Kατηγορίες
Ενημέρωση Uncategorized

Πώς μαθαίνουν οι Ιάπωνες μαθητές να σέβονται το σχολείο τους και τον εαυτό(!) τους…

Στην χώρα που οι άνθρωποι μαθαίνουν τα παιδιά τους (δηλαδή το μέλλον της χώρας τους) πως να σέβονται την πατρίδα τους
καί τον εαυτό τους.
Το υποχρεωτικό μάθημα Soji No Jikan
Στο σχολείο υπάρχουν πολλά βασικά μαθήματα που κάνουν τα παιδιά, Μαθηματικά, Γλώσσα, Ιστορία κλπ.,  υπάρχουν όμως και μαθήματα επιλογής που τα παιδιά μπορούν να επιλέξουν ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους κυρίως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και αυτό συμβαίνει, σε γενικές γραμμές, παγκοσμίως.
Στην Ιαπωνία όμως υπάρχει και ένα μάθημα που όλα τα παιδιά Δημοτικών και Γυμνασίων είναι υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν: το Soji No Jikan. 

Το
 Soji No Jikan δηλ.  «Η ώρα της καθαριότητας», είναι ένα διάστημα 15 λεπτών στο οποίο οι μαθητές καθαρίζουν τις αίθουσες διδασκαλίας. Και να πώς έχει το πρόγραμμα: αφού οι μαθητές φάνε το γεύμα τους, έχουν 30 λεπτά ελεύθερα για να παίξουν. Όταν τελειώσει αυτός ο χρόνος ακούγεται μία συγκεκριμένη μουσική από τα μεγάφωνα του σχολείου και όλα τα παιδιά αναγνωρίζουν ότι ξεκινά ο χρόνος του Soji No Jikan, συνήθως 1:30 – 1:45 μ.μ.
cid:image002.jpg@01D105DB.CE63AAB0
Συγκεντρώνονται λοιπόν, στις ομάδες τους και στις αίθουσες που έχουν αναλάβει και αρχίζουν το καθάρισμα για ένα τέταρτο. Και καθαρίζουν όλο το σχολείο, όχι μόνο τις αίθουσές τους. Δηλ. υπάρχουν ομάδες που αναλαμβάνουν να καθαρίζουν το γήπεδο, τις τουαλέτες, την πισίνα, τα τζάμια, τους διαδρόμους κλπ. Κάθε παιδί που έρχεται στο σχολείο έχει τα δικά του εργαλεία καθαριότητας: κουρέλι, ξεσκονόπανο, σκούπα. Τώρα θα ρωτήσετε το κουρέλι τι χρειάζεται. Μα για το σφουγγάρισμα φυσικά! Γιατί στα Ιαπωνικά σχολεία το σφουγγάρισμα δε γίνεται με σφουγγαρίστρες, αλλά με κουρέλι και στα τέσσερα!
cid:image003.jpg@01D105DB.CE63AAB0
cid:image004.jpg@01D105DB.CE63AAB0
cid:image010.jpg@01D105DB.F0F52770
Το υποχρεωτικό μάθημα του Soji No Jikan διδάσκεται στην Ιαπωνία για ένα συγκεκριμένο λόγο: θέλει να διδάξει σε μικρά και μεγάλα παιδιά την υπευθυνότητα, την εκτίμηση, τη φροντίδα, την υπερηφάνεια και το σεβασμό που θα πρέπει να επιδεικνύουν για τις εγκαταστάσεις που έχουν το προνόμιο να χρησιμοποιούν.
Και φυσικά το συγκεκριμένο μάθημα έχει την απόλυτη αποδοχή των γονέων. 
cid:image011.jpg@01D105DB.F0F52770
Σαφώς υπάρχει μια τεράστια πολιτισμική διαφορά ανάμεσά μας…
Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εδώ, αν βάζαμε τα παιδιά ένα τέταρτο πριν σχολάσουν,
να καθαρίσουν όλα όσα είχαν λερώσει από το πρωί στο σχολείο τους

4 απαντησεις στο “Πώς μαθαίνουν οι Ιάπωνες μαθητές να σέβονται το σχολείο τους και τον εαυτό(!) τους…”

Είναι προφανές ότι όποιος γράφει το άρθρο είναι μικρός σε ηλικία. Γιατί αν είχε γεννηθεί προ 60 ετών όπως εγώ και όχι στην Αθήνα αλλά σ ένα χωριό θα ήξερε ότι :
Από την πρώτη δημοτικού ο μαθητής που είχε σειρά και ήταν ο επιμελητής της τάξης ήταν υπεύθυνος και για την καθαριότητά της και ειδικά το χειμώνα για την συλλογή ξύλων για τη σόμπα της τάξης του. Ομοίως θα έπρεπε να ανέβει πρώτος το πρωί να χτυπήσει την καμπάνα της εκκλησίας να καλέσει τα παιδιά στο σχολείο, αφού ωρολόγια είχαν λίγοι.
Επίσης η γνωστή αγγαρεία των στρατιωτών στις τουαλέτες ήταν ήδη γνωστή σε μας στο δημοτικό σχολείο και το θεωρούσαμε φυσικό να καθαρίσουμε τα αποχωρητήρια όπως τα λέγαμε τότε, πριν γίνουμε ευρωπαίοι! και τα ονομάσουμε τουαλέτες!
Άρα μην θεωρούμε επιτυχία των Ιαπώνων τον καθαρισμό ενός σχολείου που δύσκολα λερώνεται αφού τα υλικά κατασκευής του λάμπουν εκ κατασκευής!
Γιατί πέραν των παραπάνω θα πρέπει να σκεφτούμε ότι στο χωριό έπρεπε μετά το σχολείο να πάμε στο χωράφι που ήταν οι γονείς μας και να βοηθήσουμε κι εκεί ώστε να γυρίσουμε όλοι μαζί στο σπίτι, που όταν φτάναμε έπρεπε εμείς οι μικροί να κουβαλήσουμε στράτες και στράτες με δοχεία νερό για να πλυθούμε και να πιούμε!
Μήπως ακόμα θεωρείτε κατόρθωμα το τι κάνουν σήμερα τα Γιαπωνεζάκια;
Απλώς ο πιθηκισμός μας και η νέα «ευρωπαϊκή» μας προοπτική έχει σβήσει την έννοια της προσωπικής εργασίας σε μεγάλους και άρα και στους μικρούς!
Τα παιδιά είναι οι καθρέφτες των γονιών. Όταν λοιπόν ο γονιός επιτίθεται στο δάσκαλο που μάλωσε το παιδί του, τότε φτάνει η ώρα που ο δάσκαλος σταματάει να προσφέρει όσα θα μπορούσε

Αρέσει σε 1 άτομο

Μάκη, ωραίο το σχόλιό σου και καλά κάνεις και τα λες αυτά για να δούμε που έχει φτάσει αυτός ο «πολιτισμός» και πόσο πιο κάτω απ’ τον πάτο έχει πάει…
Το άρθρο το αλίευσα από email και το δημοσίευσα μπας και το δει κανείς γονιός και αρχίζει να διάγει τη σωστή παιδεία στα παιδιά του ή κάνας δάσκαλος και το προτείνει σε κάποιο σχολείο ως ευθύνη και δραστηριότητα.
Εγώ κοντεύω τα 30 και το «επιμελητηλίκι» ήταν απλά μια αγγαρία, κάτι σαν τιμωρία, και ο μοναδικός του σκοπός ήταν να παραφυλάμε μήπως κλαπεί κάτι, άντε και να σβήνουμε τον πίνακα από την προηγούμενη ώρα…
Οπότε καταλαβαίνεις, προφανώς, ότι το άρθρο δεν το ανήρτησα για να εκθειάσω τα γιαπωνεζόπουλα αλλά για να διαδώσω και να προσδώσω στα ελληνόπουλα και στους αρμοδίους (γονείς, δασκάλους, πολιτεία κλπ) την αίσθηση της ευθύνης, της καθαριότητας και της ευθύνης της καθαριότητας, αν θες…
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο, θα χαρώ να ξαναδώ σχόλιό σου, να είσαι καλά!

Αρέσει σε 1 άτομο

Είμαι δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο. Μια ημέρα που ήμουν υπηρεσία στην αυλή ένα παιδί πέταξε το σακουλάκι από το κρουασάν του κάτω στο δάπεδο. Έκανα παρατήρηση στο παιδί και ζήτησα να σηκώσει το σκουπίδι του και να το πετάξει στον κάδο 5 μέτρα πιο πέρα. Την άλλη μέρα η μητέρα του παιδιού με έψαχνε για να μου κάνει παρατήρηση …»Το παιδί μου δεν είναι σκουπιδιάρης».

Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s