Ήταν ή όχι Εβραίος στην καταγωγή ο Ιωάννης Χρυσόστομος;

BIBLIOTHIKI ALEXANDREIAS

Ένα ασίγαστο κήρυγμα σπίλωσης οτιδήποτε ελληνικού, ανέλαβαν οι ηγέτες της Νέας Σιών, οι επονομασθέντες και «πατέρες της εκκλησίας», στρέφοντας όμως αδιαλείπτως την προσοχή των εξ’ εθνών ενδιαφερομένων για σωτηρία, στους πατριάρχες και ήρωες της εβραϊκής ιστορίας.
Στην πρωτοχριστιανική κοινότητα των «εθνικών» (αλλοεθνών) το πραγματικό ζητούμενο ετέθη εμμέσως πλην σαφώς: Για να λειτουργήσουν οι εγγυήσεις της σωτηρίας, προϋποθέτουν οριστική αποκοπή απ’ τους φυσικούς σας προγονούς! Η αλλαγή προγονικών ηρώων υπήρξε απαράβατη προϋπόθεση σωτηρίας και ο συστηματικός εξευτελισμός οτιδήποτε Ελληνικού, έκανε κάτι τέτοιο ευκολότερο!

Η μετατόπιση προγονικών τιμών, αν θυμάστε ήταν μοχλός κοινω

νικών αλλαγών επί ιερέως (και προπάτορος Αβραάμ) Σερούχ! Ήρθε λοιπόν ο καιρός, ολόκληρη η Ελληνογενής Μεσόγειος, να δοκιμάσει τις ανατρεπτικές συνταγές της αρχαίας Χαλδαιο-ιερατικής σοφίας!
Στην πρωτοχριστιανική λοιπόν περίοδο, έχουμε την ευκαιρία, σε μια πρωτοφανή κλίμακα, να παρακολουθήσουμε με κάθε λεπτομέρεια μια πνευματική προγονοκτονία γιγαντιαίων διαστάσεων, με αντάλλαγμα την μεταθανάτια ελπίδα, και το αναπόδεικτο κέρδος μιας αιώνιας μεταθανάτιας ζωής!
Πρέπει βέβαια να διευκρινίσουμε, ότι η πρωτοχριστιανική περίοδος ήταν καθαρά εβραϊκή υπόθεση. Η ανώτατη μάλιστα πρωτοχριστιανική εκκλησιαστική εξουσία, ελεγχόμενη απολύτως δια της άμεσης επισκοπικής χειροτονίας, υπήρξε απόλυτα εβραιοδιαδοχική! «μηδενί επίθετε χείρας ταχέως εις μηδένα» A.Τιμόθ.522)
Η θεσμοθετημένη αυτή χέρι-χέρι θα λέγαμε αδιάσπαστη εξουσιαστική διάδοχη, που θυμίζει σκυταλοδρομία προνομίων, είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι επέτρεψε ποτέ, να ξεφύγει η σκυτάλη της εξουσίας από τα χέρια των ευφυών Εβραίων δημιουργών της!
Αυτή λοιπόν, η πρωτοχριστιανική τουλάχιστον αλυσιδωτή εξουσία, στα χέρια των εβραϊκής καταγωγής εκκλησιαστικών πατέρων, υπήρξε ο αποτελεσματικότερος πέλεκυς αποκοπής των ιστορικών ριζών, του πανάρχαιου και γιγάντιου πολυφυλετικού ελληνομεσογειακού δένδρου!
Μια τόσο καλοστημένη απόπειρα φθοράς, αποκοπής και αντικατάστασης των φυλετικών ηρώων, με βοηθό την καταθέλγουσα ελπίδα, ξεκινώντας βασικά απ’ τους αμαθείς φτωχούς και αναξιοπαθούντες της ελληνο-ρωμαϊκής επικράτειας, είχε πράγματι πολλές ελπίδες επικράτησης!
Απλούστατα, η συνταγή για την αλλοίωση των φυλετικών χαρακτηριστικών ενός λαού είχε βρεθεί! Προσχωρώντας δωρεάν στην ελπιδολογία της σωτηρίας, πολύ λίγοι θα καταλάβαιναν, ότι αργά αλλά σταθερά θα κατέληγαν απλοί υποστηρικτές της εβραϊκής προγονολατρείας.
Οι «πατέρες» παραληρούσαν από χαρά: «Τι μας κοιτάτε ως με την δική μας δύναμη και ευσέβεια να καταφέραμε αυτήν την πορεία; Δεν είναι αυτό από δική μας δύναμη, επειδή άξιοι του θεϊκού δρόμου γίναμε. Ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ, ο Θεός των Πατέρων ημών κοίτα πως εαυτόν εισωθεί (σπρώχνει) συνεχώς εις τους προγόνους (!!!) για να μη νομισθεί ότι καινούργιο (άσχετο προς τον Ιουδαϊσμό) εισάγει δόγμα, εκεί περί του πατριάρχου Δαβίδ εμνημόνευσε και ενταύθα περί του Αβραάμ»! Ι. Χρυσοστόμου ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 60.75.50.
Κι εμείς που νομίζαμε… ότι ο Ιωάννης δεν αισθανόταν εβραίος! Δεκάδες φορές όμως ευθέως επικαλείται τους εβραιο-πατριαρχικούς κανόνες ζωής, αποκαλώντας τους ευθαρσώς: «περί δε των προγόνων των ημετέρων…». «ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΡΟΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΙΣΑΚΤΟΥΣ» 1.1
Κάποιοι επιμένουν, ότι ο Ιωάννης… δεν ήταν Εβραίος! Το σίγουρα πάντως είναι ότι θα τον ζήλευαν… χίλιοι Ραββίνοι!
Πάντως η καταγωγή του (για να πούμε και δυο λόγια γι’ αυτήν) δεν είναι καθόλου αθώα. Κατάγεται απ’ την Αντιόχεια της Παλαιστίνης. Μια από τις 36 πόλεις με το ελληνικό αυτό όνομα ανά τον κόσμο, που βρισκόταν πλάι από την λίμνη της Τυβεριάδος, ή αλλιώς την γνωστή από την Καινή Διαθήκη λίμνη Γενησαρέτ, όπου ήταν σχεδόν ο φυσικός χώρος του εβραϊκού στοιχείου.
Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (380-439μ.Χ.) γράφει: «ο Ιωάννης Αντιοχεύς ήταν της Κοίλης Συρίας, υιός δε Σεκούνδου και Ανθούσης, εκ των εκεί ευπατριδών»[1] ΙΣΤΟΡΙΑ / ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΒΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 6.3
Αιώνες μετά, ο Φώτιος (;-891μ.Χ) προσθέτει: «Λέγουν τον Μέγα Ιωάννη υιόν Σεκούνδου και Ανθούσης. Επιφανείς δε ούτοι των εν Αντιόχεια. Έλληνας δε αυτούς την θρησκείαν όντας…» Φώτιος ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 78d.378.96
Προσέξτε, όχι «Έλληνες» στο γένος, αλλά στο θρήσκευμα! Η ιδια αυτή η διατύπωση υπαινίσσεται έντονα την μη ελληνική καταγωγή τους, αφού θα μπορούσε απλά να αναφέρει «Έλληνες» χωρίς άλλη διευκρίνηση. Αν δεχθούμε λοιπόν ως ακριβή τον ισχυρισμό, τότε επρόκειτο για εξελληνισθέντας ή εκρωμαϊσθέντας[2] ελληνόθρησκους και όχι κατ’ ανάγκη φυλετικά Έλληνες!
Το πραγματικό τους όνομα, όλος τυχαίως «χάνεται»;. Το όνομα-τίτλος δε του πατέρα του: «Σεκούνδιος» (Secundus) μόνο ελληνικό δεν είναι! Είναι λατινορωμαϊκό[3] και σημαίνει δεύτερος, υπονοεί δε ρωμαϊκό στρατιωτικό τίτλο, που ο πατέρας του είχε σαν στρατιωτικός στη Συρία.
Ο Ιωάννης μπορεί να κρύβει επιμελώς τις Εβραιο-Συριακές του καταβολές, αλλά ακόμα και τα λιγοστά αυτά στοιχεία που διεσώθησαν τον προδίδουν. Ο πατέρας του είναι «ανώτερος στρατιωτικός εν Συρία». Ο Ιωάννης εγνώριζε άριστα Συριακά αφού: «επί τετραετία ασκήτεψε (μαθήτευσε) πλησίον Σύριου γέροντος ασκητού…» Το ενδεικτικότερο όμως περί της εβραϊκής του καταγωγής, διεσώθη στο όνομα της θειας του: «Εις δε την θρησκευτική του μόρφωση συνέβαλε η εκ πατρός θεια του Σαβιανή» βλ. «Ιωάννης» εγκ. Ήλιος.
Το όνομα λοιπόν της αδελφής του πατέρα του, δηλαδή της θειας του που είναιΣαβία ή εξελληνισμένο Σαβιανή είναι καθαρόαιμο αρχαιοεβραϊκό όνομα, και απαντάται τρεις φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Στην μια είναι: «άρχοντας πατριάς… εκ της φυλής Βενιαμίν» Ο΄ Α΄ Παραλειπομένων Η΄10. Και στις άλλες δυο (Μασ. Β΄Χρονικών ΚΔ΄1. Και Β΄Βασιλέων ΙΒ΄1) είναι το όνομα της μητέρας του βασιλέως της Ιερουσαλήμ «Ιωάς». Τουλάχιστον λοιπόν η αδελφή του πατέρα του είναι Εβραία!
Η αποκωδικοποίηση του συγκεκριμένου ονόματος είναι: Σαβία ή Zabiah ήΣαβιγιάχ, Σαβι-Γιαχ. Το τελευταίο συνθετικό λοιπόν παραπέμπει στον Γιαχβέ!
Τώρα όπως καταλαβαίνετε, αν ο πατέρας του Ιωάννη, του οποίου το όνομα μυστηριωδώς εξαφανίζεται και αντικαθίσταται με τον τίτλο Σεκούνδιος, έχει αδελφή με τυπικό εβραϊκό όνομα, η πιθανότητες ο Ιωάννης να μην έχει Εβραϊκή καταγωγή μάλλον εξαφανίζονται!

Τελικά Ιωάνης… ή Ιε(χ)οβάνης;

Το όνομα Ιεωβάνης-ΙεωάνηςΙωάννης, είναι απολύτως εβραϊκό! Στο πρώτο του συνθετικό παραπέμπει στο κύριο θεϊκό όνομα Ι-ε-ο-βά, ή Ιεοα, που μας παραδίδουν οι Μασσορίτες και που αργότερα αντικατεστάθη με το όνομα Ιεχωβά ή Γιαχβέ. Βλ Μασ: «το όνομα μου (είναι) Ιεοβά» Μασ. Έξοδος Σ΄3.
Το όνομα Ιωάννης απουσιάζει εντελώς απ’ τα ελληνικά προχριστιανικά κείμενα και πρωτοαναφέρεται στην εβραϊκή Βίβλο των: Ο΄- Α Έσδρας Θ΄29. «Ιωανάν» (Μασ- Β΄Βασ. ΚΕ΄23) που εβραϊκά σημαίνει: «ο Γιαχβέ ήταν ελεήμων».Παρόμοια εβραϊκά ονόματα με το ίδιο συνθετικό είναι Ιωάς-Ιωάμ-Ιωάθαν-Ιωάβ-Ιωανάς-Ιωάνης,κλπ. Το «Ιωάννης» βρίσκεται στο Α΄ Μακκαβαίων Β΄1,2. Στα εβραϊκά Ιωάννης = Johanan ή Yohachanan σημαίνει: ο Ιεχωβά έδειξε εύνοια ή ο Γιάχβε είναι ελεήμων.

Πολλοί όμως θα ρωτήσουν: Πως παρ’ όλα αυτά συμβιβάζεται ο Ι. Χρυσόστομος να είναι αυτούς που έγραψαν ευθέως «κατά Ιουδαίων»;
Πόσο «κατά Ιουδαίων» είναι όμως το συγκεκριμένο του σύγγραμμά;
Εξ όσων ο ίδιος γράφει, είναι προφανές ότι επί των ημερών του, κάποιοι χριστιανοί (δικαιολογημένα) θεωρούσαν την εβραϊκή συναγωγή και την χριστιανική εκκλησία, χώρους εξαιρετικά συγγενείς (!) μια και οι ιεροί προφήτες αναγιγνώσκοντο (στα Ελληνικά) και στα δυο αυτά ιερά μέρη! Έτσι πολλοί Εβραιο-χριστιανοί, επισκεπτόμενοι εναλλάξ την συναγωγή και την χριστιανική σύναξη, αποπειράθησαν να ενώσουν έστω και χαλαρά τους δυο ομοιογενείς χώρους![4]
Ο Ιωάννης κατάλαβε τον κίνδυνο: «Και εγώ λέγω. Αν κάποιος δει εσένα (τον εβραίο) τον έχοντα γνώσιν, εις συναγωγήν απερχόμενον, δεν θα οικοδομηθεί εις του ασθενούς (του εθνικού) τη συνείδηση ο θαυμασμός για τα Ιουδαϊκά πράγματα;… Φεύγετε τους τόπους αυτών και μηδείς αιδείσθω[5] (μην υπολήπτεσθε) την συναγωγήν δια τα (προφητικά) βιβλία» Ι. Χρυσόστομος ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ 48.851.30-40
Ο φόβος του ήταν, μήποτε και ο εξ εθνών Χριστιανισμός αποκτήσει φανερούς δίαυλους επικοινωνίας με τον καθαρόαιμο Ιουδαϊσμό, και η ταυτότητα του εθνικοχριστιανισμού, γίνει επί το ιουδαϊκότερον φανερή!
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε, ότι ο Χριστιανισμός ήταν κατεξοχήν διεκδικητική θρησκεία κατά παντός! Αν και φυσικό τέκνο του παλαιοδιαθηκικού Ιουδαϊσμού, απαριθμούσε και κατέγραφε με λογιστική επιμέλεια και ισοπέδωνε μεθοδικά κάθε αντιγνωμία.
Μεγάλο πλήθος επίσης φανατικών και απληροφόρητων Ιουδαίων, αντιμάχετο τον Χριστιανισμό, εκλαμβάνοντάς τον ως αντίπαλη θρησκεία! Ο Μέγας όμως Ιωάννης, γράφοντας «κατά ιουδαίων» ουσιαστικά σωφρονίζει και προσκαλεί τους μυαλωμένους Ιουδαίους στον Χριστιανισμό, εξηγώντας τους ότι ο Χριστιανισμός, δεν είναι παρά η καλύτερη εκπλήρωση του παλαιοδιαθηκικού Ιουδαϊσμού: «Όταν η Παλαιά Διαθήκη φαίνεται κηρύττουσα τον Χριστόν… ποιοι είναι οι Ιουδαίοι τον υπό των προφητών μη δεχόμενοι;» Ι.Χρυσόστομος ΣΥΜΦΩΝΟΣ Η ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ (ΔΙΑΘΗΚΗΣ) (Λόγος ΙΑ΄) 48.798.7
Ο χριστιανισμός (δηλαδή ο διεθνοποιημένος Ιουδαισμός) είχε έναντι των εθνών, την πολυσυλλεκτικότητα που ο καθαρόαιμος Γιαχβικός Ιουδαϊσμός δεν διέθετε. Ο επιφανειακός αντιεβραϊσμός λοιπόν του Χριστιανισμού, (η στημένη αυτή αντιπαλότητα ή ψευδαντιπαλότητα) για ολοφάνερες και ευνόητες σκοπιμότητες, είχε κάθε λόγο ύπαρξης.
Τελικά, το δήθεν «κατά« Ιουδαίων σύγγραμμα του Ιωάννη, είναι τόσο… ανθελληνικό (!) που περιέχει την αφετηριακή σκέψη (έμμεση εντολή) πυρπόλησης του Σεράπειου και της Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης! Το μεγαλόπρεπο πανεπιστημιακό συγκρότημα, που μόνο με το Καπιτώλιο της Ρώμης μπορούσαν να το συγκρίνουν, έκλεινε επί των ημερών του Ιωάννου, επτά περίπου αιώνες πνευματικής αποθησαύρισης, ιστορίας, τέχνης, φιλολογίας, θεάτρου, έρευνας, διδαχής, και πολιτισμού!
«Ο δε ναός… παμμεγέθης και υπό κιόνων πολυτιμήτων και μαρμάρων ένδοθεν και έξωθεν πάνυ λαμπρώς κεκαλλωπισμένος… οι δε τοίχοι του ενδοτάτου ναού από χρυσών πετάλων και αργυρών ήσαν ενδεδυμένοι». Γ. Μοναχός ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 584.10.
Το μεγάλο και πολυτελέστατο αυτό θεραπευτήριο ψυχών και πνεύματος, ήταν η ακρόπολη και η ιστορική καρδιά της ελληνικής σοφίας!
Ο Αφθόνιος περιγράφων το Σαράπειο το οποίον επεσκέφθη λέει: «Η βιβλιοθήκη αυτή ανοικτή εις το δημόσιον είναι δια την πόλην ολόκληρον μόνιμος πρόσκλησις εις θεραπείαν σοφίας»!
Ένα ίδρυμα γνωσιοθεραπείας, σπουδών, ανάλυσης και φιλοσοφίας, ανοιχτό εις πασαν ώραν για τις πνευματικές ανάγκες και του τελευταίου πολίτη χαρακτηρίστηκε απο τον Ι. Χρυσόστομο κατοικητήριο δαιμόνων! Ταυτόχρονα ένα μουσείο κατασκευής και παρουσίασης εκθεμάτων προχωρημένης τεχνολογίας, που μόνο οι υπερνοήμονες θεολόγοι θεωρούσαν προκλητική επίδειξη ειδωλολατρίας!
…………..
[1] «Ευπατρίδαι: αυτόχθονες» Ησύχιος «Ευπατρίδαι: Ευγενείς» Σουΐδας
[2] Εκρωμαϊσθής και αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού ήταν και ο εξ ιερατικής οικογένειας Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος, (εξελληνισμένο Ιωσήφ) και στρατηγός της Ρώμης που εξ’ αυτής της θέσεώς του έγραψε την δεύτερη μεγάλη εργασία του «Ιουδαϊκοί Πόλεμοι»
[3] «Σεκούνδα δε την δευτέραν οι Λατίνοι λέγουσι» Προκόπιος Καίσαρ. (6ος μ.Χ.αι)Δ΄.1.30.
[4] Αυτό επιβεβαιώνει απόλυτα την θέση, ότι ο Χριστιανισμός αρχικά δεν ήταν τίποτε άλλο από μια καθαρή εβραϊκή αίρεση.
[5] «Αιδείσθαι= εντρέπεσθαι» Σουΐδας. Εδώ με την έννοια του «μη υπολήπτεσθε».

Μ. Καλόπουλος

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s