «γνώθι σ’ αυτόν» του Σωκράτη, δηλαδή από το «ποιος είμαι». Από το ποιος είμαι, με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα προκύπτει το δεύτερο στάδιο του σκεπτικού μας, το «τι (θα έπρεπε να) κάνω». Αυτό που θα αναφέρω είναι υπεραπλούστευση, αλλά το χρησιμοποιώ για παράδειγμα: ο ζωγράφος ζωγραφίζει, ο συγγραφέας γράφει, ο αθλητής αθλείται, ο λεμονοστύφτης στύβει λεμόνια. Αυτό εφαρμόζεται αντίστοιχα σε όλες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου, από τις προσωπικές, μέχρι τις σεξουαλικές, τις επαγγελματικές, τις κοινωνικές, τα χόμπι κτλ. Το τι κάνω, με τη σειρά του, μέρα με τη μέρα χτίζει το τρίτο στάδιο και με οδηγεί από μόνο του στο «πού πάω». Στη συνέχεια, πάνω στη διαδρομή που χαράσσεται με βάση το πού πάω, έρχομαι σε επαφή με συνοδοιπόρους των οποίων αυτό το κομμάτι της διαδρομής τους συμπίπτει με τη δική μου (πρόσκαιρα ή μακροχρόνια) και με τους οποίους μπορώ (ή και όχι, ό,τι διαλέξω) να αναπτύξω σχέσεις, οπότε προκύπτει το τέταρτο και τελευταίο βήμα, το «με ποιον είμαι» που λέγαμε στην αρχή.
Οι ώριμοι και έμπειροι συναισθηματικά άνθρωποι γνωρίζουν τη σειρά των βημάτων και επανεξετάζουν τον εαυτό τους συνεχώς. Η σειρά πρέπει να είναι πάντα από τα προηγούμενα προς τα επόμενα, όχι αντίστροφα. Το κάθε ένα επόμενο στάδιο (θα έπρεπε να) είναι αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων σταδίων. Για παράδειγμα, το τι κάνω δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το ποιος είμαι – το ποιος είμαι (πρέπει να) καθορίζει το τι κάνω· το με ποιον είμαι δεν (θα έπρεπε να) καθορίζει το προς τα πού πάω – το προς τα πού πάω (πρέπει να) καθορίζει με ποιον θα είμαι.
Το θέμα αυτό συσχετίζεται άμεσα με το περιεχόμενο που δίνουμε στην έννοια «ελευθερία», καθώς και τις συνέπειες της ελευθερίας. Η ελευθερία μάς ολοκληρώνει οντολογικά ως ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα μάς φορτώνει με ευθύνες και υπευθυνότητες, γι’ αυτό οι περισσότεροι επιθυμούν ολόθερμα να πιστεύουν ότι δεν είναι ελεύθεροι· αλλιώς δεν θα είχαν κανένα άλλοθι για το ότι δεν αναλαμβάνουν δράση για να αλλάξουν την κατάστασή τους (αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για τα αποτελέσματα των δράσεών τους). Από την άλλη, αν παραδέχονταν ότι ήταν ελεύθεροι, δεν θα είχαν κανέναν άλλον να του φορτώσουν (μεταβιβάσουν) τις δικές τους ευθύνες για το τι κάνουν τώρα, πού πάνε τώρα και με ποιον είναι τώρα.

Δεν ξεχνούν ότι η «ευτυχία» είναι «στάση ζωής»

Τελευταίο και ίσως σημαντικότερο, οι ψυχικά ώριμοι και ψαγμένοι άνθρωποι κατανοούν την ανθρώπινη φύση και κατάσταση. Καταλαβαίνουν το ρόλο που παίζει ο εγκέφαλός μας και τη δύναμη που έχει η ίδια η δική μας αντίληψη των πραγμάτων πάνω στο σώμα και το νου μας και από βιολογικής και από ψυχολογικής πλευράς. Κατανοούν ότι τα συναισθήματα είναι αντιδράσεις· αντιδράσεις όχι απέναντι στα γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά αντιδράσεις στη δική μας αντίληψη των γεγονότων. Με άλλα λόγια, οι αντιδράσεις μας δεν αντανακλούν την πραγματικότητα· αντανακλούν την ερμηνεία που εμείς οι ίδιοι δίνουμε στην πραγματικότητα (φυσική, κοινωνική ή όποια άλλη).
Αν κάποιος το κατανοήσει αυτό βαθιά, θα είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα τα συναισθήματά του και, αλλάζοντας τη στάση του, να αλλάξει την κατάστασή του και, σε τελική ανάλυση, την ευχαρίστηση που παίρνει από τη ζωή του.

[πηγη]

Ενδοοικογενειακή Βία. Ένα βίντεο που ΠΡΕΠΕΙ να δουν όλοι…

endooikogeneiakh-via-koinonika

Σημ. του Β: Μη φοβάστε να καταγγείλετε… δεν υπάρχουν οικογενειακοί δεσμοί όταν σου συμπεριφέρονται βίαια με κάθε τρόπο!

Η μάχη στην ψυχή του ανθρώπου

4

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε…


– Γιε μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.
Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
– Και ποιος λύκος νικάει;

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:
– Αυτός που ταΐζεις.

[via]

Γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα όταν αισθάνονται πλούσιοι;

1

Όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο πιο κακότροπος κι αγενής γίνεσαι απέναντι στους γύρω σου: αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο κοινωνικός ψυχολόγος Πολ Πιφ μετά από ένα πολυήμερο πείραμα που διενήργησε στους δρόμους του Λος Άντζελες.

Μελετώντας την οδηγική συμπεριφορά των κατοίκων της Πόλης των Αγγέλων, προσπάθησε να εντοπίσει ποια αυτοκίνητα είναι αυτά που έχουν την τάση παραβιάζουν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
Κάθισε λοιπόν ο ίδιος αλλά και κάποιοι συνεργάτες του σε μια διάβαση πεζών, περιμένοντας να την διασχίσουν – και να θυμάστε πως ο ΚΟΚ δίνει σαφή προτεραιότητα στον πεζό που περιμένει να περάσει απέναντι.
Το έκαναν αυτό για εκατοντάδες αυτοκίνητα κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών, παρακολουθώντας ποιος σταματάει και ποιος όχι. Αυτό που ανακάλυψε ο καθηγητής Πιφ είναι πως όσο αυξανόταν η αξία του αυτοκινήτου τόσο αυξανόταν και η τάση του οδηγού να παραβεί το νόμο.
dv1667008
Δηλαδή, οι οδηγοί ακριβών αυτοκινήτων (Prius, Lexus, BMW) σταματούσαν λιγότερες φορές στις διαβάσεις πεζών, ενώ οι οδηγοί λιγότερο ακριβών αυτοκινήτων ή φορτηγών σταματούσαν περισσότερες φορές.
«Κανένα από τα αυτοκίνητα, στην κατηγορία των πιο φτηνών αυτοκινήτων δεν παρέβη το νόμο, ενώ αντιθέτως σχεδόν το 50% των αυτοκινήτων της πιο ακριβής κατηγορίας παρέβησαν το νόμο», λέει ο Πιφ.
Το συμπέρασμα είναι πως όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο πιο «αόρατος» είναι ο συνάνθρωπός σου και τόσο μεγαλύτερη τάση έχεις να βλέπεις τους άλλους σαν… κατσαρίδες που απλώς είναι εμπόδια στο δρόμο σου.
«Η μεγάλη περιουσία σε κάνει να είσαι επικεντρωμένος στα προσωπικά σου συμφέροντα και τις επιθυμίες. Τα χρήματα σε κάνουν να θεωρείς πως δεν έχεις ανάγκη από τους συνανθρώπους σου. Βασικά, τα πολλά λεφτά σε απομονώνουν κοινωνικά», συνεχίζει ο αμερικανός καθηγητής.
«Στον πραγματικό κόσμο, όσο λιγότερα χρήματα έχει κάποιος, τόσο περισσότερο στηρίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις προκειμένου να τα καταφέρει. Αντιθέτως, οι εύποροι επιλέγουν την εθελούσια απομόνωση, γεγονός που ωστόσο τους στερεί την ευτυχία της συμμετοχής τους σε άλλες κοινωνικές δραστηριότητες», καταλήγει με νόημα ο Πιφ.
Οπότε, για να φέρουμε και το πείραμα σε πιο ελληνικά δεδομένα, το συμπέρασμα που εξάγεται είναι να προσέχετε όταν περνάτε τις διαβάσεις των πεζών στην Κηφισιά, το Κολωνάκι ή τη Γλυφάδα, γιατί ενδέχεται να πέσετε θύμα κάποιου… ψηλομύτη οδηγού.

[πηγη]

Όλη η γη σε μία χώρα …την Ελλάδα! Δείτε τον Παράδεισο επί της Γης! 47 ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΦΩΤΟ..

paradeisos-peribalon


Ο Παράδεισος επί της Γης πραγματικά υπάρχει και βρίσκεται φυσικά στην Ελλάδα. Όλα τα είδη φύσης, βουνά, δάση, ποτάμια, νησιά, παραλίες, πέτρες, ηφαίστεια, θάλασσες! Όλα διαφορετικά, όλα υπέροχα!

Εδώ είναι μερικές φωτογραφίες από τις χιλιάδες που θα μπορούσαμε να βάλουμε αν σήκωνε ο σέρβερ, και αποτελούν ένα μικρό δείγμα για το τι είναι Ελλάδα.

Ελλάς, σημαίνει «οι πέτρες του φωτός» και ο λόγος είναι αυτός:

01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
47
29
30
31
32

33
34
35
36
37
38
39
48
40
41
42
43

45


Info:

Δύο από τις φωτογραφίες είναι δικές μας. 

Πολλές φωτογραφίες δανειστήκαμε από το διαδίκτυο και από την σελίδα στο facebook «Ελλάδα, η πιο όμορφη χώρα.»

Η εντυπωσιακή φωτογραφία της Θεσσαλονίκης μας ήρθε με e-mail. Οσο κι αν τη μεγεθύναμε δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε την υπογραφή.

Η φωτογραφία της Κέρκυρας με το σταυρό, είναι του Βασίλη Δουκάκη.

Η φωτογραφία του Πόρου, είναι του Βασίλη Τσανάκα.

Η φωτογραφία της Κέρκυρας – Βενετίας, είναι της Λίνας Ανεμογιάννη.

H φωτογραφία της Πλάκας, είναι του Vit Person (shotbyvit.com).

Τη φωτογραφία της Ιθάκης βρήκαμε στην ιστοσελίδα: ariafreepress.gr

Τη φωτογραφία με τις Αμμοθίνες, την μοναδική ελληνική έρημο (φημολογείται πως είναι και η μοναδική έρημος της Ευρώπης) βρήκαμε στην ιστοσελίδα: pamelimno.blogspot.de

Η προτελευταία φωτογραφία με τίτλο: «Οι Περσείδες «λούζουν» τα Μετέωρα» ελήφθη στις 13/08/2013 από τον Babak Tafreshi που απαθανατίζει με τη φωτογραφική του μηχανή τα «πεφταστέρια» πάνω από τους επιβλητικούς βράχους των Μετεώρων και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της NASA.

Στην τελευταία φωτογραφία απεικονίζονται: Ο Παρθενώνας, ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο και δεξιά το Αγιο Ορος. Η μεγάλη φωτογραφία είναι από την Σαντορίνη.

Στη φωτογραφία με την Κρήτη, έγραψα εκ παραδρομής Chili αντί Chile. Το άρθρο αντιγράφηκε πάρα πολλές φορές (συνήθως χωρίς τη σωστή πηγή και χωρίς τις διευκρινίσεις από κάτω) και μερικοί που δεν χρωστάνε καλό σε κανέναν έσπευσαν να ρίξουν αστροπελέκια! Ηρεμήστε παιδιά δεν είναι τεστ Αγγλικών! Η Ελλάδα έχει του κόσμου τις ομορφιές. Αυτό ήθελα να πω μόνο!

Καμμία φωτογραφία δεν έχει υποστεί επεξεργασία (από μας τουλάχιστον), ούτε στο χρώμα ούτε σε τίποτα παρα μόνον προσθέσαμε τις μπάρες με τις λεζάντες και την ιδέα φυσικά!


Οποιοσδήποτε αναγνωρίζει φωτογραφία του και επιθυμεί να μπει το όνομά του παρακαλούμε να μας στείλει e-mail προκειμένου να το προσθέσουμε. Τα πνευκατικά δικαιώματα των φωτογραφιών ανήκουν στους δημιουργούς τους.

ΠΗΓΗ

Οι δυσκολίες εξελίσσουν…

 
Για να επιλύσουμε ένα πρόβλημα που μας βασανίζει και που θέλουμε να το ξεπεράσουμε πρέπει αρχικά να διακρίνουμε την λύση. Αυτό δεν είναι απλώς θέμα μόρφωσης, ενημέρωσης, ή συμβουλών που θα δεχθούμε, αλλά και θέμα συναισθήματος. Ποιότητας συναισθήματος, που θα εξασφαλίσει την συνειδητοποίηση της λύσης. Δηλαδή η επίλυση ενός προβλήματος απαιτεί την άνοδό μας σε ένα υψηλότερο επίπεδο εξέλιξης. Απαιτεί την βελτίωσή μας ως ανθρώπων.
Ας δούμε ένα παράδειγμα. Υπάρχει ένα αταίριαστο ζευγάρι. Η ζωή τους είναι μη αναστρέψιμα δύσκολη και το διαζύγιο προβάλει ως η μόνη λογική λύση. Αν σε αυτό το ζευγάρι υπάρχει κάποια αδυναμία του συναισθήματος, αμοιβαία εξάρτηση, ντροπή για το τι θα πει ο κόσμος, φόβος για την αλλαγή, τότε ο χρόνος θα αναλώνεται μεταξύ βασάνων και μάταιης αναζήτησης οποιασδήποτε άλλης λύσης, εκτός από την προφανή. 
Αν η ψυχική τους κατάσταση αλλάξει προς το καλύτερο τότε αυτομάτως θα διακρίνουν την λύση του προβλήματός τους, την οποία δεν μπορούσαν να δουν λόγω των υποβαθμισμένων συναισθημάτων τους.
Η ντροπή για το τι θα πει ο κόσμος για παράδειγμα, διώχνει από τον νου μας την σκέψη της προφανούς λύσης. Ψάχνουμε για οτιδήποτε άλλο, βασανιζόμαστε και κωλυσιεργούμε, αλλά λύση δεν βρίσκουμε. 
Όταν ξεπεράσουμε αυτή την εμπλοκή λέγοντας στον εαυτό μας: εγώ θα ζήσω την δική μου ζωή και όχι την ζωή που θέλουν οι άλλοι και δεν θα δίνω λογαριασμό για τις αποφάσεις μου, θα δούμε ότι ταυτόχρονα αλλάζει η αντιληπτική μας ικανότητα. Αμέσως βλέπουμε την λύση και την εφαρμόζουμε.
Θέλουμε να επιβάλουμε μια λογική και αναγκαία τιμωρία στο παιδί μας. Αν είμαστε ανασφαλείς ως γονείς και συνεχώς επιζητούμε την επιβεβαίωση, τότε αν η αντίδραση του παιδιού μας είναι ένα περιφρονητικό: δεν σε αγαπάω, δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Θα φοβηθούμε, το παιδί μας θα μάθει πως να μας χειρίζεται και θα γίνει ένα κακομαθημένο. 
Ξεπερνώντας όμως την ανασφάλειά μας δεν θα δειλιάσουμε μπροστά στις συνέπειες, ασήμαντες κατά τα άλλα, και θα λειτουργήσουμε αξιοπρεπώς ως γονείς. Δεν θα αναρωτιόμαστε χωρίς τέλος, για το πως θα επιβληθούμε στα παιδιά μας, ούτε θα παίρνουμε ηρεμιστικά, αλλά όντας σίγουροι για τον εαυτό μας θα αποφασίσουμε τι πρέπει να κάνουμε.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλά προβλήματα χρονίζουν και παραμένουν άλυτα βασανίζοντάς μας για μια ολόκληρη ζωή, επειδή κάποια αδυναμία μας εμποδίζει να βρούμε και να εφαρμόσουμε την λύση. Συνήθως εμείς επειδή δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε, επαναπαυόμαστε και αναβάλουμε την λύση έως ότου οδηγηθούμε σε αδιέξοδα, οπότε αναλαμβάνουμε δράση την τελευταία στιγμή. 
Πρέπει δηλαδή να αρχίσουμε να υποφέρουμε πολύ ώστε να αφυπνιστούμε και να αλλάξουμε τον εαυτό μας και την ζωή μας. Αλλιώς βολευόμαστε και συνηθίζουμε να ζούμε με τα προβλήματά μας, κατηγορώντας τους άλλους, την κοινωνία και τον Θεό.
Η λύση είναι μπροστά μας αλλά εμείς κοιτάμε αλλού, πολλές φορές με μια περίεργη εμπάθεια. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις ανθρώπων που προτιμούν να καταστραφούν παρά να αλλάξουν τακτική. Τα προβλήματα όμως δεν λύνονται εθελοτυφλώντας, ή με τα πείσματα. 
Σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε ότι για να αλλάξουμε τον εαυτό μας προς το καλύτερο πρέπει τελικά να υποφέρουμε. Διαφορετικά, αν περνάμε καλά στην ζωή μας δεν έχουμε λόγους να κάνουμε το οτιδήποτε. Καπνίζουμε, πίνουμε, ξενυχτάμε, βλάπτουμε τους άλλους. 
Όσο διασκεδάζουμε ο φόβος για την υγεία μας είναι θεωρητικός. Όταν όμως πάθουμε κάτι τότε κόβουμε και το ποτό και το κάπνισμα και τα ξενύχτια. Έχετε προσέξει ότι οι περισσότεροι εγκληματίες μετανοούν αφού συλληφθούν από την αστυνομία; Μέχρι εκείνη την στιγμή όσο έκαναν αυτό που ήθελαν ελεύθερα, η μετάνοια δεν περνούσε καν από το μυαλό τους.
Ζούμε σε μια κατάσταση αδράνειας και για τους περισσότερους μόνο τα χτυπήματα της ζωής είναι κίνητρο για αλλαγή. Έχει ειπωθεί ότι μόνο όσοι έχουν βιώσει την απογοήτευση και την διάψευση των ελπίδων, μπορούν να δουλέψουν με τον εαυτό τους. 
Οι υπόλοιποι, οι ικανοποιημένοι που ζουν σε πραγματική ή φανταστική επάρκεια, δεν έχουν ισχυρά κίνητρα και τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα συχνά είναι κίβδηλα. Για να περνάει ευχάριστα η ώρα. Για τους ανθρώπους αυτούς κάποτε θα έρθει η στιγμή της οδυνηρής διάψευσης των ελπίδων, που είναι ταυτόχρονα η καλύτερη ευκαιρία για την έναρξη της εργασίας με τον εαυτό μας.
Όσο πιστεύω ότι θα την γλιτώσω, γιατί να αλλάξω; Γιατί να κόψω το κάπνισμα όσο υπάρχει μέσα μου η ελπίδα ότι ο καρκίνος αφορά μόνο τους άλλους; 
Γιατί να απαλλαγώ από τα ελαττώματά μου όταν αδικώ, κατηγορώ, ζηλεύω, κλέβω, αλλά ακόμα δεν έχω πάθει τίποτα και πιστεύω αυταπατόμενος ότι η ανθρώπινη και η θεία δικαιοσύνη δεν θα με αγγίξουν ποτέ; Γιατί να αλλάξω, όταν πείθω τον εαυτό μου ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι και εγώ είμαι απλώς ένα αθώο θύμα των περιστάσεων;
Όταν κάποτε μοιραία συναντήσω τις συνέπειες των πράξεών μου και τις συνειδητοποιήσω, βγαίνοντας από τον φανταστικό κόσμο της ατιμωρησίας, οι αυταπάτες μου καταρρέουν και ψάχνω πλέον για λύσεις. Ψάχνω όμως σε άλλες αυταπάτες, κυνηγώντας χίμαιρες, έως ότου διαψευσθούν με την σειρά τους και αυτές. 
Τότε αηδιασμένος θα πάψω να επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους και θα στραφώ στην μόνη αληθινή λύση, που είναι η εσωτερική αλλαγή. Θα σκοντάψω μια, δύο, δέκα φορές, έως ότου το πάρω απόφαση να προσέχω που πατάω. Θα υποφέρω χωρίς να γνωρίζω το γιατί. Θα φταίνε πάντοτε οι άλλοι, θα θέλω να αλλάξω τους άλλους, μέχρι να συνειδητοποιήσω κάποτε ότι στην ουσία ο υπεύθυνος της μιζέριας μου είμαι εγώ. Πρέπει να αλλάξω εγώ. Αυτή είναι η στιγμή της ωρίμανσης, η αληθινή έξοδος από την παιδική ηλικία.
Έτσι λοιπόν οι δυσκολίες της ζωής μας οδηγούν νομοτελειακά στην εσωτερική αλλαγή, όπως ο πόνος μας οδηγεί στους γιατρούς και στα φάρμακα. Μπορούμε να αγνοούμε τα συμπτώματα μιας ασθένειας από φόβο, ή από αφέλεια για όσο θέλουμε, μέχρι να καταλήξουμε στο κρεβάτι.
Εκεί πλέον θα πρέπει να δράσουμε διότι δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Όσο πιστεύουμε ότι ο εγωισμός είναι «χρήσιμος» δεν θα εργαστούμε ποτέ για την απαλλαγή μας από αυτόν. Όταν αλλάξουμε νοοτροπία μετά από αρκετά χτυπήματα στην ζωή, τότε έχουμε ωριμάσει για εσωτερική εργασία. Έχουμε στραφεί στον εαυτό μας.
Βρισκόμαστε πλέον στο σημείο όπου έχουμε αποφασίσει ειλικρινά την αλλαγή μας. Δεν ελπίζουμε ότι θα την γλιτώσουμε χωρίς να αλλάξουμε, ότι θα κάνουμε το λάθος και θα απολαμβάνουμε την ζωή μας σαν να έχουμε κάνει το σωστό. Εδώ τώρα απαιτείται ένα ακόμη άλμα στην συνειδητότητά μας. Μια περαιτέρω βελτίωσή μας ώστε να μπορέσουμε, όπως ήδη έχουμε πει, να διακρίνουμε την σωστή λύση και να βρούμε την δύναμη να την εφαρμόσουμε.
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι δυσκολίες μας εξελίσσουν, με τον όρο όμως ότι τις αποδεχόμαστε και αποφασίζουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας χρησιμοποιώντας τις σαν μέσο «εκγύμνασης». Διδασκόμαστε, αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας, προσπαθούμε και έτσι βελτιωνόμαστε. 
Αν όμως επιχειρούμε να τις αποφύγουμε με πλάγια μέσα χωρίς να δίνουμε πραγματικές λύσεις, τότε λειτουργούμε με κουτοπονηριά. Το σύμπαν όμως δεν μπορούμε να το εξαπατήσουμε έτσι εύκολα.
Αντίθετα, αν εργαστούμε υπεύθυνα, τότε θα διαπιστώσουμε ότι μας παρέχονται πολλές εξυπηρετήσεις. «Τυχαία» περιστατικά, «συμπτώσεις», μαθήματα, συμβολικά γεγονότα, εσωτερική ενίσχυση και άλλα πολλά, θα διευκολύνουν την προσπάθειά μας. 
Αρχίζουν να ανοίγουν διάφορες «πόρτες» μέσα μας και έξω μας, γιατί εισερχόμαστε πλέον στο ρεύμα της εξέλιξης και κάποιες δυνάμεις τίθενται στην διάθεσή μας. Η χάρις του Θεού, όπως θα έλεγαν κάποιοι. Μόνο η προσωπική εμπειρία θα μας πείσει.
Η ειλικρινής απόφαση είναι το ήμισυ του παντός. Από εκεί και πέρα θα διαπιστώσουμε ότι αυξάνουν οι εσωτερικές δυνατότητές μας, η αποφασιστικότητά μας και επίσης ότι δεχόμαστε κάποια υποστήριξη από το περιβάλλον μας. Όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά ορισμένα γεγονότα διευθετούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να μας βοηθούν. 
Συμβαίνει συχνά, μετά από μια σοβαρή και σταθερή απόφασή μας, να δημιουργηθούν τέτοιες καταστάσεις στην ζωή μας οι οποίες να μας προσφέρουν ευκαιρίες για κάποια συγκεκριμένη εργασία επί του εαυτού μας.
Ας πούμε ένα υποθετικό παράδειγμα. Έστω ότι αποφασίσαμε μετά από πιέσεις που δεχθήκαμε στην ζωή μας, από δυσκολίες που προκαλέσαμε, να απαλλαγούμε από την φιλαργυρία μας. Συνειδητοποιήσαμε ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε δυσκολέψει την ζωή μας και δεν ευθύνονται οι άλλοι. Θέλουμε ειλικρινά να αλλάξουμε. 
Ανοίγουν τότε οι νοητικοί μας ορίζοντες. Αλλάζουμε μέσα μας χωρίς καν να κοπιάσουμε, μόνο και μόνο επειδή αποφασίσαμε κάτι. Βλέπουμε καθαρά τις συνέπειες της φιλαργυρίας μας. Δημιουργούνται καταστάσεις με έναν ανεξήγητο τρόπο. Αρχίζουμε να συναντούμε ανθρώπους που χρειάζονται κάτι που έχουμε εμείς. 
Είναι ευκαιρίες για να δώσουμε. Διακρίνουμε τέτοιες ευκαιρίες, που πάντοτε υπήρχαν, αλλά η τσιγκουνιά μας, μας έκανε να στρέφουμε το βλέμμα μας αλλού. Βλέπουμε όμως και νέες ευκαιρίες, που λες και τις προκάλεσε η απόφασή μας με έναν «μαγικό» τρόπο. Η απόφασή μας άλλαξε το περιβάλλον μας. Είναι σαν μια προσευχή. Ζητήσαμε εκπαιδευτικές συνθήκες για να αποβάλλουμε την φιλαργυρία μας και αυτές μας δόθηκαν. Δεν μένει παρά να τις εκμεταλλευτούμε.
Μερικές φορές η απόφασή μας δεν είναι απολύτως συνειδητή. Έχουμε κουραστεί από κάποιες αδυναμίες μας και θέλουμε, με έναν υποσυνείδητο τρόπο, να τις αποβάλλουμε. Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες μέσα μας, χωρίς να το έχουμε καταλάβει. Τότε διάφορα γεγονότα, ευκαιρίες θα λέγαμε, εμφανίζονται στην ζωή μας όπως και στην περίπτωση των συνειδητών αποφάσεων. 
Εμείς όμως δεν γνωρίζουμε την σημασία τους, απλά μας συμβαίνουν. Ακολουθώντας την αντίστροφη οδό, από την φύση των γεγονότων μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την ενδόμυχη απόφαση που έχουμε πάρει και την εργασία που είμαστε ώριμοι πλέον να πραγματοποιήσουμε. Η ερμηνεία των γεγονότων φέρνει την απόφασή μας από το υποσυνείδητο στο συνειδητό. 
Το περιβάλλον μας είναι στην ουσία ένας δάσκαλος. Αν σύμφωνα με το προηγούμενο παράδειγμα διαπιστώσουμε ότι αρχίζουμε να περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που έχουν ανάγκη και αναρωτηθούμε τι σημαίνουν αυτές οι συγκυρίες, θα αντιληφθούμε ότι είναι η εξωτερική έκφραση μιας ενδόμυχης επιθυμίας. Να απαλλαγούμε από την φιλαργυρία μας.
Το Αόρατο δεν κοιτάει αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε, αλλά αυτό που θέλουμε πραγματικά. Δεν απαντάει στις επιθυμίες του μυαλού, αλλά στις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς μας. Αυτά που στην ζωή μάς φαίνονται ως ευχάριστες συμπτώσεις, ή ανεπιθύμητες δυσκολίες, είναι στην πραγματικότητα το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εμείς οι ίδιοι θελήσαμε, χωρίς συχνά να το γνωρίζουμε συνειδητά. Δεν είμαστε αβοήθητοι.

Ανατριχιαστικό: Ολλανδός πιλότος «πρόβλεψε» την πτώση του Airbus A320 πριν δύο μήνες! [Βίντεο]

Ανατριχιαστική «πρόβλεψη» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το άρθρο του Ολλανδού πιλότου, Jan Cocheret, που έγραψε πριν δυο μήνες, με τίτλο «Μπορείς να μου ανοίξεις την πόρτα;», στο εξειδικευμένο ολλανδικό περιοδικό πτήσεων «Piloot en Vliegtuig».

Ο πιλότος, που εργάζεται στην Emirates Airlines, ανέφερε στην στήλη που έχει στο συγκεκριμένο περιοδικό ότι: «Ελπίζω να μη βρεθώ ποτέ στην κατάσταση να πάω στην τουαλέτα και όταν επιστρέψω να βρω το πιλοτήριο κλειστό»!

Τα λόγια του πιλότου μοιάζουν με προφητικά, καθώς περίπου δύο μήνες μετά συνέβη η τραγική συντριβή της μοιραίας πτήσης του Airbus A320, της Germanwings, που συνετρίβη στις γαλλικές Άλπεις και παρέσυρε στον θάνατο 150 ψυχές.
Στο επίμαχο άρθρο του ο Ολλανδός πιλότος καταγράφει την ανησυχία του για τα μέτρα ασφαλείας στους θαλάμους διακυβέρνησης των αεροσκαφών, που ενώ έχουν θεσπιστεί για να κρατήσουν μακριά από το πιλοτήριο τους αεροπειρατές, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εις βάρος του ίδιου του κυβερνήτη του αεροσκάφους!
Ο Jan Cocheret έγραψε με εύλογη απορία:
«Ένας πιλότος που θα κλειδωθεί έξω από τον θάλαμο διακυβέρνησης δεν έχει άλλη επιλογή, από το να καθίσει με τους επιβάτες και να περιμένει να δει τι θα συμβεί… Εγώ σοβαρά μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος κάθεται δίπλα μου»…
Μετά την αεροπορική τραγωδία στις γαλλικές Άλπεις ο Ολλανδός πιλότος έγραψε στο Facebook:
«Αυτή η φρικτή ιστορία έγινε δυστυχώς πραγματικότητα».

1
2

3 

 defencenet

ΣΟΚ!!!Η ΑΘΗΝΑ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΓΙΑ 500 ΕΚΑΤ.ΚΑΙ 14 ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ!!

Η εκποίηση του λιμανιού του Πειραιά σε ιδιώτες είναι μία από τις μεταρρυθμίσεις που προτείνει η ελληνική κυβέρνηση στους δανειστές μας στη διαδικασία που είναι σε εξέλιξη στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων που δημοσιοποιεί το Dow Jones Newswire

Σε δημοσιονομικό επίπεδο ο στόχος είναι να μπουν στα ταμεία «τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ», κατά την ίδια πηγή, που παρέμεινε ανώνυμη.
Αντίστοιχη πληροφόρηση υπάρχει και για την εξέλιξη της υπόθεσης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, καθώς Έλληνες αξιωματούχοι φέρονται να έχουν ενημερώσει ότι θα προχωρήσει η παραχώρηση του δικαιώματος λειτουργίας σε ιδιώτες.
Προηγήθηκε χτες η δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη στο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα, όπως την μετέδωσε το Reuters, ότι ηελληνική κυβέρνηση θα προχωρήσει στην πώληση του πλειοψηφικού πακέτου που διαθέτει στον ΟΛΠ εντός των επόμενων εβδομάδων και η Cosco και οι άλλοι διεκδικητές «μπορούν να υποβάλουν μια πολύ ανταγωνιστική προσφορά».

Η συμφωνία αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός εβδομάδων αφότου υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση λόγω της αλλαγής της ελληνικής κυβέρνησης, πρόσθεσε ο αντιπρόεδρος, σύμφωνα με το πρακτορείο Νέα Κίνα.

imerisia.gr
ΠΗΓΗ
ΠΗΓΗ

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΠΥΡΓΟΥΣ

 

Ένας συνταξιούχος αστυνομικός, ο οποίος βρέθηκε στο σημείο της τρομοκρατικής επίθεσης της 11 Σεπτεμβρίου, υποστηρίζει ότι είδε το φάντασμα μιας γυναίκας, καθώς συμμετείχε στις έρευνες ανάμεσα στα ερείπια.
Ο βετεράνος αστυνομικός Frank Marra, κάνοντας λόγο για την ανατριχιαστική εμπειρία του στο βιβλίο του ‘From Landfill to Hallowed Ground’, γράφει ότι συμμετείχε στο δύσκολο έργο της αναζήτησης των θυμάτων στα συντρίμμια των Δίδυμων Πύργων, στιγμές μετά από το τρομοκρατικό χτύπημα.

Όπως γράφει, κατά τη διάρκεια των ερευνών, είδε στο σημείο το φάντασμα μιας Αφροαμερικανίδας, ντυμμένης στα λευκά, σαν μέλος του Ερυθρού Σταυρού κατά την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
»Την είδα από μακριά αλλά εξαφανίστηκε», αναφέρει σύμφωνα με την Mirror, ενώ ο ίδιος πιστεύει ότι προσπαθούσε να βοηθήσει τους διασώστες στο δύσκολο έργο τους.
Και άλλοι αστυνομικοί αναφέρουν ότι είδαν την ίδια μορφή.
 

Rothschild: Οι περίεργες συμπτώσεις της υπόθεσης “ελληνική κρίση


 
Το ελληνικό χρηματιστήριο έχει δεχτεί έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο τους τελευταίους μήνες και αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στο ποσοστό της κατά 50%, περίπου, πτώσης του ΓΔ σε αυτό το διάστημα, όσο, κυρίως, στην τεράστια αρνητική απόκλιση του από τις διεθνείς αγορές μετοχών, καθώς έχει φτάσει να παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αρνητική συσχέτιση με βασικούς δείκτες, όπως, ο S&P 500, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90.

Μία από τις εταιρίες που πρωτοστάτησαν στη χρηματιστηριακή επίθεση εναντίον του ΧΑ ήταν η Neuberger Berman η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πτώση του ελληνικού χρηματιστηρίου, πουλώντας 1,7 εκατομμύρια μετοχές της Εθνικής Τράπεζας (μετοχή με τη μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΓΔ) στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.

Μερικές περίεργες συμπτώσεις όσον αφορά στην εταιρία αυτή είναι πως ο νυν πρόεδρος της ήταν πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Lehman Brothers, πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Goldman Sacks και στενό συγγενικό πρόσωπο του τέως προέδρου των ΗΠΑ George Bush. Η πιο ενδιαφέρουσα σύμπτωση, όμως, είναι πως η συγκεκριμένη εταιρία έχει ιδρυθεί από ένα μέλος της οικογένειας Rothschild, της μεγαλύτερης τραπεζικής δυναστείας στον κόσμο.

Ένα άλλο μέλος αυτής της οικογένειας, ο Nathaniel Rothschild, το Φεβρουάριο του 2010 υποστήριξε σε συνέντευξή του στην Les Echos πως η ελληνική (και η ευρωπαϊκή κρίση) αποτελούν ‘πολύ φασαρία για το τίποτα’ και ότι στην πραγματικότητα τον καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία της έπαιξαν οι κερδοσκόποι και όχι τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα. ‘Ο ρόλος τους (των κερδοσκόπων στην ελληνική κρίση) ήταν πολύ, πολύ μεγάλος’ είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας: ‘όλα έγιναν τόσο εύκολα (για τους κερδοσκόπους)’. ‘Το πρωτογενές έλλειμμα της Ευρώπης δεν είναι άσχημο συγκρινόμενο με αυτό των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και άλλων κρατών’.

Το πιθανότερο είναι ο Nathaniel Rothschild να ξέρει καλά τι λέει τόσο για τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης, των ΗΠΑ της Ιαπωνίας και της Ελλάδας όσο και για το ρόλο των κερδοσκόπων στην δημιουργία της τεχνητής ελληνικής και στη συνέχεια ευρωπαϊκής κρίσης.

Η οικογένεια του έχει τη μεγαλύτερη παράδοση στον κόσμο στο εμπόριο χρέους έχοντας χρηματοδοτήσει δεκάδες κράτη για περισσότερα από 200 χρόνια ενώ αποτελεί τη μεγαλύτερη τραπεζική δυναστεία διεθνώς με ανυπολόγιστη περιουσία και αμέτρητες ‘εμπλοκές’ σε χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Στις 3 Δεκεμβρίου 1923 η Chicago Evening American είχε γράψει σχετικά: ‘Οι Rothschilds μπορούν να ξεκινήσουν ή να εμποδίσουν πολέμους. Ο λόγος τους μπορεί να δημιουργήσει ή να διαλύσει αυτοκρατορίες.’ Η New York Evening Post στις 22 Ιουλίου 1924 ε’ιχε γράψει: ‘Ο Κάιζερ έπρεπε να συμβουλευτεί έναν Rothschild προκειμένου να μάθει αν μπορεί να κάνει πόλεμο ή όχι. Ένας άλλος Rothschild σήκωσε όλο το βάρος της διαμάχης που οδήγησε στην κατάρρευση του Ναπολέοντα.’ Στις 8 Ιουλίου 1937, οι New York Times είχαν γράψει για τη δυναστεία: ‘Οι Rothschilds εισήγαγαν τον κανόνα του χρήματος στην ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν έχουμε πλέον έθνη αλλά οικονομικές επαρχίες’:

Σύμφωνα με υπολογισμούς αναλυτών για τα έσοδα της δυναστείας Rothschild, το 2001 ο τζίρος τους από τόκους δανείων που είχαν πουλήσει ξεπερνούσε τα 5 δις δολάρια ημερησίως. Τότε το παγκόσμιο κρατικό χρέος υπολογίζονταν κοντά στα 10 τρις δολάρια ενώ σήμερα αγγίζει τα 40 τρις. Η οικογένεια Rothschild είναι στο τιμόνι του μεγαλύτερου διεθνούς δικτύου εξόρυξης και εμπορίας χρυσού, διαμαντιών, πολύτιμων λίθων και μετάλλων, μέσα από εταιρίες όπως η Barick Gold, η Gold Fields, η De Beers, η Rio Tinto κλπ ενώ είναι από τις ισχυρότερες οικογένειες της βιομηχανίας πετρελαίου. Οι Rothschilds εισήγαγαν τον υπολογισμό της spot τιμής του χρυσού στο χρηματιστήριο του Λονδίνου και ήταν οι ίδιοι υπεύθυνοι γι’ αυτή τη διαδικασία καθημερινά από το 1919 μέχρι το 2004 όταν τοποθέτησαν ως αντικαταστάτη τους την Barclays, εταιρία με την οποία έχουν ισχυρούς δεσμούς.

Ο ρόλος των Rothschild στην Ελλάδα υπήρξε και είναι εξαιρετικά σημαντικός και αυτό κάνει τις συμπτώσεις ακόμη πιο ενδιαφέρουσες. Τα δάνεια Rothschild ήταν από τα πρώτα και μεγαλύτερα που έλαβε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μετά το 1821, ενώ οι Rothschild είναι οι δημιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Ελλάδας, καθώς ήταν βασικοί χρηματοδότες, συνιδρυτές και μεγαλομέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, μέσα από την οποία εισήγαγαν το κλασματικό αποθεματικό / κεντρικό τραπεζικό σύστημα στη χώρα , παρέχοντας στην ΕΤΕ την άδεια να τυπώνει χρήμα χωρίς αντίκρισμα, ένα ποσοστό του οποίου ανήκε στους ίδιους. Έχοντας το νομισματικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήματος στην Ελλάδα στα χέρια τους, μπόρεσαν να παίξουν κύριο ρόλο,σε βάθος χρόνου, στην έκδοση δανείων για τη δημιουργία έργων υποδομής, ενώ δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και δεκάδες βιομηχανίες.

Μέχρι του σημείου που τα στοιχεία γίνονται ασαφή, παρέμεναν βασικοί μέτοχοι της ΕΤΕ μέσω πολλών εταιριών (μία από αυτές η Neuberger Berman) αλλά και οι πιθανότεροι μεγαλομέτοχοι της ιδρυθείσας στην πορεία Τράπεζας της Ελλάδας η οποία πήρε το ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας από την ΕΤΕ. Η N.M. Rothschild & Sons υπήρξε σύμβουλος του ελληνικού κράτους για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου, σύμβουλος της Cosmote, των ΕΛΠΕ, της Τράπεζας Εγνατία, της Γενικής Τράπεζας, της Μυτιληναίου, της Eurobank και δεκάδων άλλων τραπεζών και εταιριών στην Ελλάδα.

Έτσι, το γεγονός πως η Neuberger Berman που πρωταγωνίστησε στην πτώση της ΕΤΕ στο κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009, είναι συμφερόντων Rothschild, αποτελεί μία πολύ περίεργη και προκλητική σύμπτωση. Δεν είναι, όμως, η μοναδική.

Στις 13 Μαΐου 2010 ο νυν βασικός οικονομικός σύμβουλος της κυβέρνησης Ομπάμα και πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ Paul Volcker, υποστήριξε στο Λονδίνο ότι η ελληνική κρίση δημιούργησε το πρόβλημα μίας ‘ενδεχόμενης αποσύνθεσης του ευρώ’, προκαλώντας πανικό στις αγορές. Έχει ενδιαφέρον η σύμπτωση πως ο Paul Volcker, αφού παρέδωσε τη θέση του διοικητή της FED στον Alan Greenspan το 1987, έγινε πρόεδρος της επενδυτικής τράπεζας J. Rothschild, Wolfensohn & Co, της οικογένειας Rothschild.

Στις 03 Μαρτίου 2010 ο George Soros, κατηγορήθηκε μαζί με τους Paulson, Cohen και Einhorn από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ.

Είναι ενδιαφέρον πως ο Soros, μαζί με την πρώην υπουργό των ΗΠΑ Madeleine Albright και τον τραπεζίτη Jacob Rothschild, είναι συνεταίροι σε επενδυτική εταιρία με έδρα το Λονδίνο, η οποία εξειδικεύεται σε επενδύσεις στην Αφρική.

Η οικογένεια Rothschild είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Αφρική για περισσότερο από 200 χρόνια, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά χρυσού και πολύτιμων μετάλλων. Οι Rothschild έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και στη δανειοδότηση των αφρικανικών κρατών.

Ο Soros είναι στενός συνεργάτης της οικογένειας Rothschild σε μία σειρά άλλων επενδυτικών έργων ενώ μέλη του διοικητικού συμβουλίου εταιριών του Soros έχουν υπάρξει μέλη του διοικητικού συμβουλίου εταιριών των Rothschild και αντίστροφα. (Ο Soros, ήταν ο μεγαλύτερος δανειοδότης της πρώτης κυβέρνησης της ΠΓΔΜ). Η επενδυτική εταιρία του Soros ονομάζεται Quantum Fund. Μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας είναι ο Richard Katz ο οποίος προηγουμένως ήταν πρόεδρος της “Rothschild Italia S.p.A.” και μέλος της επιτροπής εμπορικών τραπεζών της “N.M. Rothschild & Sons” στο Λονδίνο.

Οι συμπτώσεις συνεχίζονται αυτή τη φορά με τον John Paulson, δεύτερο βασικό πρόσωπο που κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ. Είναι ο 50ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο και μαζί με τον Nathaniel Rothschild είναι βασικοί μέτοχοι της ‘Rusal’, της μεγαλύτερης εταιρίας παραγωγής αλουμινίου στον κόσμο.

Ο Steven Cohen είναι το τρίτο βασικό πρόσωπο που κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ για την επίθεση στο ευρώ. Είναι ο 27ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Μαζί με την Atticus Capital της οικογένειας Rothschild, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος του διάσημου οίκου δημοπρασιών Sotheby’s (ο οίκος είναι εισηγμένος στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης) κατέχοντας το 6,2% των μετοχών της εταιρίας, με τους Rothschild να κατέχουν το 5,4%. Η μετοχή της εταιρίας ενισχύθηκε κατά 700% μετά την τοποθέτηση των Rothschild και Cohen.
Οι παραπάνω είναι, πράγματι, λίγες από τις περίεργες συμπτώσεις της ‘υπόθεσης ελληνική κρίση’ που συνδέονται με τη δυναστεία των Rothschild. Σε επόμενα άρθρα θα παραθέσω περισσότερες και ίσως σημαντικότερες. Θα αναφέρω, όμως και μία σειρά άλλων περίεργων και προκλητικών συμπτώσεων από τις σχέσεις των πρωταγωνιστών της ελληνικής κρίσης, οι οποίες θα προβληματίσουν ακόμη και τον πιο αθώο και καλόπιστο παρατηρητή της υπόθεσης.

http://kostasedessa.blogspot.gr/2012/03/rothschild.html#more

Το εκπληκτικό φαινόμενο των φυτών που τραγουδούν

Τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί. Όχι μόνο δεν τους αρέσει η φασαρία που κάνουν οι άνθρωποι, αλλά επίσης έχουν την ικανότητα να μαθαίνουν και να επικοινωνούν.
Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ότι τα φυτά μπορούν επίσης να παράγουν μουσική.
Έχετε ακούσει ποτέ την απίστευτη μουσική των φυτών;
Τα φυτά μπορούν πραγματικά να τραγουδούν και να συνθέτουν μουσική και το άκουσμά τους είναι όμορφο και χαλαρωτικό!
Από το 1975, ερευνητές στη Νταμανχούρ της βόρειας Ιταλίας πειραματίζονται με τα φυτά προσπαθώντας να μάθουν περισσότερα για τις μοναδικές ιδιότητές τους.
Οι ερευνητές χρησιμοποιούν συσκευές που έχουν δημιουργηθεί για να μετρηθεί η εκ νέου δραστηριότητα των φυτών στο περιβάλλον τους. Οι συσκευές ελέγχουν την ικανότητα των φυτών να μαθαίνουν και να επικοινωνούν.
Εφαρμόζοντας μια απλή αρχή, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια παραλλαγή της Γέφυρας Γουίτστοουν, ένα ηλεκτρικό κύκλωμα που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση μιας άγνωστης ηλεκτρικής αντίστασης με την εξισορρόπηση 2 σημείων ενός κυκλώματος, εκ των οποίων το ένα σημείο περιλαμβάνει τον άγνωστο παράγοντα.
Αυτή η συσκευή διαθέτει 3 σταθερές αντιστάσεις και 1 μεταβλητή. Γίνεται μέτρηση της διαφοράς ηλεκτρισμού ανάμεσα στα φύλλα και τις ρίζες των φυτών. Αυτές οι διαφορές μπορούν στη συνέχεια να μεταφραστούν ποικιλοτρόπως σε μουσική, φως, κίνηση κτλ.
Οι ερευνητές χρησιμοποιούν πολύ χαμηλής έντασης ηλεκτρικό ρεύμα, κι έτσι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τα φυτά.
Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι κάθε ζωντανό ον είτε πρόκειται για ζώο είτε για φυτό παράγει παραλλαγές του ηλεκτρικού δυναμικού ανάλογα με τα συναισθήματα που βιώνει σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές.

Η μουσική ξεκινάει περίπου μετά το 2ο λεπτό

Η συσκευή που κάνει τις μετρήσεις προέρχεται από τη Νταμανχούρ και ονομάζεται U1.
Τα φυτά παρουσιάζουν τις πιο ευαίσθητες παραλλαγές ηλεκτρικού δυναμικού όταν τα πλησιάζει το άτομο που τα φροντίζει, όταν τα ποτίζει και τους μιλά ή όταν υπάρχει μουσική κοντά τους κ.λπ.
Οτιδήποτε γίνεται αισθητό μέσα στο φυτό προκαλεί μια φυσιολογική αντίδραση, η οποία στη συνέχεια εκφράζεται με ηλεκτρική αγωγιμότητα.
Αυτές οι παραλλαγές μπορούν να μεταφραστούν με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών κλιμάκων.
Τα πειράματα έδειξαν ότι τα φυτά σίγουρα μπορούν να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν μουσικές κλίμακες και επίσης να παράγουν δική τους μουσική.
Παρά το γεγονός ότι προς το παρόν έχουν γίνει λίγες επιστημονικές έρευνες για το θέμα αυτό, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι το άκουσμα αυτής της πανέμορφης μουσικής είναι ιδιαίτερα ευχάριστο.

Πάσχα 2015: Πρωτοφανή καιρικά ιστορικά δεδομένα για την εποχή!

Φτιάχνει ο καιρός και μάλιστα με ζέστη, από την ερχόμενη Δευτέρα 30 Μαρτίου και μετά, με τη θερμοκρασία να σκαρφαλώνει και στους 24-25 βαθμούς Κελσίου και το κρύο να υποχωρεί μαζί με τις βροχές και τις καταιγίδες. Όμως ο Χειμώνας θα επανέλθει στις αρχές του Απριλίου με πτώση της θερμοκρασίας, βοριάδες, καταιγίδες, ακόμα και χιόνια.

Ωστόσο, δεν θα χαρούμε για πολύ, καθώς προς τα τέλη της άλλης εβδομάδας και μετά, σταδιακά ο καιρός θα χαλάσει και πάλι, με πτώση της θερμοκρασίας, βροχές, καταιγίδες αλλά και χιόνια, ενώ η κακοκαιρία ενδέχεται να συνεχιστεί και μέσα στην Μεγάλη εβδομάδα ως και το Πάσχα
Πρωτοφανές για τα καιρικά ιστορικά δεδομένα, θα είναι να χιονίσει μέσα στις γιορτές του Πάσχα στη χώρα μας και να εισβάλλει πολικό ψύχος, ωστόσο όπως τονίζει η έγκυρη σελίδα καιρού της Ελλάδας, Greek-Weather.Org, κάτι τέτοιο έχει ξανασυμβεί τελευταία τον Απρίλιο του 2003 με χιόνια ακόμα και μέσα στην Θεσσαλονίκη.

Θα είναι άκρως εντυπωσιακό να δούμε χιόνι μέσα στο Πάσχα, καθώς κάθε χρόνο την τελευταία τουλάχιστον 10ετία, έχουμε κάνει Πάσχα με καλοκαιρία και θερμοκρασίες ακόμα και κοντά στους 30 βαθμούς Κελσίου. Αυτή τη φορά το Greek-Weather, τονίζει πως μερικές περιοχές στην βόρεια, βορειοδυτική Ελλάδας, δεν αποκλείεται να κάνουν Πάσχα ακόμα και με ολικό παγετό.
Φυσικά και κάτι τέτοιο μας δείχνει πως η Άνοιξη φέτος δεν θα έρθει όπως όλα δείχνουν στη χώρα μας και θα μεταβούμε απευθείας στο Καλοκαίρι. Μάλιστα αν έχετε παρατηρήσει, τα δέντρα ακόμα δεν έχουν ανθίσει και ενώ έχουμε ήδη φτάσει στα τέλη του Μαρτίου… Για να δούμε λοιπόν τι θα συμβεί ως τα μέσα του Απριλίου στον καιρό της Ελλάδας και της Ευρώπης. Το ενδιαφέρον θα παραμείνει αμείωτο μέχρι περίπου και τα μέσα του Απρίλη.

ΠΗΓΗ

Πυροσβεστήρας που σβήνει την φωτιά μέσω του ήχου [video]

purosvesthras

Φοιτητές από το George Mason University δημιούργησαν έναν πυροσβεστήρα διαφορικό από τους υπόλοιπους.
Οι δημιουργοί του Seth Robertson and Viet Tran δημιούργησαν μια φορητή συσκευή που χρησιμοποιεί ένα ωστικό κύμα μπάσων για να σβήσει τη φωτιά.
Οι φοιτητές χρειάστηκαν 600 δολάρια για να φτιάξουν τον πυροσβεστήρα ο οποίος χρησιμοποιεί ήχους χαμηλής συχνότητας. Θα μπορούσε να θεωρηθεί πολύ χρήσιμος αν για παράδειγμα χρησιμοποιηθεί σε μέρη όπως η η κουζίνα του σπιτιού ή εστιατόρια, όπου ο κλασικός πυροσβεστήρας θα προκαλούσε αναστάτωση στους πελάτες αλλά και στην κουζίνα. Στο μέλλον, η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να ενσωματωθεί σε drones τα οποία θα έχουν πρόσβαση σε περιπτώσεις που χρήζουν άμεσης ανάγκης και είναι πολύ επικίνδυνες για τους πυροσβέστες.
Οι φοιτητές δεν είναι οι πρώτοι που χρησιμοποιούν την ιδέα αυτή, καθώς το 2012 η DARPA έδειξε ένα παρόμοιο concept, όμως κατάφεραν να φτιάξουν μια συσκευή τόσο μικρή που μπορεί να μεταφερθεί εύκολα.
Αυτό που ουσιαστικά κάνει η συσκευή είναι να εκπέμπει μια συχνότητα που κρατά το οξυγόνο μακριά από τη φωτιά, με αποτέλεσμα αυτή να σβήσει. Η συχνότητα αυτή ονομάζεται «Goldilocks zone» και υπάρχει στα 30-60 hertz. Ο πυροσβεστήρας αποτελείται από μια γεννήτρια συχνότητας ήχου και έναν μικρό ενισχυτή.

 
πηγη

Κανένας δε θα έπρεπε να δουλεύει ποτέ!

Η δουλειά είναι η πηγή σχεδόν όλης της δυστυχίας του κόσμου. Σχεδόν όλα τα κακά πράγματα που αξίζουν ν΄ αναφερθούν προέρχονται από την εργασία ή από τη ζωή σ΄ ένα κόσμο σχεδιασμένο για εργασία. Για να σταματήσουμε να υποφέρουμε, πρέπει να σταματήσουμε να δουλεύουμε.
Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε πράγματα. Σημαίνει στην πραγματικότητα τη δημιουργία ενός νέου τρόπου ζωής στηριγμένου στο παιχνίδι.

Μ΄ άλλα λόγια, ένα φιλοπαίγμων γλέντι, κοινοβιακή ζωή και ίσως ακόμα και τέχνη. Υπάρχουν περισσότερα να παίξει κανείς από το παιδικό παιχνίδι, όση αξία και να ΄χει αυτό. Μιλώ για μια συλλογική περιπέτεια στη γενικευμένη χαρά και στην ελεύθερα αλληλεξαρτημένη πληθωρικότητα ιδεών και κεφιού. Το παιχνίδι δεν είναι παθητικό. Αναμφίβολα χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο χρόνο καθαρά για τεμπέλιασμα και κωλοβάρεμα απ΄ ότι απολαμβάνουμε τώρα, ανεξάρτητα από το εισόδημα ή το επάγγελμα, αλλά όταν ανακτούμε από την εξάντληση που προκαλείται από την εργασία όλοι μας σχεδόν θέλουμε να δράσουμε. Ο Ομπλομοβισμός και ο Στακανοβισμός είναι οι δυο πλευρές του ίδιου υποτιμημένου νομίσματος.

Η παιχνιδιάρικη ζωή είναι εντελώς ασύμβατη με την υπάρχουσα πραγματικότητα. Τόσο το χειρότερο για την “πραγματικότητα”, τη βαρυτική τρύπα που ρουφάει τη ζωτικότητα από τους λίγους στη ζωή που ακόμα τη ξεχωρίζουν από την καθαρή επιβίωση. Περιέργως -ή ίσως και όχι- όλες οι παλιές ιδεολογίες είναι συντηρητικές γιατί πιστεύουν στη δουλειά. Μερικές απ΄ αυτές όπως ο μαρξισμός και οι περισσότερες τάσεις του αναρχισμού, πιστεύουν στη δουλειά με μεγάλη υπερηφάνεια γιατί πιστεύουν σε τόσα λίγα άλλα πράγματα.
Οι Φιλελεύθεροι λένε ότι πρέπει να σταματήσουμε τις διακρίσεις στην εργασία. Εγώ λέω ότι θα έπρεπε να σταματήσουμε την εργασία. Οι συντηρητικοί υποστηρίζουν νόμους για το δικαίωμα στη δουλειά. Ακολουθώντας τον ιδιότροπο γαμπρό του Μαρξ Πωλ Λαφάργκ υποστηρίζω το δικαίωμα στην τεμπελιά. Οι αριστεριστές επικροτούν την πλήρη απασχόληση. Όπως οι σουρεαλιστές -μόνο που εγώ δεν αστειεύομαι-επικροτώ την πλήρη αεργία. Οι τροτσκιστές κινητοποιούνται για μόνιμη επανάσταση. Εγώ κινητοποιούμαι για μόνιμο γλέντι. Αλλά αν όλοι οι ιδεολόγοι υποστηρίζουν τη δουλειά (όπως και κάνουν) -και όχι μόνο γιατί σχεδιάζουν να αναγκάσουν άλλους ανθρώπους να κάνουν τη δική τους- είναι περιέργως απρόθυμοι να το πουν. Μιλάνε ατέλειωτα για ημερομίσθια, ώρες, συνθήκες εργασίας, εκμετάλλευση, παραγωγικότητα, κέρδος. Ευχαρίστως θα μιλήσουν για οτιδήποτε άλλο πέρα από τη δουλειά καθαυτή. Αυτοί οι ειδικοί που προσφέρονται να σκεφτούν για μας σπανίως μοιράζονται τα συμπεράσματά τους για τη δουλειά, παρόλη την εξέχουσα θέση που κατέχει στις ζωές όλων μας. Ανάμεσά τους ψιλολογούν τις λεπτομέρειες. Τα συνδικάτα και οι διοικήσεις συμφωνούν ότι πρέπει να πουλάμε το χρόνο των ζωών μας σ΄ αντάλλαγμα για την επιβίωση παρόλο που παζαρεύουν την τιμή. Οι μαρξιστές πιστεύουν ότι πρέπει οι εργοδότες μας να είναι γραφειοκράτες. Οι φιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι οι εργοδότες πρέπει να ΄ναι επιχειρηματίες. Οι φεμινίστριες δεν ενδιαφέρονται για το τι μορφή παίρνει η εργοδοσία αρκεί οι εργοδότες να είναι γυναίκες. Είναι φανερό ότι αυτοί οι ιδεολογο-κάπηλοι έχουν σοβαρές διαφορές στο χωρισμό των λάφυρων της εξουσίας. Και είναι το ίδιο φανερό ότι κανένας τους δεν αντιτίθεται στην εξουσία σαν τέτοια και όλοι τους μας θέλουν να συνεχίσουμε να δουλεύουμε.
Μπορεί ν΄ αναρωτιέστε αν αστειεύομαι ή είμαι σοβαρός. Αστειεύομαι και είμαι και σοβαρός. Το να είσαι φιλοπαίγμων δε σημαίνει να είσαι φαιδρός. Το παιχνίδι δεν είναι απαραίτητα κάτι ελαφρύ, παρόλο που η ελαφρότητα δεν είναι ασημαντότητα: πολύ συχνά πρέπει να πάρουμε την ελαφρότητα στα σοβαρά. Θα ήθελα τη ζωή να είναι ένα παιχνίδι – αλλά ένα παιχνίδι με υψηλά κέρδη. Θέλω να παίζω για πάντα.
Η εναλλακτική λύση στη δουλειά δεν είναι απλά η αεργία. Το να είσαι φιλοπαίγμων δε σημαίνει να είσαι στα ναρκωτικά. Όση αξία και να δίνω στην ευχαρίστηση της αδράνειας, αυτή δε δίνει ποτέ τόση ικανοποίηση απ΄ όταν τονίζει άλλες ευχαριστήσεις και διασκεδάσεις. Ούτε προωθώ την καθορισμένη χρονικά βαλβίδα ασφαλείας που αποκαλείται αργία. κάθε άλλο. Η αργία είναι μη-δουλειά στο όνομα της δουλειάς. Η αργία είναι ο χρόνος που ξοδεύεται στην ανάρρωση από τη δουλειά και στην ξέφρενη αλλά απέλπιδη προσπάθεια να ξεχάσεις τη δουλειά. Πολλοί άνθρωποι γυρνάνε από τις διακοπές τόσο ηττημένοι που ανυπομονούν να ξαναρχίσουν δουλειά ώστε να ξεκουραστούν. Η κύρια διαφορά ανάμεσα στη δουλειά και την αργία είναι ότι στη δουλειά τουλάχιστον πληρώνεσαι για την αποξένωση και απoχαύνωσή σου.
Δεν παίζω με τους ορισμούς των λέξεων. Όταν λέω ότι θέλω να καταργήσω τη δουλειά, εννοώ αυτό ακριβώς που λέω, αλλά θέλω να πω αυτό που εννοώ καθορίζοντας τους όρους μου με μη-ιδιόμορφους τρόπους. Ο ελάχιστος ορισμός που μπορώ να δώσω για τη δουλειά είναι καταναγκαστική εργασία, που σημαίνει, υποχρεωτική παραγωγή. Και τα δυο στοιχεία είναι ουσιώδη. Η δουλειά είναι παραγωγή επιβαλλόμενη από οικονομικά ή πολιτικά μέσα, από το καρότο ή το ρόπαλο. (Το καρότο είναι απλά το ρόπαλο από άλλα μέσα). Αλλά δεν είναι όλη η δημιουργία δουλειά. Η δουλειά ποτέ δε γίνεται για την ίδια τη δουλειά, γίνεται για κάποιο προϊόν ή αποτέλεσμα απ΄ το οποίο ο εργάτης (ή, πιο συχνά, κάποιος άλλος) επωφελείται. Αυτό είναι απαραίτητα η δουλειά. Το να την ορίζεις σημαίνει το να την περιφρονείς. Αλλά η δουλειά είναι συνήθως χειρότερη από τις βαθμίδες καθορισμού της. Η δυναμική της κυριαρχίας που εμπεριέχεται στη δουλειά τείνει με το πέρασμα του χρόνου, στην τελειοποίηση. Στις προηγμένες εργασιακές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων όλων των βιομηχανικών κοινωνιών, είτε καπιταλιστικών, είτε “κομμουνιστικών”, η δουλειά σ΄ όλες τις περιπτώσεις αποκτά άλλα χαρακτηριστικά που επιτείνουν την αποκρουστικότητά της.
Συνήθως -κι αυτό είναι περισσότερο αληθινό στις “κομμουνιστικές” απ΄ότι στις καπιταλιστικές χώρες, όπου το κράτος είναι σχεδόν ο μόνος εργοδότης και όλοι είναι υπάλληλοι- η δουλειά συνεπάγεται την υπαλληλία, δηλ. τη μισθωτή εργασία, που σημαίνει το να πουλάς τον εαυτό σου με δόσεις. Έτσι, το 95% των αμερικανών που δουλεύουν, δουλεύουν για κάποιον (ή κάτι ) άλλο. Στην Κούβα ή στην Κίνα ή σε οποιοδήποτε άλλο μοντέλο που μπορεί να επικαλεστεί κανείς, το σχετικό ποσοστό πλησιάζει το 100%. Μόνο οι μαχόμενες επάλξεις των χωρικών του τρίτου κόσμου -Μεξικού, Τουρκίας, Ινδίας, Βραζιλίας- δίνουν περιστασιακά καταφύγιο σε σημαντικές συγκεντρώσεις αγροτών που διαιωνίζουν τον παραδοσιακό διακανονισμό των περισσότερων εργατών τις τελευταίες χιλιετηρίδες, την πληρωμή φόρων (=λύτρα) στο κράτος ή του ενοικίου σε παρασιτικούς γαιοκτήμονες ως αντάλλαγμα για να τους αφήσουν ήσυχους. Ακόμα κι αυτή η σκληρή μεταχείριση αρχίζει να φαίνεται εντάξει. Όλοι οι βιομηχανικοί εργάτες και οι εργαζόμενοι σε γραφεία είναι υπάλληλοι και υπό το είδος της επίβλεψης που εξασφαλίζει τη δουλικότητα.
Αλλά η σύγχρονη δουλειά έχει χειρότερες συνέπειες. Οι άνθρωποι δε δουλεύουν απλά, έχουν “δουλειές”. Ένα άτομο είναι αναγκασμένο να κάνει μια παραγωγική εργασία όλη την ώρα, όντας αναγκασμένος να κάνει κάτι τέτοιο. Ακόμα κι αν η εργασία περιέχει ένα ποσοστό ενδογενούς ενδιαφέροντος (που όλο και περισσότερες δουλειές δεν έχουν), η μονοτονία της εξαναγκαστικής της αποκλειστικότητας την αποστραγγίζει από τις διασκεδαστικές της δυνατότητες. Μια “δουλειά” η οποία μπορεί να ενώσει τις ενέργειες μερικών ανθρώπων, για ένα λογικά καθορισμένο χρονικό διάστημα, για διασκέδαση, είναι απλά ένα βάρος σ΄ αυτούς που πρέπει να την κάνουν για 40 ώρες την εβδομάδα, χωρίς λόγο για το πως πρέπει να γίνεται, για το όφελος ιδιοκτητών που δε συνεισφέρουν τίποτε στο έργο, και χωρίς τη δυνατότητα του καταμερισμού εργασίας ή του διαμερισμού καθηκόντων ανάμεσα σ΄ αυτούς που στην πραγματικότητα πρέπει να την κάνουν. Αυτός είναι ο αληθινός κόσμος της εργασίας: ένας κόσμος γραφειοκρατικής ανικανότητας, ή σεξουαλικής παρενόχλησης και διακρίσεων, ή ηλιθίων αφεντικών που εκμεταλλεύονται και θυματοποιούν τους υφισταμένους τους οι οποίοι -με οποιοδήποτε λογικό / τεχνικό κριτήριο- θα έπρεπε να είναι οι πιο σημαντικοί. Αλλά ο καπιταλισμός στον αληθινό κόσμο καταπιέζει τη λογική μεγιστοποίηση της παραγωγής και του κέρδους για να επιτύχει τον οργανωτικό έλεγχο.
Αυτός ο υποβιβασμός που υφίστανται οι περισσότεροι εργαζόμενοι στη δουλειά τους, είναι το σύνολο των διάφορων εξευτελισμών που μπορούν να μετονομαστούν σε “πειθαρχία”. Ο Φουκώ περιέπλεξε αυτό το φαινόμενο, αλλά είναι αρκετά απλό. Η πειθαρχία συνίσταται στην ολοκληρωτικότητα των ολοκληρωτικών ελέγχων στη δουλειά -επίβλεψη, ρουτίνα, επιβαλλόμενος ρυθμός δουλειάς, ποσοστά παραγωγής, χτύπημα κάρτας κτλ Η πειθαρχία είναι το κοινό στοιχείο του εργοστασίου, του γραφείου και του μαγαζιού, με τη φυλακή, το σχολείο και το ψυχιατρικό άσυλο. Είναι κάτι ιστορικά μοναδικό και φρικτό. Ήταν πέρα από τις δυνατότητες τέτοιων διαβολικών δικτατόρων του παλιού καιρού, όπως ο Νέρων, Ο Τζέκινς Χαν και ο Ιβάν ο Τρομερός. Παρόλες τις κακές προθέσεις τους, απλά δεν είχαν το μηχανισμό για να ελέγξουν τους υπηκόους τους τόσο ολοκληρωτικά, όσο τους ελέγχουν οι σύγχρονοι δεσπότες. Η πειθαρχία είναι η καθαρά διαβολική σύγχρονη μέθοδος ελέγχου, είναι μια καινοτομική εισβολή στη ζωή μας που πρέπει να απαγορευθεί με την πρώτη ευκαιρία.
* * *
Αυτή είναι η “δουλειά”. Το παιχνίδι είναι εντελώς το αντίθετο. Το παιχνίδι είναι πάντα εθελοντικό. Κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν παιχνίδι, γίνεται δουλειά αν είναι αναγκαστικό. Αυτό είναι αξίωμα. Ο Bernie de Coven όρισε το παιχνίδι ως την ” αναστολή των συνεπειών”. Αυτό είναι απαράδεχτο αν υπονοεί ότι το παιχνίδι είναι ανακόλουθο. Το θέμα δεν είναι ότι το παιχνίδι είναι χωρίς συνέπειες. Κάτι τέτοιο έχει ως στόχο να υποβιβάσει το παιχνίδι. Το θέμα είναι ότι οι συνέπειες, αν υπάρχουν, είναι δευτερεύουσας σημασίας. Το να παίζεις και το να δίνεις είναι στενά συνδεδεμένα, είναι οι μπηχεβιοριστικές και συναλλαγματικές όψεις του ίδιου ορμέμφυτου, του ένστικτου του παιχνιδιού. Μοιράζονται μια αριστοκρατική περιφρόνηση για τα αποτελέσματα. Ο παίχτης κερδίζει κάτι απ΄ το παιχνίδι. Ααυτός είναι ο λόγος που παίζει. Αλλά η κύρια ανταμοιβή είναι η εμπειρία της δραστηριότητας αυτής καθεαυτής (όποια και να ΄ναι αυτή). Κάποιοι κατά τ΄ άλλα επιμελείς μελετητές του παιχνιδιού, όπως ο Kohan Huizinga (“Homo Ludens”) το ορίζουν ως παίξιμο παιχνιδιού ή ακολούθηση κανόνων. Σέβομαι το εύρος γνώσεων του Huizinga αλλά απορρίπτω κατηγορηματικά τους περιορισμούς του. Υπάρχουν πολλά καλά παιχνίδια (σκάκι, μπέιζμπολ, Μονόπολη, μπριτζ), που καθορίζονται από κανόνες αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα να παίξει κανείς από τέτοια παιχνίδια. Συζητήσεις, σεξ, χορός, ταξίδια -αυτές οι δραστηριότητες δεν καθορίζονται από κανόνες αλλά σίγουρα είναι παιχνίδια. Και κάποιος μπορεί να παίξει με τους κανόνες τουλάχιστον τόσο ελεύθερα όσο και μ΄ οτιδήποτε άλλο.
Η εργασία παράγει μια καρικατούρα της ελευθερίας. Η επίσημη γραμμή είναι ότι όλοι έχουμε δικαιώματα και ζούμε σε δημοκρατία. Άλλοι δυστυχείς που δεν είναι ελεύθεροι όπως εμείς, ζούνε σε αστυνομικά κράτη. Αυτά τα θύματα είναι αναγκασμένα να υπακούουν κανόνες, όσο αυθαίρετοι και να είναι. Οι αρχές τους έχουν υπό συνεχή επιτήρηση. Οι κρατικοί γραφειοκράτες ελέγχουν ακόμα και τις παραμικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Οι επίσημοι που τους εξουσιάζουν δε λογοδοτούν παρά σε ανώτερους, δημοσίως ή ιδιωτικά. Αλλιώς, η διαφωνία και η ανυπακοή τιμωρούνται. Χαφιέδες δίνουν αναφορά σε σταθερή βάση στις αρχές. Όλα αυτά υποτίθεται ότι είναι πολύ κακά.
Και έτσι είναι, παρόλο που δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια περιγραφή του σύγχρονου περιβάλλοντος εργασίας. Οι φιλελεύθεροι και οι συντηρητικοί και οι ελευθεριακοί που κλαίγονται για τον ολοκληρωτισμό είναι υποκριτές και κάλπηδες. Υπάρχει πιο πολύ ελευθερία σ΄οποιοδήποτε μέση αποσταλινικοποιημένη δικτατορία απ΄ ότι υπάρχει στον κανονικό Αμερικάνικο εργασιακό χώρο. Βρίσκεις το ίδιο είδος ιεραρχίας και πειθαρχίας σε ένα γραφείο ή εργοστάσιο με μια φυλακή ή ένα μοναστήρι. Στην πραγματικότητα, όπως έδειξαν ο Φουκώ και άλλοι, οι φυλακές και τα εργοστάσια εμφανίζονται περίπου την ίδια χρονική περίοδο, και οι διευθυντές τους δανείζονταν συνειδητά ο ένας τις τεχνικές ελέγχου του άλλου. Ο εργάτης είναι σκλάβος για το διάστημα που δουλεύει. Το αφεντικό λέει πότε να εμφανιστεί, πότε να φύγει, και τι να κάνει στο ενδιάμεσο. Σου λέει πόση δουλειά να κάνεις και πόσο γρήγορα. Έχει το ελεύθερο να επεκτείνει τον έλεγχο σε εξευτελιστικές ακρότητες, κανονίζοντας κατά βούληση τα ρούχα που φοράς ή το πόσο συχνά πας στο μπάνιο. Με μερικές εξαιρέσεις, μπορεί να σε απολύσει για οποιοδήποτε λόγο, ή χωρίς καθόλου λόγο. Σε κατασκοπεύει με καταδότες και επόπτες, φτιάχνει ένα ντοσιέ για κάθε υπάλληλο. Το να αντιμιλάς θεωρείται “ανυπακοή”, σαν ο εργάτης να είναι ένα κακομαθημένο παιδί, και όχι μόνο απολύεσαι γι’ αυτό, αλλά δε σου δίνει και δικαίωμα για αποζημίωση. Χωρίς απαραίτητα να επιδοκιμάζεται, είναι άξιο αναφοράς ότι τα παιδιά στο σπίτι και στο σχολείο αντιμετωπίζουν παρόμοια συμπεριφορά, δικαιολογημένη από την υποτιθέμενη ανωριμότητά τους. Τι λέει αυτό για τους γονείς και τους δασκάλους τους που δουλεύουν;
Το υποτιμητικό σύστημα της κυριαρχίας που περιέγραψα κυριαρχεί πάνω στις μισές ώρες εγρήγορσης της πλειοψηφίας των γυναικών και της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανδρών για δεκαετίες, για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό δεν είναι πολύ παραπλανητικό να αποκαλέσουμε το σύστημά μας δημοκρατία ή καπιταλισμό ή – ακόμα καλύτερα- βιομηχανικισμό, αλλά τα πραγματικά του ονόματα είναι εργοστασιακός φασισμός και γραφειο-ολιγαρχία. Οποιοσδήποτε λέει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι ψεύδεται ή είναι ηλίθιος. Είσαι ότι κάνεις. Αν κάνεις βαρετή, ηλίθια μονότονη δουλειά, κατά πάσα πιθανότητα θα γίνεις βαρετός, ηλίθιος και μονότονος. Η δουλειά προσφέρει μια πολύ καλύτερη εξήγηση της έρπουσας κρετινοποίησης γύρω μας, ακόμα και από τόσο σημαντικούς αποβλακωτικούς μηχανισμούς όπως η τηλεόραση και η εκπαίδευση. Άνθρωποι που υποβάλλονται σε πειθαρχία όλη τους τη ζωή, παραδίδονται στη δουλειά μετά το σχολείο και ομαδοποιούνται από την οικογένεια στην αρχή και το γηροκομείο στο τέλος, έχουν συνηθίσει στην ιεραρχία και είναι ψυχολογικά σκλαβωμένοι. Η ικανότητά τους για αυτονομία έχει ατροφήσει τόσο που ο φόβος τους για την ελευθερία είναι ανάμεσα στις λίγες λογικά θεμελιωμένες φοβίες τους. Η πειθαρχημένη εκπαίδευσή της στη δουλειά μεταφέρεται στις οικογένειες που ξεκινούν, αναπαράγοντας έτσι το σύστημα με περισσότερους από ένα τρόπους, και στην πολιτική την κουλτούρα και σ΄οτιδήποτε άλλο. Όταν απομυζάς τη ζωτική δύναμη των ανθρώπων στη δουλειά, πιθανότατα θα υποταχθούν στην ιεραρχία και θα εξειδικευθούν σ΄ οτιδήποτε. Είναι συνηθισμένοι να το κάνουν.
Είμαστε τόσο κοντά στον κόσμο της δουλειάς που δε μπορούμε να δούμε τι μας κάνει. Πρέπει να στηριχτούμε σε εξωτερικούς παρατηρητές από άλλους καιρούς ή άλλες κουλτούρες για να εκτιμήσουμε την ακρότητα και την παθολογία της τωρινής μας θέσης. Υπήρχε μια εποχή στο παρελθόν μας όταν η “ηθική βάση της δουλειάς” θα ήταν ακατανόητη, και ίσως ο Weber να είχε βρει κάτι όταν συνέδεε την εμφάνισή της με μια θρησκεία, τον Καλβινισμό, ο οποίος αν αναδυόταν σήμερα αντί για πριν τέσσερις αιώνες θα ταίριαζε αμέσως σ΄ αυτό που κατηγοριοποιούμε ως cult. Αν θεωρήσουμε ότι κάτι τέτοιο ισχύει, πρέπει απλά να στηριχτούμε στη σοφία της αρχαιότητας για να έχουμε μια σωστή άποψη της δουλειάς. Οι αρχαίοι είδαν τη δουλειά όπως ήταν, και η άποψή τους κυριάρχησε, παρά την Καλβινιστική παραφροσύνη, μέχρι να εκθρονιστεί από τη βιομηχανική επανάσταση – αλλά όχι πριν την επιδοκιμασία των προφητών της.
Ας προσποιηθούμε για μια στιγμή ότι η δουλειά δεν κάνει τους ανθρώπους γελοιοποιημένους υποτακτικούς. Ας προσποιηθούμε, αψηφώντας κάθε εύλογη αναφορά στην ψυχολογία και την ιδεολογία των υποστηρικτών της, ότι δεν έχει καμιά επίδραση στο σχηματισμό του χαρακτήρα. Και ας προσποιηθούμε ότι η δουλειά δεν είναι τόσο βαρετή και κουραστική και εξευτελιστική όπως όλοι ξέρουμε ότι είναι. Ακόμα και τότε, η δουλειά θα συνέχιζε να αποτελεί κοροϊδία όλων των ουμανιστικών και δημοκρατικών φιλοδοξιών, μόνο και μόνο γιατί σφετερίζεται ένα τόσο μεγάλο κομμάτι του χρόνου μας. Ο Σωκράτης έλεγε ότι οι χειρωνακτικοί εργάτες ήταν κακοί σα φίλοι και σαν πολίτες γιατί δεν είχαν χρόνο να εκπληρώσουν τις υπευθυνότητές τους ως φίλοι και ως πολίτες. Είχε δίκιο. Εξαιτίας της δουλειάς, ότι και να κάνουμε, συνεχίζουμε να κοιτάμε τα ρολόγια μας. Το μόνο “ελεύθερο” πράγμα από τον αποκαλούμενο ελεύθερο χρόνο μας είναι ότι δεν κοστίζει τίποτε στο αφεντικό. Ο ελεύθερος χρόνος ως επί το πλείστον αφιερώνεται στην ετοιμασία για τη δουλειά, στο να πηγαίνεις στη δουλειά, να επιστρέφεις από τη δουλειά, και να αναρρώνεις από τη δουλειά. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ένας ευφημισμός για τον περίεργο τρόπο που η δουλειά ως παράγοντας παραγωγής όχι μόνο μεταφέρεται από και προς το χώρο της εργασίας με δικά της έξοδα, αλλά και θεωρεί και την πρωταρχική ευθύνη για τη διατήρηση και επισκευή της ως δεδομένη. Το κάρβουνο και το ατσάλι δεν κάνουν κάτι τέτοιο. Οι τόρνοι και οι γραφομηχανές δεν το κάνουν. Αλλά οι εργάτες το κάνουν. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Εdward G.Robinson σε μια από τις διάσημες γκανγκστερικές του ταινίες αποφάνθηκε, “Η δουλειά είναι για κορόιδα”.
Και ο Πλάτωνας και ο Ξενοφώντας αποδίδουν στο Σωκράτη και προφανώς μοιράζονται μαζί του, τη γνώση των καταστρεπτικών συνεπειών της δουλειάς στον εργάτη ως πολίτη και ως ανθρώπινο ον. Ο Ηρόδοτος αναγνώριζε την περιφρόνηση για τη δουλειά ως ένα χαρακτηριστικό των κλασσικών ελλήνων στο ζενίθ του πολιτισμού τους. Για να πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα από τη Ρώμη, ο Κικέρων έλεγε ότι “όποιος προσφέρει την εργασία του για λεφτά πουλά τον εαυτό του και τον τοποθετεί στις τάξεις των σκλάβων”. Η ειλικρίνειά του είναι πλέον σπάνια, αλλά κατά καιρούς πρωτόγονες κοινωνίες, τις οποίες έχουμε το συνήθειο να βλέπουμε υποτιμητικά, έχουν παράσχει εκπροσώπους που έχουν διαφωτίσει τους Δυτικούς ανθρωπολόγους. Οι Καπάκου του Δυτικού Ίριαν, σύμφωνα με τον Posposil, έχουν συλλάβει την ισορροπία στη ζωή και κατά συνέπεια δουλεύουν μόνο μέρα παρά μέρα, με την ημέρα της ανάπαυσης να είναι σχεδιασμένη ώστε να “ανακτήσεις τη χαμένη δύναμη και υγεία”. Οι προγονοί μας, ακόμα και μέχρι τον 18ο αιώνα όταν ήδη βρίσκονταν στο δρόμο για τη σημερινή μας κατάντια, τουλάχιστον ήξεραν αυτά που έχουμε ξεχάσει, τη σκοτεινή πλευρά της βιομηχανοποίησης. Η θρησκευτική τους αφοσίωση στην “Αγία Δευτέρα” – καθιερώνοντας έτσι ένα de facto πενθήμερο 150-200 χρόνια πριν τη νόμιμη χειροτόνησή του- έφερνε απελπισία στους πρώιμους ιδιοκτήτες εργοστασίων. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να υποταχθούν στην τυραννία του κουδουνιού, προκάτοχο του ρολογιού. Στην πραγματικότητα ήταν αναγκαίο για μια γενιά ή δυο, να αντικατασταθούν οι ενήλικοι άνδρες με γυναίκες που είχαν συνηθίσει στην υποταγή και παιδιά που μπορούσαν να καλουπωθούν στις βιομηχανικές ανάγκες. Ακόμα και οι εκμεταλλευόμενοι χωρικοί του ancien regime έκλεβαν σημαντικό χρόνο από τη δουλειά των γαιοκτημόνων τους. Σύμφωνα με το Λαφάργκ, το ένα τέταρτο του ημερολογίου των Γάλλων χωρικών ήταν αφιερωμένο σε Κυριακές και διακοπές, και τα νούμερα του Chayanov από χωριά στην Τσαρική Ρωσία -μια καθόλου προοδευτική κοινωνία- ομοίως δείχνουν το ένα τέταρτο ή ένα πέμπτο των ημερών των χωρικών αφιερωμένο στην ξεκούραση. Ελέγχοντας για την παραγωγικότητα, είμαστε φανερά πολύ πίσω απ΄ αυτές τις καθυστερημένες κοινωνίες. Οι εκμεταλλευόμενοι μουζίκοι θα αναρωτιόντουσαν γιατί δουλεύουμε. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουμε κι εμείς.
Για να κατανοήσουμε όλο το πελώριο μέγεθος της κατάπτωσής μας, όμως, ας θεωρήσουμε την πλέον πρώιμη κατάσταση της ανθρωπότητας, χωρίς κυβέρνηση ή ιδιοκτησία, όταν περιφερόμασταν ως τροφοσυλλέκτες. Ο Hobbes έκανε την εικασία ότι η ζωή τότε ήταν άσχημη, βίαιη και μικρή σε μέγεθος. Άλλοι συμπεραίνουν ότι η ζωή ήταν ένας απελπισμένος, αδιάκοπος αγώνας για την επιβίωση, ένας πόλεμος κηρυγμένος ενάντια σε μια Φύση σκληρή με το θάνατο και την καταστροφή να περιμένουν τους άτυχους ή τον οποιονδήποτε που δεν ήταν σε θέση να αντεπεξέλθει στην πρόκληση του αγώνα για ύπαρξη. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά ήταν μια προβολή φόβων για την κατάρρευση της εξουσίας της κυβέρνησης σε κοινότητες που δεν ήταν συνηθισμένες να υπάρξουν χωρίς αυτή, όπως η Αγγλία του Ηobbes στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Οι συμπατριώτες του Ηobbes είχαν ήδη αντιμετωπίσει εναλλακτικές μορφές κοινωνίας που εισήγαγαν άλλους τρόπους ζωής -στη Βόρεια Αμερική ιδιαίτερα- αλλά αυτές ήταν ήδη πολύ απόμακρες από την εμπειρία τους για να είναι κατανοητές. (Οι κατώτερες τάξεις, πιο κοντινές στην κατάσταση των Ινδιάνων, τις κατάλαβαν καλύτερα και συχνά τις βρήκαν ελκυστικές. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, εγγλέζοι άποικοι αυτομόλησαν σε ινδιάνικες φυλές ή, αιχμαλωτισμένοι στον πόλεμο, αρνήθηκαν να επιστρέψουν. Αλλά οι ινδιάνοι δεν αυτομολούσαν σε αποικίες λευκών σε μεγαλύτερο ποσοστό από τους γερμανούς που σκαρφάλωναν το τείχος του Βερολίνου από τη δυτική του πλευρά.) Η εκδοχή της “επιβίωσης του ικανότερου” -η εκδοχή του Tomas Huxley- του δαρβινισμού ήταν καλύτερη ως περιγραφή των οικονομικών συνθηκών της Βικτοριανής Αγγλίας απ΄ ότι της φυσικής επιλογής, όπως έδειξε ο αναρχικός Κροπότκιν στο βιβλίο του “Αμοιβαία βοήθεια, ένας παράγοντας εξέλιξης”. (Ο Κροπότκιν ήταν επιστήμονας -γεωγράφος- που άθελά του είχε άφθονες ευκαιρίες για δουλειά στο αντικείμενό του όσο ήταν εξόριστος στη Σιβηρία: ήξερε για τι πράγμα μιλούσε). Όπως οι περισσότερες κοινωνικές και πολιτικές θεωρίες, η ιστορία που ειπώθηκε από το Hobbes και τους διαδόχους του ήταν πραγματικά μια μη-αναγνωρισμένη αυτοβιογραφία.
Ο ανθρωπολόγος Marshal Sahlins, εξετάζοντας τα δεδομένα πάνω σε σύγχρονους τροφοσυλλέκτες, κατέρριψε το Χομπεσιανό μύθο σε ένα άρθρο με τίτλο “Η Αυθεντική Κοινωνία της Αφθονίας”. Δουλεύουν πολύ λιγότερο απ΄ ότι εμείς, και η δουλειά τους είναι δύσκολο να διακριθεί απ΄ ότι εμείς θεωρούμε ως παιχνίδι. Ο Sahlins έφτασε στο συμπέρασμα ότι “οι κυνηγοί και οι τροφοσυλλέκτες δουλεύουν λιγότερο απ΄ ότι εμείς. και η αναζήτηση της τροφής είναι περιοδική μάλλον παρά ένα αδιάκοπο ταξίδι, η ξεκούραση είναι άφθονη και υπάρχει ένα μεγαλύτερο ποσό ημερήσιου ύπνου κατά κεφαλήν ετησίως απ΄ ότι σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση της κοινωνίας”. Δούλευαν κατά μέσο όρο τέσσερις ώρες την ημέρα, αν υποθέσουμε ότι “δούλευαν” καν. Η “εργασία” τους, όπως φαίνεται σ΄ εμάς, ήταν ειδικευμένη και εξασκούσε τις φυσικές και διανοητικές τους ικανότητες. Η μη-ειδικευμένη εργασία σε οποιαδήποτε μεγάλη κλίμακα, όπως λέει ο Sahlin, είναι αδύνατη οπουδήποτε αλλού πέρα από το βιομηχανικό καθεστώς. Έτσι ικανοποιούσε τον ορισμό του Friedrich Schiller για το παιχνίδι, τη μοναδική περίπτωση που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την πλήρη ανθρωπιά του παίζοντας ολοκληρωτικά και με τις δυο πλευρές της δίπτυχης φύσης του, σκεφτόμενος και συναισθανόμενος. Όπως το έθεσε: “Το ζώο δουλεύει όταν η κινητήρια δύναμη της δραστηριότητάς του είναι η στέρηση και παίζει όταν η πληρότητα της δύναμής του είναι αυτή η κινητήρια δύναμη, όταν η υπεράφθονη ζωή είναι το δικό του κίνητρο για δραστηριότητα”. (Μια σύγχρονη εκδοχή – αμφίβολα αναπτυξιακή- είναι η αντιδιαστολή των κινήτρων της “έλλειψης” και της “ανάπτυξης”, του Abraham Maslow). Το παιχνίδι και η ελευθερία είναι, σ΄ ότι αφορά την παραγωγή, αλληλοσυμπληρώμενα. Ακόμα και ο Μαρξ, που ανήκει (παρόλες τις καλές του προθέσεις) στο πάνθεον των παραγωγιστών, παρατήρησε ότι “το βασίλειο της ελευθερίας δεν ξεκινά πριν να περάσουμε το σημείο όπου απαιτείται εργασία υπό τον εξαναγκασμό της αναγκαιότητας και εξωγενούς χρησιμότητας”. Δεν κατάφερε ποτέ να ταυτιστεί με αυτή την ευτυχισμένη περίσταση ως αυτή καθ΄ αυτή, την κατάργηση της δουλειάς, -είναι μάλλον ανώμαλο, στο κάτω-κάτω, να είσαι υπέρ των εργατών και κατά της εργασίας – αλλά εμείς μπορούμε.
Η φιλοδοξία να πάμε πίσω ή μπροστά σε μια ζωή χωρίς εργασία είναι φανερή σε κάθε σοβαρή κοινωνική ή πολιτισμική ιστορία της προβιομηχανικής Ευρώπης, ανάμεσά τους το “Η Μετάβαση της Ευρώπης” του Μ.Dorothy George και το “Λαϊκή κουλτούρα στις Αρχές της Μοντέρνας Ευρώπης” του Peter Burke. Σχετικό είναι επίσης το δοκίμιο του Daniel Bell “Η Δουλειά και οι Δυστυχίες της”, το πρώτο κείμενο, πιστεύω, που αναφέρθηκε στην “επανάσταση ενάντια στη δουλειά” με τόσες πολλές λέξεις και, αν είχε γίνει κατανοητό, θ΄ αποτελούσε μια σημαντική διόρθωση στην αυταρέσκεια που σχετιζόταν αρχικά με τη συλλογή κειμένων απ΄ όπου επιλέχθηκε, “Το Τέλος της Ιδεολογίας”. Ούτε οι επικριτές ούτε οι υποστηρικτές του παρατήρησαν ότι η θέση του τέλους της ιδεολογίας του Bell δε σηματοδοτούσε το τέλος της κοινωνικής ανησυχίας αλλά την αρχή μιας νέας, μη-καταχωρημένης φάσης ανεμπόδιστης και μη-επηρεασμένης από την ιδεολογία. Ήταν ο Seymour Lipset (στον “Πολιτικό Άνδρα”), και όχι ο Bell, που ανακοίνωσε την ίδια χρονική περίοδο ότι “τα βασικά προβλήματα της Βιομηχανικής Επανάστασης έχουν λυθεί”, μόλις λίγα χρόνια πριν η μεταβιομηχανική δυσφορία των φοιτητών οδήγησε το Lipset από το Πανεπιστήμιο του Berkeley στη σχετική (και προσωρινή) ηρεμία του Harvard.
Όπως επισημαίνει ο Bell, ο Adam Smith στο “Πλούτο των Εθνών”, παρόλο τον ενθουσιασμό του για την αγορά και το διαχωρισμό εργασίας, είχε μεγαλύτερη επίγνωση (και ήταν και πιο ειλικρινής γι’ αυτή) της άσχημης πλευράς της δουλειάς απ΄ ότι ο Αyn Rand οι οικονομολόγοι του Σικάγου ή οποιοσδήποτε από τους σύγχρονους επιγόνους του. Όπως παρατήρησε ο Smith: “Η αντιληπτική ικανότητα του μεγαλύτερου μέρους των ανθρώπων μορφοποιείται απαραίτητα από την καθημερινή τους εργασία. Ο άνθρωπος του οποίου η ζωή αναλίσκεται στο να πραγματοποιεί λίγους απλούς χειρισμούς…δεν έχει καμία τύχη στο να διευρύνει την αντίληψή του…Γενικά γίνεται τόσο αμαθής και ηλίθιος όσο είναι δυνατό να γίνει ένα ανθρώπινο πλάσμα”. Εδώ, σε μερικές απέριττες λέξεις, βρίσκεται η κριτική μου για την εργασία. Ο Bell, γράφοντας το 1956, τη Χρυσή Εποχή της ηλιθιότητας του Αϊζενχάουερ και της Αμερικάνικης αυτο-ικανοποίησης, αναγνώρισε την ανοργάνωτη, μη-οργανώσιμη δυσφορία που υπάρχει από το 1970 και μετά, αυτή που αναγνωρίσθηκε στην έρευνα του HEW “Η δουλειά στην Αμερική”, αυτή που δε μπορεί να γίνει προϊόν εκμετάλλευσης και έτσι αγνοείται. Αυτό το πρόβλημα είναι η εξέγερση ενάντια στη δουλειά. Δεν εμφανίζεται σε κανένα κείμενο κάποιου οικονομολόγου του laissez-faire -Milton Friedman, Murray Rothbard, Richard Posner – γιατί, σύμφωνα μ΄ αυτούς, όπως έλεγαν στο Lost In Space, “it does not compute”.
Αν αυτά τα προβλήματα, ιδωμένα από την αγάπη για την ελευθερία, δεν καταφέρνουν να πείσουν τους ανθρωπιστές της ωφελιμιστικής ή ακόμα και πατερναλιστικής πλευράς, υπάρχουν άλλα που δε μπορούν να τα αγνοήσουν. Η δουλειά είναι επικίνδυνη για την υγεία σας, για να δανειστούμε ένα τίτλο βιβλίου. Στην πραγματικότητα η δουλειά είναι μαζική δολοφονία ή γενοκτονία. Άμεσα ή έμμεσα, η δουλειά θα σκοτώσει τους περισσότερους από τους ανθρώπους που διαβάζουν αυτές τις γραμμές. 14.000 με 25.000 εργάτες σκοτώνονται ετησίως εν ώρα εργασίας σ΄ αυτή τη χώρα (Ε.Π.Α.). Πάνω από 2 εκατομμύρια αποκτούν αναπηρίες. Είκοσι με εικοσιπέντε εκατομμύρια τραυματίζονται ετησίως. Και αυτοί οι αριθμοί βασίζονται σε μια πολύ συντηρητική εκτίμηση του τι αποτελεί ένα εργατικό ατύχημα. Έτσι δεν υπολογίζονται οι 500 χιλιάδες περιπτώσεις εργατικών ασθενειών, ετησίως. Κοίταξα ένα ιατρικό εγχειρίδιο εργατικών ασθενειών που ήταν 1200 σελίδες. Ακόμα και αυτό σπάνια βγαίνει στην επιφάνεια. Τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία καταμετρούν τις φανερές περιπτώσεις όπως οι 100.000 εργαζόμενοι σε ορυχεία που πάσχουν από προβλήματα με τους πνεύμονες, από τους οποίους 4.000 πεθαίνουν κάθε χρόνο, ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας απ΄ ότι αυτό του AIDS, για παράδειγμα, που λαμβάνει τόση πολύ δημοσιότητα από τα media. Αυτό αντανακλά τη μη-εκφρασμένη ανοιχτά υπόθεση ότι το AIDS βασανίζει τους διεφθαρμένους που θα μπορούσαν να ελέγξουν την αχρειότητά τους, ενώ η εξόρυξη άνθρακα είναι μια ιερή και απαραβίαστη δραστηριότητα πέραν αμφισβήτησης. Αυτό που οι στατιστικές δε δείχνουν είναι ότι η διάρκεια της ζωής δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων ελαττώνεται λόγω της δουλειάς – κάτι που στο κάτω-κάτω είναι ο ορισμός της λέξης ανθρωποκτονία. Σκεφτείτε τους γιατρούς που δουλεύουν μέχρι θανάτου στα 50 τους. Σκεφτείτε όλους τους άλλους εργασιομανείς.
Ακόμα κι αν δε σκοτωθείς ή σακατευτείς ενώ δουλεύεις, μπορεί κάλλιστα να το πάθεις ενώ πηγαίνεις στη δουλειά, επιστρέφεις από τη δουλειά, ψάχνοντας για δουλειά ή προσπαθώντας να ξεχάσεις τη δουλειά. Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων των αυτοκινητόδρομων ή κάνουν μια απ΄ αυτές τις εξαναγκασμένες-από-τη-δουλειά δραστηριότητες ή πέφτουν θύματα αυτών που τις κάνουν. Σ΄ αυτή τη γιγάντια καταμέτρηση πτωμάτων πρέπει να προστεθούν τα θύματα της μόλυνσης εξαιτίας της βιομηχανίας και των αυτοκινήτων και του αλκοολισμού και εθισμού στα ναρκωτικά εξαιτίας της δουλειάς. Και ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες είναι σύγχρονες δυστυχίες που συνήθως οφείλονται, άμεσα ή έμμεσα, στη δουλειά.
Η δουλειά άρα, καθιερώνει την ανθρωποκτονία ως τρόπο ζωής. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι κάτοικοι της Καμπότζης ήταν τρελαμένοι για να εξοντωθούν, αλλά μήπως εμείς είμαστε διαφορετικοί; Το καθεστώς του Pol Pot τουλάχιστον είχε ένα όραμα, αν και θολό, μιας κοινωνίας ισότητας. Εμείς σκοτώνουμε ανθρώπους με εξαψήφιο ρυθμό με σκοπό να πουλήσουμε Big Macs ή Cadillacs στους επιζώντες. Τα σαράντα ή πενήντα χιλιάδες θανάσιμα δυστυχήματα των αυτοκινητόδρομων ετησίως (ΣτΜ: για τις ΕΠΑ) είναι θύματα, όχι μάρτυρες. Πέθαναν για το τίποτα – ή μάλλον, πέθαναν για τη δουλειά. Αλλά η δουλειά δεν είναι τίποτα για να πεθάνει κανείς. Γιατί δε μπορώ να ‘ρθω στη δουλειά σήμερα: η σκέψη της δουλειάς με κράτησε ξύπνιο όλο το βράδυ. Άλλη μια καταραμένη κρίση πορδομανίας ενώ έτρωγα βραδινό, έσπασα το χέρι μου ξέχασα το στομαχικό μου διάλυμα στο θέατρο χθες βράδυ το χρυσόψαρό μου είχε την πρώτη του περίοδο… είναι η 174η επέτειος από την 20η σονάτα του Μπετόβεν
Άσχημα νέα για τους φιλελεύθερους: τα νομοθετικά μπαλώματα είναι άχρηστα σ΄ αυτό το πλαίσιο ζωής-και-θανάτου. Η Ομοσπονδιακή Διοίκηση για την Εργασιακή Ασφάλεια και Υγεία (OSHA) σχεδιάστηκε για να ελέγξει το πυρήνα του προβλήματος, την ασφάλεια στο μέρος της εργασίας. Ακόμα και πριν την καταπνίξουν ο Ρήγκαν και το ανώτατο δικαστήριο, η OSHA ήταν μια φάρσα. Με τα προηγούμενα και, με τα σημερινά δεδομένα γενναιόδωρα, επίπεδα χρηματοδότησης της εποχής του Carter, ένα εργασιακό μέρος θα μπορούσε να περιμένει μια τυχαία επίσκεψη ενός επιθεωρητή της OSHA μια φορά κάθε 46 χρόνια.
Ο κρατικός έλεγχος της οικονομίας δεν αποτελεί λύση. Η δουλειά είναι, αν μη τι άλλο, πιο επικίνδυνη στις χώρες του κρατικού σοσιαλισμού απ΄ ότι είναι εδώ. Χιλιάδες ρώσων εργατών σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατασκευάζοντας τον υπόγειο της Μόσχας. Υπάρχουν ιστορίες που μιλάνε για συγκαλυμμένες πυρηνικές καταστροφές των Σοβιετικών που θα έκαναν το Τime Beach ή το Τhree Miles Island να μοιάζουν με ασκήσεις γυμνασίου για περίπτωση αεροπορικής επιδρομής. Απ΄ την άλλη μεριά, η αποδέσμευση από τις νομοθετικές ρυθμίσεις, που είναι δημοφιλής τώρα, δε θα βοηθήσει και πιθανότατα θα έχει άσχημο αποτέλεσμα. Σ΄ ότι έχει να κάνει με την υγεία και την ασφάλεια, ανάμεσα σε άλλα, η δουλειά ήταν στη χειρότερη περίοδό της όταν η οικονομία προσέγγιζε περισσότερο το laissez-faire.
Ιστορικοί όπως ο Eugene Genovese υποστήριξαν με πειστικά επιχειρήματα ότι -όπως επέμεναν οι απολογητές της δουλείας- οι εργάτες των εργοστασίων στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη ήταν χειρότερα από τους σκλάβους στις φυτείες του νότου. Καμιά ανακατάταξη στις σχέσεις ανάμεσα στους γραφειοκράτες και τους επιχειρηματίες δε δείχνει να φέρνει καμιά διαφορά σ΄ ότι αφορά την παραγωγή. Ο σοβαρός εξαναγκασμός ακόμα και των ασαφών επιπέδων που επέβαλλε θεωρητικά η OSHA πιθανότατα θα ακινητοποιούσε την οικονομία. Οι εκτελεστές του νόμου προφανώς το εκτιμούν αυτό, αφού ούτε που προσπαθούν να πάρουν μέτρα ενάντια στους περισσότερους κακούργους.
Ό,τι έχω πει μέχρι τώρα οφείλει να μην είναι αμφιλεγόμενο. Πολλοί εργάτες έχουν σιχαθεί τη δουλειά. Υπάρχουν υψηλά και αυξανόμενα ποσοστά απουσιών, αντικαταστάσεων, ληστειών και σαμποτάζ στους εργοδότες, απεργιών, και γενικής απροθυμίας για δουλειά. Μπορεί να υπάρχει κάποιο κίνημα προς την κατεύθυνση της συνειδητής και όχι απλά πηγαίας απόρριψης της δουλειάς. Και όμως το κυρίαρχο συναίσθημα, κοινό ανάμεσα στ΄ αφεντικά και τους πράκτορές τους και επίσης διαδεδομένο ανάμεσα στους ίδιους τους εργάτες, είναι ότι η δουλειά είναι αναπόφευκτη και απαραίτητη.
Διαφωνώ. Τώρα είναι δυνατό να καταργήσουμε τη δουλειά και να την αντικαταστήσουμε, στο σημείο που αυτή εξυπηρετεί χρήσιμους σκοπούς, με μια πλειάδα νέων ειδών ελεύθερης δραστηριότητας. Για να καταργήσουμε τη δουλειά απαιτείται να την πιάσουμε από δυο μεριές, ποσοτικά και ποιοτικά. Από τη μια πλευρά, την ποσοτική, πρέπει να γίνουν μαζικές περικοπές στην ποσότητα της δουλειάς που γίνεται. Σήμερα, η περισσότερη δουλειά είναι άχρηστη ή χειρότερα, και πρέπει απλά να απαλλαγούμε από αυτή. Από την άλλη -και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο ουσιώδες σημείο του θέματος και το επαναστατικά καινούργιο ξεκίνημα – πρέπει να πάρουμε ότι χρήσιμη δουλειά μένει και να τη μετατρέψουμε σε μια ευχάριστη ποικιλία ασχολιών που θα μοιάζουν με παιχνίδι ή τέχνη, μη ικανές να διακριθούν από άλλες ευχάριστες ασχολίες, εκτός από το ότι συμβαίνει να αποφέρουν χρήσιμα προϊόντα. Σίγουρα αυτό δε θα πρέπει να τις κάνει λιγότερο ελκυστικές. Τότε όλα τα τεχνητά φράγματα της εξουσίας και της ιδιοκτησίας θα γκρεμιζόντουσαν. Η δημιουργία θα μπορούσε να γίνει ψυχαγωγία. Και θα μπορούσαμε όλοι να σταματήσουμε να φοβόμαστε ο ένας τον άλλο.
Δεν υποστηρίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς είναι ικανό να σωθεί με αυτό τον τρόπο. Αλλά τις περισσότερες δουλειές δεν αξίζει να προσπαθήσει να τις σώσει κανείς. Μόνο ένα μικρό και μειωνόμενο τμήμα της δουλειάς εξυπηρετεί κάποιο χρησιμότητα άλλη από την υπεράσπιση και την αναπαραγωγή του εργασιακού συστήματος και των πολιτικών και νομικών παραρτημάτων της. Πριν 20 χρόνια, οι Paul και Percival Goodman υπολόγισαν ότι μόνο το πέντε τοις εκατό της δουλειάς που γινόταν τότε – προφανώς αυτός ο αριθμός, αν είναι ακριβής, θα είναι χαμηλότερος τώρα- θα ικανοποιούσε το μίνιμουμ των αναγκών μας για ένδυση, στέγαση και σίτιση. Ήταν απλά μια καλοδιαβασμένη υπόθεση αλλά το κύριο σημείο είναι αρκετά καθαρό: άμεσα ή έμμεσα, η περισσότερη δουλειά εξυπηρετεί τους μη-παραγωγικούς σκοπούς του εμπορίου ή του κοινωνικού ελέγχου. Αμέσως-αμέσως μπορούμε να απελευθερώσουμε 10-δες εκατομμύρια πωλητών, στρατιωτών, μάνατζερ, μπάτσων, χρηματιστών, ιερωμένων, τραπεζιτών, δικηγόρων, καθηγητών, ιδιοκτητών γης, σεκιουριτάδων, διαφημιστών και όλων αυτών που δουλεύουν γι΄ αυτούς. Υπάρχει ένα φαινόμενο χιονοστιβάδας, καθώς κάθε φορά που σχολάμε κάποιο μεγάλο κεφάλι απελευθερώνουμε και τους λακέδες του και όλους τους υφισταμένους του επίσης. Έτσι, η οικονομία καταρρέει.
Το σαράντα τοις εκατό του εργατικού δυναμικού εργάζεται σε μη-χειρωνακτικές δουλειές, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μερικές από τις πιο πληκτικές και ηλίθιες δουλειές που έχουν επινοηθεί ποτέ. Η δουλειά σε ολόκληρες βιομηχανίες, ασφαλιστικές εταιρείες, τράπεζες και μεσιτικά γραφεία για παράδειγμα, δε συνίσταται σε τίποτε άλλο παρά σε άχρηστη μετάθεση χαρτιών. Δεν είναι τυχαίο ότι ο “τριτογενής τομέας”, ο τομέας των υπηρεσιών, αναπτύσσεται, ενώ ο “δευτερογενής τομέας” (βιομηχανία) μένει στάσιμος και ο “πρωτογενή τομέας” (αγροκαλλιέργεια) σχεδόν εξαφανίζεται. Επειδή η δουλειά είναι άχρηστη εκτός για αυτούς των οποίων εξασφαλίζει την εξουσία, οι εργάτες μεταθέτονται από σχετικά χρήσιμες σε σχετικά άχρηστες ασχολίες, ως μέτρο για να διασφαλιστεί η δημόσια τάξη. Οτιδήποτε είναι καλύτερο από το τίποτε. Γι’ αυτό δε μπορείς να πας σπίτι σου επειδή τέλειωσες νωρίτερα. Θέλουν το χρόνο σου, αρκετό απ΄ αυτόν για να σε κάνουν δικό τους, ακόμα και αν ο περισσότερος δεν έχει καμιά χρησιμότητα για αυτούς. Αλλιώς γιατί η μέση εργάσιμη εβδομάδα δεν έχει μειωθεί περισσότερο από λίγα λεπτά τα τελευταία πενήντα χρόνια;
Έπειτα μπορούμε να τσεκουρώσουμε και την ίδια την παραγωγική δουλειά. Όχι άλλη πολεμική παραγωγή, πυρηνική ενέργεια, junk food, αποσμητικά για γυναίκες – και πάνω απ΄ όλα, όχι άλλη αυτοκινητιστική βιομηχανία. Κάποιο Stanley Steamer ή Model-T που και που θα μπορούσε να είναι εντάξει, αλλά για τον αυτοκινητο-ερωτισμό στον οποίο στηρίζονται καρκινώματα σαν το Los Angeles και το Detroit, ούτε κουβέντα. Ήδη, χωρίς καν προσπάθεια, ουσιαστικά λύσαμε την ενεργειακή κρίση, την περιβαλλοντική κρίση και βάλαμε σε τάξη άλλα άλυτα κοινωνικά προβλήματα.
Τέλος, πρέπει να καταργήσουμε τη μακράν μεγαλύτερη απασχόληση, αυτή με τις περισσότερες ώρες, τη χαμηλότερη πληρωμή και μερικές από τις πιο βαρετές εργασίες. Αναφέρομαι στις νοικοκυρές που ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Καταργώντας τη μισθωτή εργασία και πετυχαίνοντας την πλήρη ανεργία, υπονομεύουμε το φυλετικό διαχωρισμό της εργασίας. Η “πυρηνική οικογένεια” όπως την ξέρουμε προσαρμόζεται αναπόφευκτα στο διαχωρισμό της εργασίας που επιβάλλεται από τη σύγχρονη μισθωτή εργασία. Είτε σας αρέσει είτε όχι, όπως έχουν τα πράγματα τους τελευταίους ένα με δύο αιώνες είναι οικονομικά λογικό για τον άνδρα να φέρνει σπίτι το μπέικον, για τη γυναίκα να κάνει όλες τις σκατοδουλειές για να του παρέχει ένα καταφύγιο σ΄ ένα σκληρό κόσμο, και για τα παιδιά να οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης νεολαίας που αποκαλούνται “σχολεία”, βασικά για να μη μπλέκονται στα πόδια της μητέρας τους αλλά και να παραμένουν ελέγξιμα, καθώς και για να αποκτήσουν ταυτόχρονα τις συνήθειες της υποταγής και της ακρίβειας που είναι τόσο απαραίτητες για τους εργάτες. Αν θέλετε ν΄ απαλλαχθούμε από την πατριαρχία, ας ξεφορτωθούμε την “πυρηνική οικογένεια” της οποίας η απλήρωτη “σκιώδης εργασία” όπως λέει ο Ivan Illich, καθιστά δυνατό το εργατικό σύστημα που την κάνει απαραίτητη. Συνυφασμένα μ΄ αυτή την αντιπυρηνική στρατηγική είναι η κατάργηση της παιδικής ηλικίας και το κλείσιμο των σχολείων. Υπάρχουν περισσότεροι σπουδαστές απ΄ ότι εργάτες σ΄ αυτή τη χώρα. Χρειαζόμαστε τα παιδιά ως δασκάλους όχι ως μαθητές. Έχουν πολλά να προσφέρουν στην παιχνιδιάρικη επανάσταση γιατί είναι καλύτερα στο να παίζουν απ΄ ότι οι ενήλικοι. Οι ενήλικοι και τα παιδιά δεν είναι ίδιοι αλλά θα γίνουν ίσοι μέσω της αλληλεξάρτησης. Μόνο το παιχνίδι μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα των γενεών.
Δεν έχω ακόμη αναφέρει καν τη δυνατότητα να περικόψουμε τη λίγη δουλειά που απομένει αυτοματικοποιόντας και κυβερνοποιόντας τη. Όλοι οι επιστήμονες και μηχανικοί και τεχνικοί, απελευθερωμένοι από το να απασχολούνται με την πολεμική έρευνα και τις προγραμματισμένα άχρηστες εφευρέσεις, θα διασκέδαζαν σχεδιάζοντας μέσα για να εξαλείψουν την κούραση, την ανία και τον κίνδυνο από δραστηριότητες όπως η εξόρυξη ορυκτών. Αναμφίβολα θα βρουν και άλλα σχέδια για να διασκεδάσουν. Ίσως να ξεκινήσουν ένα παγκόσμιο multi-media δίκτυο επικοινωνιών ή να ιδρύσουν διαστημικές αποικίες. Ίσως. Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα ψώνιο με τα τεχνολογικά μαραφέτια. Δε θα με ενδιέφερε να ζήσω σ΄ ένα παράδεισο από κουμπιά και μοχλούς. Δε θέλω ρομπότ-σκλάβους να κάνουν τα πάντα. θέλω να κάνω πράγματα μόνος μου. Υπάρχει, πιστεύω, χώρος για τεχνολογία που μειώνει τη δουλειά, αλλά είναι περιορισμένος. Τα ιστορικά και προϊστορικά αρχεία δεν είναι ενθαρρυντικά. Όταν η παραγωγική τεχνολογία πήγε από το κυνήγι-συλλογή τροφής στη γεωργία και μετά στη βιομηχανία, η δουλειά αυξήθηκε ενώ οι ικανότητες και η αυτοδιάθεση μειώθηκαν. Η περαιτέρω ανάπτυξη της βιομηχανίας επέτεινε αυτό που ο Harry Braverman αποκάλεσε εξαθλίωση της δουλειάς. Έξυπνοι παρατηρητές είχαν πάντα γνώση αυτού του πράγματος. Ο John Stuart Mill έγραψε ότι όλες οι εφευρέσεις που είχαν ως στόχο τη μείωση δουλειάς δεν γλίτωσαν ούτε ένα λεπτό εργασίας. Ο Karl Marx έγραψε ότι “θα ήταν δυνατό να γράψει κανείς μια ιστορία των εφευρέσεων από το 1830 και μετά, με μόνο σκοπό την παροχή του κεφαλαίου με όπλα ενάντια στις εξεγέρσεις της εργατικής τάξης”. Οι ενθουσιώδεις τεχνό-φίλοι – Saint-Simon, Comte, Lenin, B.F.Skinner- ήταν πάντα απτόητοι εξουσιαστές επίσης. δηλαδή, τεχνοκράτες. Θα έπρεπε να είμαστε κάτι περισσότερο από σκεπτικιστές σ΄ ότι αφορά τις υποσχέσεις των μυστικιστών των υπολογιστών. Δουλεύουν σαν τα σκυλιά . κατά πάσα πιθανότητα, αν ακολουθούν το δρόμο τους, το ίδιο θα κάνουμε και εμείς οι υπόλοιποι. Αλλά αν έχουν κάποιες συγκεκριμενοποιημένες προσφορές πιο πρόθυμα υποταγμένες στους ανθρώπινους στόχους απ΄ ότι στην εξέλιξη της υψηλής τεχνολογίας, τότε ας τους ακούσουμε για μια φορά.
Αυτό που θέλω πραγματικά να δω είναι τη δουλειά να μετατρέπεται σε παιχνίδι. Ένα πρώτο βήμα είναι να απαρνηθούμε τις έννοιες της “εργασίας” και της “απασχόλησης”. Ακόμα και δραστηριότητες που ήδη έχουν κάποιο φιλοπαίγμων περιεχόμενο χάνουν το μεγαλύτερο μέρος του, υποβιβαζόμενες σε δουλειές τις οποίες είναι αναγκασμένοι να κάνουν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι, και μόνο αυτοί, αποκλείοντας οποιονδήποτε άλλο. Δεν είναι περίεργο ότι οι αγρότες μοχθούνε στα χωράφια ενώ οι αφέντες τους με τα air-condition τους πηγαίνουν σπίτι κάθε σαββατοκύριακο και ψευτοδουλεύουν στους κήπους τους; Σ΄ένα σύστημα μόνιμου γλεντιού, θα γίνουμε μάρτυρες της Χρυσής Εποχής των ερασιτεχνών που θα ντροπιάσουν την Αναγέννηση. Δε θα υπάρχουν άλλες δουλειές, απλά πράγματα για να γίνουν και άνθρωποι για να τα κάνουν.
Το μυστικό για να μετατραπεί η δουλειά σε παιχνίδι, όπως έδειξε ο Charles Fourier, είναι να ρυθμιστούν οι διάφορες δραστηριότητες έτσι ώστε να επωφελούνται απ΄ αυτό που διάφοροι άνθρωποι σε διάφορες χρονικές περιόδους διασκεδάζουν να κάνουν στην πραγματικότητα. Για να γίνει δυνατό για κάποιους ανθρώπους να κάνουν τα πράγματα που θα μπορούσαν να τους αρέσουν, θα είναι αρκετό απλά να εξαλειφθούν οι παραλογισμοί και οι διαστρεβλώσεις που τυραννούν αυτές τις δραστηριότητες όταν υποβιβάζονται σε δουλειά. Εγώ, για παράδειγμα, θα διασκέδαζα να διδάσκω (όχι για πολύ), αλλά δε θέλω εξαναγκασμένους μαθητές και δε μ΄ ενδιαφέρει να γλείψω παθητικούς σχολαστικούς ανθρώπους για τη σύμβαση.
Δεύτερον, υπάρχουν κάποια πράγματα που στους ανθρώπους αρέσει να κάνουν από καιρό σε καιρό, αλλά όχι για πολύ, και σίγουρα όχι συνεχώς. Μπορεί να διασκεδάσει κανείς το baby-sitting για λίγες ώρες με σκοπό να μοιραστεί τη συντροφιά παιδιών, αλλά όχι τόσο όσο οι γονείς τους. Οι γονείς τους παράλληλα, εκτιμούν βαθιά το χρόνο που τους απελευθερώνεται, παρόλο που θα γίνονταν νευρικοί αν χωριζόντουσαν από τους απογόνους τους για πολύ. Αυτές οι διαφορές ανάμεσα στα άτομα είναι που κάνουν δυνατή μια ζωή ελεύθερου παιχνιδιού. Η ίδια αρχή ισχύει σε πολλές άλλες περιοχές δραστηριότητας, ειδικά στις πρωτογενείς. Έτσι πολλοί άνθρωποι διασκεδάζουν να μαγειρεύουν όταν μπορούν να εξασκήσουν το μαγείρεμα ελεύθερα με χρόνο στη διάθεσή τους, αλλά όχι όταν απλά γεμίζουν με καύσιμα ανθρώπινα κορμιά για τις ανάγκες της δουλειάς.
Τρίτον -με το ίδιο να ισχύει και για άλλα πράγματα- μερικά πράγματα που δεν είναι ευχάριστα αν τα κάνει κανείς μόνος του ή σε δυσάρεστο περιβάλλον ή κάτω από τις διαταγές ενός επισταμένου, είναι ευχάριστα, τουλάχιστον για λίγο, αν αυτές οι συνθήκες αλλάξουν. Αυτό είναι πιθανότατα αλήθεια, ως ένα σημείο, για όλες τις δουλειές. Οι άνθρωποι ξεδιπλώνουν την κατά τ΄ άλλα σπαταλημένη ευφυΐα τους για να γελοιοποιήσουν τις λιγότερο ελκυστικές αγγαρο-δουλειές, όσο περισσότερο μπορούν. Δραστηριότητες που συγκινούν κάποιους ανθρώπους δεν συγκινούν πάντα και όλους τους υπόλοιπους, αλλά ο καθένας – δυνητικά τουλάχιστον – έχει μια ποικιλία ενδιαφερόντων και ένα ενδιαφέρων για την ποικιλία. Όπως λέει και το ρητό, “το κάθε τι μια φορά”.
* * *
Ο Fourrier ήταν αυθεντία στο να παρατηρεί το πως παράλογες και διεστραμμένες τάσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη μετα-πολιτισμένη κοινωνία, κάτι που αποκαλούσε Αρμονία. Σκεφτόταν ότι ο αυτοκράτορας Νέρων θα ήταν εντάξει αν ως παιδί μπορούσε να έχει ικανοποιήσει τα αιμοδιψή του γούστα δουλεύοντας σ΄ ένα σφαγείο. Μικρά παιδιά στα οποία αρέσει να κυλιούνται στη βρώμα θα μπορούσαν να οργανωθούν σε “Μικρές Ορδές” για να καθαρίζουν τις τουαλέτες και ν΄αδειάζουν τα σκουπίδια, με μετάλλια να απονέμονται σε όσα διακρίνονται. Αντικείμενό μου δεν είναι τα συγκεκριμένα παραδείγματα, αλλά η υποβόσκουσα αρχή, της οποίας η σημασία νομίζω ότι εκφράζεται πλήρως ως μια διάσταση μιας συνολικά επαναστατικής μεταμόρφωσης. Έχετε κατά νου ότι δεν πρέπει να πάρουμε τις σημερινές δουλειές ακριβώς ως έχουν σήμερα και να τις ταιριάξουμε με τους κατάλληλους ανθρώπους, μερικοί εκ των οποίων θα πρέπει να είναι πραγματικά διεστραμμένοι. Αν η τεχνολογία έχει κάποιο ρόλο σ΄ όλα αυτά είναι λιγότερο το να εξαφανίσει τη δουλειά αυτοματοποιώντας τη, απ΄ ότι το ν΄ ανοίξει νέους χώρους για δημιουργία/ ψυχαγωγία. Μπορεί να θέλουμε να επιστρέψουμε, σε κάποιο ποσοστό, στη χειροτεχνία, που ο William Μorris θεωρούσε ως μια πιθανή και επιθυμητή έκβαση της κομμουνιστικής επανάστασης. Η τέχνη θα απαλλοτριωνόταν από τους συλλέκτες και τους σνομπ, καταργούμενη ως ένας εξειδικευμένος τομέας που φροντίζει την τροφοδοσία ενός ελιτίστικου κοινού, και οι αρετές της ομορφιάς και δημιουργίας θα επέστρεφαν στην ολοκληρωτική ζωή από την οποία εκλάπησαν με τη δουλειά. Το γεγονός ότι οι ελληνικοί αμφορείς για τους οποίους γράφουμε ωδές και τους επιδεικνύουμε σε μουσεία χρησιμοποιόντουσαν στον καιρό τους για την αποθήκευση ελαιόλαδου, προκαλεί σοβαρές σκέψεις. Αμφιβάλλω αν τα τεχνουργήματα της καθημερινότητάς μας θα τα πάνε τόσο καλά στο μέλλον, αν υπάρξει τέτοιο. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει πρόοδος στον κόσμο της δουλειάς. Αν μη τι άλλο, υπάρχει ακριβώς το αντίθετο. Δε θα έπρεπε να διστάζουμε να κλέψουμε πράγματα από το παρελθόν για όλα αυτά που έχει να προσφέρει, οι αρχαίοι δε θα χάσουν τίποτε ενώ εμείς θα πλουτίσουμε.
Η επανεφεύρεση της καθημερινής ζωής σημαίνει την πορεία έξω από τα όρια των χαρτών μας. Υπάρχουν στ΄ αλήθεια περισσότερες υπαινισσόμενες υποθέσεις γι αυτό απ΄ ότι υποπτεύεται ο περισσότερος κόσμος. Πέρα από το Fourrier και το Morris – και ακόμα ένα υπαινιγμό, εδώ κι εκεί, στο Marx – υπάρχουν τα γραπτά του Kropotkin, οι συνδικαλιστές Petaud και
Pouget, αναρχοκομμουνιστές παλιοί (Berkman) και καινούργιοι (Bookchin). Οι αδερφοί του Goodman Communitas, είναι καλό παράδειγμα για να δει κανείς τι μορφές ακολουθούν δεδομένες λειτουργίες (στόχοι), και υπάρχει κάτι για να σταχυολογήσει κανείς από τους συχνά συγκεχυμένους αγγελιαφόρους της εναλλακτικής / οικειοποιημένης / ενδιάμεσης / γιορτινής τεχνολογίας, όπως ο Schumacher και ειδικά ο Ιllich, αν αποσυνδεθούν από την ομίχλη των μηχανών τους. Οι καταστασιακοί – όπως εκπροσωπούνται στην Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής του Vaneigem και στη Διεθνή Καταστασιακή Ανθολογία – είναι τόσο ανήλεα διαυγείς ώστε να προκαλούν ξέφρενη χαρά, ακόμα κι αν ποτέ δεν εναρμόνισαν την έγκριση του κανόνα των εργατικών συμβουλίων με την κατάργηση της δουλειάς. Καλύτερα όμως η δυσαρμονία τους, από οποιαδήποτε υπάρχουσα παραλλαγή αριστερισμού, του οποίου οι θιασώτες προσπαθούν να είναι οι τελευταίοι πρωταθλητές της δουλειάς, γιατί αν δεν υπήρχε καθόλου δουλειά, δε θα υπήρχαν και εργάτες, και χωρίς εργάτες, ποιους θα είχε η αριστερά για να οργανώνει;
Έτσι οι αμπολισιονιστές θα είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος μόνοι τους. Κανείς δε μπορεί να πει τι θα προκύψει από την αποδέσμευση της δημιουργικής ενέργειας που έχει αχρηστευθεί από τη δουλειά. Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Το πληκτικό πρόβλημα των συζητητών της ελευθερίας ενάντια στην αναγκαιότητα, με τους θεολογικούς του απόηχους, λύνεται πρακτικά μόνο του όταν η παραγωγή χρήσης-αξιών συνυπάρχει με την κατανάλωση του γεμάτου γοητεία παιχνιδιού – δραστηριότητας.
Η ζωή θα γίνει ένα παιχνίδι, ή μάλλον πολλά παιχνίδια, αλλά όχι -όπως είναι τώρα- ένα παιχνίδι όλα ή τίποτα. Μια ιδανική σεξουαλική αναμέτρηση είναι ένα παράδειγμα παραγωγικού παιχνιδιού. Οι συμμετέχοντες λαμβάνουκν υπόψη την ηδονή του άλλου, κανείς δεν κρατά το σκορ, και όλοι κερδίζουν. Όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα παίρνεις. Στη φιλοπαίγμονα ζωή, ότι καλύτερο έχει να δώσει το σεξ θα διαχυθεί στο καλύτερο μέρος της καθημερινής μας ζωής. Το γενικευμένο παιχνίδι οδηγεί στη λιμπιντοποίηση της ζωής. Το σεξ, με τη σειρά του, μπορεί να γίνει λιγότερο επείγον και απελπισμένο, περισσότερο παιχνιδιάρικο. Αν παίξουμε καλά τα χαρτιά μας, μπορούμε όλοι να πάρουμε από τη ζωή περισσότερα απ΄ ότι βάζουμε. αλλά μόνο αν παίζουμε για πάντα.
Κανείς δε θα έπρεπε ποτέ να δουλεύει. Εργάτες όλου του κόσμου … αράχτε!

Google και Johnson & Johnson: Δημιουργούν χειρουργικά ρομπότ

ROBOT

 

Η Google θα συνεργαστεί με την Ethicon η οποία ανήκει στην Johnson & Johnson τεράστιο όνομα στον τομέα καλλυντικών και φαρμακευτικών ειδών, προκειμένου να αναπτύξουν μηχανήματα ρομποτικής χειρουργικής.
Στόχος είναι να έχουν οι χειρουργοί την κατάλληλη βοήθεια στην λήψη καλύτερων αποφάσεων.
Ο χειρουργός παραμένει αυτός που λαμβάνει τις αποφάσεις, αλλά θα έχει ακόμη μεγαλύτερη υποστήριξη με κινήσεις ακριβείας και αποφάσεις που λαμβάνονται έχοντας περισσότερες πληροφορίες που θα παρέχονται από τα ρομπότ αυτά.
Μια χειρουργική επέμβαση που υποστηρίζεται από ρομπότ είναι σαν μια υψηλής τεχνολογίας λαπαροσκόπηση. Είναι μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία, που αντί για τα χέρια του χειρουργού, χρησιμοποιούνται ρομποτικοί βραχίονες για να εισάγουν τα χειρουργικά εργαλεία στον ασθενή. Όμως τα ρομποτικά χέρια δεν είναι αυτόνομα, καθοδηγούνται από τον γιατρό.
Με τη χρήση του ρομπότ απαιτείται μικρότερη τομή για να υπάρξει πρόσβαση στο σημείο του προβλήματος και αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει μικρότερη απώλεια αίματος. Οι ασθενείς που θα χειρουργούνται με τη διαδικασία αυτή θα έχουν ταχύτερη ανάρρωση.
Η Google δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει στον τομέα της υγείας, καθώς στο παρελθόν συνεργάστηκε με την Ελβετική φαρμακευτική εταιρεία Novartis για να δημιουργήσουν έξυπνους φακούς επαφής που διορθώνουν προβλήματα όρασης.

(via)

Παράθυρο διατήρησης ΕΝΦΙΑ αφήνει το ΥΠΟΙΚ!

Παράθυρο διατήρησης ΕΝΦΙΑ αφήνει το ΥΠΟΙΚ!

Tα υψηλά έσοδα καθιστούν δύσκολη την αντικατάσταση το φόρου. Θα πληρωθεί η δόση προς το ΔΝΤ υποστηρίζουν πηγές του υπουργείου. Διαψεύδεται το σενάριο για επιβολή fat tax. Δεύτερη λίστα μεταρρυθμίσεων με διαρθρωτικά μέτρα. Τα σχέδια για ΦΠΑ στα νησιά.

Παράθυρο για τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ άνοιξε σήμερα κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. «Ο ΕΝΦΙΑ πρέπει να αλλάξει, είναι δέσμευσή μας, ωστόσο εάν δεν υπάρξει παρέμβαση κάτι που υπάρχει μένει ως έχει», ανέφερε χαρακτηριστικά, χωρίς να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες. Η τοποθέτηση αυτή γίνεται την ώρα που στις Βρυξέλλες συνεχίζονται οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις και ενώ είναι γνωστό ότι οι θεσμοί αντιδρούν σε μείωση των εσόδων που βεβαιώνονται από φόρο ακινήτων.

Προφανώς δεν θα δημιουργούσαν «ζήτημα» σε ενδεχόμενη αλλαγή ονόματος ή εσωτερικής ανακατανομής των φορολογικών βαρών, αλλά μείωση των φόρων που βεβαιώνονται από ακίνητα κατά 2 δισ. ευρώ όπως προεκλογικά είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση θεωρείται πολύ δύσκολο έως αδύνατο να περάσει δεδομένου ότι με την υπό συζήτηση λίστα Βαρουφάκη ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα στην καλύτερη περίπτωση διαμορφώνεται στο 1,5%, αλλά η βάση συζήτησης είναι το 1,2% του ΑΕΠ (μνημονιακός στόχος το 3%)

Το ίδιο στέλεχος του ΥΠΟΙΚ διαβεβαίωσε σήμερα ότι το ΔΝΤ θα πληρωθεί κανονικά στις 9 Απριλίου, διευκρίνισε ότι πέραν των μέτρων που είδαν το φως της δημοσιότητας υπάρχει και δεύτερη λίστα με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε excel που δεν έχει γνωστοποιηθεί, διέψευσε τα σενάρια για επιβολή fat tax αλλά και το ενδεχόμενο αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά.

«Υπάρχει πρόβλημα στην εισπραξιμότητα. Πως είναι δυνατόν με διπλασιασμό τουρισμού στην Μύκονο, για παράδειγμα, να έχουμε μείωση ΦΠΑ 30%. Δεν σκεφτόμαστε αύξηση ΦΠΑ, αλλά την είσπραξη», προσέθεσε.

Ο ίδιος τόνισε ότι «η σύνδεση ταμειακών με ΥΠΟΙΚ θέλει μήνες, άρα να βελτιώσουμε την εισπραξιμότητα», ενώ συμπλήρωσε ότι τα στοιχεία των 3,2 δισ. από την λίστα είναι το μίνιμουμ που θεωρούμε ότι μπορούμε να πιάσουμε (εύρος από 3,2 έως πάνω από 4 δισ. ευρώ).

Οσο για το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, η ίδια πηγή αναφέρει ότι θα γίνει σταδιακά.

Πηγή: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=404695&catID=2

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Ιστορικό υπόβαθρο της Μάχης


Καθώς στην Ιωνία οι ελληνικές πόλεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν μεγάλα κέντρα, όπως η Μίλητος και η Αλικαρνασσός, δε μπόρεσαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους περιήλθαν υπό την κυριαρχία της περσικής αυτοκρατορίας προς τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα. Το 499 π.Χ. οι Έλληνες των ιωνικών πόλεων ξεκίνησαν την Ιωνική Επανάσταση και η Αθήνα μαζί με την Ερέτρια κινήθηκαν προς βοήθειά τους.
Το 490 π.Χ. ο Πέρσης βασιλιάς, Δαρείος Α’, έχοντας καταστείλει την εξέγερση των ιωνικών πόλεων από το 494 π.Χ., έστειλε το στόλο του να τιμωρήσει τις δύο πόλεις. Ο περσικός στρατός κατέστρεψε την Ερέτρια και αποβιβάστηκε στην Αττική, αλλά στη μάχη του Μαραθώνα ηττήθηκε από τους Αθηναίους και άλλους υπό το στρατηγό Μιλτιάδη.

Παράταξη στη Μάχη
11.000 Έλληνες 100.000 Πέρσες
Το σχέδιο του Μιλτιάδη ήταν να εμπλακεί σε μάχη με το περσικό πεζικό όσο πιο σύντομα γινόταν ώστε να αποφύγει τις απώλειες από τους εχθρικούς τοξότες. Κάθε βράδυ πριν τη μάχη οι Έλληνες μίκραιναν την απόσταση ανάμεσα στα δύο μέτωπα και τη μέρα της μάχης είχαν φτάσει σε απόσταση περίπου 8 σταδίων, δηλαδή 1480 μέτρα. Στο δεξιό άκρο είχε τοποθετηθεί επικεφαλής ο Καλλίμαχος και στη συνέχεια οι δέκα φυλές με τους Πλαταιείς να είναι στο αριστερό άκρο. Ο Μιλτιάδης είχε επιμηκύνει το μέτωπο έτσι ώστε το δεξιό και το αριστερό κέρας να είναι ισχυρά αποδυναμώνοντας το κέντρο.
Οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον των Περσών γρήγορα, τρέχοντας στα τελευταία μέτρα, μάλλον αιφνιδιάζοντας έτσι τους Πέρσες. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης έδωσε πλεονέκτημα στα ισχυρά άκρα. Η μάχη ήταν αμφίρροπη για αρκετή ώρα μέχρις ότου οι δυο περσικές πτέρυγες κατέρρευσαν και τράπηκαν σε φυγή. Στο κέντρο όπου βρίσκονταν οι επίλεκτες δυνάμεις με τους Πέρσες και τους Σάκες ο ελληνικός σχηματισμός διασπάστηκε και υποχώρησε. Τα πλάγια τμήματα όμως γύρισαν πίσω και επιτέθηκαν στο περσικό κέντρο περικυκλώνοντας τους. Ακολούθησε σκληρή μάχη και τελικά οι Πέρσες τράπηκαν σε φυγή, προς το Σχοινιά που βρίσκονταν τα πλοία τους. Πολλοί Πέρσες έπεσαν στα νερά του έλους και πνίγηκαν. Η μάχη συνεχίστηκε στο Σχοινιά καθώς οι Πέρσες προσπαθούσαν να διαφύγουν. Εκεί πέθαναν ο Καλλίμαχος, ο στρατηγός Στησίλαος και ο Κυναίγειρος, ο αδελφός του Αισχύλου. Οι Αθηναίοι κατάφεραν να καταλάβουν επτά πλοία.


H μάχη είχε τελειώσει. Οι νεκροί Πέρσες υπολογίζονται από τον Ηρόδοτο γύρω στους 6400 ενώ οι Έλληνες είχαν χάσει μόνο 192. Μετά τη νίκη τους στάλθηκε αγγελιοφόρος για να την αναγγείλει στην Αθήνα, ο οποίος ξεψύχησε μόλις έφτασε από την κούραση.

Ανεξήγητο Πρώτον
Η Μάχη του Μαραθώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο είχε γίνει πάνω σε μια πεδιάδα .Δεν έχει σχέση με καμία άλλη μάχη στην Ελλάδα όπως π.χ. με τη Μάχη των Θερμοπυλών η οποία ήταν σε στενό. Στο Μαραθώνα η πεδιάδα επέτρεπε την ανάπτυξη όλου του Περσικού στρατεύματος όπως και έγινε. Δηλαδή οι Έλληνες επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες κατά μέτωπο και με όλο το εύρος της δύναμής τους πράγμα που θα ήταν ένα σοβαρό μειονέκτημα γι αυτούς. Γιατί όμως επέλεξαν αυτόν τον τρόπο δείχνοντας στον αντίπαλο ότι περιφρονούν τη δύναμή του και πως ήταν σίγουροι για τη νίκη τους;

Ανεξήγητο Δεύτερον
Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα στο πεδίο της Μάχης οι Πέρσες αναπτύχθηκαν σε βάθος 30 αντρών στο κέντρο της παράταξής τους(εδώ προσοχή δεν υπολογίζεται ότι τα άκρα των Περσών ήταν αδύναμα με λιγότερο βάθος το εκλαμβάνουμε ως ισόποσο). Αυτό έδινε μια ανάπτυξη στρατεύματος των 100.000 χιλιάδων αντρών που ήταν εκεί γύρο στα 3.300 μέτρα. Από την άλλη μεριά οι Έλληνες ήταν μόνο 11.000 και για να μπορέσουν να αντιπαρατάξουν ένα ίσο μέτωπο απέναντι στους Πέρσες έπρεπε το βάθος τους να είναι βάθος 3 ανδρών και κάτι (χωρίς να υπολογίσουμε ότι είχαν ενισχύσει τα άκρα τους πράγμα που θα έδινε μικρότερο μήκος). Από την Ιστορία γνωρίζουμε ότι το μέτωπο των Ελλήνων ήταν 1600 μέτρα δηλ. 6 άνδρες περίπου βάθους σε ισόποση παράταξη.
Έτσι από τα παραπάνω προκύπτει ότι περίσσευαν 850 μέτρα από τη μία μεριά και 850 μέτρα από την άλλη μεριά Περσικού μετώπου το οποίου θα στεκότανε και δεν θα έκανε τίποτα. Το ερώτημα είναι ότι εάν τα πράγματα γίνανε έτσι γιατί αυτός ο στρατός των 850 μ από τη μια μεριά και των 850μ από την άλλη δεν κινήθηκε κυκλωτικά για να παγιδεύσει τους Έλληνες σαν θανάσιμη τανάλια;

Ανεξήγητο Τρίτον

Εχετλαίος
Στα έργα του Ηροδότου και του Παυσανία έχουμε μια παρουσία ενός ανδρός αγνώστου προς τους Έλληνες ο οποίος εμφανίστηκε απροειδοποίητα. Ήταν πιο ψηλός από τα άτομα εκείνης της εποχής φορούσε μια περίεργη στολή η οποία έμοιαζε με αγρότη και όχι με πολεμιστή και κρατούσε ένα όπλο το οποίο έμοιαζε με λαβή αρότρου (αρχ.εχέτλη) το οποίο το έστρεφε προς τους Πέρσες και τους αποδεκάτιζε. Αργότερα οι Έλληνες ζητώντας πληροφορίες για το άτομο αυτό από το Μαντείο των Δελφών οι ιερείς τον κατονόμασαν ως Εχετλαίο.
“…Συνέβη δε ως λέγουσιν, άνδρα εν τη μάχη παρείναι το είδος και την σκευήν άγροικον. Ούτος των βαρβάρων πολλούς καταφονεύσας αρότρω, μετά το έργον ην αφανής. Ερομενοις δε Αθηναίοις άλλο μεν ο θεός ες αυτόν έχρησεν ουδέν, τιμάν δε Εχετλαίον εκέλευσεν ήρωα.” (Παυσανίας βιβλ. 1, κεφ. 32).
Ο άνδρας αυτός προωθούνταν στο πεδίο της Μάχης και κατακρεουργούσε τους Πέρσες με το όπλο του με απίστευτη ταχύτητα. Επίσης ο Ηρόδοτος μας αναφέρει ότι ένας Αθηναίος στρατιώτης, ο Επίζηλος, γιός του Κουφαγόρα, ενώ πολεμούσε γενναία στήθος με στήθος ξαφνικά έχασε την όραση του και στα δύο του μάτια, παρόλο που δεν τον είχε ακουμπήσει τίποτα, ούτε δόρυ ούτε ξίφος ούτε βέλος τόξου. Συνεχίζοντας ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Επίζηλος διηγείται ότι είδε έναν μεγαλόσωμο οπλίτη που η γενειάδα του κάλυπτε ολόκληρη την ασπίδα του, και ότι αυτό το φάντασμα κρατούσε στα χέρια του ένα πολύ φωτεινό όπλο! Πέρασε ακριβώς δίπλα του, σκοτώνοντας Πέρσες αντιπάλους και αυτή η σκηνή ήταν η τελευταία που είδε ο Επίζηλος γιατί από κάποια υπερβολική λάμψη, τυφλώθηκε!
Αυτό δείχνει ότι το όπλο που κρατούσε ο Εχετλαίος προκαλούσε θανάσιμα χτυπήματα από μακριά χωρίς να αγγίζει τους ανθρώπους ,ενώ όλα τα όπλα της εποχής έπρεπε αν μη τι άλλο να σ αγγίξουν.
Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας από πού ερχόταν και τι είδους καταστροφικό για τους αντιπάλους του όπλο κρατούσε;

Ανεξήγητο Τέταρτον
Καθ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της Μάχης μέχρι να φτάσει η μέρα της σύγκρουσης οι Έλληνες μετακινούνταν τις βραδινές ώρες, έτσι ώστε να μην γίνουν ορατές οι κινήσεις τους, προς το μέτωπο των Περσών και μέχρι την ημέρα της Μάχης ο Ηρόδοτος μας αναφέρει ότι φτάσανε 8 στάδια από το στρατόπεδο των Περσών δηλ όπως είδαμε και παραπάνω περίπου 1480μ. Ο λόγος που το κάνανε αυτό ήταν ότι οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι Πέρσες είχαν πάγια τακτική πριν την τελική σύγκρουση και όταν ο αντίπαλος πλησίαζε προς την μεριά τους να ρίχνουν μια ομοβροντία 2-3 επαναλήψεων βελών από τους τοξότες τους. Έτσι οι Έλληνες με αυτές τις βραδινές κινήσεις προσέγγισης προσπαθούσαν να μειώσουν την απόσταση από τους Πέρσες άρα και τις απώλειές τους. Το ερώτημα που γεννάται είναι πως οι Έλληνες κατάφεραν να προσεγγίσουν τους Πέρσες στο πεδίο της Μάχης χωρίς να έχουν σοβαρές απόλυες από τις ομοβροντίες βελών καθώς σε όλη την διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν μόνο 192 Έλληνες; Είναι ότι οι Πέρσες δεν ήξεραν σημάδι ; δεν μπορούσαν να τους πετύχουν για άλλους λόγους ή ότι δεν πρόλαβαν να το κάνουν;

Ανεξήγητο Πέμπτον
Η Μάχη του Μαραθώνα άρχισε στις 5.30 περίπου το πρωί και οι Πέρσες στρατηγοί διέταξαν οπισθοχώρηση στις 8 το πρωί δηλ μόλις 2,5 ώρες μετά την έναρξη της μάχης .Το παράξενο είναι πως όλα όσα γίνανε , γίνανε μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.6.400 Πέρσες αποδεκατίστηκαν από ένα Ελληνικό στρατό που αριθμούσε το 1/10 της δικιάς τους δύναμης με φοβερή ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Πως είναι άραγε δυνατόν να συνέβη κάτι τέτοιο σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα;
Ανεξήγητα φαινόμενα στη Μάχη του Μαραθώνα πολλά αλλά όλα αυτά τα παραπάνω ερωτήματα νομίζω και έχω την εντύπωση ότι δεν θα απαντηθούν ποτέ με 100% σιγουριά .Ένα μόνο είναι σίγουρο ,ότι στη Μάχη του Μαραθώνα πήραν μέρος Έλληνες και για τους Έλληνες ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ!
 

Μεξικό: Η κυβέρνηση δημοσίευσε αρχεία των Μάγια για παρουσία εξωγήινων

Η κυβέρνηση του Μεξικού αποφάσισε να δημοσιοποιήσει επιβεβαιωμένες επαφές με εξωγήινη νοημοσύνη, φέρνοντας στη δημοσιότητα αρχαία έγγραφα που αποδεικνύουν την ύπαρξη εξωγήινης παρουσίας.

Πριν από λίγο καιρό αποχαρακτηρίστηκαν διάφορα έγγραφα των Μάγια, τα οποία είχαν συνταχθεί πριν από 1300 χρόνια, που δείχνουν ότι η ανθρώπινη φυλή δεν είναι η μόνη νοημοσύνη με προηγμένη τεχνολογία στον κόσμο (σύμπαν).

Τα διαστημικά ταξίδια ήταν σε χρήση από εξωγήινα πλάσματα εδώ και πολλούς αιώνες στο περιβάλλον της γης.
Τα έγγραφα αυτά που έχουν δημοσιοποιηθεί από την κυβέρνηση του Μεξικού, είναι μελέτες για το ζήτημα αυτό, οι οποίες θα προσθέσουν πληροφορίες σχετικά με την προέλευση της νοημοσύνης στην ανθρωπότητα.

keimeno_magia

Η παρουσίαση των πληροφοριών αυτών, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Μεξικού, αποτελούν ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα προς την κατεύθυνση του καθορισμού της αλήθειας.
«Αυτή η παρουσίαση, ίσως κάνει και άλλες κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο που έχουν στοιχεία σχετικά με την παρουσίαση νοημόνων όντων να τα δημοσιοποιήσουν προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με την ερευνητική κοινότητα για ύπαρξη εξωγήινης νοημοσύνης», σημειώνει ο νικητής του Sundance Film Festival, ο Χουάν Κάρλος Ρούλφ [Juan Carlos Rulfo].
Η πρόταση για συνεργασία της διεθνούς κοινότητας ήταν μια πρωτοβουλία του προέδρου Αλβάρο Κολόμ.
«Το Μεξικό έχει γνωστοποιήσει τους κωδικούς, σημαντικά έγγραφα και αντικείμενα των Μάγια που είχαν εξωγήινες επαφές- όλα τα στοιχεία τους επιβεβαιώθηκαν από τους αρχαιολόγους», είπε.
«Η κυβέρνηση του Μεξικού δεν συμμετέχει στην έρευνα, αλλά είμαστε διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε αυτήν την πρωτοβουλία».
Ο Αλβάρο Κολόμ, μίλησε επίσης, για «επαφές μεταξύ των Μάγιας και εξωγήινους, βάσει αρχαίων εγγράφων που η κυβέρνηση είχε αποθηκεύσει σε ασφαλή υπόγεια θησαυροφυλάκια για κάποιο χρονικό διάστημα», όπου αναφέρονται «τόποι προσγείωσης στη ζούγκλα που χρησιμοποιούνταν επί 3.000 χρόνια».
Σημειώνεται ότι τα μυστικά αυτά ‘προστατεύονταν’ από την κυβέρνηση του Μεξικού επί 80 χρόνια, σημειώνει η πηγή:

so

 
 

ΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΕΣΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑΘΕΡΑΠΕΥΣΕΤΕ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΣΤΡΕΣ

 

Πιεσοθεραπεία η αλλιώς ”Acupressure” είναι μια αρχαία κινεζική μέθοδος θεραπείας η οποία δεν απαιτεί φαρμακευτική αγωγή, αλλά τη τεχνική, και γνώση. Κοιτάξτε την εικόνα για να εντοπίσετε στο σαρκώδες μέρος ανάμεσα στον αντίχειρα και το δείκτη σας. Αυτή η περιοχή στην κινεζική ιατρική είναι γνωστή ως το ”Σημείο Hoku”



 
Εφαρμόστε σταθερή πίεση εκεί για 30 δευτερόλεπτα και θα δείτε πώς η ένταση μειώνεται σιγά-σιγά.
Θα δείτε ότι αυτή η μέθοδος κάνει θαύματα στους πονοκεφάλους και στο στρές. Πιέστε και κρατήστε πατημένο το σημείο για 30 δευτερόλεπτα μέχρι που οι μύς σας να χαλαρώσουν και ο πονοκέφαλος μειώνεται σιγά-σιγά και θα φύγει εντελώς.
Αναλυτικά η διαδικασία για την πιεσοθεραπεία:
– Με τον δείκτη και τον αντίχειρα του άλλου χεριού, πιέστε το ”Σημείο Hoku” σας.
– Κρατήστε την πίεση για 30 δευτερόλεπτα ή μέχρι να αισθανθείτε τη χαλάρωση των μυών , μέχρι ο πόνος να φύγει εντελώς.
– Επαναλάβετε τη διαδικασία, όταν αισθάνεστε την ένταση του στρές ή πονοκέφαλος που προκαλείται από το στρές και την κούραση.
 

Ο Νίκολα Τέσλα είχε επικοινωνία με εξωγήινους; (ΒΙΝΤΕΟ)

Σύμφωνα με το άρθρο του Rise Earth: Ο Νίκολα Τέσλα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά όλων των εποχών και θεωρείται ότι είναι ο πατέρας του 21ου αιώνα. Υπάρχουν φήμες ότι ο Τέσλα έλαβε τις εφευρέσεις του από Εξωγήινες πηγές. Άραγε αυτός ήταν ο κύριος λόγος που σε κάθε βήμα του ο Τέσλα ήταν την παρακολούθηση της ελίτ;


Κρυμμένα σε κοινή θέα

Πολλές συσκευές που χρησιμοποιούμε σήμερα περιέχουν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τις ιδέες, τις έννοιες του Τέσλα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ότι ο Τέσλα είναι πίσω από αυτές τις εφευρέσεις. Ωστόσο, σπάνια ακούμε να αναφέρεται το όνομά του, ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία. Η ιδιοφυΐα του ήταν συχνά υπερβολική τόσο για τους απλούς ανθρώπους όσο και για την ελίτ. Από τραπεζίτες, όπως ο JP Morgan μέχρι πολιτικοί, αντίζηλοι, επιστήμονες και άλλοι, είχαν ως στόχο να τον σταματήσουν, όχι μόνο από το να παραδώσει αυτές τις εφευρέσεις στην ανθρωπότητα αλλά και να τις κλέψουν ενώ κρατώντας τες μακριά από το κοινό.

Η έρευνά του ήταν μια απειλή σε ότι η ανθρωπότητα επιτρεπόταν να γνωρίζει. Θα μπορούσε να υπάρχει κάτι κρυφό για τον Τέσλα, το οποίο θα ήταν μια ακόμη μεγαλύτερη απειλή;

Η είσοδος του Τέσλα σε αυτόν τον κόσμο

Η γέννηση του Tesla αναφέρεται σε πολλές ιστορίες, ιδιαίτερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Ο Τέσλα γεννήθηκε στις 10 του Ιούλη του 1856 σε ένα χωριό εκεί που ήταν τότε η Αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία, στην σύγχρονη Κροατία. Η μητέρα του είχε τη βοήθεια μιας μαίας εκείνη τη νύχτα, που ο Νίκολα ήταν έτοιμος να γεννηθεί. Υπήρχαν αμείλικτες βροντές έξω. Η ιστορία συνεχίζει λέγοντας ότι η μαία ήταν πολύ φοβισμένη, αλλά η μητέρα του Τέσλα της είπε να μην φοβάται και ότι το παιδί της θα είναι ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Όταν η μαία άρχισε να συνηθίζει τους αμείλικτους κεραυνούς έξω από το σπίτι, ρώτησε τη μητέρα του Τέσλα πώς ήξερε ότι το μωρό θα είναι ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Η μητέρα του Τέσλα απάντησε ότι δεν ήξερε το πώς, αλλά απλώς το ήξερε.

Η γέννησή του ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση διότι ο Τέσλα κυριολεκτικά έπαιζε με τους κεραυνούς στα πειράματά του και γεννήθηκε κατά τη διάρκεια παρόμοιων περιστάσεων. Ακριβώς όπως η μητέρα του ήξερε ότι το παιδί της θα γίνει ένα σημαντικό πρόσωπο, ο Τέσλα απλώς ήξερε τι να κάνει και δημιουργούσει πλήρεις συσκευές στο μυαλό του πριν από τα πειράματα. Ένα άλλο ενδιαφέρον πράγμα είναι ότι ο πατέρας του ήταν ένας Σέρβος Ορθόδοξος ιερέας και ο γιος του δεν ήταν τίποτε άλλο σαν τον πατέρα του, όσον αφορά την κατανόηση του σύμπαντος.

Ο Τέσλα γεννήθηκε επίσης σε μια περιοχή που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τίποτα εκείνη τη στιγμή. Εάν πιστέψουμε πολλούς οπαδούς του Τέσλα, ότι ο ίδιος ήταν ένας εξωγήινος που ενσαρκώθηκε σε αυτόν τον κόσμο, το ερώτημα είναι γιατί επέλεξε την οικογένεια και την περιοχή για τη γέννηση του και γιατί υπήρχε μια τέτοια καταιγίδα, ενώ γεννιόταν.

Η περίοδος κατά την οποία ο Τέσλα γεννήθηκε συνέπεσε με την παλιά Ζοχαρική προφητεία για το άνοιγμα των πυλών της σοφίας πάνω στη γη. Συμπτωματικά, ο Αϊνστάιν γεννήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επίσης.

Η παιδική ηλικία του Τέσλα

Η «ιδιοφυΐα που άναψε τον κόσμο», όπως κάποιοι τον αποκαλούν, είδε ένα τρομερό ατύχημα στην ηλικία των επτά. Το 1863 ο αδελφός του Danijel Tesla σκοτώθηκε σε ατύχημα ιππασίας. Ο Τέσλα ήταν σε κατάσταση σοκ και αναφέρθηκε ότι άρχισε να βλέπει οράματα. Πολλοί άνθρωποι έχουν πει ότι ο Tέσλα υπέστη διά βίου ψυχική ασθένεια που προκλήθηκε από την απώλεια του αδελφού του. Μια πιο λογική εξήγηση είναι ότι αυτό το σοκ λειτούργησε ως έναυσμα στο μυαλό του Tesla (όπως συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους που γίνονται μάρτυρες τρομερά πράγματα) και ότι τον προετοίμασε με μοναδικό τρόπο με το μυαλό του.

Η ζωή του Τέσλα ήταν πολύ δραματική. Σε νεαρή ηλικία έδειξε την ανωτερότητα του μυαλού του και γοητευόταν με τις καταιγίδες και τους κεραυνούς. Είναι πιθανό ότι αυτό προκλήθηκε επίσης από τις εντυπώσεις της καταιγίδας, όταν γεννήθηκε. Ο Νίκολα ήταν γοητευμένος με την ηλεκτρική ενέργεια και απολύτως αποφασισμένος ότι θα αξιοποιούσει τη δύναμη του σύμπαντος για να βοηθήσει την ανθρωπότητα.

Οι λήψεις του Tέσλα

Το 1882, η ιδέα ενός κινητήρα χωρίς ψήκτρες AC απλά ήρθε σ ‘αυτόν καθώς περπατούσε. Σχεδίασε τις εικόνες στην άμμο. Αυτή είναι η πρώτη ιστορία για το πώς θα έπρεπε απλώς μια ιδέα σε μια στιγμή, πως δημιουργούσε το σύνολο του σχεδιασμού στο κεφάλι του και στη συνέχεια απλώς να αρχίσει να τη δημιουργεί από την αρχή.

Όταν ο Τέσλα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1884, προσελήφθη ως μηχανικός στην έδρα του Τόμας Έντισον. Ο Έντισον είχε εντυπωσιαστεί με τον Τέσλα και του είπε ότι του θα δώσει 50 χιλιάδες δολάρια για ένα καλύτερο σχεδιασμό του δυναμό DC. Ο Τέσλα πειραματίστηκε για μήνες. Ωστόσο, όταν παρουσίασε τη λύση του, ο Έντισον δεν του έδωσε τα χρήματα και ο Τέσλα παραιτήθηκε.

Ο Τέσλα στη συνέχεια αποφάσισε να δουλέψει μόνος και ιδέες συνέχισαν να του έρχονται η μια μετά την άλλη. Το 1887 και 1888 του χορηγήθηκαν περισσότερα από 30 διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τις εφευρέσεις του. Ο George Westinghouse, σημαντικός ανταγωνιστής του Edison, ενδιαφέρθηκε πολύ για το έργο του Τέσλα. Αυτό που ακολούθησε είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο παράξενες ιστορίες όλων των εποχών.

Ο Τέσλα συνέχισε να δημιουργεί όλο και περισσότερο, να κοιμάται μόλις δύο ώρες τη νύχτα. Έμενε ξύπνιος 22 ώρες την ημέρα, λαμβάνοντας έναν υπνάκο 15-20 λεπτών κάθε τέσσερις ώρες. Αυτό ξεκίνησε όταν ήταν πολύ νέος. Όταν σπούδαζε στο Graz, στην Αυστρία, ο Tesla έγινε πολύ καλός στο να παίζει μπιλιάρδο. Μερικές φορές έπαιζε περισσότερο από 48 ώρες συνεχόμενα. Επίσης, μια φορά ο Τέσλα εργάστηκε στο εργαστήριο του επί 84 ώρες χωρίς ανάπαυση ή ύπνο.

Για τους ανθρώπους γύρω του αυτό ήταν απλώς απίστευτο. Ο Τέσλα είχε ασυνήθιστα ποσά ενέργειας και είχε πλήρη σχέδια σε μια στιγμή. Όλα αυτά και πολλά περισσότερα οδηγούν σε δύο πιθανά συμπεράσματα:

1. Ο Τέσλα ήταν Εξωγήινος
ή
2. Ο Τέσλα μπορούσε να επικοινωνεί με Εξωγήινους και αόρατους κόσμους και κάπως έτσι έπαιρνε τις ιδέες και την ενέργειά του.

Πιθανώς το πιο διάσημο απόσπασμα του Τέσλα, όσον αφορά στην επικοινωνία του με άλλες σφαίρες είναι:

«Το μυαλό μου είναι μόνο ένας δέκτης. Στο σύμπαν υπάρχει ένας πυρήνας απ’ τον οποίο αποκτούμε γνώσεις, δύναμη και έμπνευση. Δεν έχω διεισδύσει στα μυστικά αυτού του πυρήνα, αλλά ξέρω ότι υπάρχει»

Ο Τέσλα δήλωνε ανοιχτά ότι ο εγκέφαλός του ήταν ένας δέκτης και ότι η γνώση του ήρθε από έναν πυρήνα. Προσπαθούσε να καλύψει το γεγονός ότι ο ίδιος είχε επικοινωνία με εξωγήινη φυλή ή αυτό που πολλοί λένε ότι ήταν ένα μέρος της; Είναι πιθανό, αλλά είναι σίγουρα πολύ πιο εύκολο να εξηγήσει την απίστευτη δουλειά του στο κοινό με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι έκανε κάτι για το οποίο ο Ντα Βίντσι και ο Αϊνστάιν ήταν επίσης διάσημη – την επικοινωνία με άλλους κόσμους.

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα:

«Η μέθοδος μου είναι διαφορετική. Δεν βιάζομαι σε πραγματική εργασία. Όταν έχω μια νέα ιδέα, μπορώ να ξεκινήσω αμέσως την υλοποίηση στην φαντασία μου και να κάνω βελτιώσεις και να λειτουργήσω τη συσκευή στο μυαλό μου. Όταν έχω προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να ενσωματώσω τα πάντα στην εφεύρεση μου, κάθε πιθανή βελτίωση που μπορώ να σκεφτώ και όταν δεν βλέπω κάποια βλάβη οπουδήποτε, τότε βάζω σε συγκεκριμένη μορφή το τελικό προϊόν του εγκεφάλου μου»

Η όλη διαδικασία εξηγεί με τα λόγια του, μια εφεύρεση του εγκεφάλου του, χωρίς σχέδιο, πειράματα, κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν μόνο να ονειρεύονται, αλλά και ήταν τόσο φυσικό για τον Τέσλα. Ήταν δυνατόν να επικοινώνησε με εξωγήινους, άλλες σφαίρες, τον πυρήνα, όπως αυτός τον ονόμαζε;

Ευφυή ηλεκτρικά σήματα από το διάστημα

Ο Νίκολα Τέσλα έχτισε ένα εργαστήριο στο Colorado Springs, του Κολοράντο, το 1899, για να πειραματιστεί με ηλεκτρικό ρεύμα υψηλής συχνότητας και άλλα φαινόμενα. Σε αυτό το εργαστήριο έλαβε και κατέγραψε κοσμικά ραδιοκύματα με τα ευαίσθητα όργανα του. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι έλαβε εξωγήινα ραδιοσήματα. Η επιστημονική κοινότητα το 1899 δεν τον πίστεψε, γιατί η γνώση των κοσμικών ραδιοσημάτων δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή.

Εδώ είναι τι είπε ο ίδιος ο Τέσλα για τα σήματα:

«Δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω την πρώτη αίσθηση που βίωσα όταν ξημέρωσε επάνω μου και είχα παρατηρήσει κάτι, ενδεχομένως, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα. Ένιωσα σαν να ήμουν παρών κατά τη γέννηση μιας νέας γνώσης ή την αποκάλυψη μιας μεγάλης αλήθειας.

Οι πρώτες μου παρατηρήσεις με τρομοκράτησαν θετικά καθώς υπήρχε σ ‘αυτές κάτι το μυστηριώδες, για να μην πω υπερφυσικό και ήμουν μόνος στο εργαστήριο μου το βράδυ, αλλά την εποχή εκείνη η ιδέα ότι αυτές οι διαταραχές είναι έξυπνα ελεγχόμενα σήματα δεν είχε ακόμα παρουσιαστεί στον εαυτό μου.

Οι αλλαγές που παρατήρησα λάμβαναν χώρα περιοδικά και με μια τέτοια σαφή υπόδειξη του αριθμού και της τάξης που δεν ήταν ανιχνεύσιμες σε οποιαδήποτε αιτία γνωστή σε μένα. Ήμουν εξοικειωμένος, βέβαια, με τέτοιες ηλεκτρικές διαταραχές παραγόμενες από τον ήλιο, το Βόρειο Σέλας και τα ρεύματα της γης και ήμουν τόσο βέβαιος, όπως θα μπορούσα να είμαι για κάθε γεγονός, ότι αυτές οι διαφορές δεν οφείλονταν σε καμία από αυτές τις αιτίες.

Η φύση των πειραμάτων μου απέκλειε το ενδεχόμενο οι αλλαγές να παράγονται από ατμοσφαιρικές διαταραχές, όπως έχει απερίσκεπτα υποστηριχθεί από κάποιους. Ήταν κάποτε αργότερα, όταν η σκέψη άστραψε κατά τη γνώμη μου ότι οι διαταραχές που είχα παρατηρήσει μπορεί να οφείλονταν σε ευφυή έλεγχο. Αν και δεν θα μπορούσα τότε να αποκρυπτογραφήσω το νόημά τους, ήταν αδύνατο για μένα να σκεφτώ ότι ήσαν εντελώς τυχαίες. Το συναίσθημα ήταν συνεχώς ότι ήμουν ο πρώτος που άκουσε τον χαιρετισμό του ενός πλανήτη στον άλλο. Μια αιτία υπήρχε πίσω από αυτά τα ηλεκτρικά σήματα»

Είναι πολύ αποκαλυπτικό ότι ο Τέσλα δήλωσε ανοιχτά ότι είχε την αίσθηση ότι ήταν ο πρώτος που άκουγε το χαιρετισμό του ενός πλανήτη στον άλλο. Εδώ ο Τέσλα το πήγε παρακάτω και αντικατέστησε τον πυρήνα που είχε αναφέρει, με την απευθείας σύνδεση με την εξωγήινη ζωή. Φαίνεται ότι για ένα ανοικτόμυαλο πρόσωπο δεν μπορεί να γίνει περισσότερο σαφής.

Εκείνη την εποχή, διακεκριμένοι επιστήμονες είχαν συμπεράνει ότι ο Άρης είναι ένα πιθανό καταφύγιο ευφυούς ζωής στο ηλιακό μας σύστημα και ο Τέσλα αρχικά πίστευε ότι τα σήματα μπορεί να προέρχονται από τον κόκκινο πλανήτη. Θα αλλάξει αργότερα αυτή την άποψη, καθώς έγινε πιο έμπειρος στη μετάφραση των μυστηριωδών σημάτων. Κοντά στο τέλος της ζωής του, ο Τέσλα είχε αναπτύξει πολλές εφευρέσεις που υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να στείλουν ισχυρά ποσά ενέργειας σε άλλους πλανήτες.

«Τα σήματα είναι πολύ ισχυρά για να έχουν διανύσει την μεγάλη απόσταση από τον Άρη στη Γη», έγραψε ο Τέσλα. «Έτσι είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι οι πηγές του πρέπει να προέρχονται από κάπου στο κοντινό χώρο ή ακόμη και το φεγγάρι. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, ότι τα πλάσματα που επικοινωνούν μεταξύ τους κάθε βράδυ, δεν είναι από τον Άρη, ή, ενδεχομένως, από κάθε άλλο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος».

Ο Τέσλα είπε ότι αναβόσβηνε, κάποιο είδος φωτός και τότε ήρθαν οι ιδέες του. Ποτέ δεν είπε ότι οι εικόνες στο μυαλό του ήταν ολογραφικές, αλλά ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ήταν ακριβώς αυτό που συνέβαινε στο μυαλό του. Μπορεί να ήταν παρόμοιο με αυτό που οι υπολογιστές κάνουν σήμερα όταν δημιουργούν μοντέλα, τα περιστρέφουν και αναλύουν όλες τις δυνατότητες που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί το έργο.

Ο Τέσλα έγραψε επιστολές σε φίλους στους οποίους μίλησε για τα μυστηριώδη σήματα. Ήταν πεπεισμένος ότι η επικοινωνία του ήταν με εξωγήινους. Ο Τέσλα δεν ήταν πολύ δημοφιλής εκείνες τις μέρες και πολλές εφημερίδες τον χλεύασαν λέγοντας ότι ήταν σε επαφή με κάποιο είδος του διαστηιμικής ευφυΐας. Ότι έγραψε ο τύπος ήταν σχεδόν βέβαιο ότι διετάχθει από εκείνους που δεν ήθελαν τον Τέσλα να πετύχει ως προς τις προθέσεις του. Έτσι, υπήρχε καλύτερος τρόπος για να τον μειώσουν από το να πουν ότι ήταν ένας τρελός επιστήμονας που νόμιζε ότι ήταν σε επαφή με εξωγήινους; Λειτουργεί συχνά στη λεγόμενη σύγχρονη εποχή μας, γι ‘αυτό σίγουρα και λειτούργησε πριν από ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η πρώτη καθαρή ενέργεια

Όταν μιλάμε για τον Τέσλα, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον πύργο που βρισκόταν στο Long Island της Νέας Υόρκης. Ο πύργος είχε ύψος 58 μέτρα από το έδαφος και 37 μέτρα μέσα στο έδαφος. Ο Τέσλα είχε στο μυαλό του διάφορα σημεία ασύρματων πομπών σε όλη τη Γη. Ήθελε να μετακινεί την ενέργεια από τον ένα πύργο στο επόμενο, ασύρματα. Όχι, δεν μιλάμε για την ασύρματη τεχνολογία, όπως την έχουμε σήμερα, η οποία είναι πολύ τοξική και επιβλαβής. Αυτή ήταν καθαρή ενέργεια για να χρησιμοποιηθεί διαπλανητικά.

Ερευνητές στο MIT κατάφεραν να μεταδώσουν ασύρματα ενέργεια μόλις 100 χρόνια μετά τον Tesla και σε πολύ μικρότερη απόσταση. 100 χρόνια είναι πολύ χρόνος και είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πήρε τόσο πολύ χρόνο στους επιστήμονες να μιμηθούν τον Τέσλα σε κάποιο βαθμό.

Ο Τέσλα ήθελε να δώσει δωρεάν ενέργεια στην ανθρωπότητα, αλλά ο πύργος κατεδαφίστηκε το 1908. Ο JP Morgan ήταν ο ιδρυτής του έργου. Όταν ανακάλυψε ποιες ήταν οι προθέσεις του Τέσλα, έκανε τα πάντα για να τον σταματήσει. Ο Τέσλα εφηύρε επίσης όπλα δέσμης, την ασύρματη μετάδοση ηλεκτρικής ενέργειας, συσκευές αντιβαρύτητας, ασπίδες προστασίας για τον πόλεμο και μια πληθώρα άλλων κρυμμένων εφευρέσεων.

Μπορούμε να αποδείξουμε ότι ο Τέσλα είχε έρθει σε επαφή με εξωγήινη νοημοσύνη; Αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο τι έκανε ο Τέσλα, τι είπε και τι δημιούργησε, μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι είχε την ικανότητα να συντονίζεται με τον πυρήνα για τον οποίο μιλούσε.

Η ζωή του ήταν γεμάτη δράμα, ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, συγχρονικότητες και πολλά ενδιαφέροντα πράγματα και γεγονότα.
Αλλά υπάρχει απόδειξη ότι ο Τέσλα είχε κάποια εξωγήινη επαφή;
Αν δεχτούμε το γεγονός ότι ζούμε μέσα στο ορατό φως σε αυτό το μικρό κλάσμα αυτού που αποκαλούμε χώρο, μπορούμε να δεχθούμε ότι κάποιοι θεωρούν την πραγματικότητά μας σαν να είναι μια προβολή στο μυαλό μας. H απόδειξη είναι μόνο στη φυσική σφαίρα που αποκωδικοποιούμε, όμως ο Τέσλα δεν περιοριζόταν από το ορατό φως. Η ιδιοφυΐα του μπορεί σχεδόν σίγουρα να αποδοθεί στην επικοινωνία του με άλλες σφαίρες και πιθανώς τους ίδιους τους εξωγήινους.

Ο Τέσλα ήταν ο πιο λαμπρό επιστήμονας που πιθανόν είδε ποτέ η Γη και δεν φοβόταν να πει ότι πίστευε στην πνευματικότητα. Αυτό δεν είναι ακόμα διαδεδομένο στην επιστημονική κοινότητα σήμερα. Ήταν ένας πνευματικός επιστήμονας σε επικοινωνία με άλλες σφαίρες και πιθανώς εξωγήινους και άφησε μια κληρονομιά πίσω που ακόμα και σήμερα προκαλεί αμηχανία και δέος στην αληθινή ιστορία της ανθρωπότητας.

 

Ο πλανήτης Δίας διαμόρφωσε το ηλιακό μας σύστημα όπως είναι σήμερα

 

 
 
 
 
 
 
 
 Σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις κάποτε εισέβαλε στα ενδότερα του ηλιακού μας συστήματος και, ως ταύρος εν υαλοπωλείω, «καθάρισε» ό,τι έβρισκε μπροστά του.

Ο Δίας της ελληνικής μυθολογίας ήταν ένας μάλλον ιδιόρρυθμος θεός, με πολλά «σούρτα-φέρτα» και ενίοτε εκδικητικός. Ο Δίας της αστρονομίας πιθανότατα δεν πήγαινε πίσω και στις καταστροφικές παραξενιές του οφείλεται το ότι το ηλιακό μας σύστημα φαίνεται να είναι τόσο ασυνήθιστο σε σχέση με τα άλλα που έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια.

Νέες εκτιμήσεις και προσομοιώσεις σε υπολογιστή αμερικανών επιστημόνων θεωρούν πολύ πιθανό ότι κάποτε ο Δίας, με τον τεράστιο όγκο του, εισέβαλε στα ενδότερα του ηλιακού μας συστήματος και, ως ταύρος εν υαλοπωλείω, «καθάρισε» ό,τι έβρισκε μπροστά του. Κατέστρεψε έτσι την πρώτη γενιά των πλανητών, προτού ηρεμήσει και, απομακρυνόμενος, καταλήξει στην τωρινή τροχιά του. Αυτό σημαίνει ότι κάποτε στο ηλιακό μας σύστημα υπήρχαν πλανήτες που σήμερα δεν υπάρχουν πια.

Ο καθηγητής αστρονομίας Γκρέγκορι Λάφλιν του Πανεπιστημίου Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνια και ο επίκουρος καθηγητής πλανητικής επιστήμης Κονσταντίν Μπατίγκιν του Πανεπιστημίου Caltech της Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στα «Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών» (PNAS) των ΗΠΑ, πιστεύουν ότι αυτό το σενάριο του «επιθετικού Δία» εξηγεί γιατί σήμερα το ηλιακό μας σύστημα διαφέρει τόσο πολύ από εκατοντάδες άλλα συστήματα εξωπλανητών που έχουν ανακαλυφθεί με τη βοήθεια διαστημικών (όπως το «Κέπλερ») και επίγειων τηλεσκοπίων.

Εκτιμάται ότι περίπου τα μισά άστρα σαν τον Ήλιο στον γαλαξία μας έχουν πλανήτες γύρω τους. Η βασική διαφορά όμως είναι ότι στο δικό μας ηλιακό σύστημα δεν υπάρχουν πλανήτες σε τροχιά πιο κοντινή στον Ήλιο από ό,τι ο Ερμής. Σε άλλα συστήματα, αντίθετα, είναι συνηθισμένο φαινόμενο να ανακαλύπτονται πλανήτες μεγαλύτεροι από τη Γη (οι λεγόμενες σούπερ Γαίες) σε απόσταση πολύ πιο κοντά στο άστρο τους.

Το σενάριο του περιπλανώμενου Δία που σπέρνει την καταστροφή στο διάβα του, είχε προταθεί για πρώτη φορά το 2001 από μια άλλη ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου Queen Mary του Λονδίνου, είχε επαναληφθεί από επιστήμονες του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας στη Γαλλία το 2011 και τώρα ενισχύεται με τους νέους υπολογισμούς στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, κατά τα πρώτα λίγα εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του ηλιακού συστήματος, ο Δίας διείσδυσε επιθετικά στην περιοχή κοντά στον νεαρό ακόμη Ήλιο, έως ότου στη συνέχεια σχηματίστηκε ο Κρόνος, γεγονός που ανάγκασε (λόγω των ισχυρών βαρυτικών αλληλεπιδράσεων) τον Δία να ανακρούσει πρύμναν και να μεταναστεύσει ξανά προς τα έξω, στη σημερινή πιο απομακρυσμένη από τον Ήλιο τροχιά του.

Οι νέοι υπολογισμοί δείχνουν ότι είναι πιθανό πως στις απαρχές του, το ηλιακό μας σύστημα ακολούθησε μια φάση κοινή στον γαλαξία μας, δημιουργώντας βραχώδεις πλανήτες με πυκνή ατμόσφαιρα πολύ κοντά στον ήλιο (καυτές σούπερ Γαίες), όπως τόσοι άλλοι εξωπλανήτες γύρω από τα μητρικά άστρα τους. Όμως, ο γιγάντιος Δίας «καθάρισε» αυτή την αρχική ″φουρνιά″ πρωτοπλανητών, προκαλώντας -λόγω της βαρύτητάς του- ένα φοβερό ντόμινο συγκρούσεων, που θα θύμιζαν κοσμικό μπιλιάρδο, με τελικό αποτέλεσμα οι πρώτοι πλανήτες να καταλήξουν κομμάτια και θρύψαλα.

Ένα μέρος από αυτά τα απομεινάρια (γύρω στο 10% των αρχικών πρωτοπλανητών) σχημάτισαν εν καιρώ τη δεύτερη γενιά των πλανητών, μεταξύ των οποίων η Γη μας. Αν αυτό πράγματι συνέβη, τότε οι εσωτερικοί και μικρότεροι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, δηλαδή ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης, είναι νεότεροι σε ηλικία σε σχέση με τους εξωτερικούς και πιο μεγάλους.

Μέχρι σήμερα έχει επιβεβαιωθεί η ανακάλυψη άνω των 1.000 εξωπλανητών στον γαλαξία μας. Σχεδόν 500 ηλιακά συστήματα έχουν βρεθεί να έχουν πάνω από έναν πλανήτη. Το τυπικό σύστημα φαίνεται να περιλαμβάνει καυτές σούπερ Γαίες, που έχουν μάζα μερικές φορές μεγαλύτερη της Γης, σε τροχιές πολύ πιο κοντινές στο άστρο τους από ό,τι ο Ερμής σε σχέση με τον Ήλιο.

Αλλά και στα άλλα συστήματα που διαθέτουν γιγάντιους πλανήτες ίδιους ή μεγαλύτερους από τον Δία, αυτοί είναι επίσης πολύ πιο κοντά στο άστρο τους, από ό,τι ο Δίας και ο Κρόνος σε σχέση με τον Ήλιο. Στον γαλαξία μας, ο σχηματισμός πλανητών σαν τον Δία είναι κάπως σπάνιος, όταν όμως συμβαίνει, τότε ο γιγάντιος εξωπλανήτης συνήθως βρίσκεται σε απόσταση από το άστρο του όσο η Γη από τον Ήλιο.

protothema