Δημοκρατία – Επιστροφή στο πολίτευμα των προγόνων μας

Γιατί δεν έχουμε δημοκρατία σήμερα;
Γιατί η δημοκρατία έχει τρία κύρια γνωρίσματα.
Τα τρία γιώτα.
Ισοκρατία, Ισηγορία και Ισονομία.

Ένα πολίτευμα που δεν έχει τα χαρακτηριστικά αυτά, δεν μπορεί να ονομαστεί δημοκρατία. Έχει ενδιαφέρον να εξετάσουμε όμως αν το σημερινό πολίτευμα της Ελλάδας έχει τα τρία αυτά γνωρίσματα;

Ισοκρατία σημαίνει ίση δύναμη της ψήφου για όλους τους πολίτες. Ίσα πολιτικά δικαιώματα. Μπορεί σήμερα, η ψήφος των πολιτών να έχει την ίδια ισχύ με την ψήφο των πολιτικών, όμως ο εκλογικός νόμος που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με έδρες από ψήφους κομμάτων που δεν μπήκαν στη βουλή, από άκυρα και από λευκά ψηφοδέλτια, καταστρέψει την ισοκρατία. Η ισοκρατία καταστρέφεται και όταν ψηφίζουν αλλοεθνείς ψηφοφόροι που δεν ανήκουν στο εκλογικό σώμα, ή αγοράζονται ψήφοι άλλων ψηφοφόρων, ή όταν οι ψήφοι ανταλλάσσονται με διορισμούς και πόστα από την ολιγαρχία που ελέγχει το κράτος και τη δημόσια περιουσία σαν να είναι τσιφλίκι της.

Ισονομία σημαίνει ισότητα των πολιτών απέναντι στους νόμους η οποία προφανώς δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα, αφού ο νόμος περι ευθύνης υπουργών και η βουλευτική ασυλία την αναιρεί, ενώ τα παραδικαστικά κυκλώματα και το άρρωστο κομμάτι του δικαστικού σώματος μόνο ισονομία δεν εξασφαλίζουν.

Ισηγορία είναι το δικαίωμα που έχουν όλοι οι πολίτες να αγορεύουν στην Εκκλησία του Δήμου. (Ιση πρόσβαση στο βήμα). Σήμερα, που ο λαός αποφασίζει σε επίπεδο εθνικό, το βήμα στην εκκλησία του δήμου είναι η τηλεόραση. Είναι ο μόνος τρόπος να απευθυνθεί κανείς σε όλους τους Έλληνες και είναι είναι μακράν το πιο δυνατό μέσο επικοινωνίας. Σήμερα όμως, αν καταφέρει να ανέβει κάποιος στο βήμα και εκφράσει απόψεις αντίθετες με τις επιθυμίες της ολιγαρχίας, θα δεχθεί αμέσως επίθεση από τους παπαγάλους δημοσιογράφους και τους κόρακες καθηγητές που καραδοκούν, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να τον γελοιοποιήσουν και να τον παρουσιάσουν ως γραφικό καταστροφολόγο. Το βήμα σήμερα είναι πλήρως ελεγχόμενο. Αν δεν τα καταφέρουν οι παπαγάλοι και οι κόρακες, υπάρχει και το διαφημιστικό διάλειμμα, ενώ σαν έσχατη λύση η διακοπή της εκπομπής.

Αν στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων γύρω από το μάρμαρο που λεγόταν βήμα και δεν επέτρεπε να μιλήσει κανείς άλλος εκτός από αυτούς που εκφράζουν τις δικές τους απόψεις και γελοιοποιούσαν κάθε άλλον πολίτη που προσπαθούσε να μιλήσει ή και τον κατέβαζε με τη βία από το βήμα, σήμερα δε θα μιλούσαμε για την αρχαία Ελληνική δημοκρατία. Θα μιλούσαμε για ένα ολιγαρχικό πολίτευμα το οποίο έλεγχαν οι λίγοι που έλεγχαν την πρόσβαση στο βήμα. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς αυτό, αλλά το πολύ χαμηλό επίπεδο πολιτικής παιδείας μας δε μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε. Διότι σήμερα δυστυχώς, το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό. Λίγοι εκλεκτοί, αυτοί που εξυπηρετούν πιο δουλικά τα συμφέροντα των ισχυρών, έχουν πρόσβαση στο βήμα. Απλώς οι ολιγάρχες ονομάζουν το πολίτευμα δημοκρατία για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Η ελίτ μας παραχώρησε μερικά δημοκρατικά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα να γράφω αυτά που γράφω χωρίς να κινδυνεύει – προς το παρόν – η ζωή μου) τα οποία μπερδεύουμε με τη δημοκρατία.

Αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο πράγμα το πολίτευμα της δημοκρατίας και άλλο πράγμα τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Το σύνταγμα μας δίνει το δικαίωμα του «εκλέγειν» και του «εκλέγεσθαι». Το πρώτο το έχουμε και το ασκούμε. Το δεύτερο, το έχουμε θεωρητικά, αλλά χωρίς πρόσβαση στο βήμα δεν το έχουμε. Και τα νέα κόμματα δεν εμφανίζονται στο βήμα. Μόνο τα παλιά, γνωστά και αξιόπιστα. Υπηρετείς και ανεβαίνεις. Βγαίνεις από το μαντρί και σε τρώει ο λύκος. Οι μέτριοι υπηρετούν τα συμφέροντα της ελίτ καλύτερα από τους άριστους. Γι αυτό, οι κομματικοί μηχανισμοί, γεμάτοι από συμφεροντολόγους και τυχοδιώκτες, απωθούν τους άξιους από την ενασχόληση με τα κοινά, φιλτράρουν τους μέτριους και τους δουλικούς, τους προωθούν και μας τους εμφανίζουν κάθε τέσσερα χρόνια για να διαλέξουμε τι χρώμα υπαλλήλους της ελίτ θα ψηφίσουμε. Το ολιγαρχικό σύστημα διαθέτει όλα τα χρώματα και οι αποχρώσεις. Βαθύ μπλε, σκούρο πράσινο, πράσινο λαχανί, μαύρο, κόκκινο, ροζέ. Διαλέγεις και παίρνεις. Οτι και να πάρεις, έτσι κι αλλιώς το ίδιο είναι.

Αυτούς που μας κυβερνάνε, τους επιλέγουμε, αλλά τους επιλέγουμε μεταξύ των ανίκανων που έχουν φιλτραριστεί στους κομματικούς βόθρους. Η κομματοκρατία έχει ποτίσει ολόκληρη τη χώρα από άκρη σε άκρη, σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των λίγων. Και αυτόν τον τρόπο λήψης αποφάσεων, μας τον εμφανίζουν σαν τον μόνο τρόπο να καθορίσουμε τα κοινά.

Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι…καθώς υπάρχει και η Δημοκρατία.

Πηγή

4 comments

  1. Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα δημοσίου λόγου, πόσο μάλλον ψήφου και συμμετοχής στα κοινά• και με τέτοιο αριθμό δούλων και μετοίκων που ζούσαν χωρίς πολιτικά δικαιώματα, στην Αθήνα η δημοκρατία ήταν τελικά κάτι σαν συτό που ζούμε σήμερα. Οπότε κάθε θαυμασμός και σύγκριση με το τώρα είναι κενός ουσίας και ιστορικά (και πολιτικά) άστοχος. (ΚΑΙ στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν κόμματα, αν δεν το ξέρατε, ονομάζονταν «ἑταιρείαι»).
    Τα κράτη δεν μπορούν να κυβερνηθούν με το σύστημα της άμεσης δημοκρατίας: δεν το λένε μόνο οι πολιτικοί φιλόσοφοι, το λέει και η κοινή λογική.

    Μου αρέσει!

    • Οι γυναικες ειχαν συμμετοχη στα κοινα οντας ιερειες σε γιορτες κ μυστηρια, φιλοσοφοι, ασχολουνταν με τεχνη κλπ… Οτιδηποτε ειχε να κανει με τη φυση της γυνακας που ειναι πιο συναισθηματικη και πνευματικη. ΟΙ αντρες που θεωρουνταν πιο λογικοι ειχαν το δικαιωμα ψηφου. Δεν κρινω αν ειναι 100% σωστο αυτο αλλα εχει μια λογικη η οποια δεν ειναι ασχημη, καθως οι γυναικες δεν καταπιεζονταν διοτι τους αρεσε αυτο που εκαναν. Δεν απαγορευοταν αν το ηθελε μια γυναικα να γινει φιλοσοφος ή επιστημων πχ, απλα οι περισσοτερες δεν το επελεγαν. Απο κει κ περα η αμεση δημοκρατια ειναι δυσκολη εως ουτοπικη οκ, αλλα αν ψαξεις ποιες ηταν οι προυποθεσεις για να πολιτευθεις, δεν εχουν καμια σχεση με τη σημερινη σαπια εποχη. Πολυ απλα..

      Μου αρέσει!

      • Εντάξει, ομολογείστε το, δεν έχετε ιδέα απο την αρχαιοελληνική κοινωνία και την θέση της γυναίκας σε αυτήν. Ούτε καν για την αρχαιοελληνική κοινωνία δηλαδή δεν έχετε ιδέα. Πόσο άραγε ήταν εύκολο σε έναν αθηναίο γεωργό να κάνει τον «άρχοντα», και γιατί άραγε θεσμοθετήθηκε η αμοιβή για τους συμμετέχοντες στις συνελεύσεις της εκκλησίας του δήμου ούτε που το γνωρίζετε.

        Μου αρέσει!

      • Στην ουσια δεν ηταν γεωργοι αλλα γαιοκτημονες… Απλα καλλιεργουσαν, ετρεφαν τους ανθρωπους δλδ στην ουσια, οποτε τους παρεχοταν αυτο το δικαιωμα της πολιτικοποιησης. Επισης, βλεπω μιλας στον πληθυντικο οποτε δεν εχεις γνωση του πληθυντικου ευγενειας, που ειναι επι της ουσιας λαθος τροπος να απευθυνεσαι σε ενα ατομο, και του πως μιλουσαν οι αρχαιοι…

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s