«Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός»

time-is-running-out-2_00448799

Η απώλεια… Βίωμα κοινό. Μια μοναδική, πικρή ιστορία για τον καθένα. Και καθεμία από αυτές τις ιστορίες, η πιο τραγική, η πιο δύσκολη. Γιατί για κάθε έναν από εμάς, εκείνος που «έφυγε», άφησε πίσω του ένα τεράστιο κενό. Μια σιωπή εκκωφαντική που ταλανίζει μυαλό και ψυχή. Άφησε σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις, στιγμές και όνειρα. Άφησε πίσω του μισή ζωή…

Λένε πως το πρώτο από τα στάδια της απώλειας- γι’ αυτούς που μένουν πίσω- είναι η άρνηση. Μπούρδες. Ή επιστημονικά τεκμηριωμένη αλήθεια. Ότι κι αν είναι αδιαφορώ. Δεν ξέρω πόσα και ποια είναι τα στάδια που ακολουθούν. Δεν ξέρω τι είναι υγιές και τι σωστό. Ξέρω με σιγουριά ότιμισώ το πολυφορεμένο «η ζωή συνεχίζεται»… Ναι, συνεχίζεται. Αλλά, πως μοιάζει αλήθεια αυτή η ζωή όταν σου ξεριζώνουν ένα κομμάτι σου;

Τελικά, τι είναι εκείνο που μένει;

Πολλά και τίποτα… Νοσταλγία για τις στιγμές που μοιράστηκες. Πόνος για «το βλέμμα» που δεν θα αντικρίσεις ξανά, για την συμβουλή που δεν θα ξανακούσεις, για το μοναδικό εκείνο άγγιγμα που δεν θα ξανανιώσεις, για την ευκαιρία που δεν είχες να κλέψεις λίγη από τη λάμψη του, να απολαύσεις λίγο ακόμα το μεγαλείο της ψυχής του. Για τη χαζή αφορμή που δεν θα βρεις να του θυμώσεις. Μένουν λόγια που δεν ειπώθηκαν. Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν είτε από φόβο, είτε από εγωισμό, είτε γιατί απλά δεν είχες το χρόνο…
… Ο χρόνος! Αλήθεια, τι ειρωνεία! Οι «Τρύπες» λένε πως είναι ο χειρότερος γιατρός. Απλώνεται απέραντος μπροστά σου για να σε βασανίζει κάνοντας την μοναξιά σου  να φαντάζει τεράστια- την ίδια ώρα που μπορεί να έχεις στο πλάι σου μια στρατιά ανθρώπων να σε νοιάζονται.

Εντάξει, έρχεται κάποια στιγμή, στην πάροδο του χρόνου που μια αχτίδα φωτός αχνοφαίνεται κάνοντας την καθημερινότητα πιο υποφερτή. Οι εικόνες ξεθωριάζουν, τα δάκρυα στερεύουν και τα ερωτηματικά γιγαντώνονται. Το «γιατί» παραμονεύει σε κάθε γωνιά του μυαλού και σου τρώει λίγο- λίγο την ψυχή. Το κενό παραμένει. Τεράστιο. Αμείλικτο. Δυσαναπλήρωτο. Η καθημερινότητα σε παρασύρει. Όμως- μη γελιόμαστε- η πληγή μένει πάντα ανοιχτή. Θέλεις να ουρλιάξεις, να αφορίσεις το άδικο και να αναθεματίσεις εκείνη την καταραμένη στιγμή που ανέτρεψε τα πάντα.

Γιατί, τελικά, οι στιγμές είναι πολύ σημαντικές για να τις ξοδεύεις, για να τις σπαταλάς ανούσια. Και είναι φορές, που μέσα στην φαινομενική ασημαντότητά τους, είναι τόσο δυνατές που μπορούν να σε τσακίσουν. Μην τις υποτιμάς…

Ειλικρινά, ποτέ, μα ποτέ, δεν θα καταλάβω ποιος θεός, ποιος σκοπός, προορίζει τους ανθρώπους να χτίζουν ζωές, για να τις σκορπίζει τόσο απότομα μετά…
Σκέψεις μπερδεμένες, συναισθήματα τσαλακωμένα… Κι εκείνο το τρομακτικό «γιατί;» να με στοιχειώνει…

Βάσια Π.

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s