Ανθρώπινες σχέσεις..

Αν μπορούσα να δώσω ένα σχήμα σε αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινες σχέσεις, θα έλεγα πως η κάθε σχέση που αναπτύσσουμε μοιάζει με έναν μεγάλο και περίπλοκο λαβύρινθο, ακόμη και η βασική σχέση που αναπτύσσουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Όσο και αν πιστεύουμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι απλό και συνάμα εύκολο τόσο ανακαλύπτουμε στην πορεία της ζωής μας ότι η πραγματικότητα είναι ένας άλλος, πιο σκληρός και πιο απαιτητικός κόσμος.

Μπορεί να μην είναι η φύση των σχέσεων περίπλοκη αλλά πολύ απλά εμείς οι ίδιοι.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, γιατί να είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσεις, να μοιραστείς, να νιώσεις όλα αυτά που στοιχειοθετούν την ουσία της ύπαρξη σου, μαζί με ένα άλλο πλάσμα του είδους σου. Πόσο πολύ μπορεί να διαφέρουμε και αν όντως διαφέρουμε τόσο πολύ, πως γίνεται να είναι τόσο χαοτική αυτή η απόσταση των διαφορών μας, ώστε να βιώνουμε αυτό το βαθύ αίσθημα της μοναξιάς ακόμη και όταν έχουμε ανθρώπους γύρω μας;

Τείνω να πιστεύω, ότι ο βασικός λόγος που καθώς μεγαλώνουμε οι σχέσεις μας είναι όλο και πιο δύσκολες και φυσικά περίπλοκες είναι οι συναισθηματικές μας πληγές. Η αθωότητα της βρεφικής και παιδικής μας ηλικίας ξεθωριάζει από τις απογοητεύσεις και την απόρριψη που βιώνουμε μεγαλώνοντας. Έτσι η ψυχή μας κρατά τον πόνο, την θλίψη, τον φόβο και την ανασφάλεια σαν βασικές πληροφορίες που αφορούν την συναισθηματική μας αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.

Φτάνουμε στο σημείο να νιώθουμε ότι κάθε μας κίνηση, σκέψη, επιλογή και συναίσθημα μπαίνουν στο μικροσκόπιο όλων όσων έχουμε δίπλα μας και όσο και αν μας ενοχλεί αυτό, η ουσία είναι ότι και εμείς κάνουμε το ίδιο ακριβώς και σε εκείνους. Μπορεί να αλλάζει ο τρόπος ή η συχνότητα που γίνεται, ανάλογα πάντα με το άτομο και το συναισθηματικό του υπόβαθρο αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν περνάει απαρατήρητο για πολύ.

Αυτή η συναισθηματική έκθεση μας κάνει να νιώθουμε ευάλωτοι, έτσι επιλέγουμε τους συναισθηματικούς τοίχους. Χτίζουμε γύρω από τον εαυτό μας τοίχους, με αδιέξοδα, παγίδες και εμπόδια για να δυσκολεύουμε τους άλλους να φτάσουν στην πόρτα της καρδιάς μας, εκεί που είμαστε ο πραγματικός εαυτός μας και φυσικά απόλυτα εκτεθειμένοι.

Είναι αλήθεια ότι λίγοι άνθρωποι θα κάνουν τον κόπο να διασχίσουν τον δικό μας λαβύρινθο, απλώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς για εκείνους.

Οι τοίχοι πρέπει να γκρεμιστούν από όλες τις πλευρές, μόνο έτσι κλείνουν οι πληγές μας!

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s