Άνθρωποι – τσιρότα

Με αφορμή την κουβέντα με έναν φίλο σήμερα το πρωί, άρχισα να σκέφτομαι πως καμιά φορά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους σαν τσιρότα.

Μεγαλώνοντας, διαπιστώνω ότι κουβαλάμε όλο και περισσότερα βάρη, έχουμε όλο και περισσότερες πληγές. Αυτά είναι αποτέλεσμα των προβλημάτων, της απώλειας, των αποτυχιών, των λαθών που βιώνουμε και συσσωρεύονται μέσα μας όσο περνάει ο καιρός.

Αν δεν μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε και να τα αποδεχτούμε όλα αυτά, δημιουργούν ρωγμές που μας φθείρουν στο νου και στην ψυχή. Με τον καιρό οι ρωγμές μεγαλώνουν, απλώνονται κι ενώνονται, δημιουργώντας χάσματα που είναι πολύ δύσκολο να κλείσουν. Μην μπορώντας να ξεχωρίσουμε  από πού πηγάζουν τα χάσματα, προσπαθούμε να τα μπαλώσουμε όπως-όπως. Μάταια όμως, γιατί αν δεν αρχίσουμε να «γεμίζουμε» από την πηγή, τα μπαλώματα δεν «κρατάνε».

Αυτά τα μπαλώματα είναι συνήθως έξω από μας. Για παράδειγμα, αντικείμενα που επιδιώκουμε να αποκτήσουμε ή δραστηριότητες στις οποίες καταφεύγουμε για να γεμίσουμε τα κενά μας. Ή ακόμα χειρότερα, άνθρωποι που βάζουμε στη ζωή μας, επειδή μας δίνουν μια αίσθηση πληρότητας. Κι αν δεν το καταφέρουν ή όταν πάψουν πια να μας προσφέρουν όσα θέλουμε, τους κάνουμε πέρα.  Κι αυτό είναι πολύ άσχημο και άδικο, ακόμα κι αν όλα αυτά γίνονται χωρίς να συνειδητοποιούμε ακριβώς τι κάνουμε ή καλύτερα γιατί το κάνουμε.

Στηριζόμαστε σε άτομα που θεωρούμε καλύτερα ή ανώτερα από εμάς για να πάρουμε λίγη από την «αξία» τους, για να νιώσουμε γεμάτοι, για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Ενθουσιαζόμαστε, βρίσκουμε ξανά κάποιο νόημα και τα βάζουμε στη ζωή μας ή μπαίνουμε στη δική τους, για να πάρουμε όσα έχουμε ανάγκη. Είναι συνεργάτες μας, φίλοι, μα κυρίως σύντροφοι.

Θέλουμε να επουλώσουμε τις πληγές μας, να γεμίσουμε τα κενά μας και να προχωρήσουμε. Αυτό είναι απόλυτα θεμιτό και σεβαστό. Και προφανώς δεν αναφέρομαι στη βοήθεια που μπορεί να ζητάμε από τους άλλους. Αλλά μέσα σ’ αυτήν μας την επιθυμία είμαστε, άραγε, σε θέση να δούμε καθαρά τι μπορεί να συμβαίνει; Αντιλαμβανόμαστε ότι ενδεχομένως οι ανάγκες μας διαστρεβλώνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε κάποιον, με αποτέλεσμα, μοιραία, να μας απογοητεύσει; Συνειδητοποιούμε ότι άθελά μας ίσως εκμεταλλευόμαστε ψυχικά έναν άλλον άνθρωπο, ο οποίος επενδύει αντιστοίχως σ’ εμάς; Ανεξάρτητα από το εάν έρθει κάποια η στιγμή που θα τον κάνουμε πέρα ή όχι, στην πραγματικότητα τον χρησιμοποιούμε σαν τσιρότο για τα τραύματά μας. Είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες – τόσο για τους άλλους όσο και για μας;

Μόνο που οι άνθρωποι δεν είμαστε τσιρότα. Δεν υπάρχουμε για να καλύπτουμε κενά. Σκοπός μας είναι να είμαστε ο εαυτός μας, να ζούμε τη δική μας ζωή και να συμπορευόμαστε -ή όχι- με τους άλλους. Προσοχή: μην ψάχνετε και μην γίνεστε τέτοια τσιρότα. Οι λύσεις βρίσκονται βαθειά μέσα μας. Μπορεί να μην είναι απλές, να μην είναι εύκολες, να μην είναι γρήγορες, αλλά σίγουρα δεν θα τις βρούμε «έξω».

πηγη

Advertisements

One thought on “Άνθρωποι – τσιρότα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s