Εμπιστοσύνη

Τυχαία διάβασα κάπου ότι σήμερα, 21 Ιανουαρίου, είναι η ανεπίσημη (δεν έχει καταγραφεί, λέει, επίσημα από τον ΟΗΕ) παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς. Μια χειρονομία αγάπης, αποδοχής κι εμπιστοσύνης. Κι έπειτα άρχισα να σκέφτομαι για την εμπιστοσύνη. Πως ειδικά στις μέρες μας δείχνει να γνωρίζει έλλειψη και πως είναι συναίσθημα που ο άνθρωπος το έχει ανάγκη για να μην νιώθει μόνος.

Αν το καλοσκεφτούμε, όμως, είναι κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας, θέλοντας και μη. Ως μωρά εξαρτόμαστε από τους γονείς για όλες μας τις ανάγκες. Η τροφή, η φροντίδα, η ασφάλεια, όλα όσα παίρνουμε τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μάς μαθαίνουν να εμπιστευόμαστε τον κόσμο.

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε ότι υπάρχουν τρεις πτυχές της εμπιστοσύνης: αυτή που δείχνουμε στους άλλους, αυτή που οι άλλοι δείχνουν σ’ εμάς και αυτή που δείχνουμε εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό. Βασική προϋπόθεση η συνειδητοποίηση, όσο το δυνατόν νωρίτερα, ότι η εμπιστοσύνη δεν είναι δεδομένη. Πρέπει αρχικά να κερδηθεί και στη συνέχεια να εδραιωθεί. Αυτό απαιτεί χρόνο και συνέπεια λόγων και έργων.

Μια θεωρία θέλει τους ανθρώπους που εμπιστεύονται τον εαυτό τους να μπορούν να εμπιστευθούν του άλλους, ενώ στην αντίθετη περίπτωση να μην μπορούν να δείξουν εμπιστοσύνη. Φαύλος κύκλος, όταν ζεις σε μια εποχή που σε γεμίζει αβεβαιότητα και φόβο. Από τις σύγχρονες οικογένειες, που τα μέλη τους πλέον δεν περνούν αρκετό, και το κυριότερο, ποιοτικό χρόνο μεταξύ τους, μέχρι την πολιτική / οικονομική κατάσταση που κάνει το άτομο να νιώθει ότι το υποτιμούν και το απαξιώνουν. Όλα αυτά καλλιεργούν ένα αίσθημα δυσπιστίας απέναντι σε όλους και σε όλα.

Κρίσιμη θέση σε όλο αυτό έχουν οι σχέσεις. Χωρίς εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να δεθούμε με τον άλλο, είτε είναι σύντροφος είτε φίλος είτε συνεργάτης. Κι αντίστοιχα αν οι σχέσεις δεν εξελιχθούν αισίως, η εμπιστοσύνη μας κλονίζεται. Αυτό όμως είναι αναπόφευκτο, αφού είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι, και αν μη τι άλλο μάς μαθαίνει ένα πολύ χρήσιμο μάθημα: να χρησιμοποιούμε την κρίση μας και να προσέχουμε.

Κι αλήθεια πόσο μεγάλο δώρο, αλλά και ευθύνη, είναι να σου πουν «πιστεύω σ’ εσένα, σε όσα λες και όσα κάνεις, σε εγκρίνω και σε στηρίζω». Κι αντίστοιχα πόσο σημαντικό είναι όταν αυτό το δώρο το προσφέρουμε εμείς οι ίδιοι. Και νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος να το κερδίσουμε αυτό είναι η ειλικρίνεια, η αυτογνωσία, η ακεραιότητα και η καλή προαίρεση.

Και όπως είπε και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, «ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις αν μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον είναι να τον εμπιστευτείς».

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s