Συγκρούσεις

Συγκρούσεις. Διαρκείς συγκρούσεις. Μέσα μας, έξω μας, μικρές ή μεγάλες… Για καθετί νέο που ανακαλύπτουμε, καθετί που αλλάζει, καθετί που μας κλονίζει.

Θα ‘λεγε κανείς ότι η πορεία του ανθρώπου είναι μια κατάσταση μόνιμων συγκρούσεων. Γεννιόμαστε σ’ ένα περιβάλλον που μας μαθαίνει πράγματα, τα οποία τα δεχόμαστε αξιωματικά. Κι αργότερα, σταδιακά, γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Μεγαλώνοντας κι αποκτώντας τις δικές μας εμπειρίες διαμορφώνεται η αντίληψή μας για τα πάντα κι αρχίζουμε ν’ αμφισβητούμε αυτά που μάθαμε, αυτά που ξέρουμε. Καταλήγουμε σε δικά μας συμπεράσματα, τα οποία δεν συμφωνούν πάντα με όσα ακολουθούσαμε ως τώρα.

Αναζητούμε, παρατηρούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Προχωράμε ένα βήμα μπροστά (καμιά φορά και πίσω) και ανατρέπουμε, καταργούμε κι αντικαθιστούμε πεποιθήσεις, όρους και κανόνες. Κι αυτό δεν γίνεται αναίμακτα.Είναι δύσκολο να καταλήξουμε στο ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα νομίζαμε. Είναι όμως εξίσου δύσκολο να καταλήξουμε ότι τελικά είναι όπως τα ξέραμε, γιατί μετά την αμφισβήτηση, δεν θα τα βλέπουμε ποτέ πια με τον ίδιο τρόπο. Γίνεται πάλη μέσα μας. Υπέρ – κατά, επιχειρήματα, εκλογικεύσεις, ναι μεν – αλλά, αμφισβητήσεις, αμφιβολίες, αγώνας για να καταλήξουμε κάπου.

Κι ίσως η φύση μας το κάνει πιο δύσκολο. Είμαστε πολύπλοκα όντα. Δεν είμαστε ή το ένα ή το άλλο. Εμπεριέχουμε και το ένα και το άλλο, π.χ. και το «καλό» και το «κακό». Μοιραία ο προβληματισμός γίνεται ακόμα πιο έντονος μέχρι να κατασταλλάξουμε. Συχνά γινόμαστε ακροβάτες, κι αυτό είναι τόσο συναρπαστικό όσο κι επικίνδυνο, αν χαθεί η ισορροπία.

Είναι πολύ δύσκολη αυτή η σύγκρουση με τον εαυτό μας και τους άλλους, το να αλλάξουμε ιδανικά, να αγνοήσουμε αρχές. Όμως στην εξέλιξη της ζωής μας αυτό κάνουμε. Και κάπως έτσι, φαντάζομαι, προκύπτει και το χάσμα των γενεών. Είναι άκρως επαναστατική πράξη. Ειδικά όπως έχει διαμορφωθεί η σύγχρονη κοινωνία – ίσως πιο σωστά, όπως την έχουμε διαμορφώσει- δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της νέας γενιάς. Οι άνθρωποι από 30-50 θα έλεγα πια βλέπουν τα πάντα να ανατρέπονται γύρω τους κι αυτό προκαλεί σύγκρουση με όσα γνώριζαν, σύγκρουση και με τον ίδιο τους τον εαυτό για να μπορέσουν ν΄αντιμετωπίσουν όσα συμβαίνουν.

Αναρωτιέμαι αν αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου. Αεικίνητη σκέψη, εξέλιξη, σύγκρουση, και ξανά και ξανά. Κι όλα αυτά για ν’ απαντήσουμε στα αιώνια υπαρξιακά μας ερωτήματα. Όλα αυτά για ν’ ανακαλύψουμε την ταυτότητά μας και το νόημα της ζωής. Καμιά φορά σκέφτομαι πως όσο προχωράμε με τη σκέψη για να τα βρούμε όλα αυτά, τόσο απομακρυνόμαστε, χάνοντας το δρόμο. Ίσως κάποιος λόγος να υπάρχει και γι’ αυτό. Το «ταξίδι» του Καβάφη…

Κι αφού μάλλον καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες, μήπως θα ήταν καλή ιδέα να μην τις αντιμετωπίζουμε με φόβο και πανικό, αλλά με θάρρος και ψυχραιμία; Μήπως πρέπει να επιδιώξουμε να βρούμε έναν τρόπο (ο καθένας το δικό του) να τις βλέπουμε ως σκαλοπάτια κι όχι ως εμπόδια στο δρόμο μας προς την αυτοπραγμάτωση;

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s