Βίντεο Σοκ από το STAR: Σε ΓΚΕΤΟ λαθρομεταναστών έχει μετατραπεί η Ομόνοια! Μοιάζει πλέον με την Καμπούλ!!!

Βίντεο Σοκ από το STAR: Σε ΓΚΕΤΟ λαθρομεταναστών έχει μετατραπεί η Ομόνοια! Μοιάζει πλέον με την Καμπούλ!!!

Έχουν πάρει τα ηνία στο νταραβέρι ναρκωτικών αλωνίζοντας το κέντρο!!!

Οι Έλληνες καταστηματάρχες αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους!!!

Σ’ ένα απέραντο γκέτο από λαθρομετανάστες έχει μετατραπεί το κέντρο της Αθήνας.

Αυτό δεν το υποστηρίζουν μόνο οι Έλληνες καταστηματάρχες αλλά και οι λαθρομετανάστες, οι οποίοι όπως λένε είναι τόσοι πολλοί στην Ομόνοια που αισθάνονται σαν να είναι στην πατρίδα τους!

Όσο και να σας φαίνεται απίστευτο, οι παράτυποι μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας ομολογούν στην κάμερα του STAR και το δημοσιογράφο Βαγγέλη Γκούμα, ότι η Ομόνοια που έχουν δηλώσει ως μόνιμη κατοικία, τους θυμίζει την πρωτεύουσα της χώρας τους και μάλιστα τους αρέσει πολύ.

Οι ίδιοι, όχι απλά παραδέχονται ότι το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σ’ ένα γκέτο λαθρομεταναστών με τους Έλληνες να αποτελούν πλέον την μειοψηφία, αλλά πιστεύουν ότι δεν τους χωράει και ο…τόπος!

Ανθρώπους από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές και άλλες χώρες, πλην της Ελλάδας θα συναντήσει κανείς αν περπατήσει στην Ομόνοια και στους γύρω δρόμους, όπως βλέπετε στο βίντεο ντοκουμέντο του STAR.

Ακόμη και οι μικροπωλητές που έχουν καταλάβει πολλές γωνιές στην Ομόνοια πουλώντας μαϊμού αρώματα είναι αλλοδαποί. «Οι Έλληνες είναι όλοι αρνάκια» λέει χαρακτηριστικά ένας απ’ αυτούς.

Βέβαια, τα μεγάλα θύματα της υπόθεσης είναι οι Έλληνες καταστηματάρχες που «βαράνε μύγες» λόγω της γκετοποίησης της Ομόνοιας.

Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες καταναλωτές λόγω της γκετοποίησης αποφεύγουν να ψωνίζουν στην Ομόνοια, αναγκάζονται να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους και στην θέση τους ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα καταστήματα των αλλοδαπών που έχουν και την δική τους πελατεία.

Άλλοι αλλοδαποί λιάζονται με τον δικό τους τρόπο, για να θυμηθούμε και την ρήση της αναπληρώτριας υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου.

Έχουν πάρει τα ηνία στο νταραβέρι ναρκωτικών αλωνίζοντας το κέντρο. Αυτή είναι η Ομόνοια σήμερα μέρα-μεσημέρι, ένα γκέτο μεταναστών σύμφωνα με του ίδιους αλλά και τους Έλληνες που έχουν απομείνει εκεί.

 Πηγή: http://www.eglimatikotita.gr/2015/04/star.html

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ ΤΟΥ!

 

«Σε επιστολή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» των Αθηνών (στην έκδοση της 17ης Οκτωβρίου 2010) και υπό τον τίτλο «Τα Αρχαία Ελληνικά και ο εγκέφαλος», ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών και μέλος του Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας κ. Σταύρος Παπαμαρινόπουλος αναφέρεται στη θεωρία του καθηγητή Eric Havelock, σύμφωνα με την οποία το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.
Πλήθος κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων κατέληξαν σε επιστημονικά αποτελέσματα, τα οποία είναι δημοσιευμένα σε έκδοση που επιμελήθηκαν ο καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Τορόντο Charles Lumsden και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας Derrick de Kerckhove.
Τα αποτελέσματα που υποστηρίζουν τη θεωρία του Havelock είναι τα εξής:
Η περιοχή Broka, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο λόγ
του ελληνικού αλφαβήτου, διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς .
Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στη λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μια ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου, από την οποία προέκυψε η η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών διά της λειτουργίας του θεάτρου.
Στη συνέχεια ο κ. Παπαμαρινόπουλος αναφέρεται σε πειράματα που απέδειξαν ότι με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών επιταχύνονται οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης.
Τονίζει επίσης την περίπτωση, κατά την οποία η Αυστραλή πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock περιγράφει σε βιβλίο της, που εκδόθηκε το 2006, πώς κατόρθωσε να μετατρέψει έναν αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!
Τέλος, ο κ. Παπαμαρινόπουλος τονίζει ότι από φέτος τα μεν παιδιά του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης στην Αγγλία, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, με πολιτική απόφαση δεν θα διδάσκονται την αρχαία ελληνική γλώσσα, αλλά …; Αγγλικά….

Στο βίντεο που ακολουθεί ομιλεί ο Λυκειάρχης του Κερατσινίου κ. Μητροπέτρος.

Carl Sagan – Η Βιβλιοθήκη Της Αλεξάνδριας !! (Ντοκιμαντέρ)

 

Ένα μονταρισμένο βίντεο με αποσπάσματα από την τηλεοπτική σειρά COSMOS με τον διάσημο και αείμνηστο επιστήμονα Carl Sagan που κάνει αναφορά στην «βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας». Και αυτό γιατί στην σειρά COSMOS, ο Carl Sagan ποτέ δεν συμπεριέλαβε ένα μεμονομένο κομάτι για την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αλλά προτίμησε να κάνει αρκετές αναφορές για αυτήν σε διάφορες όμως ενότητες της σειράς.


H βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας (βίντεο), περιγράφει την ιστορία και τον χώρο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας χρησιμοποιώντας τρισδιάστατη εικονική απεικόνιση προσθέτοντας αδιάψευστες ιστορικές αλήθειες που ακόμα και σήμερα, για λόγους που όλοι μας ίσως γνωρίζουμε, παραμένουν κουκουλωμένες κάτω από το πρίσμα των “ανούσιων ιστορικών λεπτομερειών”.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ (με ελληνικούς υπότιτλους): 

ello.gr 

Ο καθωσπρεπισμός ευθύνεται που ο άνθρωπος κατάντησε κάφρος, αλλά και δούλος

Ο καθωσπρέπει άνθρωπος δεν είναι ο εαυτός του. Αν δεν είσαι ο εαυτός σου δεν μπορείς να διακρίνεις το σωστό και το λάθος. Ή ακόμα κι αν το διακρίνεις δεν το ακολουθείς γιατί καλύπτεσαι -συνειδησιακά- ότι κάνεις το σωστό επειδή ακολουθείς τους κανόνες. (‘Αν οι κανόνες είναι λάθος δεν φταίω εγώ, αυτοί που τους έφτιαξαν’).

Δούλος γίνεται ο καθωσπρέπει άνθρωπος επειδή έχει μάθει να αντέχει να καταπιέζεται.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νου και κρίση. Επειδή ακριβώς έχει νου και κρίση δεν γίνεται να μην μπορεί να διακρίνει το σωστό. Όταν δεν το επιλέγει το κάνει ΜΟΝΟ επειδή δεν τον βολεύει. Και νίπτει τας χείρας του με την δικαιολογία ότι το κάνουν όλοι οι άλλοι, επειδή ακριβώς ακολουθεί τους κανόνες, για τους οποίους δεν ευθύνεται ο ίδιος.

Πρέπει να σταματήσουμε να λέμε για όλους τους ανθρώπους ότι είναι καλοί.
Καλός άνθρωπος είναι ο δίκαιος, ο συνετός, ο ειλικρινής, ο νοικοκύρης, αυτός που δεν κοιτά το προσωπικό του συμφέρον, ο ξεκάθαρος, αυτός που έχει λόγο, προσωπικότητα, που αναλαμβάνει την κατάσταση, που έχει σθένος, δεν είναι έρμαιο, που έχει αξίες, που δίνει και την ζωή του γι’ αυτές, κι όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που κάνουν τον άνθρωπο θαυμαστό όν («Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος» Τ. Λειβαδίτης). Αν ένα απ’ όλα τα θαυμαστά δεν έχει δεν επιτρέπεται να θεωρείται καλός άνθρωπος. Κακώς δίνουμε ελαφρυντικά ή/και δικαιολογούμε. Όταν δίνεις ελαφρυντικά και δικαιολογείς δεν ΑΝΑΓΚΑΖΕΙΣ τον άλλον να γίνει ο Άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται ο Λειβαδίτης, αυτό το θαυμαστό ον.

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΛΥΓΕΡΟΥ
πηγη

Κβαντική Ψυχολογία (Andrew Powell)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Το ψάρι είπε στο άλλο ψάρι: «Πάνω από τούτη τη θάλασσα είναι μια άλλη, με πλάσματα που κολυμπούν εκεί και ζουν εκεί, όπως εμείς ζούμε εδώ.»

Το ψάρι απάντησε: «Τι τρέλα! Αφού ξέρεις πως καθένας που βγαίνει από τη θάλασσά μας, ας είναι και για τόσο δα, πεθαίνει. Ποιος σου είπε για άλλες ζωές σε άλλες θάλασσες;»
Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης


Οι περισσότεροι ψυχίατροι θεωρούν ότι οι ψυχικές διαταραχές προκαλούνται από διαταραχή της χημείας του εγκεφάλου, μια άποψη που στηρίζεται από τις πρόσφατες ανακαλύψεις της νευρολογίας.


Υπάρχουν επίσης πολλά εμπειρικά στοιχεία ότι η ψυχολογική ένταση μπορεί να πυροδοτήσει αλλαγές στη χημεία του εγκεφάλου. Αυτό ενίσχυσε τη δημιουργία ενός βιο-ψυχο-κοινωνικού μοντέλου ψυχικής διαταραχής, όπου συνδυάζονται γενετικοί και δυναμικοί παράγοντες. Ωστόσο, το θεμελιώδες ερώτημα «τι είναι ο νους» παραμένει αναπάντητο, γιατί ο νους δεν έχει υλική υπόσταση.

Η γενική άποψη είναι ότι ο νους είναι επι-φαινομενικός, δηλαδή δευτερεύον φαινόμενο της λειτουργίας του εγκεφάλου. Πιστεύεται πως ο εγκέφαλος κατά κάποιον τρόπο παράγει συνειδητότητα. Η υπόθεση αυτή, αν και λογικοφανής, δεν είναι λογική. Πώς μπορεί κάτι τελείως υλικό να δημιουργήσει κάτι μη-υλικό; Ωστόσο θεωρείται δεδομένο σε έναν κόσμο που βασίζεται στην ιδέα του μηχανικού, υλικού σύμπαντος, όπου οι πέντε αισθήσεις θεωρούνται η μόνη αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης.

Διαφωνώ με αυτή την υλιστική άποψη του κόσμου, που ξεκίνησε με τον Ρενέ Ντεκάρτ και τον Ισαάκ Νεύτωνα πριν από 300 χρόνια. Ο Ντεκάρτ θέσπισε το χρυσό κανόνα της εμπειρικής επιστήμης, πως τίποτε δεν θεωρείται αληθινό μέχρι να αποδειχθεί, και ο Νεύτων έθεσε τα θεμέλια του μηχανικού σύμπαντος όπου ο χρόνος είναι απόλυτος και ο χώρος δομείται σύμφωνα με τους νόμους της κίνησης.

Από τότε, το χάσμα μεταξύ θρησκείας κι επιστήμης ολοένα βαθαίνει. Η Εκκλησία δεν μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι κατανοούσε τη λειτουργία του σύμπαντος, και ο πνευματικός κόσμος απομακρύνθηκε από τον υλικό. Κατά το 19ο αιώνα, η νέα επιστήμη της ψυχολογίας επανακαθόρισε τον ψυχικό κόσμο με κοσμικούς όρους. Ο Ζίγκμουντ Φρόυντ (1927) είδε τη θρησκεία ως μαζική άμυνα κατά των νευρώσεων, κι ακόμη και ο Καρλ Γιουνγκ, παρά το προσωπικό πνευματικό ταξίδι του, περιορίστηκε να ορίσει την ψυχή ως «το ζωντανό εντός του Ανθρώπου, εκείνο που ζει από μόνο του και δημιουργεί ζωή» (Γιουνγκ, 1959:26).

Η ψυχιατρική προσπαθεί να αποδείξει πως είναι μία επιστήμη ίση με τις άλλες, και λίγο νοιάζεται για την πνευματικότητα. Κι όμως μια έρευνα του Ιδρύματος Ψυχικής Υγείας (1997) έδειξε πως πάνω από το 50% των ασθενών είχαν θρησκευτικές ή πνευματικές πεποιθήσεις που τις θεωρούσαν σημαντικές στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την ψυχική ασθένεια. Επίσης είπαν ότι δεν ένιωθαν άνετα να συζητήσουν τις πεποιθήσεις τους με τον ψυχίατρο. Διαπίστωσα πως οι ψυχίατροι που ιδιωτικά αναγνωρίζουν τη σημασία της πνευματικότητας συχνά διστάζουν να ανοίξουν τέτοιες συζητήσεις με ασθενείς επειδή δεν περιλαμβάνεται στην ιατρική, ψυχιατρική και ψυχοθεραπευτική τους παιδεία (Powell, 2001).

Οι επιπτώσεις της Νευτώνειας κοσμοθεωρίας υπήρξαν τεράστιες. Το επιστημονικό πρότυπο της ψυχής δεν χωράει την πνευματική ψυχή – δεν υπάρχει τίποτε πριν τη γέννηση και μετά το θάνατο. Όλα θεωρείται ότι απορρέουν από τη σύντομη, υλική μας ύπαρξη, και το ανθρώπινο εγώ είναι η μόνη πηγή συνειδητότητας. Είμαστε πλάσματα ανεξάρτητα, περιορισμένα εντός των ορίων του σώματός μας, και κινούμαστε σε ένα απρόσωπο τρισδιάστατο σύμπαν, απόλυτα αδιάφορο στις πράξεις μας. Πως να μην είναι η κατάθλιψη η σύγχρονη ασθένεια; Τα πρώτα πέντε χρόνια που βγήκε στην αγορά το αντικαταθλιπτικό Prozac, δόθηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια συνταγές (Kramer, 1994). 





Kβαντική Συνειδητότητα
Η Νευτώνεια επιστήμη κλονίστηκε για πρώτη φορά πριν από 70 χρόνια. Με τη γέννηση της κβαντικής μηχανικής, η άποψη ότι ο υλικός κόσμος είναι στερεός, σταθερός και ανεξάρτητος από το νου αποδείχθηκε αβάσιμη. Για παράδειγμα, το διάσημο πείραμα κύματος-σωματιδίου έδειξε πως όταν μια δέσμη φωτός περνά από μια στενή σχισμή, υποατομικά πακέτα φωτός, τα κβάντα, χτυπούν στην οθόνη ανίχνευσης σαν μικροσκοπικές σφαίρες. Αν κάνουμε δύο παράλληλες σχισμές, το φως που περνά δημιουργεί ένα πρότυπο κυματικής συμβολής. Τα σωματίδια γίνονται κύματα, και τα κύματα σωματίδια. Και οι δύο «πραγματικότητες» είναι εξίσου υπαρκτές και αδιαχώριστες από τον παρατηρητή/συμμετέχοντα. Πίσω από τη δυαδικότητα κύματος-σωματιδίου κρύβεται αναμφίβολα το βασίλειο των κυματιδίων. Αυτή είναι μόνο η αρχή, γιατί η θεωρία των υπερχορδών προτείνει ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες διαστάσεις απ’ όσες χωρούν στον τοπικό μας χωροχρόνο.

Τα ηλεκτρόνια δεν γίνονται πλέον αντιληπτά ως σωματίδια που περιστρέφονται γύρω από το άτομο σαν μικροσκοπικό ηλιακό σύστημα. Το ηλεκτρόνιο απλώνεται στο χώρο ως κβαντικό κύμα και εμφανίζεται ως σωματίδιο στον υλικό μας χωροχρόνο, μόνον όταν ένας συνειδητός παρατηρητής κάνει μια μέτρηση. Ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε την ταχύτητα και τη θέση του ηλεκτρονίου κατά την ίδια στιγμή, γιατί όταν καθηλώνεται το κβαντικό κύμα, το μόνο που έχουμε είναι μια στατιστική πιθανότητα να εμφανιστεί το ηλεκτρόνιο εκεί που το περιμένουμε. Μπορεί να υλοποιηθεί εκατοντάδες, χιλιάδες ή κι εκατομμύρια μίλια μακριά. Όταν συμβαίνει αυτό, φτάνει εκεί σε χρόνο μηδέν. Υπερβαίνει και το χώρο και το χρόνο. Ιδού μερικές δηλώσεις διάσημων φυσικών:

«Η θεμελιώδης διαδικασία της φύσης παραμένει εκτός του χωροχρόνου αλλά προκαλεί συμβάντα που εντοπίζονται στο χωροχρόνο» (Stapp, 1977:202).

«Τελικά, ολόκληρο το σύμπαν (με όλα τα σωματίδια, μαζί κι εκείνα που αποτελούν τους ανθρώπους, τα εργαστήρια, τα όργανα παρατήρησης κλπ.) πρέπει να θεωρηθεί ως ένα αδιαίρετο όλον, όπου η ανάλυση σε χωριστά και ανεξάρτητα μέρη δεν έχει ουσιαστική αξία» (Bohm, 1983:174).

«Το σύμπαν υπάρχει ως άμορφο ενδεχόμενο σε μυριάδες πιθανά παρακλάδια στον υπερβατικό χώρο και εκδηλώνεται μόνο όταν το παρατηρούν συνειδητά όντα» (Goswami, 1993:141).

Το βασίλειο των κβάντα και το υλικό σύμπαν, που προκύπτει απ’ αυτό, είναι ένα αδιαίρετο, ενιαίο όλον. Ακόμη πιο παράδοξα, φαίνεται πως η συνειδητή μας συμμετοχή οδηγεί στην ύπαρξη του υλικού κόσμου.

Όταν η συνειδητότητα καθηλώνει την κυματική λειτουργία στον τρισδιάστατο χωροχρόνο, νους και ύλη προκύπτουν ταυτόχρονα, σαν τις δύο πλευρές ενός νομίσματος. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα, τόσο με την προσωπική όσο και με τη συλλογική έννοια. Καθένας μας έχει συνείδηση του εαυτού του, εφ’ όσον συνδεόμαστε με το ολικό πεδίο συνειδητότητας, και από αυτήν την προσωπική οπτική γωνία προκαλούμε επανειλημμένες περαιτέρω καθηλώσεις της κυματικής λειτουργίας. Η διαδικασία μπορεί να συγκριθεί με τον τρόπο που τα καρέ μιας ταινίας διαδέχονται το ένα το άλλο και δίνουν εντύπωση κίνησης. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούμε διαρκώς αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα, και τη βιώνουμε τόσο σαν εσωτερικό ψυχικό χώρο και ως εξωτερικό φαινομενικό κόσμο γύρω μας.

Ο εξωτερικός κόσμος είναι αξιοσημείωτα σταθερός, δίνοντας την εντύπωση πως υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς. Όταν γυρίζουμε σπίτι μετά τη δουλειά, το σπίτι μας δεν έχει φύγει. Αυτό συμβαίνει επειδή το κύμα πιθανοτήτων που η συνειδητότητά μας καθηλώνει μόλις φτάσουμε σπίτι, και που υλοποιεί το σπίτι μας, παράγεται από όλα τα συνειδητά όντα ανά πάσα στιγμή. Εκτός αν συμβεί κάποια απρόβλεπτη καταστροφή, το σπίτι σας παραμένει πάντα εκεί που το αφήσατε.

Σκεφτείτε όμως λίγο αυτά τα σπάνια κι απρόβλεπτα συμβάντα που ονομάζουμε θαύματα. Εφ’ όσον η κυματική λειτουργία περιέχει (εν δυνάμει) κάθε τι που υπάρχει σε όλο το χρόνο, δεν υπάρχει κατ’ αρχήν κανένα όριο στις δυνατότητες. Ένας νους με μοναδικές δυνάμεις μπορεί να καθηλώσει το κύμα μοναδικά, μετατρέποντας το κρασί σε νερό.

Οι κβαντικές επιδράσεις εμφανίζονται πιο εύκολα στο υποατομικό επίπεδο, αλλά η έρευνα σε συστήματα μεγάλης κλίμακας (Schmidt, 1987) αποκάλυψε πως οι γεννήτριες τυχαίων αριθμών μετά από χιλιάδες δοκιμές δείχνουν μια τάση προς τα πάνω ή προς τα κάτω, που σχετίζεται με τις προθέσεις του πειραματιστή. Αυτές οι μελέτες έχουν επαναληφθεί, οπότε μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας ότι ο νους επηρεάζει την ύλη. Έχει επίσης δειχθεί ότι πειραματικά υποκείμενα που είναι συναισθηματικά συντονισμένα μπορούν να συγχρονίζουν τα εγκεφαλικά τους κύματα από απόσταση (Targ and Puthoff, 1974). Επομένως ο νους επηρεάζει το νου από απόσταση, είτε από κοντά είτε από μακριά.

Τις δεκαετίες 1970 και 1980, πειράματα όρασης εξ’ αποστάσεως που χρηματοδότησε ο στρατός των ΗΠΑ στο Ερευνητικό Ίδρυμα Stanford έδωσαν επιτυχίες με πιθανότητα πάνω από ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμυρίων προς ένα έναντι του τυχαίου (Μάιος 1988). Ο νους μπορεί να «ταξιδέψει» σε μακρινές τοποθεσίες και να αναφέρει με ακρίβεια τι υπάρχει εκεί. Η πρόγνωση έχει πλέον διαπιστωθεί με βεβαιότητα σε εμπειρική βάση (Radin, 1997). Επομένως ο νους λειτουργεί όχι μόνο πέρα από το χώρο αλλά και πέρα από το χρόνο.


Έχει ερευνηθεί η δύναμη της προσευχής (Byrd, 1988), καθώς επίσης και πάνω από 150 ελεγχόμενες μελέτες για θεραπείες με ανθρώπους και φυτά (Benor, 1992, 2001). Η εξ’ αποστάσεως πρόθεση ενός νου μπορεί να βοηθήσει τη θεραπεία και την υγεία ενός άλλου.


Πρέπει όμως να δούμε και τις αρνητικές συνέπειες. Ένας στρατιωτικός στο προαναφερθέν πρόγραμμα όρασης εξ’ αποστάσεως κατηγόρησε το πρόγραμμα όταν αναγκάστηκε να λάβει μέρος σε πειράματα επιρροής εξ’ αποστάσεως (Morehouse, 2000). Επομένως, η μαγεία δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ότι λειτουργεί μόνο μέσω της υποβολής. 





Πολυδιάστατη Συνειδητότητα
Η άμεση γνώση πραγματικοτήτων άλλων διαστάσεων είναι, φυσικά αλληλένδετη με τις προβολές του ανθρώπινου νου, όπως δείχνει η εκτεταμένη βιβλιογραφία των επιθανάτιων εμπειριών (Fenwick, 1995). Αν όμως αποδώσουμε τα πάντα σε προβολές θα περιπέσουμε στο σφάλμα των προ-Κοπερνίκειων αστρονόμων, που πίστευαν πως ο Ήλιος οφείλει να περιστρέφεται γύρω από τη Γη.

Το πρόβλημά μας είναι πως δεν μπορούμε να δούμε όλη την εικόνα. Πολλοί πιστεύουμε πως η ύστατη συνειδητότητα που ονομάζουμε Θεό ξέρει τι γίνεται στο σύμπαν – τουλάχιστον έχουμε συνείδηση μιας πραγματικότητας μεγαλύτερης από εμάς – σε αντίθεση με τα μυρμήγκια που πηγαινοέρχονται χωρίς να ξέρουν ότι τα παρακολουθούμε – ή έτσι νομίζουμε!

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τον ψυχίατρο ή τον ψυχοθεραπευτή; Όχι βέβαια ότι η νευρολογία δεν ισχύει, ή ότι η ψυχολογία ανάπτυξης έχει λάθος. Απλώς πρέπει να προσέχουμε να μην μπερδεύουμε το μέρος με το όλον. Ο γραμμικός χρόνος που μας σημαδεύει από τη γέννηση μέχρι το θάνατο δεν είναι παρά ένας μόνον άξονας από τους πολλούς του κόσμου. Τα όρια της αντίληψης, της όρασης της ακοής, της αφής, της όσφρησης και της γεύσης δεν ορίζουν την πραγματικότητα. Ας εκτιμήσουμε τις ιδιαίτερες αισθήσεις μας: είναι απαραίτητα εργαλεία για την αντίληψη του τρισδιάστατου χωροχρόνου.

Το βασίλειο των κβάντα έχει προηγούμενο στη Θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα. Η διαφορά είναι ότι τώρα έχουμε την επιστημονική εξήγηση του κύματος πιθανότητας και των άπειρων δυνατοτήτων που περικλείει. Αυτό όμως σημαίνει πως όλα ισχύουν και πως μπορούμε να ισχυριστούμε πως έχουμε «δίκιο» σε κάθε περίπτωση; 





H αποδεκτή πραγματικότητα και το παραφυσικό
Από την ιστορία του πολιτισμού προέκυψε αυτό που γνωρίζουμε σαν αποδεκτή πραγματικότητα – ένα πλαίσιο μέτρων και αξιών όπου θρησκεία, επιστήμη, κουλτούρα και παιδεία συνεισφέρουν σε μια συνεπή κοσμοθεωρία. Η διάγνωση ψυχικών διαταραχών όπως η σχιζοφρένεια και η κατάθλιψη δεν γίνεται στο κενό αλλά εντός της αποδεκτής πραγματικότητας. Κάθε άτομο ορίζει το δικό του εσωτερικό κόσμο. Αλλά η αλήθεια του ενός είναι ψευδαίσθηση για τον άλλον, και ως μέλη της κοινωνίας υποχρεωνόμαστε να ακολουθούμε τις κοινά αποδεκτές αλήθειες που τροφοδοτούν τα συστήματα πεποιθήσεων. Τις αφομοιώνουμε υποσυνείδητα και επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Ας συνδέσουμε τώρα τις δύο περιοχές συνειδητότητας που περιγράψαμε. Από τη μία έχουμε τον κόσμο των αισθήσεων και της αποδεκτής πραγματικότητας, κι από την άλλη την απεριόριστη λειτουργία της συνειδητότητας πέρα από το χωροχρόνο, που οδηγεί σε αυτό που στη Δύση λέγεται μεταφυσικό.

Για πολλούς, η γνώση του αιώνιου και του απεριόριστου παραμένει άπιαστη. Υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Η συνειδητότητα του ανθρώπινου είδους απασχολείται με τη διαρκή ροή σκέψης και συναισθημάτων που απορρέουν από τον αγώνα της ζωής, και για τους περισσότερους ανθρώπους είναι υπεραρκετό!

Είναι σαν να μας περιβάλλει μια ημιπερατή μεμβράνη, δημιουργώντας το χώρο κατοικίας του εγώ και βάζοντας τα όρια του κόσμου των αισθήσεων. Χωρίς αυτά τα όρια, θα συγχωνευόμαστε με την κοσμική συνειδητότητα – μόνο κύματα και καθόλου σωματίδια! Επειδή η μεμβράνη είναι διαπερατή, μπορούμε να αφήσουμε το εγώ στο σπίτι και να ταξιδέψουμε πέρα από το χώρο και το χρόνο. Αυτό οδηγεί σε ολότητα ή σε κατακερματισμό, ανάλογα με το βαθμό σταθερότητας της ψυχής. Άλλο η απελευθέρωση από ένα καλά ισορροπημένο εγώ μέσω προσευχής ή διαλογισμού, και άλλο να αγωνίζεσαι να κρατηθείς στην προσωπικότητά σου, όταν παθαίνεις νευρική κατάρρευση. Αν η μεμβράνη γίνει πορώδης, υπάρχει ανεξέλεγκτη ροή συνειδητότητας και απώλεια του εαυτού. Εξίσου επικίνδυνη είναι η εμπειρία της εισβολής ξένης ενέργειας ή οντότητας. 



Στην υγεία πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ του νου που λειτουργεί σαν κλασικό Νευτώνειο όργανο σύμφωνα με τους νόμους αιτίου κι αιτιατού, και ως κβαντικό όργανο ελεύθερο από τους περιορισμούς του χωροχρόνου, και ανοιχτό σε μεταφυσικά φαινόμενα. Στις λεγόμενες πρωτόγονες κοινωνίες, χρησιμοποιούν τη δεύτερη αυτή λειτουργία για θεραπευτικούς σκοπούς, πρόγνωση, ανάκτηση της ψυχής κι απελευθέρωση του πνεύματος, μεταξύ άλλων. Γνωρίζουν ότι ο κόσμος των πνευμάτων διαπερνά τον δικό μας, και ο σαμάνος χρειάζεται επίπονη εκπαίδευση ώστε να μπορεί να περνά σε μια άλλη κατάσταση συνειδητότητας όπου μιλά με το πνεύμα, είτε ζώο, είτε φυτό, είτε άνθρωπο, μια κατάσταση εξίσου πραγματική με την καθημερινή ζωή (Castaneda, 1998). 



Η ζωή σε βιομηχανοποιημένες χώρες απομακρύνει τους ανθρώπους από τέτοιες εμπειρίες. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, το πνευματιστικό κίνημα που εμφανίστηκε το 19ο αιώνα υπέστη πολλές επιθέσεις. Τα φαινόμενα έρχονταν σε αντίθεση με την κρατούσα επιστημονική κουλτούρα και δεν επιδέχονταν τις ερευνητικές μεθόδους της εποχής. Υπήρξαν ορισμένοι απατεώνες που αποκαλύφθηκαν θριαμβευτικά, και τέλος, οι πνευματικές προεκτάσεις ήταν ενοχλητικές για την Εκκλησία. Χρειάστηκε να περιμένουμε πάνω από 100 χρόνια για να βρεθούν οι κατάλληλες ερευνητικές μέθοδοι, με τη βοήθεια νέων επιστημονικών προτύπων και τολμηρών ανθρωπολογικών εργασιών (Narby, 1998). 



Παρ’ όλα αυτά, στη σημερινή κοινωνία υπάρχουν, όπως πάντα, θεραπευτές και μέντιουμ που αντιλαμβάνονται άλλες πραγματικότητες. Κατά κανόνα κρύβουν αυτή τους την αντίληψη από παιδιά, επειδή μαθαίνουν πως είναι επικίνδυνο να είναι διαφορετικοί. Αργότερα νιώθουν ανακούφιση ανακαλύπτοντας πως δεν είναι μόνοι. Οι ψυχίατροι έχουν τη δική τους γνώμη για ανθρώπους με τόσο ευαίσθητη αντίληψη. Εύκολα τους βαφτίζουν «οριακές περιπτώσεις» και η ευαισθησία τους θεωρείται παθολογική. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, μια και η ψυχιατρική παρεμβαίνει μόνο όταν κάτι πάει πολύ στραβά. 





Tο δράμα της Ψυχής
Όταν πριν από μερικά χρόνια άρχισα να δουλεύω με θεραπευτές, είδα πως υπήρχε πράγματι μια σχέση με τις οριακές περιπτώσεις ψυχικές διαταραχής, μόνο που οι θεραπευτές δεν ήταν άρρωστοι. Είχαν μάθει πώς να συντονίζονται με τις λεπτές ενέργειες ώστε να μπορούν να βοηθούν άλλους. Μαζί τους ξεκίνησαν και οι εμπειρίες μου από άλλους χρόνους και τόπους πέρα από τα όρια των αισθήσεων. Ήταν ένας ομαδικός διαλογισμός που ξεκίνησε με καθοδηγούμενη φαντασίωση. Έπρεπε να φανταστούμε τους εαυτούς μας να περπατούν σε ένα λιβάδι μια καλοκαιρινή μέρα. Έπειτα μας ζητήθηκε να κοιτάξουμε γύρω μέχρι να δούμε κάτι που να μας ελκύει και να πάμε να το κοιτάξουμε καλά. 



Βρέθηκα μπροστά σε ένα επιβλητικό και μυστηριώδες δέντρο. Έμοιαζε με τεράστια σεκόια και ορθωνόταν προς τον ουρανό. Μόλις πλησίασα τον κορμό άρχισα να ανεβαίνω γρήγορα, σαν να βρισκόμουν σε ασανσέρ. Πέρασα την κορυφή του δέντρου και ξαφνικά βρέθηκα σε μια βραχώδη προεξοχή. Αμέσως κατάλαβα τι συνέβαινε. Βρισκόμουν στην Αριζόνα στα 1848, λεγόμουν Τομ ΜακΚαν και με κυνηγούσε μια ομάδα ινδιάνων Απάτσι. Ανέβηκα στην επίπεδη κορυφή του βράχου. Άκουγα τους ινδιάνους πολεμιστές λίγο πιο κάτω και ήξερα πως σε λίγο θα με έπιαναν και θα μου έπαιρναν το σκαλπ. Έβγαλα ένα παλιό δερμάτινο πορτοφόλι από την τσέπη μου και κοίταξα για τελευταία φορά την εικόνα με τη γυναίκα και τις δύο κόρες μου. Έπειτα έβγαλα το πιστόλι μου, έβαλα την κάνη στο κεφάλι μου και πάτησα τη σκανδάλη. Δεν άκουσα ούτε ένιωσα τίποτα. Βρέθηκα να αιωρούμαι γαλήνια πάνω από το σώμα μου. Δεν είχα την αίσθηση ότι επινόησα κάτι. Η σκηνή εκτυλίχθηκε σε πραγματικό χρόνο, κι εγώ απλώς την έζησα όπως συνέβη. 



Η εμπειρία ερμηνεύεται με πολλούς τρόπους. Ήταν ένα δράμα ψυχής παρμένο από τα αρχέτυπα του συλλογικού υποσυνείδητου; Μήπως το θέμα της απώλειας των αγαπημένων προσώπων και της ζωής μου ανέκυψε, όπως στα όνειρα, σαν απάντηση σε ένα πρόβλημα που δεν είχα αναγνωρίσει συνειδητά; Αν ήταν έτσι, το περιεχόμενο ήταν μέρος του Εαυτού, με την έννοια του Γιουνγκ. Συνέχισα την εξερεύνηση «άλλων ζωών» με τη βοήθεια ενός συναδέλφου της σχολής του Γιουνγκ. Το θέμα της απώλειας επανερχόταν, κι εύκολα καταλάβαινα πως ήταν μέρος της ζωής μου εκείνη την εποχή. Ίσως να ήταν απλώς η προβολή των συναισθημάτων μου σε διάφορα σενάρια που επέλεγα υποσυνείδητα για το σκοπό αυτό. Ίσως οι προβολές αυτές να ήταν αποτέλεσμα του καρμικού μου φορτίου, όπως διδάσκει η Ινδουιστική και Βουδιστική πίστη. 



Εδώ πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας τη δουλειά του καθηγητή Stevenson για τη μετενσάρκωση, όπως μελέτες εκ’ γενετής σημαδιών σε σημεία όπου ένα τραύμα είχε θέσει τέλος στην προηγούμενη ζωή. Τα παιδιά με τα οποία μίλησε είχαν ζωηρές αναμνήσεις των προηγούμενων ζωών και ορισμένα αναγνώριζαν με ακρίβεια μέλη της οικογένειας του νεκρού, χωρίς να τους έχουν γνωρίσει προηγουμένως (Stevenson, 1997). 



Ένα τρίτο ενδεχόμενο είναι η σκηνή να προέρχεται από το βασίλειο των κβάντα, μέσω συμπαθητικού συντονισμού με την ψυχή του προσώπου αυτού. Καθηλώνουμε το κύμα ακριβώς στο σημείο που μας έλκει περισσότερο. Αυτό σχετίζεται και με τη συνέχεια της προσωπικής ταυτότητας, της τόσο προσφιλούς μας, πέρα από αυτόν τον κόσμο. Μήπως όταν φεύγουμε τελείως πέρα από το χωροχρόνο – το «σημείο χωρίς επιστροφή» που αναφέρεται στις επιθανάτιες εμπειρίες – ξαναμπαίνουμε στο κύμα και παραμένουμε μετέωροι σε εικονική κατάσταση μέχρι το κύμα να καθηλωθεί από μια άλλη, ανώτερη συνειδητότητα; Μήπως εδώ παρεμβαίνει ο Δημιουργός Θεός; Τότε υλοποιούμαστε ξανά, αν και μπορεί να μας περιμένουν άλλοι κόσμοι. Ο Οίκος του Πατέρα μας έχει πολλές μορφές.


Οι εξωσωματικές εμπειρίες σε άλλους χρόνους και τόπους δεν συνίστανται για ανθρώπους που δεν έχουν καλή επαφή με την πραγματικότητα. Από την άλλη, ανεξήγητα συμπτώματα, όπως οι φοβία του νερού, μπορεί να λυθούν με μία μόνο συνεδρία. Μπορούμε να επισκεφτούμε τη σκηνή του τραύματος – του πνιγμού, λόγου χάρη – και ο θεραπευτής βοηθά τον πελάτη να αφήσει το σώμα του με ανακούφιση αντί για φόβο και πόνο. 





Επιρροές από άλλους κόσμους
Η πιο κοινή ψυχική διαταραχή είναι η κατάθλιψη και έχει πολλές μορφές. Μια νέα γυναίκα ήρθε να με δει επειδή δεν ένιωθε «ο εαυτός της». Είχε κλινική κατάθλιψη, με διαταραχές ύπνου και έλλειψη ενέργειας και συγκέντρωσης. Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα την είχαν βοηθήσει λίγο, αλλά ακόμη «δεν ήταν ο εαυτός της». Μου έκανε εντύπωση αυτή η φράση.


Από το ιστορικό της έμαθα ότι λίγους μήνες πριν αρχίσουν τα συμπτώματα μια φίλη της, που έμενε στο σπίτι της ασθενούς ενώ εκείνη έλειπε σε διακοπές, είχε αυτοκτονήσει εκεί. Όταν η ασθενής μου επέστρεψε, όλα είχαν τακτοποιηθεί και η κηδεία είχε ήδη γίνει. 



Από ψυχολογική άποψη, αυτή η τραγωδία σίγουρα μπορεί να την είχε επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο φανταζόταν. Κι όμως, όσο προχωρούσαμε, ένιωθα πως υπήρχε κάτι το ανεξήγητο. Σκέφτηκα τη φράση «δεν είμαι ο εαυτός μου», και τη ρώτησα αν είχε την αίσθηση μιας άλλης παρουσίας όταν γύρισε σπίτι της. Απάντησε πως δεν το είχε αναφέρει για να μην την πάρω για τρελή, αλλά κάθε φορά που έμπαινε στο σπίτι είχε έντονη την αίσθηση ότι η φίλη της ήταν εκεί μαζί της. Δεν μπορούσε να απαλλαγεί από την αίσθηση αυτή, ήταν σχεδόν υλική. 



Ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πληροφορία είναι κυριολεκτικά – ότι δηλαδή το πνεύμα της φίλης της ήταν ακόμη παρόν και δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον τόπο της αυτοκτονίας. Συζητήσαμε αυτό το ενδεχόμενο και ρώτησα την ασθενή μου αν ήθελε να καλέσουμε το πνεύμα της φίλης της για να πάρουμε πληροφορίες. Η ασθενής μου ήθελε να δοκιμάσουμε, έτσι της είπα να κλείσει να μάτια, να συντονιστεί με τη φίλη της και να την αφήσει να μιλήσει μέσα από κείνη. Τα κατάφερε εύκολα, και σύντομα ξέραμε λεπτομέρειες για την αυτοκτονία. 



Το πνεύμα της φίλης της λυπόταν πολύ που είχε αφαιρέσει τη ζωή της. Της εξήγησα ότι δεν θα έκανε προόδους μένοντας εδώ και ότι είχε κακή επίδραση στη φίλη της, που της είχε προσφέρει το σπίτι της. Δεν το είχε καταλάβει και ζήτησε συγγνώμη. «Μακάρι να ήξερα τότε όσα ξέρω τώρα» είπε. «Αντιμετώπιζα τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου, και τα έκανα θάλασσα. Νιώθω χειρότερα από πριν». Της είπα ότι σίγουρα θα είχε κι άλλες ευκαιρίες. Ανακουφίστηκε που το άκουσε και μιλήσαμε για λίγο για τις ελπίδες της για μια νέα ζωή. Έπειτα είπε πως ήταν έτοιμη να προχωρήσει. Της είπα να ψάξει για το φως (είναι το πρώτο βήμα, και συχνά το μόνο που χρειάζεται). Κοίταξε γύρω της, είπε γελαστά, «Ναι, το βλέπω!», κι έφυγε αμέσως. Η ασθενής μου αμέσως ένιωσε ένα βάρος να φεύγει από πάνω της και συνήλθε εντελώς. 



Ήταν προβολή του εσωτερικού κόσμου της ασθενούς μου; Θα έλεγα και ναι και όχι, επειδή πιστεύω πως ο ψυχικός μας κόσμος συνδέεται στενά με τον πνευματικό κόσμο. 



Το τελευταίο μου παράδειγμα αφορά μια μελέτη του συναδέλφου μου Δρ. Ike Azuonye, που με χαρά μου είδα δημοσιευμένη στο British Medical Journal (Azuonye, 1997). Το 1984, μια πρώην πλούσια γυναίκα άρχισε να ακούει μια φωνή μέσα στο κεφάλι της. Έλεγε: «Μη φοβάσαι. Ξέρω πως σε τρομάζει που με ακούς να σου μιλώ έτσι, αλλά είναι ο πιο εύκολος τρόπος. Ο φίλος μου κι εγώ δουλεύαμε στο Νοσοκομείο Παίδων της Great Ormond Street, και θέλουμε να σε βοηθήσουμε». Η κυρία κατατρόμαξε και κατέληξε στον ψυχίατρο, που διέγνωσε ψύχωση με ψευδαισθήσεις και της χορήγησε θειοριδαζίνη. Πήγε διακοπές, αλλά ενώ ήταν στο εξωτερικό οι φωνές επέστρεψαν, λέγοντάς της πως ήταν άρρωστη και χρειαζόταν αμέσως θεραπεία. Της έδωσαν μια διεύθυνση στο Λονδίνο που της ήταν άγνωστη. Όταν επέστρεψε πήγε στη διεύθυνση αυτή και βρέθηκε στο τμήμα ηλεκτρονικής τομογραφίας ενός νοσοκομείου. Οι φωνές της είπαν πως είχε όγκο στον εγκέφαλο κι έπρεπε να κάνει τομογραφία. 



Η ασθενής ταράχτηκε πολύ και πήγε ξανά στον ψυχίατρο. Την εξέτασε προσεκτικά και δεν βρήκε ενδείξεις κάποιας ανωμαλίας, αλλά για να την καθησυχάσει της έκλεισε ραντεβού για τομογραφία. Έδειξε έναν όγκο, και ο νευροχειρούργος είπε ότι έπρεπε να αφαιρεθεί. Οι φωνές της είπαν ότι συμφωνούσαν απολύτως. Στο χειρουργείο αφαιρέθηκε ένας μεγάλος όγκος, ένα μηνιγγίωμα. Όταν συνήλθε από τη νάρκωση, οι φωνές της είπαν «Χαιρόμαστε που σε βοηθήσαμε. Αντίο». Δώδεκα χρόνια αργότερα, η ασθενής παραμένει υγιής. Οι φωνές δεν ξανακούστηκαν. 



Ο Δρ. Azuonye αναφέρει ότι οι συνάδελφοί του διχάστηκαν. Υπήρξαν κάποιοι που πίστευαν ότι η ασθενής ήδη ήξερε τη διάγνωση και επινόησε την ιστορία αυτή, κάποιοι που πίστευαν ότι ο όγκος δημιούργησε σωματικές αισθήσεις που οδήγησαν την ασθενή υποσυνείδητα να αναζητήσει πληροφορίες για τη θεραπεία σε διάφορα νοσοκομεία, και άλλοι που αναρωτήθηκαν μήπως πράγματι δύο καλοπροαίρετοι άνθρωποι με το χάρισμα της τηλεπάθειας είχαν διαπιστώσει τον όγκο και προσπάθησαν να τη βοηθήσουν.


Μερικοί βλέπουμε και ένα ακόμη ενδεχόμενο: αυτές οι φωνές, που αποδείχθηκαν θεία έμπνευση, να προέρχονται από το χώρο των πνευμάτων. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά. Ένα γνωστό περιστατικό που άλλαξε το ρου της ιστορίας συνέβη πριν πολλά χρόνια στο δρόμο για τη Δαμασκό.

Σχετικά με τον συγγραφέα:
Ο δρ. Andrew Powell είναι ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής, με ιατρείο στο Λονδίνο και την Οξφόρδη. Είναι πρώην μέλος του Συμβουλίου του Επιστημονικού και Ιατρικού Δικτύου με έδρα την Αγγλία, μέλος του Θεραπευτικού Κολεγίου και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Ειδικού Ενδιαφέροντος Πνευματικότητας και Ψυχιατρικής του Βασιλικού Κολεγίου Ψυχιατρικής της Αγγλίας.



schizas

"H φιλοσοφία θα πρέπει να είναι η κεφαλή της παιδείας."

«H φιλοσοφία, λοιπόν, θα πρέπει να είναι η κεφαλή της παιδείας. Για την φροντίδα του σώματος οι άνθρωποι εφεύραν δύο επιστήμες, την ιατρική και την γυμναστική. Η πρώτη του δίνει υγεία και η δεύτερη τον μπολιάζει με ευεξία. ..

Όμως για τις αρρώστιες και τα πάθη της ψυχής το μόνο φάρμακο είναι η φιλοσοφία. Χάρη σε αυτήν και μέσω αυτής μπορούμε να γνωρίζουμε τι είναι καλό και τι αισχρό, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, και γενικά τι επιλογές να κάνουμε στην ζωή και τι να αποφεύγουμε.
Τι στάση να τηρούμε προς τους θεούς, προς τους γονείς, προς τους γεροντότερους, προς τους νόμους, προς τους ξένους, τους κυβερνήτες, τους φίλους, τις γυναίκες και τα παιδιά μας, τους δούλους.
Ότι πρέπει να λατρεύουμε τους θεούς, να τιμούμε τους γονείς, να σεβόμαστε τους ηλικιωμένους, να πειθαρχούμε στους νόμους και τους κυβερνήτες, να αγαπάμε τους φίλους, να είμαστε συνετοί με τις γυναίκες, στοργικοί με τα παιδιά, και να μην φερόμαστε προσβλητικά στους δούλους.
Και κυρίως, το να μην χαιρόμαστε υπερβολικά όταν όλα μας πάνε καλά, μήτε να μας πιάνει η θλίψη όταν μας τυχαίνουν συμφορές, μήτε να κάνουμε έκλυτη ζωή, μήτε να οργιζόμαστε και να γινόμαστε θηρία.
Αυτά κρίνω πως είναι τα μεγαλύτερα αγαθά που έχει να προσφέρει η φιλοσοφία.»

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ- ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΩΝ ΑΓΩΓΗΣ

 
 

Δείτε τα 14 πιο παράξενα χωριά του κόσμου [Εικόνες]


Ένα χωριό μέσα σε ένα κρατήρα ηφαιστείου, σπίτια χτισμένα από πυλό κρυμμένα κάτω από την γη, μια μικρή πόλη στην μέση του πάγου, και άλλα πολλά χωριά που συγκαταλέγονται στην λίστα με τα 14 πιο παράξενα του κόσμου.

Την δεύτερη θέση έχει η Μονεμβάσια Λακωνίας.
Σύμφωνα με την Daily Mail αυτοί είναι οι μαγευτικοί οικισμοί σε μαγευτικούς προορισμούς.

1. Aogashima, Θάλασσα Φιλιππίνων
aogashima_1
Ίσως το τελευταίο μέρος που θα περίμενε κανείς να βρει μια ζωντανή κοινότητα μέσα σε ένα τροπικό ηφαιστειογενές νησί στη Θάλασσα των Φιλιππίνων. Στην καρδιά του κρατήρα του ανενεργού ηφαιστείου, βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα χωριά, όπου ζούνε 200 γενναίοι χωρικοί.

2. Μονεμβασιά, Ελλάδα
monemvasia
Η Μονεμβασιά είναι ένας οικισμός που κρύβεται πίσω από ένα τεράστιο βράχο στη Λακωνία στην Ελλάδα. Το νησί χωρίστηκε από την ηπειρωτική χώρα το 375 μ.Χ. από σεισμό, όπου με ένα μικρό διάδρομο γίνεται η εύκολη πρόσβαση. Η θέα στο κόλπο της Παλαιάς Μονεμβάσιας είναι συγκλονιστική.

3. Μονή Phugtal, Ινδία
india
Το κρυφό χωριό στο γκρεμό της Phuktal ή Μονή Phugtal είναι ένα από τα πιο απομονωμένα μοναστήρια στη βόρεια Ινδία. Κατασκευασμένο από λάσπη και ξύλο, βρίσκεται στην είσοδο μιας σπηλιάς πάνω σε ένα βράχο που «κοιτάει» στην νότιο-ανατολική Zanskar στην περιοχή Λαντάκ.
Μοιάζοντας με μία γιγαντιαία «κηρήθρα μελλισών» ιδρύθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα, αλλά παρέμεινε ένα κρυμμένος θησαυρό, μέχρι το 1800, όταν ο Αλέξανδρος Cosmo ντε Κόρος επισκέφθηκε τον τόπο, και έμεινε εκεί για ένα χρόνο.

4. Isortoq, Γροιλανδία
4
Με 64 κατοίκους, το χωριό Isortoq της Γροιλανδίας, βρίσκεται κάπου στην μέση του πουθενά του χιονιού και του πάγου.Οι κάτοικοι Inuit όπως ονομάζονται, είναι αναγκασμένοι να επιβιώσουν μόνο με βάση το κρέας, αφού οι πολικές θερμοκρασίες δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη φυτών.

5. Gásadalur Village, Δανία
5
Το απομονωμένο χωριό της Gásadalur βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Vágar στις Νήσους Φερόε. Την συγκλονιστική θέα στο Ρεύμα του Κόλπου του Βόρειου Ατλαντικού βλέπουν καθημερινά μόνο 16 κάτοικοι που έχουν επικοινωνία με τον «έξω» κόσμο μέσω μιας σήραγγας που χτίστηκε μέσα στα βουνά το 2004.

6. Huacachina, Περού
6
Μια πλούσια όαση, με φοίνικες και ανθοφορία στην μέση μιας από τις πιο ξηρές σε κλίμα περιοχές του κόσμου. Η λιμνοθάλασσα λέγεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες.Η μαγευτική πόλη ονομάζεται Huacachina, έχει 96 κατοίκους και βρίσκεται στην άγονη έρημο στο Περού.

7. Ο Βράχος Bandiagara, Μάλι
7
Μοιάζει με ένα χωριό πρότυπο που δημιουργήθηκε από πηλό, στην πραγματικότητα όμως είναι καθόλα βιώσιμο για τους κατοίκους του, τους Ντόγκον. Κατοικίες σε μία ζώνη από οροπέδια, φαράγγια και πεδιάδες που έχουν κατασκευαστεί από κόκκινο χώμα. Η σειρά των θαλάμων που χρησιμοποιείται για κατοικίες συγκλονίζει.

8. Undredal, Νορβηγία
8
Το μικρό χωριό της Undredal κατοικείται από 100 ανθρώπους και 500 κατσίκες και είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός κατά μήκος της Aurlandsfjorden. Διάσημο για τον καφέ του, το κατσικίσιο τυρί του και τα λουκάνικα. Μέχρι και το 1988 η πρόσβαση γινόταν μόνο με βάρκα, ενώ πλέον με οδική σύνδεση από κατασκευή δύο σηράγγων.

9. Furore, Ιταλία
9
Κρυμμένο σε ένα φιόρδ είναι ένα γραφικό ιταλικό χωριό που ολοκληρώθηκε με έντονα χρώματα σε σπίτια διακοσμημένα με τοιχογραφίες. Το Furore που για πολλά χρόνια καθιερώθηκε «το χωριό που δεν υπάρχει, ο δήμαρχος πριν λίγα χρόνια αποφάσισε ότι ήταν καιρός για δράση, και ζήτησε να τεθεί η μικροσκοπική κοινότητα στο χάρτη.

10. Sapa, Βιετνάμ
10
Το χωριό Cascading αποτελεί έναν ζωντανό πράσινο παράδεισο μεταξύ των λόφων της περιοχής Sapa του Βορείου Βιετνάμ.Οι επισκέπτες μπορούν να οδοιπορικό μέσα από τους λόφους και να αγοράσετε πολύχρωμα μπιχλιμπίδια από τις φυλές τους ανθρώπους, που τους συνοδεύουν στην βόλτα για να βοηθήσει.

11. Coober Pedy, Αυστραλία
11
11a
11b
Από την πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι Coober Pedy στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αυστραλίας, είναι μια σειρά από λόφους ως γιγαντιαίο mole. Είναι, στην πραγματικότητα, μια πόλη κρυμμένη υπόγεια σε πιρόγες που είχαν κατασκευαστεί για να αντέχουν την απίστευτα πρωινή θερμότητα.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ήταν 1.695 (953 άνδρες, 742 γυναίκες).

12. Rougon, Γαλλία
12
Ένα χωριό, με τα σπίτια του χτισμένα δίπλα δίπλα σαν κονσέρβες, είναι «καθισμένο» κάτω από ένα μεγάλο βράχο, στο φαράγγι του Verdon. Οι επισκέπτες μπορούν να εξερευνήσουν το εκκλησάκι του Αγίου Christophe, την εκκλησία Huguenote αλλά και τα ερείπια του φεουδαρχικού κάστρου.

13. Tristan da Cunha, Αγία Ελένη
13
Λαμβάνοντας το βραβείο για το πιο απομακρυσμένο χωριό,το Τριστάν ντα Κούνια, το οποίο είναι προσβάσιμο μόνο μετά από ένα εξαήμερο ταξίδι με πλοίο από την Νότια Αφρική. Στην μέση του πελάγους βρίσκεται η Αγία Ελένη.

14. Monsanto, Πορτογαλία
14
Οι κάτοικοι στο πορτογαλικό χωριό Monsanto, έχουν προσαρμοστεί τα σπίτια τους γύρω από τα γιγαντιαία γρανιτένιους ογκόλιθους. Στην κορυφή του βουνού χτισμένο αυτό το χωριό, τα σπίτια είναι ανάμεσα και κάτω από βράχους ακόμα 200 τόνων.

πηγη

Το αληθινό νόημα της Οδύσσειας και πως έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία

Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.
ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις
αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν.
Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την
ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των
μνηστήρων.
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.
Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.
Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.
Η λέξη μιλά απο μόνη της.
Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ.
Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ.
Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!
Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ.
Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!
Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.
Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.
ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!
Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.
Γι” αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.
Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων! ..»
Πηγή: ramnousia.com

Αρχαίοι Έλληνες Σαμάνοι

Αυστραλία, νοτιοανατολική Ασία, Θιβέτ και Ιαπωνία. Οι σαμάνοι, άνδρες και γυναίκες, είναι θεραπευτές, μάντεις και οραματιστές. Επικοινωνούν με τον κόσμο των θεοτήτων και των πνευμάτων. Το κορμί τους μπορεί να μένει πίσω καθώς κινούνται σε αλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης και μπορούν να πετούν σε μη γήινα πεδία. Είναι ποιητές, ποιήτριες και τραγουδιστές. Γνωρίζουν τους τρόπους των φυτών, των ζώων, και των στοιχείων. Πάνω από όλα είναι κύριοι της έκστασης. Ο Mircea Eliade, ιστορικός των θρησκειών, από τους πιο έγκυρους μελετητές, ορίζει την παράδοση αυτή ως σύστημα «αρχαϊκών τεχνικών έκστασης».

Ο σαμάνος ειδικεύεται στην ύπνωση, κατά την διάρκεια της οποίας πιστεύεται ότι φεύγει από το σώμα του και ανεβαίνει στον ουρανό ή κατεβαίνει στον κάτω κόσμο, και φέρνει πίσω πληροφορίες ή θεραπεία. Κατά τις σαμανιστικές αντιλήψεις, η μεγάλη πλειονότητα των ασθενειών οφείλεται σε δύο πνευματικά αίτια: α) τη φυγή της ψυχής ή, β) την εισαγωγή στο σώμα μαγικών αντικειμένων.

Στην πρώτη περίπτωση, ο σαμάνος καλείται να ανέβει στον ουρανό ή να κατέβει στον Άδη για να επαναφέρει την ψυχή του ασθενούς την οποία, τις περισσότερες φορές, έχει κλέψει ένας νεκρός. Πρόκειται για το σαμανιστικό-εκστατικό ταξίδι προς τον ουρανό. Οι σαμάνοι πετάνε όπως τα πουλιά. 
Στη δεύτερη περίπτωση ασθένειας, δηλαδή εκείνων που οφείλονται σε εισαγωγή μαγικών αντικειμένων στο σώμα του ασθενούς, ο σαμάνος απομυζά από την επιδερμίδα του αρρώστου το μαγικό αντικείμενο που έβαλαν τα «κακά πνεύματα» μέσα του. Και στις δύο περιπτώσεις είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και τη θεραπεία, η εκστατική εμπειρία του σαμάνου.

Ο σαμανισμός, από μια άποψη, επιζητά την οικοδόμηση ενός «περάσματος» προς τον Άλλο Κόσμο, και συνεπώς την κατάργηση των επιπέδων (γήινο-θεϊκό) που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη κατάσταση μετά την «Πτώση». Το πέρασμα αυτό ως «Κλίμαξ» υπάρχει στα ορφικά, μιθραϊκά, χριστιανικά κλπ μυστήρια. Πολύ σημαντική είναι η διαδικασία της μύησης του σαμάνου. Η δοκιμασία αυτή προϋποθέτει ιδιαίτερο θάρρος αφού οι συναντήσεις με τις αόρατες οντότητες είναι συχνά επώδυνες και τρομακτικές. Οι περισσότεροι δυτικοί άνθρωποι βλέπουν το ταξίδι αυτό με μεταφορικό τρόπο, και θεωρούν ότι τα πλάσματα που τους παρουσιάζονται δεν αποτελούν αυθύπαρκτα όντα αλλά μορφές που προέρχονται από το υποσυνείδητο. Στο ταξίδι οι σαμάνοι αποκτούν πολύτιμες πληροφορίες και τη δύναμη να θεραπεύουν. Κατά τη διάρκειά του μπορούν να επικοινωνήσουν τηλεπαθητικά με ανθρώπους που βρίσκονται μακριά, όπως επίσης να προβλέψουν το μέλλον. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούν για να πετύχουν την αλλαγμένη κατάσταση συνείδησης, ποικίλλουν από κοινωνία σε κοινωνία και από εποχή σε εποχή. Ένας τρόπος είναι το συνεχές κτύπημα του τύμπανου, άλλες μέθοδοι είναι ο διαλογισμός, η νηστεία, ο χορός αλλά και η λήψη ψυχοτροπικών φυτών. Όσον αφορά το κτύπημα του τύμπανου, κατά τους φυσικούς, δημιουργούνται ηχητικά κύματα που βοηθούν την ανύψωση.

Ο σαμανισμός θεωρείται ως η αρχαιότερη θρησκεία στον πλανήτη. Σε κάποιες φυλές της Αμερικής άφηναν το αγόρι (12-13 ετών), που έμελλε να γίνει σαμάνος, μόνο του στη φύση για λίγε ημέρες μέχρι να λάβει κάποιο σημαντικό όνειρο ή οπτασία. Τότε ένα πνεύμα θα μπορούσε να επισκεφθεί το αγόρι και να του δώσει θεραπευτική δύναμη. Στους Εσκιμώους επίσης άφηναν τον υποψήφιο σαμάνο μέσα στο παγόσπιτο χωρίς τροφή, έως ότου έπεφτε σε κατάσταση ημιθανή και τότε του ερχόταν κάποιο όραμα. Οι υποψήφιοι σαμάνοι ένοιωθαν πολλές φορές ένα φως στο σώμα τους, στο κέντρο του κεφαλιού τους. Λένε λοιπόν οι μελετητές: Γιατί να μην υπήρχαν και στον ελλαδικό χώρο; Οι παλαιότερες δοξασίες και πρακτικές ηλικίας πολλών χιλιάδων ετών ριζώνουν στις πανάρχαιες σαμανικές παραδόσεις. Μυούσαν τους ανθρώπους στην ιερότητα του περιβάλλοντος και διήγειραν στο κάθε άτομο χωριστά, την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης για τα δρώμενα της φύσης.

Η συγκεκριμένη αυτή χθόνια θρησκευτική παράδοση κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο μέχρι την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού γύρω στα 1200 π.Χ. Κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η πλήρης μυστική ταύτιση της φύσης με τη Μεγάλη Μητέρα. Εξάλλου, υποστηρίζεται ότι σε ορισμένα μέρη του κόσμου οι σαμάν ήταν, αρχικά, γένους θηλυκού. Πολλοί ερευνητές και ερευνήτριες δέχονται ότι κατά την προϊστορική εποχή η κύρια μορφή της θρησκείας ήταν η Μεγάλη Θεά, η Μητέρα Φύση.
Στην πατριαρχική αρχαία Ελλάδα μπορούμε να ανιχνεύσουμε στοιχεία που παραπέμπουν στο σαμανισμό.

Η Μαντική είναι κοινό στοιχείο και στις δύο παραδόσεις. Η εκστατική προφητεία πχ της Πυθίας που ερχόταν σε επαφή με το θείον, μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με την επικοινωνία την γηγενών με τα πνεύματα και τις θεότητες..

Η ιερή μανία που καταλάμβανε τις Μαινάδες έχει επίσης κοινά σημεία με τη σαμανική έκσταση.

Παρόμοια ιερή μανία καταλάμβανε, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, τους ποιητές και τις ποιήτριες που συνέθεταν τα έργα τους υπό την επήρεια της Μούσας, όπως οι γηγενείς διδάσκονταν τα μαγικά τους τραγούδια από τα πνεύματα.

Η σαμανιστικκή χρήση των ονείρων συναντάται στα αρχαία Ασκληπιεία στη μέθοδο της εγκοίμησης, με την οποία τα άρρωστα άτομα αντλούσαν πληροφορίες για τη θεραπεία τους. Την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα φυτά στις γηγενείς παραδόσεις συναντάμε και στην ελληνική αρχαιότητα. Π.χ. η Πυθία μασούσε φύλλα δάφνης. Στην Κρήτη βλέπουμε την θεά να απεικονίζεται με παπαρούνες από τις οποίες παράγεται το όπιο.

Πρώτη περίπτωση αρχαίου Έλληνα σαμάνου είναι ο Άβαρις (μυητικό όνομα του Γκαίτε) ο Υπερβόρειος. Ο Άβαρις ήταν ιερέας του Απόλλωνα και ταξίδευε πάνω σε ένα χρυσό βέλος, «οϊστόν». Μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τροφή, «ουδέν σιτεόμενος» κατά τον Ηρόδοτο. Έζησε τον 6ο π.Χ. αιώνα. Εξαφάνισε λοιμούς, προέβλεψε σεισμούς και δίδαξε την λατρεία του βόρειου θεού Απόλλωνα του οποίου ήταν ιερέας. Για τον Άβαρι τον Υπερβόρειο κάνει λόγο και ο Πυθαγόρας δίνοντας πληροφορίες για λαούς που κατείχαν την τέχνη του πετάγματος. Λέγει: « Ο Υπερβόρειος Άβαρις είναι ένας ιπτάμενος θαυματοποιός που με το χρυσό μηρό του ενσαρκώνει τον Υπερβόρειο Απόλλωνα». Ένας άλλος σαμάνος, ο Αριστέας ο Προκοννήσιος διηγήθηκε σε ένα ποίημα, τα«Αριμάσπεια», τις εκστατικές του εμπειρίες. Η λέξη «Αριμάσπεια» μας παραπέμπει στους Αριμασπούς, φυλή στη βόρεια Ευρώπη. Έδρασε σαν ιεραπόστολος του Απόλλωνα αλλά κυρίως έμεινε γνωστός για την εκστατική του ικανότητα να στέλνει την ψυχή του σε άλλους τόπους. «Την ψυχή όταν εβούλετο εξειέναι». Άλλος μεγάλος σαμάνος, ο Επιμενίδης από την Κνωσό, είναι γνωστός για την ικανότητά του να εξαγνίζει τα δεινά που έστελναν οι δαίμονες. Όταν ήταν ακόμη παιδί, έπεσε σε έκσταση σε ένα σπήλαιο από όπου συνήλθε μετά από 57 χρόνια. (Την πληροφορία έχουμε από τον Διογένη Λαέρτιο). Οι Αθηναίοι τον κάλεσαν, ως γνωστό, να πραγματοποιήσει τον καθαρμό της πόλης από το Κυλώνειο Άγος. Έγραψε πολλά έργα με κυριότερο όλων την «Θεογονία».

Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα ονόματα αρχαίων Ελλήνων σαμάνων. Εκείνο όμως που πρέπει να τονισθεί είναι ότι μια τεράστια πολιτιστική απόκλιση χωρίζει τον πρωτόγονο σαμάνο από τους Έλληνες σαμάνους, των οποίων κύριο χαρακτηριστικό είναι η κάθοδος στον Άδη για γνώση και κατανόηση του πεπρωμένους τους και όχι για να μιλήσουν με τα πνεύματα και να θεραπεύσουν ασθενείς. Η κάθοδος είχε και κάποιο άλλο νόημα. Αποσκοπούσε στη συντριβή του κατώτερου εαυτού. Παράδειγμα τέτοιων καθόδων έχουμε από τους Έλληνες ημίθεους (Οδυσσέα, Ηρακλή). Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, μέσα σε 1000 χρόνια (από την προϊστορία έως την ελληνιστική εποχή) είχε μετασχηματίσει τη σαμανική έκσταση σε «θεωρία» (=δράμα) των Νοητών και της Ειμαρμένης. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, η Έκσταση είναι εκείνη με την οποία ο άνθρωπος, πρωτόγονος σαμάνος ή πλατωνικός φιλόσοφος, συνειδητοποιεί απόλυτα τη θέση του στον κόσμο και το Πεπρωμένο του. Κατά μία άποψη, η επιστήμη δεν έχει ακόμη κατορθώσει να φθάσει στο ύψος της αρχαίας γνώσης. Οι μελετητές των αρχαίων παραδόσεων παρατηρούν ότι: πολλοί λευκοί και λευκές έχουν έντονη την πεποίθηση πως η γνωριμία με τις παλαιές παραδόσεις και η διάδοσή τους σε περισσότερο κόσμο μπορεί να ωφελήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Επισημάνθηκε ακόμη ότι η στενή σχέση που έχουν οι σαμανιστικές θρησκείες με τη Γη, μπορεί να βοηθήσει του δυτικούς ανθρώπους να ξαναβρούν τη σύνδεσή τους με τη Φύση, με την ιερότητά της, και να σταματήσουν έτσι την ξέφρενη πορεία της οικολογικής καταστροφής.

Θα ήθελα να τελειώσω με τα λόγια ενός Ινδού εκστατικού που λέει:

«Στη μέθη της έκστασης
ανεβήκαμε στο άρμα των ανέμων.
Σεις θνητοί δεν μπορείτε να διακρίνετε παρά μόνο το σώμα μας(…).
Ο εκστατικός είναι το άλογο του ανέμου, ο φίλος της θύελλας,
κι έχει κεντρισθεί από τους θεούς.»

Συγγραφέας: Μαίρη Ζωγράφου
Πηγή: theosophicalsociety.gr

H φύση των κβαντικών πιθανοτήτων

Είναι θεμελιώδεις ή οφείλονται σε ατελή γνώση;

Το ερώτημα εδώ είναι πολύ απλό. Ποια είναι η αιτία της κβαντικής απροσδιοριστίας; Γιατί αδυνατούμε, παραδείγματος χάριν, να προβλέψουμε με ακρίβεια τον χρόνο αποδιέγερσης ενός διεγερμένου ατόμου – ας πούμε ενός ατόμου υδρογόνου στην κατάσταση 2p – και περιοριζόμαστε μόνο σε μια στατιστική περιγραφή;

Κατά τι διαφέρουν δυο άτομα που διεγείρονται ταυτόχρονα στην ίδια διεγερμένη κατάσταση, ώστε το ένα από αυτά να αποδιεγείρεται αμέσως μετά το άλλο πολύ αργότερα;

Θα πρέπει άραγε να αναζητήσουμε μια βαθύτερη εξήγηση αυτής της διαφοράς ή να αποδεχτούμε ως μη περαιτέρω εξηγήσιμη, όπως προτείνει η επίσημη ερμηνεία της κβαντομηχανικής;

Θα μπορούμε να θέσουμε το ζήτημα λίγο καλύτερα, αν στοχαστούμε πρώτα πάνω στη φύση των κλασικών πιθανοτήτων. Η ρίψη ενός κέρματος είναι ένα καλό παράδειγμα.
Η πρόβλεψη του αποτελέσματος μιας συγκεκριμένης ρίψης είναι βεβαίως αδύνατη. Το μόνο που μπορούμε να πούμε (αν βέβαια το κέρμα είναι εντάξει) είναι ότι οι δυο εκβάσεις είναι ισοπίθανες• 50% κορώνα και 50% γράμματα. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η αδυναμία μας να προβλέψουμε το αποτέλεσμα έχει γνωστή αιτιολογία.
Οφείλεται στην ατελή γνώση των παραγόντων που επηρεάζουν την κίνηση του κέρματος.
Παραδείγματος χάριν, τις ακριβείς αρχικές συνθήκες ρίψης, τις διακυμάνσεις της πίεσης και της ταχύτητας του αέρα, όλες τις πιθανές ανωμαλίες του εδάφους κ.λπ., κ.λπ.

Αν όλοι αυτοί οι παράγοντες ήταν γνωστοί, θα μπορούσαμε θεωρητικά να γράψουμε – και, με τη βοήθεια ενός υπερυπολογιστή, να λύσουμε – τις κλασικές εξισώσεις κίνησης του κέρματος και έτσι να προβλέψουμε το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ρίψης με βάση τις ειδικές συνθήκες που τη συνοδεύουν.

Το συμπέρασμα είναι, βεβαίως, πολύ γενικό: Στην κλασική φυσική οι πιθανότητες είναι πάντα αποτέλεσμα ατελούς γνώσης.

Η επιστροφή στο άτομο του υδρογόνου μας δείχνει αμέσως πόσο παράλογη είναι η εμφάνιση των πιθανοτήτων σε αυτή την περίπτωση. Ποια είναι η ατελής γνώση που προκαλεί τώρα τη στατιστική απροσδιοριστία είτε στη θέση του ηλεκτρονίου είτε στο χρόνο αποδιέγερσής του από μια διεγερμένη στάθμη;

Τι είναι εκείνο που δεν γνωρίζουμε και αν το γνωρίζαμε θα ήμασταν σε θέση να προβλέψουμε τι ακριβώς θα συμβεί σε κάθε συγκεκριμένο άτομο;
Η δυσκολία του ερωτήματος είναι προφανής.
Το άτομο του υδρογόνου είναι το πιο στοιχειώδες φυσικό σύστημα στον κόσμο. Ένα ηλεκτρόνιο που κινείται γύρω από ένα πρωτόνιο υπό την επίδραση της αμοιβαίας ηλεκτρικής τους έλξης.
Ποιοι είναι οι απροσδιόριστοι παράγοντες που θα μπορούσαν αν επηρεάσουν την κίνηση του ηλεκτρονίου σε αυτό το πρόβλημα και να οδηγήσουν έτσι σε αδυναμία ντετερμινιστικής περιγραφής του;

Τι συμβαίνει με τις κβαντομηχανικές πιθανότητες; Είναι κι αυτές αποτέλεσμα ατελούς γνώσης, όπως οι κλασικές πιθανότητες, ή είναι ριζικά διαφορετικής φύσεως;

Υπάρχουν δυο δυνατές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα: Η πρώτη απάντηση – γνωστή ως Σχολή της Κοπεγχάγης – δόθηκε από τους Bohr, Born, και Heisenberg. Αποτελεί την γενικά παραδεκτή ερμηνεία της κβαντομηχανικής:

Απάντηση 1: (Η σχολή της Κοπεγχάγης) Οι κβαντομηχανικές πιθανότητες δεν είναι αποτέλεσμα ατελούς γνώσης• είναι θεμελιώδεις. Η πιθανοκρατική συμπεριφορά είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό της φύσης στο μικροσκοπικό επίπεδο.

Η δεύτερη απάντηση αντιπροσωπεύει την «αντιπολίτευση» στη Σχολή της Κοπεγχάγης και συνδέεται με «βαριά» ονόματα, όπως του Einstein, του de Broglie και αργότερα του David Bohm που υπήρξε και ο πιο συστηματικός εκφραστής της.
Σε πολύ γενικές γραμμές η σχετική άποψη μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:

Απάντηση 2: (Η «αντιπολίτευση») Οι κβαντικές πιθανότητες δεν είναι θεμελιώδεις. Ενδεχομένως οφείλονται στην ύπαρξη κάποιων κρυμμένων μεταβλητών που αν ήταν γνωστές θα προσδιόριζαν μονοσήμαντα τη συμπεριφορά ενός κβαντικού συστήματος. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η φύση είναι ξανά αιτιοκρατική.

Συμπυκνωμένη στη γνωστή φράση του Einstein, «ο Θεός δεν παίζει ζάρια με τον κόσμο», αυτή η εναλλακτική άποψη για την ερμηνεία των κβαντικών πιθανοτήτων, αν και υποστηρίχθηκε με πάθος από τους εμπνευστές της, δεν μπόρεσε εντούτοις να διατυπωθεί ποτέ ως μια πλήρης εναλλακτική θεωρία ενάντια στην «επίσημη» κβαντομηχανική.

Κατάφερε όμως να κρατήσει ζωντανό το ζήτημα μέχρις ότου, το 1964, ο John Bell πέτυχε να διατυπώσει μια συνθήκη, τις περίφημες ανισότητες του Bell, βάσει των οποίων ήταν καταρχήν δυνατό να ελεγχθεί πειραματικά η διαφωνία. Δηλαδή το αν υπάρχουν κρυμμένες μεταβλητές ή όχι.
Όμως πέρα από το να κάνει δυνατό έναν τέτοιο έλεγχο – όσο θεμελιώδης κι αν είναι αυτός – η δουλειά του Bell είχε μια πολύ γενικότερη σημασία.

Υπήρξε η απαρχή μιας μικρής επανάστασης μέσα στην ίδια την κβαντομηχανική. Έφερε στην επιφάνεια μια πλευρά της θεωρίας – τη λεγόμενη κβαντική σύμπλεξη – που ενώ ήταν παρούσα μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο, εντούτοις η θεμελιώδης σπουδαιότητά της δεν είχε γίνει κατανοητή μέχρι τότε. Στην ουσία, αν μπορούμε να μιλάμε σήμερα για τη Νέα Κβαντομηχανική (μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση!) αυτό οφείλεται πρωτίστως στη δουλειά του Bell.

ΠΗΓΗ: ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΙΙ
 physicsgg.me

4 Αυτοκαταστροφικά ψέματα που μας εμποδίζουν να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη της ζωής μας…

Μερικές φορές μπορείτε να σκεφτείτε ότι ίσως η ζωή σας δεν έχει πάρει την τροπή που θα θέλατε και σε αυτή τη φάση δεν είστε ευτυχισμένος. Ποιος όμως έχει την ευθύνη γι’ αυτό το αίσθημα; Ποιός σας οδήγησε να φτάσετε στο σημείο να αισθάνεστε έτσι; Ήταν ο προϊστάμενος σας στη δουλειά, ο σύντροφος σας, οι γονείς σας; Μήπως οι φίλοι ή εχθροί σας;
H αλήθεια είναι ότι επειδή εμείς οδηγούμε τη ζωή μας ο καθένας από εμάς είναι και ο ηγέτης της ζωής του. Και ένας πραγματικός ηγέτης μπορεί να πάρει την πλήρη ευθύνη της κατάστασης του. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να πάρετε την πλήρη ευθύνη μόνο όταν αποδεχτείτε ότι εσείς και μόνο εσείς είστε υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει στη ζωή σας. 
Βέβαια δε θα αρχίσετε να βρίσκετε λάθη στον εαυτό σας, η ευθύνη και η κατηγορία δεν είναι το ίδιο. Το να κατηγορείτε σημαίνει ότι βρίσκετε τα λάθη ενώ η ευθύνη είναι να βρίσκετε τα σημεία που εστιάζουν λόγω προσοχής. Όταν αναλαμβάνετε την ευθύνη στην πραγματικότητα δίνετε τη δύναμη στον εαυτό σας να μετατρέψει οποιαδήποτε πτυχή της ζωής σας που χρειάζεται μια θετική και ενεργή αλλαγή.
Τώρα θα αναρωτηθείτε : τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να αναλάβουμε την ευθύνη; Η απάντηση βρίσκετε στον ηττοπαθή χαρακτήρα των σκέψεων μας. Μία ηττοπαθής σκέψη είναι σαν ένα μυρμήγκι, εάν δεν ξεφορτωθείτε το πρώτο γρήγορα θα βρείτε μια στρατιά μυρμηγκιών που θα βρείτε δύσκολο να την αντιμετωπίσετε. Συχνά πολλοί άνθρωποι λένε ψέματα στον εαυτό τους. Μερικά από τα μεγαλύτερα που έχουν και αρνητική επίδραση στον εαυτό τους είναι τα εξής:
Ψέμα 1: «Δεν μπορώ να το κάνω αυτό»
Εδώ θα επαναλάβουμε το εξής: από τη στιγμή που εσείς οδηγείτε τη ζωή σας, εσείς είστε και ο ηγέτης της. Και ηγέτης είναι εκείνος που έχει δεσμευθεί να παράγει ένα επιθυμητό αποτέλεσμα ακόμη και όταν αυτό θεωρείται ακατόρθωτο, δεδομένων των καταστάσεων. Με αυτόν τον τρόπο λέγοντας στον εαυτό σας ότι δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, λέτε ψέματα και στον ηγέτη μέσα σας, σβήνοντας τη φλόγα και το πάθος της δημιουργίας.
Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα: έχετε μία οικογενειακή επιχείρηση και τη δουλεύετε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως έκαναν και οι υπόλοιποι, έχετε πολύ ωραίες και φρέσκιες ιδέες που θα ανοίξουν τους δρόμους σε μεγαλύτερες επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλά συνέχεια λέτε στον εαυτό σας ότι δεν μπορείτε να τις εφαρμόσετε. 
Φυσικό επόμενο είναι να χάσετε χρήματα αλλά το σημαντικότερο είναι η απώλεια της δυνατότητας να αφήσετε το εσωτερικό σας πνεύμα να εκφραστεί – η απώλεια της ευκαιρίας να κτίσετε ένα σκαλί εμπιστοσύνης προς τον εαυτό σας και να αποδείξει τα θαύματα που είναι ικανό να κάνει. Μόνο όταν θα βγείτε από τη ζώνη ασφάλειας που έχετε δημιουργήσει θα ανακαλύψετε πόσο ικανά μπορείτε να καταφέρετε τους στόχους σας.
Ψέμα 2: «Αυτός/ή είναι υπεύθυνος/η για τα προβλήματα στη ζωή μου»
Εάν μεταθέτετε την ευθύνη για οποιαδήποτε θέμα της ζωής σας στους άλλους θα παραιτηθείτε και από τη διάθεση και τη δύναμη να αλλάξετε τη ζωή σας.
Ψέμα 3: «Αυτό δεν είναι αλήθεια για εμένα»
Πολλές φορές όταν κάποιος μας κάνει μία ειλικρινή εκτίμηση όσον αφορά στοιχεία του εαυτού μας, τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και έτσι το απορρίπτουμε. Δείτε το και αλλιώς, όπως και να έχει έτσι σας βλέπει και αυτή είναι η γνώμη του για εσάς. Είτε σας αρέσει είτε όχι, αυτό πιστεύει για εσάς. Η αυτοκυριαρχία απαιτεί αυτογνωσία και η άρνηση είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο της αυτοεπίγνωσης.
Ψέμα 4: «Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου και σε όποιον αρέσω!»
Τέλεια! Ωστόσο, η αυθεντική ηγεσία έχει να κάνει με τις πράξεις που σας προτρέπουν να γίνετε ο άνθρωπος που θέλετε να είστε για εσάς και μετά για τους άλλους. Εάν έτσι είναι ο χαρακτήρας σας, τότε αφήστε τις πράξεις να ενεργήσουν και όχι τα λόγια. 
Με το να διαδίδετε αυτό που είστε, προσελκύετε την προσοχή των άλλων, αλλά όταν οι ενέργειες σας δεν είναι σύμφωνες με τις δηλώσεις σας, τότε θα έχετε πρόβλημα στον τρόπο που γίνεστε αντιληπτός.
Την επόμενη λοιπόν φορά που θα αναλογιστείτε για τον αν μπορείτε ή όχι να φέρετε σε πέρας έναν στόχο ή μια επιθυμία, πριν κάνετε την περιοριστική σκέψη,“That’s impossible” («αυτό είναι αδύνατον!»), δώστε μία δεύτερη ευκαιρία στη σκέψη σας και δείτε ότι μέσα στην ίδια λέξη impossible, περιέχεται η φράση “I’m possible”!

Image by vietbao.vn

Τό "Μαγνητικό Μάτι" τής Νέας Μάκρης καί Πεταλιών, στόν Ευβοϊκό κόλπο .

Ήταν το 1990, όταν σε ένα φίλο και συνεργάτη έφτασε με περίεργο τρόπο ένα δέμα χωρίς ένδειξη αποστολέα. Ο φίλος μας το άνοιξε και βρήκε μέσα ένα βιβλίο. Επρόκειτο για το «Έλληνες Πράκτορες της CIA και της KGB (Ντοκουμέντα από το Ανέκδοτο Αρχείο των Χένρυ Τάσκα – Τομ Καραμεσίνη)», ανώνυμου συγγραφέα (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ). Μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ορισμένες παράγραφοι ήταν μαρκαρισμένες με φωσφοριζέ μαρκαδόρο. Σημειώνουμε ότι τον καιρό εκείνο επισκεπτόμασταν την Πεντέλη και τη σπηλιά συστηματικά, και ήταν δύσκολο να περάσει εβδομάδα δίχως την πραγματοποίηση δύο τουλάχιστον επισκέψεων μας στο μέρος. Σημειώνουμε, επίσης, ότι το βιβλίο αυτό δεν καταπιανόταν με περίεργα φαινόμενα, ούτε αναφερόταν στην Πεντέλη. Κατά παράξενο τρόπο, σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την έκδοση του εξαφανίστηκε από τα ράφια των βιβλιοπωλείων και δεν επανεκδόθηκε ποτέ, σε αντίθεση με άλλα συνωμοσιολογικά-αντικατασκοπικά, σούπερ αποκαλυπτικά βιβλία/παραμύθια που κοσμούν τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Θυμίζουμε, τέλος, ότι ο Χένρυ Τάσκα διετέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα και υπήρξε θύμα «αδιευκρίνιστου αυτοκινητιστικού δυστυχήματος» στην Ιταλία, λίγο αφότου εγκατέλειψε την πρεσβεία της Αθήνας. Ο Τομ Καραμεσίνης διετέλεσε σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα την περίοδο 1965-1975 (τι περίεργη περίοδος, αλήθεια) και πέθανε στις ΗΠΑ, προσβεβλημένος από αδιευκρίνιστη μορφή καρκίνου την πρώτη εβδομάδα μετά την αποχώρηση του από την υπηρεσία. Το απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται από το εν λόγω βιβλίο.

Ο Τομ Καραμεσίνης, σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα, άκουγε με προσοχή όσα του έλεγε ο «ανακριτής» της χθεσινής επιχείρησης. Ήταν γερμένος προς τα πίσω και με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι του γραφείου του.

«Τελείωσες;», ρώτησε το συνεργάτη του όταν εκείνος ολοκλήρωσε την αναφορά του. «Μην πειράξετε τον αδελφό του. Είναι καλύτερα που δε θα μπορέσει η αστυνομία να τον αναγνωρίσει. Μπελάς κι αυτός!»

Ο σταθμάρχης άναψε ένα ελληνικό τσιγάρο και ρώτησε τον «ανακριτή»: «Είχε, λοιπόν, τόση σημασία αυτό το καταραμένο σχεδιάγραμμα;».

«Ναι», απάντησε εκείνος. «Γι’ αυτό οι Ρώσοι πληρώνουν δύο εκατομμύρια δολάρια. Είναι ο ακριβότερος χάρτης του κόσμου επειδή συνοδεύεται από την επιστημονική ανάλυση των χρήσεων του. Και από μια γραπτή έκθεση».

«Έκθεση είπες; Τι έκθεση;» ρώτησε ο Τομ.

Τότε ο «ανακριτής» εξήγησε στον Καραμεσίνη το περιεχόμενο αυτής της σπουδαίας έκθεσης που αποτελούσε ταυτόχρονα μια καταπληκτική αποκάλυψη. Η περιοχή της Νέας Μάκρης δεν επιλέχθηκε τυχαία από το Πεντάγωνο των ΗΠΑ για την εγκατάσταση της περίφημης στρατιωτικής βάσης. Ακριβώς σε αυτό το σημείο, ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο κάνει τη χρησιμότητα της τοποθεσίας μοναδική στον κόσμο.

Πρόκειται για το «Μαγνητικό Μάτι», που βρίσκεται στη θαλάσσια λωρίδα μεταξύ Νέας Μάκρης και Πεταλιών, στον Ευβοϊκό κόλπο και αποτελεί το ένα άκρο ενός «Μαγνητικού Τούνελ» (Magnetic Tunnel).

Η πρώτη κατηγορία των μαγνητικών δραστηριοτήτων της Γης είναι εξωτερική, δηλαδή στην ατμόσφαιρα και στο διάστημα (ζώνες Van Allen), και είναι υπεύθυνη για τις βιολογικές μεταβολές.

Η δεύτερη μαγνητική δραστηριότητα αναπτύσσεται στα έγκατα του πλανήτη. Το πιο καταπληκτικό φαινόμενο της δραστηριότητας αυτής είναι το «Μαγνητικό Τούνελ». Μπορούμε να το φανταστούμε σαν ένα σωλήνα με διάμετρο από μερικές εκατοντάδες μέτρα έως μερικά χιλιόμετρα που ξεκινάει από ένα σημείο της επιφάνειας της Γης και καταλήγει σε κάποιο άλλο σημείο της επιφάνειάς της, συνήθως στην «πίσω πλευρά».

Μέσα στο «Μαγνητικό Τούνελ» υπάρχει ένα συνεχώς κινούμενο κύμα με ασύλληπτη ενέργεια.

Στις απολήξεις του «Μαγνητικού Τούνελ» τα μαγνητικά φαινόμενα είναι πολύ έντονα, όπως π.χ. η παλίρροια στο στενό του Ευρίπου, που είναι αποτέλεσμα του «Μαγνητικού Τούνελ» σε συνδυασμό με το μαγνητικό πεδίο της Σελήνης. Η συνεχής μεταφορά ενέργειας από το ένα άκρο στο άλλο και αντίστροφα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μετάδοση κάθε είδους ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, που μπορούν να «φορτωθούν» και να «ταξιδέψουν» επάνω στα ήδη ταξιδεύοντα μαγνητικά κύματα από τη μια άκρη του «Μαγνητικού Τούνελ» στην άλλη και αντίστροφα.

Η μία άκρη αυτού του σπάνιου «Μαγνητικού Τούνελ» είναι μέσα στη θάλασσα, μπροστά ακριβώς στη βάση της Νέας Μάκρης. Η άλλη άκρη είναι στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, κάπου κοντά στο Λάγκλεϋ (Έδρα της CIA).

Το μεγάλο πλεονέκτημα γι’ αυτή τη σιωπηρή και παντελώς αφανή μετάδοση είναι ότι εξυπηρετούνται πολλοί και σπουδαίοι σκοποί και στόχοι. Επικοινωνίες, παρακολουθήσεις κινήσεων εχθρικού στόλου, απόρρητες πληροφορίες, data κλπ. Χωρίς κανένα απολύτως έξοδο (κεραίες, υπαλλήλους, μηχανήματα κ.α.). Και το εκπληκτικότερο απ’ όλα, με «φυσική στεγανή ασφάλεια». Γιατί εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι στο «Μαγνητικό Τούνελ» δεν υπάρχει δυνατότητα να «μπει άλλος» με κανένα φυσικό ή τεχνητό τρόπο.

Έτσι όλα τα υψηλού βαθμού ασφαλείας (Top Secrets) σήματα των υπηρεσιών ‘Αμυνας και Πληροφοριών των ΗΠΑ, αφού «συλλέγονται» στη Νέα Μάκρη ταξιδεύουν τζάμπα μεαπόλυτη ασφάλεια στον παραλήπτη τους, που είναι το Πεντάγωνο και η CIA στη Βιρτζίνια.

Τα «Μαγνητικά Τούνελ» αποκαλύπτονται σχετικά εύκολα. Αν δηλαδή σε ένα τόπο υπάρχει έντονη μαγνητική δραστηριότητα, εκεί βρίσκεται το άκρο κάποιου «Μαγνητικού Τούνελ». Σ’ αυτό το άκρο «φορτώνεται» μια απλή κωδικοποιημένη συχνότητα και «ανιχνεύεται» η απόληξη του, δηλαδή το άλλο άκρο του «Μαγνητικού Τούνελ».

Αυτό γίνεται με τη βοήθεια του υπάρχοντος δικτύου ραντάρ ή και με ιπτάμενα ραντάρ, τα γνωστά Awacks.

Όταν ανακαλυφθεί το «τέλος» του «Μαγνητικού Τούνελ» και τυχαίνει να βρίσκεται σε συμμαχικό έδαφος, είναι εκμεταλλεύσιμο με ένα ραντάρ (δέκτη – λήπτη). Και αν είναι πολύ σημαντικό, με μεγάλη χωρητικότητα και ισχυρή ενέργεια, γίνεται πολύτιμη στρατιωτική βάση τύπου Νέας Μάκρης.

Επομένως το μέρος επιλέχθηκε όχι βέβαια με κριτήριο την ωραία θάλασσα… Η βάση στη Νέα Μάκρη είναι πολύτιμη και αναντικατάστατη όσο το «Μαγνητικό Τούνελ» έχει το ένα άκρο του εκεί. Και για να συμπληρωθεί μια μαγνητική περίοδος, χρειάζονται μερικά εκατομμύρια χρόνια…

Η Νέα Μάκρη απέχει γύρω στα οκτώ χιλιόμετρα από την Πεντέλη. Ο σταθμός ελέγχου Ιονόσφαιρας του Αστεροσκοπείου Πεντέλης, όμως, βρίσκεται πολύ πιο κοντά, γύρω στα δύο χιλιόμετρα από τη σπηλιά και σε άμεση οπτική επαφή με αυτή. Ναι, σίγουρα τα στοιχεία που συλλέγονται βοηθούν στο να αναλύονται η Ιονόσφαιρα και η Μαγνητόσφαιρα της Γης, όμως μήπως δεν είναι αυτή η μοναδική τους χρησιμότητα; Μήπως τα στοιχεία αυτά, που αποστέλλονται σε Αμερική και Ευρώπη, τυγχάνουν κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας και αποκωδικοποίησης; Γιατί στην Πεντέλη; Ένας τέτοιος σταθμός θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί οπουδήποτε αλλού. Μήπως και τα έργα του 1977 και του 1990 μέσα και γύρω από τη σπηλιά σχετίζονταν με την ύπαρξη του υπόγειου ηλεκτρομαγνητικού «ποταμού»και την προσπάθεια μελέτης και χρησιμοποίησης του; Όταν προσπαθείς να μελετήσεις κάτι που ρέει υπογείως, τι καλύτερο μέρος για να στήσεις τη βάση σου από μια σπηλιά που βρίσκεται στο διάβα της ροής αυτής;

Πώς εισακούγονται οι προσευχές μας……!!!!

           

Μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης διάστασης υπάρχει ένα τεράστιος αιθερικός «υπολογιστής». Εκεί μεταφέρονται τα αιτήματα και οι προσευχές. Υπάρχουν αμέτρητοι άγγελοι κομιστές μηνυμάτων. Αυτοί κατανέμουν τα μηνύματα στο ανάλογο κανάλι διοχέτευσης. Πολλά δεν φτάνουν στον παραλήπτη και διαλύονται πριν φτάσουν στο αιθερικό δίκτυο. 
Άλλα λιμνάζουν για ορισμένο χρόνο ως σκεπτομορφές και αφού ζήσουν για λίγο διαλύονται επίσης.
Αυτό συμβαίνει,γιατί τα αιτήματα είναι φορτισμένα από το κατώτερο κομμάτι της προσωπικότητας. Δεν έχουν τη δόνηση εκείνη που θα τους επιτρέψει να μπουν στα κανάλια διοχέτευσης. Όταν από τον αιθερικό υπολογιστή περάσουν στα κανάλια διοχέτευσης,καταλήγουν σε ένα κεντρικό σύστημα καταχώρισης. Από κει αποστέλλονται στον παραλήπτη. Δίνεται προτεραιότητα σ’αυτά που αφορούν το σύνολο των ψυχών ενός κράτους,μιας ομάδας και γενικά στα αιτήματα που είναι φορτισμένα με αγάπη. 
Ο χρόνος που μεσολαβεί για αυτή τη διεργασία είναι άμεσος σε σχέση με το δικό μας χρόνο στη Γη. Το σημαντικό στοιχείο είναι το πλάνο της ψυχής και το πώς εκείνη θα χειριστεί την εύνοια που θα της δοθεί ως απάντηση στο αίτημά της.
Υπάρχει ένας τρόπος διατύπωσης αιτήματος που έχει δοθεί από τους Ανώτερους Εαυτούς και τους αγγέλους: όταν θέλουμε να ζητήσουμε βοήθεια,το δηλώνουμε φωναχτά στον Ανώτερο Εαυτό μας. Πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι στο αίτημά μας. Η δόνηση της φωνής μας πρέπει να έχει αποφασιστικότητα και να είμαστε σίγουροι για αυτό που ζητάμε. Μπορούμε ακόμα να ενισχύσουμε το αίτημά μας,κάνοντάς το γραπτό. 
Εάν δε γνωρίζουμε τη μορφή του Ανώτερου Εαυτού,τον σκεπτόμαστε νοητικά,αφού πρώτα τον επικαλεστούμε.Εάν γνωρίζουμε το όνομά του (συχνότητα) τον επικαλούμαστε με αυτό. Εάν όχι,τον αποκαλούμε «Ανώτερο Εαυτό».
Αυτό μπορούμε να το επαναλάβουμε για τρεις μέρες ή περισσότερο,αν νιώσουμε διαισθητικά ότι χρειάζεται. Αυτά τα αιτήματα τα παραλαμβάνει ο Ανώτερος Εαυτός κι αν αφορούν τη δικαιοδοσία του τα ικανοποιεί ή τα δρομολογεί αναλόγως. Αν δεν είναι στη δικαιοδοσία του,τα υποβάλλει στην ανώτερη πνευματική ιεραρχία,που τα μελετά.
Σε περίπτωση που κριθεί ότι θα βελτιώσουν την εξέλιξη της ψυχής,τότε αυτά ικανοποιούνται. Ακόμα και μια ασθένεια που θα οδηγούσε σε θάνατο μπορεί να αποφευχθεί,αν τα στοιχεία που θα προσκομίσει ο Ανώτερος Εαυτός δείχνουν ότι η ψυχή έχει συνειδητοποιήσει τα λάθη της και ότι έχει αρκετά σημαντικά πράγματα να κάνει στο μέλλον.